Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Dangerous Thief กระชากหัวใจคุณชายจอมหยิ่ง
Awitch
บทที่ 2 พูดไม่ออก
3
20/03/2555 13:03:46
551
เนื้อเรื่อง
          ณ ที่โรงเรียน เวลา 7.40 น.

          "เมื่อคืนเธอได้ดูละครเรื่องนั้นหรือเปล่า พระเอกหล่อมาก ใจฉันจะละลายเลยล่ะ~"

          เสียงเพื่อนสนิทของฮาร์ทที่เอาแต่พูดพร่ำถึงพระเอกละครน้ำเน่าเมื่อคืนดังไปทั่วห้องเรียน แต่ผมไม่สนใจหรอก ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องทำไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย  ผมค่อยๆเดินไปที่โต๊ะเรียนของฮาร์ทอย่างเกร็งสุดๆ จนไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะฮาร์ททำให้ทุกคนหันหน้ามาจ้องผมอย่างไม่ละสายตาทันที.. คิดไปคิดมาชักไม่กล้าถามแล้วสิ.. แต่ไหนๆก็มาถึงขั้นนี้แล้ว จะหนีก็ไม่ทันแล้วละ T_T

          "อ.. เอ่อ.. "

          ในที่สุดผมก็ตัดสินใจเอ่ยกับฮาร์ท แต่ไม่ทันไรก็..

          "มีอะไรยะ นายคุณหนู"

          เพื่อนสนิทที่บ้าพระเอกในละครขมวดคิ้วใส่ผมด้วยท่าทางอารมณ์เสียที่ผมเข้ามาขัดการพูดพร่ำถึงพระเอกคนนั้น -*-

          "ฉันไม่ได้อยากจะคุยกับเธอเฟ้ย ฉันมาหาเพื่อนเธอตั้งหาก"

          พ..พูดออกไปแล้ว!! =O="

          "มาหาฉันเหรอคะ"

          ฮาร์ทหันมาถามผมด้วยใบหน้าตกใจ ทำไมสีหน้าฮาร์ทถึงแปลกๆนะ.. แล้วฉันจะมาสนใจสีหน้าทำไมล่ะเนี่ย!

          "ช..ใช่! ฉันมีธุระจะคุยกับเธอ"

          อยากจะฆ่าตัวเองให้ตายจริงๆ เมื่อไหร่จะเลิกนิสัยหยิ่งไม่เลือกที่สักที

          "แต่ไม่ใช่ที่นี่"

          ผมกล่าวจบ ก็เดินนำหน้าฮาร์ทออกจากห้องโดยผ่านรังสีอำมหิตมากมายที่แผ่มาจากพวกผู้ชายในโรงเรียน ผมเหลียวไปมองฮาร์ทที่ยิ้มให้ผมแห้งๆและเหมือนจะบอกเป็นนัยๆว่า 'เจออย่างนี้ทุกวันจนชินแล้วล่ะ'
         
          ผมพาฮาร์ทมาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนของโรงเรียนซึ่งไม่ค่อยมีใครมาที่นี่สักเท่าไหร่ ก่อนที่จะเริ่มบทสนทนาใบ้กินอีกรอบ

          "เอ่อ... คือ.."

          พอจะพูดกับฮาร์ททีไร เขินจนทำอะไรไม่ถูกทุกที

          "คือเมื่อวาน... เอ่อ.."

          พยายามอีกนิดสิเดย์! จะพูดจบแล้ว >_<////

          "ไม่สิ วันนี้.. กินข้าวกลางวันด้วยกันไหม?"

          เฮ้ย! นี่ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย ไม่ได้จะพูดแบบนี้สักหน่อย T^T

          "เอ่อ.. ได้จ้ะ"

          พอฮาร์ทฟังที่ผมพูดเสร็จ เธอทำหน้าอึ้งๆเล็กน้อยแต่ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มให้ผม

          ผมรีบหันหลังเดินนำหน้าฮาร์ทออกไปอย่างเขินและดีใจสุดชีวิต ฮาร์ทได้แต่เดินตามผมแบบยิ้มๆ เมื่อผมเดินเข้าไปในห้องพร้อมฮาร์ท สายตาของทุกจนก็มาจับจ้องอยู่ที่ผม โดยเฉพาะยัยเพื่อนสนิทบ้าพระเอกละคร

          "นายคุณหนูนั่นคุยอะไรกับเธอน่ะ แล้วมันทำอะไรเธอหรือเปล่า!"

          ยัยเพื่อนสนิทรีบวิ่งเข้ามาถามฮาร์ทด้วยท่าทางไม่วางใจผมสักนิด เห็นฉันเป็นฆาตกรหรือไง! =_=

          "ไม่มีอะไรหรอก แค่ไปคุยธุระกันนิดหน่อยน่ะจ้ะ"

          "แน่ใจเหรอฮาร์ท ฉันไม่ไว้วางใจนายนั่นเลย แค่คนอื่นๆที่ชอบเธอฉันก็คอยระวังให้จนจะไม่ไหวแล้วนะ"

          ยัยเพื่อนสนิทพูดพรางจ้องผมด้วยความรังเกียจ และเดินไปนั่งที่โต๊ะด้วยสายตาจะจับผิดผมให้ได้ ฮาร์ททนคบเพื่อนเพี้ยนๆอย่างยัยบ้านั่นไปได้ยังไงกันเนี่ย แต่สุดท้ายผมก็ไม่ได้ถามเรื่องเมื่อวานจนได้.. ช่างเถอะ แค่ได้กินข้าวกลางวันกับฮาร์ทก็ดีใจสุดๆแล้ว
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 281 ท่าน