Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 4 [Chapter 4] HT.W & MB.W ??
5
12/11/2554 21:17:23
948
เนื้อเรื่อง

4
 


       เวลาเลิกเรียนคือสวรรค์สำหรับฉัน -__-

       สามโมงคือเวลาเลิกเรียนของที่นี่ซึ่งฉันชอบมากถ้าเทียบกับโรงเรียนเก่าของฉันที่กว่าจะเลิกก็ปาเข้าไปเกือบสี่โมง วันนี้ทั้งวันฉันใช้เวลาไปกับการนั่งจำกฎทั้งหมดในกระดาษแต่เชื่อไหม…ฉันจำมันไม่ได้เลยละ =__=;

       แกร๊กๆ

       ฉันไขประตูห้องก่อนมองประตูห้องของตัวเองในหอสุดหรูสีขาว (อีกแล้ว) สะอาดตา หน้าประตูห้องของฉันดูเหมือนจะมีแผ่นป้ายเล็กๆติดอยู่ ดูเหมือนจะเป็นชื่อแฮะ เมื่อวานไม่เห็นมีเลย เอ๊ะ! หรือฉันไม่ทันสังเกตเองหว่า =__=;

       ‘HT.W & MB.W’

       What is it!...มันคืออะไรละเนี่ย=__=?
 
       ฉันเพ่งมองกระดาษนั้นใกล้ๆจนหน้าแทบจะติดไปกับประตูแต่ไม่ทันที่ฉันจะได้มองชัดๆ มือของใครบางคนก็ดึงมันออกไปอย่างรวดเร็ว เฮ๊ย! อะไรเนี่ย

       “MB…เธอคือคนที่จะมาอยู่ห้องเดียวกับฉันงั้นเหรอ -__-?”

       พระเจ้า! เสียงนี้อีกแล้ว…เสียงนี้อีกแล้วววว

       นายแฮคเตอร์! HT คือนายแฮคเตอร์ โฮกกก…นี่มันวันโลกกลมแห่งชาติรึไงกัน T_T

       “เฮ้! ยัยบ้า หันหน้ามาให้ฉันดูหน่อยสิ ทำไมฉันถึงรู้สึกตาซ้ายของฉันมันกระตุกแปลกๆ-__-;;”

       ฉันค่อยๆหันหน้าไปหาหมอนั้นอย่างเชื่องช้า โอ๊ยยย! พระเจ้าแกล้งฉันอยู่รึไงนะ ฉันมันป็นเด็กไม่ดีขนาดนั้นเลยรึไง! พูดแล้วของขึ้น ฮึ้ย! T_T++

       “หวะ…หวัดดี เราเจอกันบ่อยเนอะ ว่าไหม =__=;”

       “=__=;;”

       “อะ…เออ”

       ปัง!!

       ปะ ปิดประตูหนีทันทีเลยอ่า =__=; ฉันว่าเค้าก็คงช็อคน่าดูที่โลกมันกลมกล้มกลมได้ขนาดนี้ เอาไงดีเจ้าของห้องเค้าไม่ต้อนรับฉันอะ

       แต่เมื่อวานฉันไม่เห็นหมอนั้นมานอนห้องเลยนี่นา ไหงวันนี้มาได้ละเนี่ย ชักงง -__-?

       เฮ้อ…ยังไม่อยากเข้าห้องเลย ออกไปเดินเล่นดีกว่า =__= ฉันเก็บกุญแจห้องไว้ในกระเป๋าก่อนจะลากตัวเองออกมาจากหอสีขาวที่มีรูปปั้นเทพเจ้ามากมายนับไม่ถ้วน ดูดีๆก็คล้ายกับปราสาทหอคอยอะไรเทือกๆนี้เลยแฮะ =__= ฉันเดินมาเรื่อยๆจนถึงป่าทึบแต่ก่อนที่ฉันจะเดินเข้าไปก็นึกอะไรเกี่ยวกับที่นี่ได้

       ป่าทึบแถวหอดาร์กเนสคือสิ่งต้องห้ามที่ห้ามเข้าไป

       …แต่ไม่เคยเข้าใจกันเลยรึไงว่ายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ พอยิ่งยุก็ดูเหมือนคำว่ากฎจะต้องมีไว้แหกเสมอๆนะ -__-

      แล้วฉันก็เลยต้องแหกเพราะกฎมันมีไว้อย่างงั้นไง เข้าใจอะเปล่า อย่างงนะเพราะฉันก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงยิ่งพูดไปพูดมาฉันก็ชักจะงงกับตัวเอง =__=;

      แต่วันนี้ฉันมาพร้อมนะขอบอก (ทำสีหน้าภาคภูมิใจสุดขีด) เพราะในกระเป๋านักเรียนใบเบ้อเริ่มเทิ่มของฉันที่ทนแบกมาตั้งแต่เช้านะ มีทั้งไฟฉาย น้ำ อาหาร ลูกอมและอีกสารพัด ที่ไม่มีอย่างเดียวคือหนังสือเรียนเท่านั้น =__+

       ฉันเดินแหวกพุ่มหญ้าที่สูงแทบจะถึงหัวเข่าของตัวเองไปมาอย่างยากลำบาก นี่หญ้ามันสูงหรือฉันตัวเตี้ยเกินไปกันแน่เนี่ย ทำไมไม่รู้จักตัดหญ้าพวกนี้ซะบ้างนะ

       ตึกๆๆ

       เท้าของฉันหยุดเดินทันทีที่ถึงเป้าหมาย กำแพงเถาวัลย์ขนาดใหญ่ที่เมื่อวานฉันเห็นมันไม่ค่อยถนัดแต่ตอนนี้แสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านเข้ามาทำให้ฉันเห็นมันชัดขึ้นมากทีเดียว

       …น่ากลัวชะมัด

       กำแพงเก่าที่มีเถาวัลย์หนามสีเขียวแก่เลื้อยอยู่เต็มไปหมดทำให้ดูเหมือนกำแพงในหนังผีแนวบ้านผีสิงอะไรประมาณนี้ สยองชะมัด กลางคืนว่าน่ากลัวแล้ว เจอกลางวันก็น่ากลัวไม่แพ้กัน!

       ซู่วววว…

       “โอ๊ย! ร้อน!”

       ฉันมองดูแขนตัวเองที่เริ่มเป็นสีแดงและมีควันขาวๆรอยฟุ้งออกมาเหมือนโดนย่าง บ้าเอ๊ย! นี่ฉันลืมใส่เสื้อแขนยาวอีกตัวมาเหรอเนี่ย!

       ฉันพยายามเอามือบังใบหน้าที่เริ่มร้อนของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะไปหาที่กำบังเพื่อไม่ให้ผิวของตัวเองโดนแสงแต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีเลยสักอย่าง บ้าจริง!

       “โอ๊ยย…แสบชะมัด”

       แขนขาวซีดของฉันเริ่มเป็นสีแดงเข้มจนน่ากลัว แม่ย้ำฉันตั้งแต่เด็กทุกวันว่าอย่าออกมาโดนแดดเพราะผิวของฉันมันผิดปกติและมันจะทำให้ฉันเจ็บปวดได้ ตอนนั้นฉันก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อหรอกแต่ตอนนี้ฉันเชื่อหมดตัวหมดหัวใจเลยจริงๆ โอ๊ย! T_T

       ฉันหยิบขวดน้ำจากในกระเป๋าออกมาราดตัวเองให้หายร้อนแม้จะเพียงนิดเดียวก็ยังดีจนตอนนี้ร่างกายของฉันเปียกไปหมด เสียงน้ำที่กระทบกับผิวดังซู่วเหมือนน้ำที่ราดบนกระทะ ก่อนจะพาร่างของตัวเองไปหาที่หลบแสงที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ ฉันเดินช้าๆอย่างหมดแรงไปที่ต้นไม้ใหญ่ก่อนจะทรุดตัวลงไปทันที อา…แสบไปหมดเลยรู้สึกเหมือนไม่มีแรงทำอะไรทั้งนั้น

       ฉันหลับตาลงช้าๆเหมือนไม่อยากจะรับรู้อะไรอีก ความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโดนไฟลวกทั้งตัว

       ทรมานจัง…

       พลึบ!

       เสื้อคลุมของใครบางคนโยนมาคลุมตัวของฉันที่นั่งขดอยู่กับต้นไม้ไว้ ฉันพยายามลืมเปลือกตาตัวเองขึ้นแต่ก็ต้องผิดหวังเพราะรู้สึกหนักจนไม่สามารถลืมตาขึ้นมาดูได้ว่าใครกันที่ช่วยชีวิตฉันไว้

       ร่างของฉันถูกอุ้มจนลอยความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของคนๆนั้นทำให้ฉันมุดหน้าลงไปซุกกับหน้าลงไปบนหน้าอกของเค้าเพื่อบังแสงและความร้อนให้ได้มากทีสุด

       “ขอบคุณนะ…”

       ตอนนี้สิ่งที่ดีที่สุดของฉันคงทำได้เท่านี้ กลิ่นหอมอ่อนๆจากร่างกายของเค้าทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดหลังจากนั้นฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย









 

   - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  - -
 

มาคุยกันสักนิดนะ ^^

      ต้องขอโทษด้วยน้า หลายคนอาจจะรู้สึกว่าทำไมบทที่ 4 มันช่างน้อยนิดต่ำต้อยเหลือเกิน พอดีพู่ก็อยากจะเอามาลงเพิ่มเพื่อให้มันยาวกว่าเดิมเหมือนกันแต่พอเอามาลงแล้วปรากฏว่ายาวเกิ๊น! เหมือนเอาสองบทมารวมกัน T^T เลยให้ตอนต่อจากนี้เป็นตอนที่ 5 ไปเลยดีกว่า ^^;

       ขอแอบเม้าท์นิดนุงว่า ตั้งแต่ตอนตอนที 5 ขึ้นไปจะเริ่มสนุกแล้วละเพราะเหล่าพระเอกและผองเพื่อนสุดหล่อจะเข้ามามีส่วนร่วมมากขึ้น o-o!

 ขออุบไว้แค่นี้ก่อนนะ ไว้บทใหนเหลือเนื้อที่เยอะๆแล้วมาคุยกันใหม่ ฮ่าๆๆ

ฝากติดตามกันด้วยนะคะ ^^

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

ฮ่าๆ อย่างนั้นเดี๋ยวพู่คงจะมาอัพให้อ่านกันทุกชั่วโมงกันเลยทีเดียว (ล้อเล่นนะ) ^^

จากคุณ Tzaku/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 03/11/2554 23:38:33
ความคิดเห็นที่ 2

ฮ่าๆ อย่างนั้นเดี๋ยวพู่คงจะมาอัพให้อ่านกันทุกชั่วโมงกันเลยทีเดียว (ล้อเล่นนะ) ^^

จากคุณ Tzaku/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 03/11/2554 23:38:20
ความคิดเห็นที่ 3

สนุกมากเลยคร้าาาาา >O< จะคอยมาดูตลอดทุกๆ 1 ชั่วโมงเลยยยย><
(เว่อร์O_o)

จากคุณ ur12M/(ur12M) อัพเดตเมื่อ 03/11/2554 18:26:27
ความคิดเห็นที่ 4
หนุกๆๆๆๆๆๆ
จะคอยติมตามผลงานน่ะคร่า
จากคุณ FORGETMENOTLOVE/(FORGETMENOTLOVE) อัพเดตเมื่อ 03/11/2554 17:22:15
ความคิดเห็นที่ 5
ขอบคุณค่า~ >[]
จากคุณ Tzaku/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 03/11/2554 13:00:55
ความคิดเห็นที่ 6

สนุกมากค่ะ จะคอยติดตาม น่ะ ค่ะ

พระเอกและเพื่อนหล่อน่ากิน มักก ค่ะ

จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 03/11/2554 11:05:09
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 173 ท่าน