Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ขอโทษที แต่ตอนนี้ฉันคือยมฑูต
Narybee
บทที่ 3 เริ่มงานแรกของยมทูตสาว
4
04/11/2554 15:40:15
526
เนื้อเรื่อง

       บทที่ 3 เริ่มงานแรกของยมทูตสาว

 
            ในตอนเช้าเฟียร่าตื่นขึ้นอาบน้ำและแต่งตัว ในวันนี้เธอใส่ชุดโลลิต้าสีขาวและแน่นอนว่าเธอไม่เคยที่จะลืมใส่เสื้อคลุมสีดำเพื่อปกปิดชุดที่เป็นสีขาวของเธอ เธอเดินออกมาที่ด้านหน้าของปราสาท เมื่อมาถึงเธอก็พบกับเคนโซและจัตตินที่รออยู่ที่ห้องรับแขก เคนโซที่เห็นเธอเป็นคนแรกก็เดินมาและพูดขึ้นว่า
           
            “ไงเฟียร่า ฉันมารับเธอกับจัตตินไปที่ศูนย์บันชาการของยมทูต เธอพร้อมหรือยังละ ”
 
            “อืม.. พร้อมไปกันเลย ”
 
            หลังจากนั้นทั้งสามคนก็ออกเดินทางจากปราสาทของเฟียร่าทันที เวลาผ่านไปพวกเขาก็มาถึงที่ทำการใหญ่ของเหล่ายมทูต เคนโซเดินนำทางเฟียร่าและจัตตินไปที่ห้องทำงานของโซตะ เมื่อไปถึงพวกเขาก็เห็นโซตะ กับชายอีกคนที่อายุหน้าจะมากกว่าตัวเธอสัก 1 –2 ปี ในมือของเขาถือซองเอกสารเอาไว้ เฟียร่าเดาว่าซองนั้นคงจะเป็นภารกิจของพวกเธอ โซตะเองเมื่อเห็นลูกชายตัวเองพาพวกเฟียร่ามาก็พูดขึ้นว่า
 
            “สวัสดีหนูเฟียร่า เมื่อคืนเป็นไงบ้างละ ”
 
            “ก็..ดีค่ะสนุกดี ”
 
            “ก็ดีแล้ว วันนี้พวกเธอคงรู้แล้วนะว่าวันนี้จะเป็นวันออกปฏิบัติงานครั้งแรกของกลุ่ม 9 หรือก็คือพวกเธอโดยมีหนู เฟียร่าเป็นหัวหน้ากลุ่ม และเขา... ”
 
            เมื่อพูดได้ครึ่งหนึ่งโซตะก็ผายมือไปที่ชานที่อยู่ด้านขางของเขาและพูดต่อว่า
 
            “คาโอ้  เลเวน เป็นผู้ช่วย ส่วนเอกสารเรื่องงานก็อยู่กับเขาแล้วไว้ก็ไปคุยกันเองนะ และนี่คือคุณแจห้องทำงานของกลุ่ม 9 เอาละถึงเวลาทำงานแล้ว พวกเธอก็ออกปฏิบัติงานกันได้เลย ”
 
            “คะ / ครับ ”
 
            พูดจบพวกเขาทั้ง 4 คนก็เดินออกมาจากห้องเฟียร่าก็ได้ถามรายระเอียดของงานในวันนี้ พวกเขาเดินมาจนถึงห้องทำงานก็เข้าไปด้านใน
 
            “ยังเหลือเวลาอีกประเท่าไรค่ะ คุณคาโอ้ ”
 
            “อีกประมาณ 1-2 ชั่วโมงได้ครับ แล้วก็เรียกผมว่าคาโอ้ดีกว่านะครับ ”
 
            “ถ้างันคุณก็เลิกใช้คำสุภาพกับฉันก่อนสิคะ แล้วฉันจะเรียกคุณว่าพี่ และฉันอนุญาตให้คุณเรียกฉันว่าน้อง ”
 
            “จะเอางันก็ได้ ฉันก็อยากมีน้องสาวเหมือนกัน ”
 
            “งั้นเอาตามนี้ ..เฮ้อพวกนายเราเหลือเวลาอีกเยอะพวกนายกับพี่ช่วยสอนเรื่องที่จำเป็นทั้งหมดให้ฉันทีสิ ”
 
            “ได้ เรื่องต่อสู้กับการใช้อาวุธคงไม่จำเป็นงั้นก็เรื่องการใช้เวทเกี่ยวกับยมทูตก่อนละกัน ”(เคนโซพูด)
 
            “พี่ก็ว่าดีนะจะเพราะน้องใช้เป็นแต่เวทของแม่มดทางด้านของยมทูตคงยังไม่รู้ เราไปที่ห้องฝึกกันดีกว่านะ น้องว่าไงละจัตติน ”
 
            “ผมก็ว่าดีครับ ”
 
            หลังจากนั้นทัง 4 ก็ไปที่ห้องฝึกเฟื่อสองเรื่องที่จำเป็นต่าง ๆ ให้แก่เฟียร่า  เวลาผ่านไป ทั้ง 4 ก็กลับมาที่ห้องอีกครั้งเพื่อเตรียมตัวออกปฏิบัติงาน เมื่อทุกคนพร้อมเฟียร่าก็ร่ายเวทเพื่อเปิดประตูมิติทันที เมื่อมาถึงโลกมนุษย์ พวกเขาก็แยกตัวออกเป็น 2 กลุ่มโดยเฟียร่าไปกับคาโอ้ (เพราะคนนี้ไว้ใจได้มากที่สุด) และจัตตินกับเคนโซ (เพราะบ้าเหมือนกัน) แล้วก็แยกย้ายกัน เฟียร่าและคาโอ้เดินมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งพวกเขาก็พบกับเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่บนสะพาน เหมือนกำลังรอใครแต่แล้วจู่ ๆ เธอก็หันมาที่พวกเฟียร่า และเมื่อเธอคนนั้นกำลังจะเดินมาทางเฟียร่า คาโต้ก็เห็นเงาของหญิงสาวคนนั้นก็พูดขึ้นว่า
 
            “เฟียร่าระวังเธอคนนั้นเป็นสัตว์อสูรไปแล้ว!!!! ”
 
            และนั้นก็เป็นจังหวะเดียวกันที่หญิงสาวคนนั้นพุ่งเข้ามาหาเธอ!!!!เฟียร่าเรียกเคียวของตัวเองออกมาแล้วควงมันที่ด้านหน้าของเธอ
 
            เคร้ง ๆๆๆๆ!!!!
 
            เสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างกระทบกับเคียวของเธอ เมื่อเธอหยุดควงเคียวเธอก็พบว่าที่เคียวของเธอมีน้ำแข็งเกาะอยู่  และตอนนี้ร่างของหญิงสาวคนนั้นได้กลายเป็นร่างของสัตว์อสูรอย่างเต็มตัวไปเสียแล้ว คาโอ้เอาก็เรียกอาวุธของตัวเองออกมาและพุ่งเข้าหาร่างของสัตว์อสูรตนนั้นทันทีเพื่อไม่ให้สัตว์อสูรได้ทันตั่งตัว ดูจากเมื่อกี่นี้แล้วเฟียร่าก็รู้ได้ทันทีว่าสัตว์อสูรตนนี้เป็นพวกธาตุน้ำแข็ง ซึ่งนั่นหมายความว่าเธอจะสามารถสู้ได้ดีที่สุด แต่ในเวลาที่เธอกำลังคิดอยู่นั้นคาโต้ที่สู้อยู่ก็โดนสัตว์อสูรเล่นงานเข้า เขาถูกลูกพลังงานของมันอัดเข้าไปจนกระเด็นไปชนกับต้นไม้ภายในสวนสาธารณะและสลบไป เจ้าสัตว์อสูรจึงเดินเข้าไปหาคาโอ้ที่สลบอยู่ แต่ตอนนั้นเองก็มีเคียวสีทองมากันด้านหน้าของมันไปก่อน เฟียร่านั่นเอง เธอเข้ามาขวางและพูดว่า
 
            “แกอย่าลืมซิ ว่ายังมีฉันอีกคน ”
 
            เธอพูดด้วยรอยยิ้ม เจ้าสัตว์อสูรที่ถูกเข้ามาขัดจังหวะก็โมโหขึ้นมาทันที มันใช้กรงเล็บของมันฟาดเขามาที่เฟียร่า เธอจึงรีบคว้าตัวของคาโต้ที่ตอนนี้ได้ฟื้นแล้วแต่ยังไม่สามารถขยับตัวได้ และกระโดดหลบไปด้านขวาทันที เธอวางเขาลงบนเก้าอี่ แล้วจึงพุ่งเข้าหามันอีกครั้ง
 
            ในขณะเดียวกัน ทางด้านเคนโซและจัตติน ณ ป่าที่อยู่หางจากบ้านสีขาวหลังใหญ่ไปไม่ไกล......
 
            “นี่จัตติน ใช่ที่นี่แน่หรอฉันไม่เห็นมีอะไรเลยนอกจากเจ้าสุนักตัวนั้นเลยนะ ”
 
            เคนโซพูดพร้อมกับชี้ไปที่เจ้าสุนักตัวดังกล่าว ซึ่งมันนั่งเฝ้าอะไรสักอย่างอยู่จัตตินจึงเดินเข้าไปดู และมือเขายื่นมือไปก็เกิดแสงขึ้นที่เจ้าของสิ่งนั้นมันขยายใหญ่ขึ้น แต่ไม่แค่นั้น มันพยายามจะดูดกลืนจัตตินเข้าไปในแสงนั้นด้วย เคนโซที่เรียกสติกลับมาได้ก็เรียกเคียวของตัวเองออกมาแล้วฟันเข้าที่รอยแยกระหว่างตัวของจัตตินและแสงนั้น
 
            เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ  ...ตูม!!!!!!
 
            แสงนั้นระเบิดออกแต่ก่อนหน้านั้นจัตตินได้เรียกเคียวของตนออกมาแล้วเช่นกันเขาให้เคียวกันพลังระเบิดนั้นไว้ ถึงจะไม่หมดแต่ก็ทำให้บาทเจ็บน้อยลง และในจังหวะนั้นเองเจ้าสัตว์อสูรรูปร่างเหมือนสนุขขนาดใหญ่มีหาง 3 หาง ขนสีดำ และในตาสีแดงของมันจ่องมาที่พวกจัตติน เคนจึงพุ่งเข้าหามันสปริงตัวข้ามมันไป เมื่อเขามาอยู่ด้านหลังของมัน มันก็รีบหันมา แต่พอมันจะพุ่งเข้าหาเคนโซ ก็เกิดวงเวทขึ้นรอบตัวมัน มันพยายามจะออกจาตรงนั้นแต่สายไปเสียแล้วเมื่อจัตตินพูดว่า
 
            “วงเวทพันธนาการ ”
 
            “ขอบใจนะจัตติน แบบนี้จักการได้ง่ายขึ้นเยอะ ”
 
            เคนโซพูดพร้อมกับตวัดเคียวไปที่ตัวของสัตว์อสูร มันกรีดร้องและหายไปเหลือไวเพียงลูกแก้วสีดำ และสร้อยคอที่มีจี่เป็นทับทิม เคนโซเดินไปหยิบลูกแก้วและสร้อยนั้นขึ้นมา เขานำมันไปใส่ให้เจ้าสุนัขที่นอนอยู่ และก็เหมือนกับมันจะเห็นเขา เคนโซจึงพูดขึ้นพร้อมกับใส่สร้อยให้มันว่า
 
            “นี่คงเป็นของเจ้านายแก ฉันไม่รู้ว่าแกเห็นฉันหรือเปล่าและมองเห็นฉันไหม แต่ถ้าแกฟังรู้เรือง ฉันก็อยากจะบอกแกว่า ให้แกกลับไปที่บ้านเสีย แล้วนำของสำคัญของเจ้านายแกกลับไปด้วย ส่วนดวงวิญญาณดวงนั้นฉันจะ         พาเขาไปยังที่ที่ดีกว่าที่นี่ เขาจะมีความสุขฉันรับลอง ”
 
            เจ้าสุนัขตัวนั้นมองมายังเข้าแล้วหันไปที่ที่หนึ่งเคนโซมองตามมันไปเขาก็พบกับสูสานที่ทำจากหินอ่อน เจ้าสุนัขตัวนั้นเดินไปที่สูสานนั้นแล้วก็หอนออกมา จากนั้นมันก็หันมามองเคนโซอีกครั้งก่อนจะวิ่งไปทางบ้านสีขาวหลังนั้น เคนโซเดินมาหาจัตตินแล้วช่วยพยุงจันตอนก็พูดว่า
 
            “ขอบใจ ฉันว่าเรารีบไปหาเฟียร่ากันดีกว่า ”
 
            “ฉันก็ว่างั้น ”
 
            หลังจากนั้นเคนโซและจัตตินก็ออกเดินทางไปหาเฟียร่า  ทางด้านเฟียร่าที่สู้อยู่กับสัตว์อสูร ณ สวนสาธารณะ
 
            เธอเองก็ต้องรับภาระหนักทีเดียวเมื่อต้องสู้อยู่คนเดียว ในขณะนั้นเองที่เฟียร่าเห็นว่าเจ้าสัตว์อสูรต้องการจะกลับไปหาคาโอ้ และช่างเป็นช่องว่างที่เหมาะเสียเหลือเกิน เธอร่ายเวททันที่เมื่อรายจบก็เกิดโซ่มากมายพุ่งเข้าหาเจ้าสัตว์อสูรตัวนั้นและตรึงมันไว้ให้อยู่กับที่ มันพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะหลุดออกจากโซ่นั้น เฟียร่ายืนมองมันดิ้นรนตัวไปพร้อมกับพูดว่า
 
            “เจ้าจงอย่าดิ้นอีกเลย ฉันมาที่นี่เพื่อรับเจ้าไปยังที่ที่เจ้าจะสามารถอยู่ได้อย่างมีความสุข จงยอมไปกับเราดี ๆ เถอะนะ ฉันไม่อยากจะทำร้ายเจ้า ”
 
            แต่ดูเหมือนมันจะไม่ยอมฟังอยู่ดี และดูเหมือนมันจะโมโหมากขึ้นเสียด้วยซ้ำไป เฟียร่าได้แต่ถอนหายใจ เธอเดินผ่านมันไปพร้อมกับตวัดเคียวสีทองในมือไปที่มัน มันไม่ได้ร้องแม้แต่นิดเดียวร่างของสัตว์อสูรตนนั้นก็หายไป เหลือไว้เพียงลูกแก้วที่ตกลงสู่พื้นดิน ในเวลานั้นเองที่เคนโซและจัตตินมาถึงก็ได้เห็นตอนนั้นพอดี เคนโซ จัตติน และคาโอ้ ต่างรู้ว่าเธอไม่ได้ตั่งใจจะทำแบบนั้น ใบหน้าที่ดูเย็นชาในตอนนี้มีขึ้นมาเพื่อปิดบังความจริงของตัวเธอเองต่างหาก เฟียร่าเดินไปเก็บลูกแก้วนั้นขึ้นมา แล้วเดินไปหาคาโอ้ และใช้เวทรักษาบาทแผลของแม่มดที่เธอเคยเรียนมาจนเข้ากลับมาเดินได้ เธอเดินนำเขาเข้าไปหาเคนโซและจัตตินที่ฝั่งตรงข้ามกัน เมื่อมาสมทบกันแล้วเธอก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่กลับมาเป็นปกติแล้วว่า
 
            “ไง จัดการเรียบร้อยหรือเปล่า ”
 
            “ก็เรียบร้อยดีนะ ”
 
            “จริงหรือเปล่าน้องเคน สะบักสบอมหน้าดูชมเลยนะ ”
 
            “โถพี่ก็!!!! ”
 
            เคนที่ถูกแหย่ก็ตะโกนขึ้นมาทันที และนั่นก็ทำให้ทุกคนในที่นั้นยิ้มออกมาได้(ยกเว้นเคนโซ=_=) หลังจากนั้นพวกเขาก็กลับไปยังยมโลก เฟียร่าให้คาโอ้เอาลูกแก้ววิญญาณไปส่งให้กับทางแผนกพิพากษา ส่วนเธอก็เขียนรายงานและกลอกประวัติต่าง ๆ อีกสองคนก็ต้องมาจัดของในห้องทำงานของกลุ่ม 9 ให้เข้าที่ กว่างานทุกอย่างจะเสร็จก็เย็นพอดี
           
            “นี่ วันนี้พวกน้อง ๆ ว่างกันหรือเปล่า ”
 
            “มีอะไรหรือเปล่าค่ะพี่คาโอ้ ”
 
            “ก็ไม่มีอะไรมากครับ พี่แค่เห็นว่ากลุ่ม 9 ของเราเพิ่งจัดตั้งขึ้นใหม่ ก็เลยกะจะจัดงานเลียงเสียหน่อยนะ ”
 
          “งันก็ดีซิครับ พวกเราก็ไม่มีอะไรแล้ว แล้วจะจักงานที่ไหนดีละครับ ที่บ้านของผมก็ไม่ได้เสียด้วย ”
 
            “งันจัดที่บ้านฉันก็ได้ ”
 
            “งั้นเอาตามนี้ก็แล้วกันนะครับพี่ ก็แยกย้ายกับไปพักเสียก่อนแล้วอีกประมาณ 1 ชั่วโมงเจอกันที่บ้านของเฟียร่า ”
 
            “อืม แต่เดียวก่อนพี่รู้จักบ้านของฉันหรือยังค่ะ ”
 
            “เออ... ยังเลย.. ”
 
            “โถแล้วก็ไม่บอก บ้านของหนูอยู่ที่ปราสาทกุหลาบขาวนะคะ พอจะรู้จักหรืเปล่า ”
 
            “เออ.. รู้จัก แต่น้องอยู่ที่นั้นเหรอ ”
 
            “ค่ะ ไว้เดี๋ยวไปเจอกันที่บ้านหนูแล้วจะเล่าให้ฟังนะค่ะ เอานี่เป็นคำสั่ง แยกย้ายแล้วอีก 1 ชั่วโมงเจอกันที่บ้านฉัน ใครสาย โดน !!!”
 
            หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไป เธอกับจัตตินก็เดินทางกลับบ้านด้วยสัตว์พาหนะของตัวเอง และยังมีการมาแข่งกันอีกด้วย... 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกค่ะ 
จากคุณ hapless/() อัพเดตเมื่อ 01/12/2554 22:18:15
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 348 ท่าน