Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ขอโทษที แต่ตอนนี้ฉันคือยมฑูต
Narybee
บทที่ 1 เรื่องไม่คาดคิด
2
03/11/2554 15:21:50
325
เนื้อเรื่อง

            บทที่ 1 เรื่องไม่คาดคิด
 

 

            ในตอนเย็นของวันเดียวกัน ฉันเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกับเคนแล้วตกลงกันว่าเขาจะเดินไปส่งฉันที่บ้าน เมื่อมาถึงฉันก็พาข้าไปที่ห้องรับแขก ดิม่า ที่เป็นแม่บ้านของฉันจึงเอาขนมกันน้ำชามาให้เคน ระหว่างทางเดินไปที่ห้องนอน ฉันก็บอกให้ ดิม่า พาเคนโซไปรอฉันที่ห้องดนตรี ฉันอาบน้ำแล้วใส่เสื้อผ้าที่ ดิม่า จัดไว้ให้ วันนี้ชุดของฉันก็ยังคงเป็นสีดำกระโปงยาวคลุมข้อเท้าระบายลูกไม้ เสื้อแขนตุ๊กตา ฉันหยิบสร้อยเงินที่มีจี้รูปกุหลาบสีดำมาสวมที่คอก่อนจะหยิบหนังสือแล้วเดินไปที่ห้องดนตรี เมื่อเปิดประตูเข้าไปฉันก็เห็นเคนโซเดินดูไวโอลินที่อยู่ในตู้ ฉันเดินเข้ามาและถามว่า
 
            “ นายสนใจไวโอลีนตัวไหนละ ”
 
            “ ฉันป่าวแค่เดินดูเองนะ เห็นมันสวยดี ”
 
            “ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่านายเล่นไวโอลีนเป็น ตระกูล ฮิวาอิ นะเล่นไวโอลีนเป็นทุกคน ”
 
            “ ...เธอรู้ได้ไงนะ ”
 
            เคนโซมีท่าทีตกใจ จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไงในเมื่อเขาเป็นยมทูต ไม่มีทางที่มนุษย์จะรู้จักตระกูลของเขาแน่ เมื่อฉันเห็นอย่างนั้นก็ยื่นหนังสือในมือให้พร้อมกับพูดว่า
 
            “ ฉันได้หนังสือเล่มนี้มาจากคน ๆ หนึ่ง  เขาบอกฉันว่าเขาเป็นเพื่อนของพ่อฉัน และเขายังบอกอีกว่าให้มอบมันให้กับคนของตระกูล ฮิวาอิ แล้วคนคนนั้นจะบอกทุกอย่างที่ฉันอยากรู้ ”
 
            เคนโซรับหนังสือเล่มนั้นมาและเปิดไปที่หน้าท้าสุดก็ปรากฏตัวอักษรสีดำว่า
 
ถึง ลูกชายของข้า เคนโซ
หญิงสาวผู้นี้คือลูกสาวของ โควิล เกรนเซีย เพื่อนข้า ข้าอยากให้เจ้าช่วยปลุกพลังยมทูตของนาง และพานางกลับมายังยมโลกเพื่อทำในสิ่งที่พ่อนางสานไว้ให้เสร็จ จงทำตามที่ข้าบอกแล้วเจ้าถึงจะสามารถทำทุกอย่างที่ต้องการได้สำเร็จ
 
                                                                        ลงชื่อ ฮิวาอิ  โซตะ
 
ป.ล. นางจะไม่สามารถอ่านสิ่งนี้ได้ถ้าพลังของนางยังไม่ตื่น
           
            เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาเฟียร่าก็ถามว่า
 
“ ว่าไง ฉันอยากรู้ว่าพ่อฉันอยู่ไหน ช่วยบอกฉันที่เถอะนะ ”
 
“ เธอรู้ตัวหรือป่าวว่าตัวเองเป็นเป็นลูกครึ่งยมทูตนะ ”
 
“ อย่ามาตลก ฉันซีเรียสนะ ”
 
“ งั้นเธอจะอายุครบ 17  ปีเมื่อไร ”
 
“ วันนี้ ..ตอนเที่ยงคืน ”
 
“ งันมารอดูกันว่าพลังของเธอจะมากขนาดไหน สู้พ่อเธอได้หรือป่าว ”
 
“ ฉันไม่เชื่อ ”
 
“ ก็ถึงบอกให้รอดู  วันนี้พวกปีศาจคงได้แห่กันมาบ้านเธอเพราะพลังนั่นแน่ แต่ตอนนี่ ฉันอยากลองเล่นไวโอลีนสีดำนั่นขอยืมเล่นได้ปะ ส่วนเรื่องพ่อเธอฉันจะบอกพรุ่งนี้ ”
 
“ ก็ได้ งันมาเล่นด้วยกันเลยซิ ฉันชอบเล่นเปียโน แต่ไปอีกที่หนึ่งแล้วกันเอาไวโอลีนนั่นไปด้วย ”
 
“ อืม ก็ได้ ”
 
เฟียร่าว่าแล้วสะบัดมือที่ไวโอลีนสีดำ มันลอยออกมาจากตู้และถูกวางลงไปในกล่อนสำหรับเก็บไวโอลีนแล้วลอยมาหาเคนโซ เขารับไวแล้วพูดว่า
 
“ เธอก็ใช้พลังได้นิ แต่สัมผัสมันคล้าย ๆ พวกแม่มด ”
 
“ ก็แม่ฉันเป็นแม่มดฉันก็ต้องใช้เวทมนตร์ของแม่มดได้ซิ ”
 
ว่าจบเธอก็เดินนำออกมาทันทีแล้วเดินออกไปที่ประตูหน้าบ้านโดยมี ดิม่ายืนส่ง พวกเขาเดินมาเรื่อย ๆ ในเส้นทางที่ ค่อนข้างเปลี่ยวและแล้วเฟียร่าก็หยุดเดินเคนจึงเงยหน้าดูก็พบว่าพวกเขามาอยู่ที่ด้านหน้าโบสถ์แห่งหนึ่ง เฟียร่าเดินนำเขาไปก่อนจะนั่งลงที่หน้าเปียโนหลังหนึ่ง เคนก็พูดว่า
 
“ เธอเล่นไปก่อนนะ ฉันขอเดินดูรอบ ๆ หน่อย รู้สึกแปลก ๆ นะ ”
 
เฟียร่าไม่ตอบ เธอเดินไปยังเปียโนแล้วลงมือเล่นเปียโนทันทีเพลงที่เธอเล่นก็คือRuiran no Roukaku (จากหนังเรื่อง xxxHOLiC ค่ะ) ทางด้านเคนที่เดินออกมาเห็นว่าไม่มีอะไรจึงเดินเข้าไปในโบสถ์ เมื่อเข้ามาภาพที่เขาเห็นนั้นทำเขาอึ่งได้ไม่น้อย ภาพของหญิงสาวที่สวมชุดสีดำกำลังเล่นเปียโนสีขาวอยู่กลางห้อง เขายืนอยู่อย่างนั้นจนเพลงเล่นจบลงเฟียร่าก็ถามว่า
 
“ ไงจะมาเล่นด้วยกันรึยัง ”
 
“ อืม เล่นเลย ”
 
แต่พอเคนโซพูดจบก็เกิดเสียงดังมาจากทางด้านหน้าของโบสถ์ พวกเขาก็วิ่งมาที่หน้าประตูและภาพที่เห็นตอนนี้คือ สัตว์อสูรขนาดใหญ่กำลังสู้อยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่ง ในมือของเขาถือเคียวสีดำมันวาวเอาไว้ เขาสวมชุดสีดำและมีเสื้อคลุมสวมทับอีกชั้น สัตว์อสูรคำรามดังลั่นก่อนที่มันจะพุ่งเข้าหาชายคนนั้นทันที ส่วนชายคนนั้นเองก็พุ่งตัวเขาหาเจ้าสัตว์อสูร  เขาควงเคียวในมืออย่างชำนาญ และลงเคียวไปบนจุดตายของเจ้าอสูร แต่เจ้าอสูรตัวนั้นไหวตัวทันมันกระโดดหลบ  แต่ถึงจะไม้โดนจุดตายแต่ก็สามารถสร้างบาทแผลให้ได้เช่นกัน เลือดสีม่วงไหลออกมาจากปากแผล มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เคนโซเห็นจังหวะดีจึงเรียกเคียวของตนออกมาและพุงเข้าหาเจ้าอสูรทันที เมื่อเจ้าอสูรเห็นว่าตัวเองไม่สามารถสู้สองคนตรงหน้าได้ มันจึงเปลี่ยนเป้าหมาย และคนที่มันเลือกก็คือหญิงสาวชุดดำที่ยืนอยู่หน้าโบสถ์ เคนโซและชายชุดดำตกใจมากเพราะตนเองก็อยู่ห่างจากหญิงสาวมากเกินไป เฟียร่าพยายามนึกเวทต่าง ๆ ที่เคยเรียนมา แต่ก็นึกไม่ออกสักบท ทันใดนั้นเองทุกอยาก็ชาลง แล้วหลังจากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงที่ดังขึ้น เสียงปริศนานั้นพูดขึ้นว่า
 
‘ สวัสดี ’
 
 “ ใครพูดนะ!!! ”
 
เสียงนั้นไม่ตอบ แต่ถามเธอกลับว่า
 
‘ อยากมีชีวิตอยู่ต่อหรือไม่ ’
 
“ อยาก.. ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อ”
 
‘ เจ้าอยากมีชิวิตอยู่ต่อ... แต่เพื่ออะไรละ ’
 
“ ฉันอยากช่วยท่านพ่อ และสานต่ออุดมการณ์ของท่านแม่ ที่จะช่วยทั้งมนุษย์ ปีศาจ หรืออะไรก็ตาม ที่ต้องการความช่วยเหลือ ”
 
‘ แล้วถ้าสิ่งที่ชั่วร้ายล่ะ เจ้าจะทำอย่างไร ’
 
“ ฉัน... ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากจะขอให้สิ่งนั้นกลับตัวกลับเสียดีกว่า แต่ถ้าเกินเยียวยา ..ฉันก็จำเป็นที่จะต้องกำจัดไปเสีย ”
 
‘ แม้การทำอย่างนั้นอาจถูกผู้คนรุมประณามอย่างนั้นหรือ ’
 
“ ใช่ ...”
 
‘ ข้ายอมรับการตัดสินใจของเจ้า จงเปิดใจรับข้า แล้วจงปลดปล่อยข้าออกจากพันธนาการนี่เสีย ’
 
เมื่อสิ้นเสียงทุกอย่างก็กลับสู่ภาวะปรกติ เจ้าอสูรก็พุ่งเข้ามาใกล้เธอขึ้นเรื่อย ๆ !!!
 
‘ เรียกชื่อข้า!!! ’
 
“ ออกมา อัลฟ่า!!! ”
 
เมื่อสิ้นเสียงของเฟียร่าเคียวยาวสีทองก็ปรากฏอยู่ในมือของเธอ เฟียร่าใช้เคียวกันคมเล็บของอสูรตนนั้นอย่างหวุดหวิด มันกระโดดออกไปตั้งหลัก ชายชุดดำก็ตะโกนขึ้นมาว่า
 
“ ใช้เคียวในมือนั่นฟันไปที่ร่างของมันเสีย  มันเป็นอสูรที่ไม่มีจิตใจและจะออกล่ามนุษย์เป็นอาหาร ”
 
เมื่อได้ฟังดังนั้นเฟียร่าก็ใช้เคียวในมือฟันเข้าที่ร่างอสูรตนนั้นจนขาดออกเป็นสองท่อนทันที ร่างของอสูรสลายไปเหลือเพียงลูกแก้วสีดำตกอยู่บนพื้นเท่านั้น ชายคนนั้นเดินมาเก็บลูกแก้วแล้วส่งมันให้กับเฟียร่าพร้อมกับพูดว่า
 
“ เธอเป็นคนจัดการมัน เธอก็ควรจะไปส่งมันให้ถึงที่นะ ”
 
เฟียร่าไม่พูดเพียงแต่หันไปหาเคนโซ เขาเห็นเฟียร่ามองมาจึงพูดกับชายคนนั้นว่า
 
“ เฟียร่าไปส่งวิญญาณอสูรไม่ได้ เพราะเธอยังไม่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นยมทูตอย่างพวกเรา นายคงต้องเอาไปส่ง ”
 
“ งันหรอ ไม่น่าเชื่อเลยนะ เห็นใช้เคียวเก่งออกเสียขนาดนั้น ”
 
เขาตอบแล้วหันมามองเฟียร่า แล้วทำท่าจะเดินจากไปแต่ก่อนที่เขาจะไปเฟียร่าก็พูดว่า
 
“ เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณชื่ออะไรค่ะ”
 
“ ฉันชื่อ จัตติน  ..จัตติน  เมเลอร์”
 
“ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณจัตติน ฉันเฟียร่าค่ะ เฟียร่า เกรนเซีย คุณช่วยรอแป๊บหนึ่งได้หรือเปล่าค่ะฉันอยากให้คุณไปที่ยมโลกกับพวกเรา ”
 
“ ก็ได้อยู่นะ.. ”
 
“ เคนโซ ฉันจะไปที่ยมโลกกันนายแต่ต้องให้เขาไปด้วย และขอฉันไปเก็บของที่บ้านก่อน ”
 
“ ได้ซิ ”
 
“ คุณจัตตินค่ะ ช่วยไปเป็นเพื่อนฉันที่ยมโลกได้หรือเปล่าค่ะ ฉันอยากมีเพื่อน ไม่อยากไปกับเขาสองคน ”
 
“ อืม..ได้ ”
 
“ งั้นไปที่บ้านฉันก่อนเถอะค่ะทุกคน ”
 
เมื่อพูดจบเธอก็ตะวัดมือเข้าไปในโบสถ์เพื่อเรียกไวโอลีนมา แล้วทุกคนก็เดินทางไปที่บ้านของเฟียร่าทันที
 
  

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกค่ะ 
จากคุณ hapless/(hapless) อัพเดตเมื่อ 01/12/2554 20:21:16
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 301 ท่าน