Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Touch My Heart ลิ้มรสสัมผัสรักหัวใจนายจอมหยิ่ง
Nickle
:: Ground 6 ::
8
04/11/2554 01:53:43
876
เนื้อเรื่อง
มาถึงที่งานโดยที่ฉันกับเขาไม่ได้พูดอะไรกันในเวลาที่อยู่บนรถ โกรธฉันหรือเปล่าเนี่ย นิ่งมากเลยอ่ะ ฉันว่าฉันไปหาพี่เบสดีกว่า ฉันเดินออกห่างจากเขา แล้วฉันว่าโกรธฉันแน่เลย ฉันเห็นพี่เบสแล้ว ฉันกำลังจะเดินไปหาเขา แต่มีคนมาดึงข้อมือของฉันไว้
"เธอจะไปไหน..."เชาถามฉันด้วยน้ำเสียงที่เรียบ ๆ
"ไปหาพี่เบส..."
"เธอห้ามไปไหน อยู่กับฉันตลอดเวลา ถ้าเธอมีอันตรายฉันไม่รู้ด้วยล่ะ!"
"ไม่รู้ก็ไม่ต้องรู้สิ ฉันเป็นอะไรกับนายงั้นหรอ!!"
"ก็..."
"แบงค์ > <~"
ยัยนิกเกิลนี่ก็เนอะ หน้าโบกปูน 2 ชั้นซะจริง ๆ ผู้หญิงมาหาผู้ชายถึงที่ มีที่ไหน หน้าไม่อายว่ะ!! ยัยนั่นมองหน้าฉัน เหมือนฉันไปฆ่าญาติ ๆ ของเธอยังไงอย่างั้น เชอะ! ฉันไม่อยู่ขัดคอหรอก สวีทกันเต็มที่ไปเลย!!!!
"เดี๋ยวสิ! เธอลืมแล้วหรือไงว่าต้องอยู่กับฉัน"
"ฉันไม่อยู่หรอก นายก็มีนิกเกิลอยู่ด้วยแล้วหนิ!"
พี่เบสเดินผ่านมาพอดีเลยอ่ะ ฉันเดินควงพี่เบสไปทักทายผู้ใหญ่ที่อยู่ในวงการบันเทิง แนะนำให้รู้จักกับทุกคน และมีประกาศว่าใครอยากเดินแบบก็ให้ไปสมัครที่ที่ไหนสักแห่ง -..- ฉันลองดีมั้ยอ่ะ อีก 2 วันต้องถ่ายแบบกับพี่เบสแล้วอ่ะ >O<~
"ไม่ลองหน่อยหรอครับน้องใหม่^-^"
"ไม่ดีกว่าค่ะ - -"
"ไม่กล้าหรือปอดแหกละครับ"
รุมเค้าทำไมเนี่ย
"ไปก็ได้!"
ฉันรีบไปที่สมัครสมัครแล้วจะเดินให้ดูเลยอีตาบ้ายั่ยมายุ่งอะไรด้วย ไม่ถูกกันไม่ใช่หรือไงความซวยมาตกอยู่ที่ฉัน ว่าฉันอย่างนี้แล้วนายจะเสียใจ เพราะฉันทำได้!! ฉันกล้ากว่าที่นายคิดไว้เยอะ อีตาแบงค์ ถึงเวลาเดินแล้ว ฉันเดินออกไปเป็นคนที่ 2 ด้วยอ่ะ ตามความสามารถที่ฉันเคยเห็นนางแบบในโทรทัศน์ โพสต์ท่าตาม ๆ ไปละกัน ก็เค้ามือใหม่นี่ -.,-
ของฉันมีทั้งหมด 3 ชุด และแล้ว 2 ชุดแรกก็ผ่านไปได้ดี ชุดที่ 3 ก็ดี ฉันเดินมาถึงกลางเวทีแล้วอยู่ ๆ ไฟมันก็ดับไปเฉย ๆ และระเบิดด้วย สะเก็ดไฟก็มีฉันรีบก้มลง ทำไมต้องเป็นฉันที่อยู่ตรงกลางเวทีถึงล้มอ่ะ TOT
"ยัยบ๊อง! เธออยู่ไหน!!"
"ฉันอยู๋...อื้อ ๆ - -"
แกร๊ก...
"เกิดอะไรขึ้นน่ะ"
ไฟมาแล้ว ส่วนฉันก็ยังอยู่บนเวทีแหละ โดนยาสลบโปะเข้าไป ฉันหลับสนิทเลย เชื่อเลยว่าทุกคนจะคิดว่าฉันเป็นลม หมอนั่นขึ้นมาอุ้มฉันลงจากเวทีไปที่รถเขาคงคิดว่าในงานไม่ปลอดภัยแล้ว ใครกันน่ะ ที่เอายาสลบมาโปะหน้าฉัน...
"ยัยบ๊อง เธอเป็นอะไรไปน่ะ ตื่นสิ..."
"..."
"ตื่นสิ เดี๋ยวฉันโดนพี่เธอฆ่านะ ตื่นหน่อยสิ!"
ถ้าเขาพาฉันกลับบ้านก็คงคิดว่าโดนพี่ชายฉันฆ่าแน่ ๆ เหลือแต่จะพาฉันไปที่คอนโดฯของเขาเอง ฉันคงไม่ได้นอนเตียงเดียวกับหมอนั่นอีกนะ คนอย่างฉันไม่ตกใจอะไรจนเป็นลมนะ TT^TT
"เธอเป็นอะไรไปกันน่ะ"
ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก...
[ Tip : : BANK TALK ]
หลังจากนั้นผมอุ้มเธอขึ้นมาบนคอนโดฯ ของผมเอง ถ้าผมพายัยนี่กลับไปที่บ้านผมโดนฆ่าแหง ๆ พี่ของยัยนี่ก็หาว่าผมโปะยาทำมิดีมิร้าย เฮ้ออ~ เมื่อไหร่เธอจะตื่นขึ้นมา ผมนั่งเช็ดตัวให้เธอสัก 2-3 รอบ แล้วก็ไปนอนที่โซฟาหันไปมองร่างอันบอบบางที่อยู่บนเตียงของผม...
"ฝันดีนะ ยัยบ๊อง ^-^"
"..."
หลังจากที่ผมตื่นขึ้นมา เธอก็หายไปไหนก็ไม่รู้ ผมวิ่งออกไปดูที่ห้องนั่งเล่นและห้องครัว เห็นเธอนั่งกินน้ำอยู่ที่โต๊ะหน้าตาซึม ๆ ซะด้วย ผมก็เดินเข้าไปนั่งด้วยอยู่ข้าง ๆ ของเธอ เธอนั่งกุมขมับอยู่ที่โต๊ะ พอผมเข้าไปนั่งด้วย เธอก็เดินหนีไป
"นายปล่อยฉันนะ..."
"ก็อย่าเดินหนีสิ ฉันมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยหรอ!?"
"ปล่อย" เธอแกะมือผมออกแล้วเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็หยุดลง
ฟุ่บ!
"ยัยบ๊อง!" ผมรับเธอไว้ได้ทัน แต่ครั้งนี้มันหนักแปลก ๆ - -"
"โอ้ยยย... ปวดหัวอ่ะ TOT"
"กลับไปนอนซะ เดี๋ยวจะพากลับบ้าน"
"กลับเลยไม่ได้หรออ... Y-Y"
ไม่รู้ทำไมนะผมกลัวพี่ชายของยัยนี่จริง ๆ น่ากลัวมาก แค่พาน้องสาวไปทำงานก็ไม่ให้พาไป แต่ก็เอาเถอะ พี่ไม่ใช่ไม่มีสิทธิหวงน้องสาว แต่เหมือนว่าจะห่วงมากเกินไปและแหละ ถ้าหวงอย่างน้อยก็เหมือนพี่คาร์บอนอะไรของยัยนี่แหละ ไม่ใช่เอะอะก็ตีกัน
"เออ! กลับก็กลับ"
"ว่าแต่... เมื่อวานฉันเป็นอะไรไปหรอ ฉันจำได้ว่า..."
"โดนมอมยา ไอเบสมันเป็นคนทำแน่ ๆ -\/-"
"พี่เบสเนี่ยนะ ฉันไม่เชื่อนายหรอก พี่เบสออกจะสุภาพบุรุษ อย่างนายน่ะสิไม่ว่า อาจจะมอมยาฉันแล้วพาฉันมาทำมิดีมิร้ายก็ได้"
"คิดได้ไงเนี่ย ไป! กลับบ้าน"
เธอลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูห้อง(แบบโซซัดโซเซ)เปิดประตูออก ผมก็เดินตามไปแหละนะ แต่นิกเกิลยืนอยู่ตรงหน้าประตู ยัยบ๊องนั่นก็เดินหลบไปและผมก็เดินตาม แต่ดูเหมือนผมโดนกักตัวไว้ ไม่ยอมให้ผมตาม... รถเก๋งไป
"จะไปไหนคะแบงค์ ^-^"
"ไปส่งยัยรถดูดส้วมกลับบ้านน่ะ"
"ฉันกลับเองได้ นายไม่ต้องไปส่งฉันหรอก ^-^"
"ก็ดีเหมือนกัน กลับดี ๆ ล่ะ" ผมได้มองเธอแล้วโอบนิกเกิลเข้าห้องไป แล้วหันไปมองอีกครั้งรู้สึกเธอยิ่งหดหู่เข้าไปใหญ่
[ Tip : : RODKENG TALK ]
ฉันเดินลงมาจากคอนโดของเขาด้วยสภาพคราบน้ำตาเปรอะแก้ม ฉันรีบเช็ดคราบน้ำตาที่เปื้อน แล้วเดินออกจากคอนโด นั่งรถเมล์กลับบ้าน ทำไมฉันต้องร้องไห้เพราะนายด้วย นายไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับฉันสักหน่อย ฮึก...
ผลั่ก!
"ข...ขอโทษค่ะ T-T"
"ขอโทษครับ"
"..."หน้าคุ้น ๆ แฮะ ใครว้าา? "พะ...พี่แบรนด์!!"
"น้องชื่อ ?"
"รถเก๋งไงคะพี่แบรนด์ จำไม่ได้หรอ TOT"
"อ่อ! เอ่อ... พี่ขอโทษนะ ก็ที่ตอนเจอพึ่ง 12 ปีเองนี่ แล้วตอนนั้นก็อ้วนด้วยพี่จะจำได้ไงล่ะ- -*"
ตอนนั้นฉันทั้งอ้วนทั้งดำก็จริงเนอะ ก็ว่าทำไมไม่มีใครจำฉันได้เลย T^T เค้าเสียใจ
"แล้วตอนนี้พี่จะไปไหนหรอTTwTT"
"โอ๋ ๆ รถเก๋งอย่าร้องไห้สิ พี่กำลังจะไปหาพี่ ๆ เธอน่ะแหละ"
"ไม่ร้องก็ได้... T^T"
"ป่ะ! กลับบ้าน"
หลังจากนั้นพี่แบรนด์ก็พาฉันกลับบ้าน เพราะเราเจอกันที่แถวบ้านฉันเองแหละ-0- กลับบ้านฉันจะโดนพี่ว่าอีกมั้ยอ่ะ โดนมอมยาแล้ว อีตาบ้าก็ลากฉันกลับบ้าน ระหว่างทางฉันก็เล่าเรื่องที่เจอะเจอมาไม่นานมานี้ให้พี่เขาฟัง พอถึงบ้านพี่ซิงค์กับพี่คาร์บอนยืนจ้องหน้าฉันเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อกันเลยT^T
"สรุปจะจ้องกันอีกนานมั้นครับ ผมจะได้กลับไปนอนรอที่บ้านอ่ะครับ"
"เชิญ ๆ เข้ามาก่อน" เชิญเข้าบ้านแล้ว ลากฉันออกมาคุยด้วย "นี่รถเก๋ง ทำไมเมื่อวานไม่กลับบ้าน ไปนอนค้างบ้านไหนอีกล่ะ"
"ก็เมื่อวานมีอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะพี่ซิงค์"
"อุบัติเหตุอะไร"
"ก็งานพัง แล้วใครก็ไม่รู้มามอมยาฉันน่ะ T^T"
"หมอนั่นใช่มั้ย รถเก๋ง"
"ไม่รู้ หนูไม่รู้อ่ะพี่ แต่..."
"ฉันจะไปฆ่ามัน!"
"ฆ่าอะไรกันหรอ ?"
พะ...พี่แบรนด์ มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ยิ้มมาด้วย - -~!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
มันดูรวบรัดไปไหมอ่ะๆ
มันน่าจะรรยายกว้างๆอีกสักนิดนึง
ก็จะดีนะคะ
จากคุณ honey_girlsza/(honey_girlsza) อัพเดตเมื่อ 30/12/2554 11:46:08
ความคิดเห็นที่ 2
ตัวละครมาอีกแล้วหรอ 
จากคุณ troublemaker22/(troublemaker22) อัพเดตเมื่อ 17/11/2554 11:55:21
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 188 ท่าน

Line PM