Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 5 [Chapter 5] 5 Handsome Guy And 1 Surprised!?
6
12/11/2554 22:03:35
760
เนื้อเรื่อง

5

 
         [PIRE TALK] :
 
       ตอนนี้ผมจะรู้สึกยังไงดีนะ โกรธ เสียใจหรือมีความสุข…?

       ผมโกรธที่พระอาทิตย์ทำเธอเจ็บ ผมเสียใจที่มาช่วยเธอช้าไป แต่ผมนี่มันน่าสมเพชจริงๆ…ทั้งๆที่เธอกำลังเจ็บแต่ผมกับดีใจที่เห็นเธออีกครั้ง

       ร่างบางของเบรินนอนอยู่บนเตียงของผมผิวขาวๆของเธอแดงไปหมดจนน่าใจหาย บ้าเอ๊ย!ตอนนี้พระอาทิตย์กำลังทำให้ผมโกรธจริงๆแล้วนะ

       ผมเอาน้ำแข็งที่ห่อใส่เสื้อบางๆที่หามาได้จากตู้เสื้อผ้ามาประคบตามแขนและใบหน้าของเธอแต่ก็ไม่เห็นมันจะช่วยอะไรให้ดีขึ้น
 
       “ไพรท์ ผมว่าน่าจะพาเธอไปให้ไทม์รักษาดูนะ”

       เคลบอกผมหลังจากที่เห็นผมนั่งดูเธอมาเกือบชั่วโมง ผมก็อยากจะพาเธอไปนะแต่เธอเป็นพวกไวท์…แค่พาเธอเข้ามาที่หอดาร์กเนสก็เสี่ยงเกินไปแล้ว

       “นายจะห่วงอะไรยัยผมแดงนั้นนักหนา -__-”

       ดาร์กที่เดินมาข้างผมพูดขึ้น ทำเป็นพูดเข้า แต่หมอนี่เป็นคนแรกที่ไปช่วยเบรินออกมาจากที่นั้นตอนที่เห็นเธอนอนหมดสภาพอยู่ ดาร์กพาเธอที่อยู่ในสภาพล่อแล่เข้ามาในห้องนี้ก่อนจะเรียกพวกผมที่กำลังนั่งเรียนเข้ามา

       พูดง่ายๆ หมอนั้นคือคนที่ช่วยเธอ…ไม่ใช่ผม

       ผมรู้ว่าถึงแม้ดาร์กจะทำตัวเย็นชาและทำตัวโหดร้าย แต่ลึกๆหมอนี่ก็เป็นคนดี ไม่อย่างนั้นมันจะฝ่าแดดร้อนๆที่ลายเซลล์ผิวจนไหม้ไปช่วยเธอทำไม ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของมันเลยด้วยซ้ำ

       “ทำเป็นพูดนะดาร์ก นายไม่ใช่เหรอที่เป็นคนวิ่งพาเธอมาห้องนี้เป็นคนแรกนะ ^^?”

       “เงียบไปเลยวินท์ -__-^”

       “นายพูดอย่างงี้กับคนที่กำลังช่วยนายอย่างนั้นเหรอ >-<!!” 

       วินเซนท์กดผ้าที่มีน้ำแข็งห่อเอาไว้ที่ผิวแดงๆของดาร์กอย่างแรงจนหมอนั้นที่ทำหน้าเย็นชาถึงกับร้องออกมา

       “โอ๊ยย! อยากตายรึไงวินท์ -__-++”

       “นายยังฆ่าฉันไม่ได้หรอกตราบใดที่ผ้าผืนนี้ยังอยู่ที่แขนนาย นี่แนะ!”

       “โอ๊ย โอ๊ย! ฉันเจ็บนะวินท์ -__-^^”

       ไพรท์หันหน้ามามองร่างบางที่นอนหลับอยู่บนเตียงเหมือนเดิม เค้ามองผิวแดงๆของเธออยู่นานแล้วก็เหลือบตาไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังมองเธออยู่เหมือนกัน แววตาที่ดาร์กมองมาที่เบรินเค้ารู้ว่ามันหมายถึงอะไรแต่นั้นเป็นสิ่งที่เค้าไม่อยากรู้เลย…ไม่เลยจริงๆ
           
 
        [MAYBURN TALK] :

        “อืม…”

        แสงไฟที่ส่องมาบนเปลือกตาของฉันมันทำให้ฉันกลัวจนไม่กล้าลืมตาขึ้น แต่ฉันก็ลืมตาขึ้นเพราะแสงสว่างที่ผ่านเข้ามาในดวงตาของฉันคือแสงจากหลอดไฟที่น้ำเงินเข้ม

        คำถามแรกที่ผุดออกมาจากหัวของฉันตอนนี้คือ ‘ที่นี่…ที่ไหน’ แต่เรี่ยวแรงของฉันตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนรอให้เรี่ยวแรงของตัวเองกลับมาสักพัก

        หลังจากนอนรอสองสามนาทีฉันก็รู้สึกว่าดวงตาของฉันเริ่มปรับสภาพมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น ห้องสีดำมืดนี่ไม่มีทางใช่หอสีขาวของฉันแน่ ไม่มีทางที่หอสีขาวของฉันจะมีสีดำมืดมิดหดหู่แบบนี้…งั้นที่ไหนกันละ

        ฉันพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแต่ก็ดูเหมือนจะไม่สำเร็จเพราะแค่ฉันขยับตัวความแสบจากแผลไหม้ตามร่างกายของฉันก็เจ็บปวดจนต้องนอนลงไปบนเตียงอีกครั้ง

        “โอ๊ย!”

        เจ็บเป็นบ้า…ฉันมองแขนของเองที่มีผ้าก็อซพัดอยู่รอบตัวคล้ายมัมมี่ ไม่สิไม่ใช่แค่แขนแต่เป็นทั้งตัวเลยต่างหาก!

        “เฮ้ๆ ตื่นแล้วก็อย่าเพิ่งซ่ายัยหัวแดง อยากโดนจับมันอยู่กับเตียงรึไง -__-”

        นาย…ไร้มารยาทนี่! หมอนี่มาอยู่ที่นี่ได้ไงเนี่ย แถมตัวของหมอนั้นก็ไม่ค่อยจะ เออ…แตกต่างจากฉันสักเท่าไหร่แต่นั้นไม่ใช่ประเด็น! นายมานอนหลับเอียงคอคุยกับฉันในห้องเดียวกันแม้จะคนละเตียงได้ยังไง!?

        “เธอนอนไปอย่างนั้นแหละ อย่าส่งเสียงดังรบกวนฉันด้วยละ ฉันก็จะนอนเหมือนกัน -__-”

        พูดจบหมอนั้นก็นอนหลับต่อ โอ๊ย! ยิ่งปวดหัวอยู่ทำไมไม่มีใครพูดอะไรให้ฉันเข้าใจสักคนนะ =__=;

        “อ้าว…ตื่นแล้วเหรอ พอดีเลยข้าวต้มเสร็จพอดี ^^”

        ฉันหน้าไปทางประตูที่เปิดอ้าออกมาพร้อมกับร่างสูงของชายหนุ่มหน้าสวยผมสีน้ำตาลที่ดูใจดี ที่มือของเค้ามีถาดอาหารแล้วก็มีถ้วยสองถ้วยวางไว้อยู่

        “นาย…”

        "ผมชื่อ วินเซนท์ เรียกว่าวินท์ก็ได้ผมไม่ถือ ^^”

        ฉันที่กำลังจะอ้าปากถามว่าฉันมาที่ได้ยังไงก็ต้องหุบปากลงทันที่ ที่หมอนั้นแนะนำตัวพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆชวนหลงนั้นมาให้ แต่…ต้องไม่ใช่ในสถานการณ์นี้!

        “นาย เออ…วินท์ คือฉันอยากรู้นะว่าที่นี่ เออ…”

        “อ๋อ ที่นี่ก็คือห้องพักของพวกผมไง ^^?”

        “พวกผม =__=?”

        “อื้ม! พวกผม…ก็ผม ดาร์ก เคลแล้วก็ไพรท์ ^^”

        นี่ฉันมอยู่ห้องสมาคมคนหน้าเทพบุตรเหรอเนี่ย =__=; โอ้ มาย ก็อด

        “แต่ไม่ต้องห่วงหรอก พวกไพรท์กับเคลตอนนี้คงกำลังอยู่ที่โรงอาหารนะ พวกนั้นรักความสะอาดไม่มานั่งกินเลอะเทอะให้ห้องสกปรกหรอก =3=”

        นายกำลังบอกว่านายกับตัวไร้มารยาทที่นอนเดี้ยงอยู่บนเตียงนั้นซกมกอ่ะดิ -__-;;

        วินเซนวางถาดอาหารลงข้างๆเตียงของฉันก่อนจะเอาอีกถ้วยวางไว้ข้างเตียงของนายไร้มารยาทที่นอนอยู่ก่อนจะตะโกนเรียกเบาๆที่ข้างหูหมอนั้น…ละมั้ง =__=;

        “ดาร์ก!! ตื่นมากินข้าวได้แล้ววววว!!”

        พรึบ!

        ผ้าห่มที่คลุมตัวของดาร์กไว้อยู่ถูกดึงออกด้วยฝีมือเจ้าของชื่อ ก่อนที่สายตาคมกริบจะส่งไปให้นายวยินท์ที่ทำหน้าไม่รู้เรื่องข้างเตียง

        “ฉันขอเพิ่มกฎอีกข้อหนึ่งสำหรับนายนะวินท์…ห้ามนายเข้าใกล้เตียงของผมเกินห้าเมตร -__-++”

        พูดจบหมอนั้นก็ก้มตัวลงนอนคุมโปงต่อ…เพิ่มกฎงั้นเหรอ นี่มันอะไรกันเนี่ย =__=;;

        “นายจะเพิ่มอีกเป็นร้อยฉันก็ไม่ว่าหรอก เพราะไม่ว่าจะอีกกี่ล้านข้อฉันก็ไม่เคยจะทำตามอยู่แล้ว ^^”

        อย่างนี้เค้าเรียกหน้าด้านแล้วละวินท์ -__-; แต่ดูเหมือนคำพูดของวินท์จะทำให้คนที่นอนฟังอยู่ระอาจนมุดหัวหนีไปทางอื่น

        “เหอะ! ฉันไม่สนใจนายก็ได้ไปป้อนข้าวกระต่ายน้อยดีกว่า แบร่ ”

        กระต่ายน้อย…ฉันเนี่ยนะ =__=;

        “ตามใจนายสิ…-__-”

        “เชอะ! > <”

        ปึง!

        เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้ฉันหันหน้าไปมองเป็นครั้งที่สอง โอ๊ย…มันเมื่อยคอนะ เข้ามาทีเดียวจบไม่ได้รึไง =__=;

        ร่างสูงสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูทำให้ฉันแทบหายใจไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่ว่านายหัวทรายที่ยืนหน้านิ่งอยู่หน้าประตู แต่เป็นผู้ชายตาสีเทาที่กำลังมองมาทางฉันต่างหาก!

        “ตื่นแล้วเหรอ…”

        เสียงแหบๆแต่ดูมีเสน่ห์อย่างมหาศาลเอ่ยขึ้นเบาๆ ตาสีเทาของเค้ามองมาที่ฉันแบบแปลกๆ

         “อ้าว…งั้นฉันก็ไม่ต้องมารักษาแล้วนะสิ ^^”

         เสียงดีใจของใครอีกคนที่ยืนหลบฉากอยู่ ทำให้ฉันละสายตาไปจากไพรท์ก่อนจะหันไปมองแขกอีกคน ชายรูปร่างสูงโปร่งที่มีอายุไม่น่าเกินยี่สิบสาม ยืนเท้าเอวเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกราวของตัวเองข้างหนึ่ง อีกข้างของเค้าก็ถือกระเป๋าสีขาวใบใหญ่อยู่ด้วย หน้าตาของเค้าดูหล่อมากและคล้ายกับคนหัวสีเงินข้างๆมากจนน่าตกใจ!

          “ฝาแฝด!”

          ฉันโพร่งออกไปอย่างตกตะลึง โอ้พระเจ้า! ท่านสร้างมนุษย์ที่มีดีกรีความหล่อเหนือเทพแบบนี้มาสองคนเชียวเหรอ!?

          “ใช่แล้วสาวน้อย ฉันชื่อไทม์เป็นหมออยู่ที่หอนี่นะ แล้วก็เป็นพี่ชายฝาแฝดของหมอนี่ คนส่วนใหญ่เรียกฉันว่าดอกเตอร์ไทม์กันนะน่ะ ^^”

          ดอกเตอร์ไทม์ยิ้มบางๆให้กับฉันก่อนจะหันไปคุยกับไพรท์

          “คนนี้นะเหรอที่จะให้ฉันตรวจให้นะ…ฉันว่าไม่จำเป็นต้องตรวจก็น่าจะรู้ได้แล้วน่ะ ^^”

          “ผมรู้…ก็แค่อยากแน่ใจนะ”

          “อืม…เอางั้นก็ได้”

          ดอกเตอร์ไทม์ทำหน้าครุ่นคิดนิดหน่อยก่อนจะหิ้วกระเป๋าสีขาวเดินมาทางฉัน

          “เรายังไม่รู้จักกันอย่างเป็นทางการเลยนะ เธอชื่ออะไรละสาวน้อย”

          ดอกเตอร์ไทม์พูดกับฉันแต่ตัวของเค้าก็กำลังก้มไหยิบนู้นนี่นั้นออกมาจากกระเป๋า
           
          “เมล์เบริน…ฉันชื่อเมล์เบรินคะ”

          ฉันพูดออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ก็แหม…ผู้ชายห้าคนอยู่ในห้องเดียวกับฉันไม่ประหม่าก็ให้มันรู้ไป=__=; ดอกเตอร์ไทม์หันมายิ้มให้กับฉันอีกครั้ง ในมือของเค้ามีเข็มแล้วก็อะไรอีกมากมายเต็มไปหมด

          “โอเค เมล์เบรินฉันขอตรวจร่างกายเธอดูสักนิดหน่อยนะ เออ…ฉันจะตรวจให้แน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไรนะ”

          ดอกเตอร์ไทม์พูดน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย ก่อนจะไล่พวกผู้ชายที่ยืนดูที่เหลือออกไป

          “เชิญพวกนายออกไปให้หมดด้วยนะ อ้อ…นายด้วยดาร์ก ^^”

          ดาร์กเอาผ้าห่มออกด้วยความหงุดหงิดแต่ก็ยอมทำตามโดยดีแม้จะทำหน้ามุ่ยจนน่ากลัวก็เหอะ เห็นสภาพดาร์กแล้วน่าเห็นใจชะมัด ผู้ชายร่างสูงเดินอย่างยากลำบากเพราะทั้งตัวมีผ้าพันแผลเต็มไปหมด ตั้งแต่คอจนถึงขาเหมือนจะไม่ยอมให้มันได้เจออากาศเลยสักนิด

          ปึง

          เสียงประตูปิดลง ภายในห้องก็เงียบทันที ตอนนี้ในห้องกว้างๆที่มีเตียงสี่เตียงใหญ่วงาอยู่มีเตียงแค่ฉันกับดอกเตอร์ไทม์เท่านั้นที่อยู่ภายในห้อง เออ…นึกๆแล้วก็สยิวกิ้วแฮะ =__=;

          “เอาละ พวกนั้นก็ออกไปแล้ว ผมมีอะไรอยากจะถามเธอนิดหน่อยก่อนจะตรวจนะ ^^”

          ดอกเตอร์ไทม์วางอุปกรณ์ทั้งหมดไว้ข้างเตียงก่อนจะเดินมายืนข้างฉันที่นอนอยู่บนเตียง

          “เธอโดนแสงแดดไม่ได้?”

          “อา…ใช่คะ แม่ฉันบอกว่าผิวของฉันผิดปกติตั้งแต่เกิดเหมือนจะเป็นการก่อตัวที่ผิดรูปร่างของเซลล์ผิวหนังชั้นนอกอะไรประมาณนี้ทำให้เวลาโดนแดดจัดๆผิวชั้นนอกก็จะไหม้จนถึงกับลอกออกนะคะ”

          “แล้วเธอเคยกินอาหารที่มีเครื่องเทศอะไรแรงๆไหม เช่นหอมหัวใหญ่ หรือ…กระเทียม”

          เป็นคำถามที่แปลกมาก เค้าจะมาตรวจอะไรฉันเนี่ย =__=;

          “อา…เท่าที่นับได้แม่ของฉันแพ้กระเทียมเลยไม่เคยทำอาหารที่มีกระเทียมเป็นส่วนประกอบหรือเครื่องปรุงมาก่อน แต่ถ้าเป็นหัวหอมหรือหอมหัวใหญ่ละก็…ของโปรดคะ =__=;”


          “อืม…แล้วเธอนับถืออะไรเหรอ”

          รู้สึกคำถามนี้ดอกเตอร์ไทม์จะเน้นเป็นพิเศษ เฮ้…ตรวจร่างกายจำเป็นต้องถามอะไรพวกนี้ด้วยเหรอ =__=?

          “เออ น่าจะเป็นลัทธิมากกว่าคะ แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าลัทธิอะไรฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้นะคะ”

          “เธอจะบอกว่าเธอไม่ได้นับถือพระเจ้า?”

          เออ..จะพูดงั้นก็ไม่ถูกนะ เพราะเวลาเกิดปัญหา
อะไรสิ่งแรกที่ฉันจะพูดก็คือ ‘พระเจ้าช่วย’ หรือไม่ก็ ‘โอ้พระเจ้า’ อะไรประมาณนี้ =__=;;

          “สุดท้ายแล้ว สาวน้อย…ถ้าสิ่งที่ฉันคิดเป็นจริง นี่จะเป็นสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล ^^”

          มือของดอกเตอร์ไทม์จับมือข้างหนึ่งของฉันเอาไว้ก่อนจะแกะผ้าพันแผลที่พันรอบแขนของฉันออกเผยให้เห็นผิวที่ไหม้เป็นแผลพุพองน่าเกลียด

          ดอกเตอร์ไทม์หยิบหลอดทดลองเหล็กที่มีของเหลวสีแดงข้างในก่อนจะให้จากคาบฝาจุกไม้สีน้ำตาลออกแล้วเทของที่อยู่ภายในลงบนผิวตรงที่เป็นแผลของฉัน
          ซู่…

          ของภายในที่หยดลงบนผิวของฉันดังซู่ก่อนจะมีควันสีขาวลอยออกมา แต่สักพักหนึ่งมันก็หายไปฉันที่กำลังตกใจกับควันไม่ทันเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของดอกเตอร์ไทม์ที่มองแขนของฉัน

          ฉันก้มมองแขนของตัวเองที่โดนของเหลวสีแดงที่หยดลงมาอย่างตกใจ

          แผลหายไปแล้ว…O-O

          “ดอกเตอร์ไทม์นี่มันสุดยอดไปเลย!ยาของคุณได้ผลดีชะมัด O-O?”

          ฉันหันไม่มองบาดแผลขอบตัวเองด้วยความตะลึง โอ้! ยาอะไรนะทำไมมันเห็นผลทันใจได้ขนาดนี้

          “ฮะๆ ยาอะไรกันละ”

          “เอ้!?”

          ดอกเตอร์ไทม์ชูนิ้วของตัวเองที่มีรอยบาดของมีดให้ฉันดูส่วนอีกข้างก็ชูหลอดทดลองเปล่า งั้นเมื่อกี้ที่เค้าก้มลงไปเอาของ เค้าก็กำลังเอามีดบาดนิ้วตัวเองแล้วบีบมันลงหลอดทดลองอย่างงั้นเหรอ

          “มันก็เป็นแค่เลือดเท่านั้นแหละ ^^”

          “เลือด!?”

          “อาฮะ…เลือด ^^”

          พระเจ้า นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!!?

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

ก็ไม่รู้จะตอบอะไรกลับแล้วเหมือนกัน ซึ้งทุกคำพูดแล้วก็ทุกคอมเม้นเป็นกำลังใจที่ดีมากให้พู่เลยคะ
 
ขอบคุณทุกคนมากคะ



 

จากคุณ Tzaku/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 04/11/2554 23:35:31
ความคิดเห็นที่ 2

เห็นด้วยกับ คห.1 ค่ะ = = !! 
แอบอิจฉานางเอกนิดนุง =.,=
สนุกเหมือนเดิมเลยค้าา ^ ^  (จนไม่รุ้จะชมอะไรแล้วเนี่ย -3-)

 

จากคุณ ur12M/(ur12M) อัพเดตเมื่อ 04/11/2554 21:04:17
ความคิดเห็นที่ 3
กริ๊ดดดดดดดดดดดด  อิจฉานางเอกมักก คร้า



จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 04/11/2554 11:03:20
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 126 ท่าน