Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Dangerous Thief กระชากหัวใจคุณชายจอมหยิ่ง
Awitch
บทที่ 3 ปกป้อง
4
20/03/2555 13:33:12
533
เนื้อเรื่อง


        "ฮาร์ท ไปกินข้าวกันเถอะ ^O^"

          เพื่อนสนิทบ้าพระเอกละครเข้ามาเรียกฮาร์ทไปกินข้าวด้วยกัน แต่ผมไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นไปได้หรอกน่า

          "เอ่อ.. คือว่า.. "  ฮาร์ทกำลังพยายามจะบอกเรื่องที่นัดกับผม แต่ผมก็แทรกพูดตัดบทขึ้นมาก่อนเพื่อไม่ได้ยัยบ้าละครได้ใจไปนานกว่านี้

          "ฮาร์ทจะไปกินข้าวกับฉัน"

          "เธอจะไปกินข้าวกับนายคุณหนูเหรอฮาร์ท! O_O"

          ยัยบ้าละครเมื่อได้ยินที่ผมพูดก็รีบหันมาถามความจริงจากฮาร์ท ทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก

          "คือ.. "

          "ฉันไม่ให้เธอไปกับนายนั่น ไปกับฉันดีกว่านะฮาร์ท"

          ยัยบ้าละครรีบตรงเข้ามาจับข้อมือฮาร์ททำท่าจะรีบหนีไปด้วยความโมโห ฮาร์ทก็เขินจนไม่กล้าทำอะไร ผมจำเป็นต้องเจรจากับยัยบ้าละครแทนฮาร์ทสินะ

          "ฮาร์ทสัญญากับฉันแล้ว ยังไงก็ต้องไปกับฉันอยู่ดี"

          "อย่ามาหลอกกันให้ยากเลยไปหน่อยเลยย่ะ ฮาร์ทไม่มีทางสัญญาอะไรแบบนั้นหรอก!"

          ยัยบ้าละครตอบแทนฮาร์ทพร้อมแลบลิ้นใส่ผม แต่ก็ต้องได้รับความผิดหวังกลับมา

          "ขอโทษนะพลัส ฉันสัญญากับเขาไว้จริงๆว่าจะไปกินข้าวด้วยกัน"

          "จริงเหรอฮาร์ท.. งั้นฉันจะไปกินข้าวกับเธอด้วย!"

          "ก.. ก็ได้จ๊ะ"

          ทันทีที่ฮาร์ทอนุญาต ยัยพลัสก็หันมาแสะยิ้มให้ผม หนอย.. ฉันไม่ยอมหรอกน่า ฝากไว้ก่อนเถอะ

          ผมกับฮาร์ทเดินไปที่โรงอาหารด้วยกันพร้อมกับยัยพลัสที่จ้องผมไม่ให้ผมทำอะไรได้เลยสักนิด

          "ฉันจะไปสั่งอาหารให้ เธอไปหาโต๊ะนั่งแล้วกัน"

          "งั้น..นี่จ้ะเงินค่าอาหาร"

          ฮาร์ทยื่นเงินจำนวนเล็กน้อย พอที่จะซื้อข้าวสักจานกินได้มาให้ผม ส่วนยัยพลัสเอาแต่หยิ่ง ไม่แม้แต่จะฝากเงินให้ผมสักนิด แต่ชิ่งเดินไปซื้อเอง แต่ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้ไม่ต้องเสียเงินเยอะ

          "ไม่ต้องหรอก ฉันออกเอง"

          ผมบอกกับฮาร์ท เดินไปหาร้านอาหารเพื่อเลือกอาหาร ระหว่างนั้นฮาร์ทก็ไปหาโต๊ะนั่ง แต่ก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้

          "สวัสดีจ้าน้องฮาร์ท ไปทานข้าวกับพี่ไหมจ๊ะ ^3^"

          ผมเดินไปที่ร้านอาหารไม่ทันไร ก็เห็นรุ่นพี่ที่ดังที่สุดเรื่องความหล่อในโรงเรียน เดินมาหาฮาร์ทพร้อมกับสาวๆในมหาวิทยาลัยที่ตามมากรี๊ด

          "กรี๊ดดด รุ่นพี่ชาร์ล! O////O"

          ยัยพลัสพอเห็นรุ่นพี่แล้วก็รีบวิ่งจากแถวซื้ออาหารมากรี๊ดใกล้ๆฮาร์ททันที ยัยพลัสนี่เอาแต่บ้าผู้ชายไปวันๆจริงๆ -_-"

          "ขอโทษด้วยนะคะ พอดีมีเพื่อนทานข้าวแล้ว"

          ฮาร์ทตอบทันทีที่รุ่นพี่ที่ชื่อว่าชาร์ลนั้นเดินเข้ามาโอบไหล่ฮาร์ท ไอ้รุ่นพี่นั้นกล้าดียังไงกัน!! ผมเริ่มเกิดอารมณ์หึงแบบไม่มีเหตุผลขึ้นมา ผู้ชายคนอื่นๆก็คงจะคิดแบบผมเหมือนกัน แต่คงเพราะความหล่ิอและเก่งด้านศิลปป้องกันตัวเลยไม่มีใครกล้าต่อต้านด้วย แต่ผมคนหนึ่งที่ไม่กลัว ผมเดินออกจากแถวอาหารตรงไปที่โต๊ะอย่างไม่ลังเล

          "ไม่เป็นไรหรอก ไปกินข้าวพร้อมกันเลยก็ได้ ^_^"

          "ขอบคุณที่ชวนนะคะ แต่ขอไม่ดีกว่า"

          ฮาร์ทพยายามปฎิเสธ แต่พวกรุ่นพี่นั่นก็ตื้อไม่ยอมปล่อย ทำให้ผมตรงเข้าไปยกมือชาร์ลขึ้นให้แยกออกจากฮาร์ทด้วยน้ำโห จนคนตกใจกันใหญ่

          "เขาบอกว่าไม่ไปก็คือไม่ไปสิ เลิกตื้อได้แล้ว"

          "หึม นี่ก็เพื่อนของฮาร์ทเหรอจ๊ะ? ท่าทางน่ากลัวจริงๆ"

          ชาร์ลหันหน้ามายิ้มให้ผมและพูดอย่างไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย ทำให้ผมโมโหมากขึ้นกว่าเดิม

          "ถ้ายังยุ่งกับฮาร์ทอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

          "อย่ามีเรื่องเลยดีกว่าครับ ถึงผมจะเป็นแชมป์เทควันโดระดับประเทศ แต่ก็ไม่ชอบหาเรื่องใครนะครับ"

          ชาร์ลพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดีเหมือนเดิม และค่อยๆเอาข้อมือออกจากมือของผมที่กำข้อมือชาร์ลไว้แน่น พูดแบบนี้มันหยามกันชัดๆ!

          "ริอ่านจะมาสู้กับนักเทควันโดระดับประเทศ หัดเจียมตัวซะบ้างสิยะนายคุณหนู!"

          ยัยพลัสหันมาด่าผม และเชิดชูชาร์ลยกใหญ่ ตกลงหล่อนอยู่ฝ่ายไหนกันแน่

          "พ.. พอเถอะค่ะ อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ!"

          ฮาร์ทรีบเข้ามาห้ามชาร์ลด้วยความกังวล

          "พี่ก็ไม่ได้อยากจะทะเลาะกันแต่แรกแล้วนี่จ๊ะ แค่ทักทายกันตามประสาคนรุ่นใหม่ไฟแรงเท่านั้นเอง จริงไหมพ่อหนุ่มน้อย? ^ ^"

          รุ่นพี่หันมายิ้มถามผมด้วยสีหน้าปกติ มาถามกันอย่างนี้ผมจะตอบว่าไม่จริงได้ยังไงกันล่ะ

          "ฉันไม่ได้คิดจะหาเรื่องนาย แต่ฉันต้องการที่จะปกป้องเพื่อนของฉันก็เท่านั้นแหละ" ผมอ้าง

          "งั้นพี่ไปก่อนนะจ๊ะฮาร์ท คงจะทานข้าวไม่ทันแล้วละ ไว้เจอกันใหม่นะ ^O^"

          รุ่นพี่เดินขึ้นห้องไปพร้อมกับสาวๆที่ตามมากรี๊ดในตอนแรก แต่ยังไม่วายหันมาส่งจูบให้ฮาร์ทอย่างน่าโมโห

          "เป็นอะไรหรือเปล่าเดย์ เราขอโทษนะ.."

          ฮาร์ทรีบวิ่งมาหาผมด้วยความเป็นห่วง รู้สึกผิดเล็กๆแหะที่หาเรื่องให้ฮาร์ทต้องเดือดร้อน..

          "ฉ.. ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย จะเป็นอะไรได้ยังไง"

          ผมยังคงหยิ่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่มันก็ทำให้ฮาร์ทยิ้มได้เพราะหายห่วงผม.. สุดท้ายวันนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดีโดยที่ผมไม่ต้องมีรอยแผล.. แต่ต้องอย่าให้คุณพ่อของผมรู้เรื่องนี้เด็ดขาดเชียว ไม่งั้นตายแน่!!!

......................................................

          "กลับมาแล้วค่ะ" เสียงของฮาร์ทเอ่ยขึ้นเบาๆในบ้านหรูหลังหนึ่ง ที่เป็นบ้านของเธอเอง

          "กลับมาแล้วเหรอจ๊ะฮาร์ท วันนี้น้องฮาร์ทแทบไม่ได้คุยกับพี่ชายคนนี้เลยนะ"

          เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งผู้เป็นพี่ชายของฮาร์ท อายุมากกว่าเธอปีเดียว เอ่ยทักน้องสาวของตนที่เพิ่งกลับมาจากการเรียนอย่างเศร้าใจ

          "พี่ล่ะสงสัยเกี่ยวกับหนุ่มน้อยคนนั้นจริงๆ.. แฟนน้องพี่เหรอจ๊ะ?"

          "ม..ไม่ใช่นะคะ! เราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นเอง เพิ่งรู้จักกันเมื่อวาน.."

          ฮาร์ทรีบแก้ตัวกับคำถามของพี่ชายเกี่ยวกับเรื่องของเดย์ และตัดบทสรุปเกี่ยวกับบทสนทนานี้

          "อย่ามัวพูดอะไรไร้สาระเลยค่ะ รีบออกไปกันเถอะ"

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 337 ท่าน