Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Dangerous Thief กระชากหัวใจคุณชายจอมหยิ่ง
Awitch
บทที่ 1 เธอเป็นใครกันแน่
2
20/03/2555 12:45:52
574
เนื้อเรื่อง

          "ถึงคฤหาสน์แล้วครับคุณชาย"

          คนใช้เดินมาเปิดประตูรถให้ผม ก่อนที่ผมจะก้าวลงจากรถคันนั้น มีพรมสีแดงทอดยาวบนพื้นหน้าคฤหาสน์ไปถึงหน้าประตูคฤหาสน์ที่แสนหรูหราอลังการหลังหนึ่ง ซึ่งจะเป็นบ้านใครไปไม่ได้นอกจากบ้านของผมเองนั่นแหละ

          ผม เดย์ ลูกชายมหาเศษรฐีพันล้านที่โด่งดัง ไม่มีใครในเมืองนี้จะรวยเท่าคุณพ่อของผม ท่านเคยเล่าให้ผมฟังว่าก่อนที่จะได้มาอยู่ถึงจุดนี้ ท่านทำงานหนักอย่างมาก ที่ท่านยอมทำงานหนักเพราะหวังว่าผมและแม่จะได้อยู่อย่างสะดวกสะบาย แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่า.. เหลือแค่เราสองคนพ่อลูกเท่านั้น ที่ได้อยู่ถึงจุดนี้..

          ทำไมน่ะหรือ.. ก็เพราะแม่เสียไปตั้งแต่ผมยังเล็ก มันเป็นอุบัติเหตุที่ผมไม่อยากพูดถึงมันเลยสักนิด..

          ผมเดินขึ้นบันไดไปบนห้องของตัวเองที่อยู่บนชั้นสองฝั่งด้านซ้าย ผมเปิดเข้าไปในห้องแล้วก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงทันที ได้แต่คิดย้อนเรื่องในวันนี้ ว่าทำไมขโมยนั่นถึงได้หน้าตาคล้ายกับฮาร์ทขนาดนั้นนะ.. เป็นฝาแฝดก็ไม่น่าใช่.. หรือเราจะตาฝาด? แต่ตอนนั้นตาเราก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่นา เห็นชัดซะด้วยซ้ำไป..

           แอ๊ดดดด

          ระหว่างที่ผมกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ประตูห้องของผมก็ถูกเปิดเข้ามา พร้อมกับคนใช้คนหนึ่งที่ถือกาแฟร้อนๆถ้วยหนึ่งเข้ามาในห้องของผม

          "ผมเห็นคุณชายสีหน้าเครียดตั้งแต่อยู่บนรถ เลยเอากาแฟมาให้ดื่มน่ะครับ จะได้ลดความเครียดลงบ้าง"

          คนใช้คนนั้นพูดกับผมแล้วยิ้มให้บางๆ ปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าใกล้ๆแล้วยื่นกาแฟถ้วยนั้นให้กับผม

          ผมไม่ได้ตอบอะไร ลุกขึ้นมาฉุดกาแฟถ้วยนั้นมาดื่มรวดเดียวหมดอย่างรวดเร็ว หวังว่ามันคงจะช่วยให้ผมหายเครียดได้จริงๆนะ..

          O[ ]O (หน้าคนใช้)

          "คุณชายครับ! ดื่มรวดเดียวหมดแบบนั้นเดี๋ยวก็.. "

          "ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า ออกไปได้แล้ว!"

          คนใช้พูดไม่ทันจบ ผมก็แทรกขึ้นมาเพราะตอนนี้ผมอยากอยู่คนเดียว ผมยื่นถ้วยกาแฟที่เพิ่งดื่มไปให้คนใช้เก็บ แล้วคนใช้ก็เดินออกไปจากห้องของผม    เหลือแต่ความเงียบ..

          ผมล้มตัวนอนลงบนเตียงอีกครั้ง คิดแล้วคิดอีกก็ยังคิดไม่ออกว่าเธอคนนั้นเป็นใครกันแน่..

          "คิดอะไรไม่ออกเลย! ไม่กล้าไปถามฮาร์ทด้วย >/////<"

          หรือเราจะไปถามตรงๆดี..? แต่มันไม่กล้านี่นา ตั้งแต่เจอกันเรายังไม่เคยคุยด้วยเลย  แต่.. ถ้าไปถาม จะสนิทกันมากขึ้นหรือเปล่า.. ไม่ๆๆ! ถ้าไปถามคงโดนว่าแน่เลย ทำไงดีเนี่ย... แต่มันช่วยไม่ได้นี่น่า งั้นก็คงต้องไปถามตรงๆแล้วล่ะมั้ง.. ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว คงจำเป็นต้องไปถามฮาร์ทจริงๆแล้วล่ะ .. ผมหลับตาลง ทุกความรู้สึกเริ่มค่อยๆลางลงเรื่อยๆ.. ทุกอย่างดับสนิท.......

          เช้าวันต่อมา..

          "คุณชายครับ คุณชาย >O<"

          ใครกล้ามากวนการนอนหลับของฉัน อยากตายหรือไงหะ... คร่อกกก... -_- z Z

          "คุณชายครับ จะสายแล้วนะครับ ตื่นเถอะครับ เดี๋ยวผมจะแย่นะคร้าบบบ TOT"
    
          "สาย.. เฮ้ย จะสายแล้วเหรอเนี่ย ทำไมไม่ปลุกฉัน!"

          "ผมปลุกนานแล้ว คุณชายไม่ตื่นเลยครับ T_T"
 
          ผมรีบตาสว่างลุกขึ้นมาทันที แล้ววิ่งตรงดิ่งไปเข้าห้องอาบน้ำทันทีทันใด จัดการอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวอย่างรวดเร็วแล้วรีบวิ่งออกไปที่หน้าคฤหาสน์ซึ่งมีรถหรูหราคันเดิมจอดรถผมอยู่ ทันทีที่ผมขึ้นมา รถก็รีบออกตัวไปในทันที

          "แปลกจังเลยครับ ปกติคุณชายไปสายก็ไม่เห็นรีบร้อนขนาดนี้เลย มีอะไรหรือเปล่าครับ"
 
          ลุงคนขับรถแก่ๆหนวดขาว ท่าทางอายุราวๆ 60 เอ่ยถามผมขึ้นมาอย่างยิ้มแย้ม แต่ผมขอเลือกที่จะอยู่เงียบๆดีกว่า

          บรรยากาศบนรถเงียบไปได้สักพัก ลุงคนขับก็เกิดสงสัยขึ้นมาอีกจนได้

          "อยู่ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างครับ?"

          "ก็ปกติดี.. "

          ผมพยายามพูดน้อยๆเข้าไว้เพราะคิดว่าความอดทนของผมมันคงจะสงบลงได้บ้าง แต่ทันทีที่ผมตอบกลับ ก็..
 
          "เอี๊ยดดดดดดดดดด!"

          เสียงล้อรถเสียดทานกับถนนหน้าโรงเรียนอย่างแรง ลุงคนขับนี่ขับรถเร็วหรือเพราะบ้านผมมันใกล้กับโรงเรียนยังไงก็ไม่รู้ ถึงที่เร็วชะมัดเลย

          แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่ผมควรจะสนใจตอนนี้ เพราะตอนนี้ผมต้องพยายามรวบรวมความกล้าไปถามฮาร์ทเรื่องของเมื่อวานนี้เสียก่อน โอยยย ตื่นเต้นเว้ย!

          พอลุงคนขับนั้นลงมาเปิดประตูให้ผม ผมตัดสินใจก้าวเท้าเดินลงมาจากรถแล้วตรงไปที่ห้องเรียนของตัวเองอย่างเกร็งๆทันที รู้สึกตื่นเต้นสุดๆเลย เพราะผมจะได้คุยกับฮาร์ททั้งที่เราไม่เคยคุยกันมาก่อน.. ใจเย็นๆเอาไว้ไอ้เดย์! >//////<
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 218 ท่าน