Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 3 [Chapter 3] New Student And Nice To Meet You Again
4
12/11/2554 21:13:01
834
เนื้อเรื่อง

3
 

 
          เมื่อคืนฉันก็เลือกที่จะกลับหอตัวเอง แต่ก็นะกว่าฉันจะหาทางกลับมาได้ก็ปาไปเกือบห้าทุ่ม! ใครจะไปรู้ละว่าฉันจะไปอยู่ดึกขนาดนั้น ไฟฉายอะไรที่มันพอสว่างๆได้ฉันก็ไม่มีสักอย่าง กลับมาได้ก็ถือว่าสามารถโขแล้ว =__=^

         และเด็กผู้หญิงหัวแดงที่ใส่ชุดยูนิฟอร์มแปลกๆที่ทำหน้าเอ๋ออยู่หน้าห้องนั้นก็คือฉันเอง -__-; ยูนิฟอร์มธรรมดาของโรงเรียนฉันที่เป็นสีน้ำเงินเข้มดูโดดเด่นเป็นอย่างมากเมื่อมาอยู่ที่นี่ ที่มีแต่ออร่าความขาวตั้งแต่ประตูรั้วยันรองเท้านักเรียน  ตอนนี้ฉันเลยเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทุกสายตาจดจ้องมา โอ้…=O=

        “เด็กใหม่เหรอ”

        “น่าจะใช่ ดูยูนิฟอร์มเอาก็น่าจะรู้”

        “ขาวจังเลยเนอะ…อย่างกับคนขี้โรคแนะ”

        “นั้นสิ ยัยนี้อาจจะเอาโรคมาติดพวกเราก็ได้ ยี้! พระเจ้าอย่าให้ยัยขี้โรคนั้นมานั่งใกล้ฉันนะ-__-”

        ฉันแทบอยากจะเดินเอาเชื้อโรคไปป้ายยัยพวกนั้นจริงๆ ติดอยู่ที่ว่าตัวฉันมันไม่มีนะสิ =__=^ ให้ตาย! หน้าผากฉันมันติดประกาศไว้ว่า ‘ฉันเป็นยัยขี้โรค’ รึยังไง แล้วไอ้ท่าทางไม่เป็นมิตรตั้งแต่แรกเห็นเนี่ยมันไม่ใช่สิ่งที่ดีที่ฉันคิดเอาไว้นะ =__=;

        ฉันพยายามไม่สนสายตาของนักเรียนคนอื่นๆที่มองมา หลายคนในห้องมองมาทางฉันเหมือนตัวประหลาด เออ…ฉันจำได้ว่าฉันไม่มีหาง ไม่มีหูยาวๆ และก็ไม่มีหนามแหลมๆงอกออกมาเหมือนพวกสัตว์ประหลาดตามการ์ตูนอะไรพวกนี้ -__-

        “เอาละเงียบหน่อยเออเธอ…เมล์เบรินสินะ แนะนำตัวกับเพื่อนๆหน่อยสิ”

        ฉันพยักหน้าไปให้มิสที่ยืนหน้าห้อง อา…ต้องพูดยังไงนะ =__=

        “เออ…สวัสดีฉันชื่อเมล์เบริน ลี แอลเลียลร์”

        จะสั้นไปไหมนะ เอาอีกสักนิดละกัน =__=;

       “อายุสิบเจ็ด สูงร้อยหกสิบสี่ น้ำหนักสี่สิบสาม ฉันย้ายมาจากเมืองเอนไซท์สแคว์มาอยู่เมืองที่มีชื่อเดียวกับฉันซึ่ง…ฉันก็ไม่ค่อยจะปลื้มสักเท่าไหร่ -__-”

        “งานอดิเรกของฉันคือ เออ…ไม่รู้สิ ของโปรดก็คือสตรอเบอร์รี่ไม่ชอบทานของหวานๆเพราะมันเลี่ยนและไขมันเยอะเอามากๆฉันชอบสีดำแต่บางครั้งสีขาวก็เป็นสีโปรด ฉันชอบฟังดนตรีเบาๆไม่ชอบเพลงร็อคเพราะมันหนวกหู ฉันชอบอ่านหนังสือของเจพี อาร์สติก เพราะเนื้อหามันไม่เครียดแต่ก็ไม่ไร้สาระจนน่าเบื่อ กีฬาที่ชอบไม่มี แต่ที่เกลียดคือว่ายน้ำ ”

         “อ้อ…แล้วฉันก็ไม่เคยเป็นโรคอะไรด้วยนะ -__- ”

         “=O=;”

         อ้าว…เป็นอะไรกันไปหมดละเนี่ย -__-?

        “ขอบใจมากนะจ๊ะสำหรับการแนะนำตัวที่ เออ…ละเอียดดีมาก”

        มิสหันหน้ามาทางฉันก่อนจะยิ้มแห้งๆให้ อ้าวทำไมละฉันยังแนะนำตัวไม่ดีพอเหรอ =__=?

       “มิสจะให้เบรินนั่งหลังสุด…ข้างแฮ็คเตอร์แล้วกันที เอาละ! ใครมีคำถามอยากถามเพื่อนใหม่กันไหม”

        ทุกคนส่ายหน้าก่อนที่มิสหน้าห้องจะไล่ฉันไปนั่งที่เพื่อเริ่มสอนหลังจากที่เสียเวลามานาน ข้างหลังสุดเหรอ โอเค มันเป็นพื้นที่ๆดีที่สุดสำหรับคนขี้เกียจเรียนอย่างฉันเลยทีเดียวละส่วนจะนั่งกับใครฉันไม่สนทั้งนั้น เพราะฉันก็ไม่คิดที่จะไปมักจียุ่งเกี่ยวด้วยอยู่แล้ว ตัวใครตัวมันเหอะ -__-

         “อ้อ! เบริน มิสอย่างจะบอกว่ากฎของโรงเรียนของเรามีอยู่หลายข้อเธออาจจะจำไม่ได้ มิสซีล็อกไว้ให้แล้วมาเอาไปสิ”

          ดีแฮะที่โรงเรียนนี้รู้ตัวว่ากฎของตัวเองนั้นมากมายมหึมามหาศาล แต่ที่ให้ฉันเนี่ยหมายความเป็นนัยๆว่าอย่าได้บังอาจแหกกฎมันอีกนะ อะไรประมาณนี้หรือเปล่า

          “ขอบคุณคะ -__-;”

           ฉันเดินมานั่งที่ตัวเองที่อยู่มุมอับพอสมควรแถมมุมที่ฉันนั่งยังมีแค่สองคนที่นั่งอีกด้วยคือฉันกับบุรุษที่ยังไม่โผล่หัวออกจากโต๊ะของตัวเองที่ฉันพูดไม่ใช่ห้องอับนะฉันหมายถึงอับสายตานะ =__=; แถมมุมที่ฉันนั่งยังมีแค่สองคนคือฉันกับบุรุษที่ยังไม่โผล่มา เออ…ฉันหมายถึง เค้าหลับนะแต่สีผมสีแดงออกชมพูๆของเค้ามันคุ้นตาฉันมากเลยนะเนี่ย =__=? ระหว่างที่มิสหน้าห้องสอนอย่างเอาเป็นตายฉันก็หยิบกระดาษที่มีกฎจำนวนมากของโรงเรียนนี้มาอ่านเล่นฆ่าเวลาแทนที่จะสนใจนายหัวแดงที่นอนหลับอย่างเอาเป็นเอาตาย

           ‘กฎที่พึงปฏิบัติ’

  1.  นักเรียนจะต้องอยู่ตามโซนเวลาของตัวเอง โดยทางโรงเรียนจะได้ระบุไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าโซนของไวท์และดาร์กเนสเข้าเรียนไม่พร้อมกัน
  2. ห้ามนักเรียนเข้าไปในตึกของดาร์กเนสเป็นอันขาด ไม่ว่าจะจำเป็นหรือไม่ถือเป็นคำขาด ถ้าละเมิดมีโทษถึงโดนไล่ออก
  3. นักเรียนหอไวท์ไม่มีสิทธิออกมานอกบริเวณหอตัวเองตั้งแต่เวลาหกโมงเย็นเป็นต้นไปจนกว่าจะถึงเจ็ดโมงของเช้าวันถัดมา
  4. ห้ามนักเรียนสายไวท์เดินเข้าไปในป่าต้องห้าม และบริเวณอาณาเขตของดาร์กเนสไม่ว่าจะกรณีใดๆ
  5. ห้ามเล่นของมีคม เช่น มีด กรรไกร โดยเด็ดขาดถ้าโดนบาดให้รีบไปที่ห้องพยาบาลทันทีและอย่าให้เลือดหยดลงบนพื้นทางเดินหรือโดนสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ
  6. แม้ห้องเรียนของดาร์กเนสและไวท์จะอยู่ใกล้กัน แต่นักเรียนสายไวท์ไม่มีสิทธิเข้าไปในห้องเรียนของดาร์กเนสถ้าไม่มีใบอนุญาตและใบอนุมัติจากมิสที่สอนและผู้อำนวยการโรงเรียน
      และอีกบลาๆๆ…=__=;

      นี่มันกฎโรงเรียนแบบไหนกันเนี่ย นี่ยังไม่ถึงครึ่งของข้อความในกระดาษ A4 แผ่นนี้เลยนะ ฉันก็แทบอยากจะหลับคาโต๊ะไปเลย กฎบ้าบอนี่พูดง่ายๆเลยก็คืออย่าได้สะเออะไปแจ้นอยู่ในบริเวณของดาร์กเนสไม่ว่าจะรูปแบบไหนโดยเด็ดขาด! เหตุผลมีแค่นี่ จะเขียนอะไรให้มันดูมากมายนักหนา =__=^

      ฉันพับกระดาษเป็นแผ่นเล็กๆก่อนจะยัดลงกระเป๋ากระโปรงสีน้ำเงินของตัวเอง ขนาดในห้องเรียนยังมีแต่สีขาวเลยแหะ คนสร้างโรงเรียนงบประมาณหมดรึไงถึงหาสีอื่นมาทาบ้างไม่ได้นะ รู้ไหมว่าการที่มีแต่สีขาวรอบตัวเต็มไปหมดมันดูน่าเบื่อมากขนาดไหน

      อ้อ! หลายคนคงยังสงสัยเกี่ยวกับข้อมือของฉัน มันหายแล้วละ หายแบบหายไปเลยเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นด้วย =__=; พอฉันตื่นขึ้นมามันก็หายไปแล้ว ไม่มีแม้กระทั่งรอยจางๆทั้งๆที่ฉันคิดไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแผลน่าเกลียดแน่ๆ แต่ก็ดีไปละนะ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็คงแย่แน่ =__=;

       “อืม…”

      เสียงครางเบาๆจากคนข้างๆทำให้ฉันหันไปมองเล็กน้อย ฉันคิดว่าหมอนี้จะนอนหลับแบบไม่ตื่นไปเลยซะอีกหรือฉันพับกระดาษเสียงดังเกินไป =__=;

      หัวสีแดงของหมอนั้นชันตัวออกจากโต๊ะก่อนจะสะบัดหัวไปมาเหมือนจะทำให้ตัวเองหายง่วง อืม…โรงเรียนนี้มีแต่คนน่าตาดีจริงๆแฮะ

      หมอนั้นหันหน้ามาทางฉันก่อนจะทำสีหน้าตกใจ เฮ้ย! ตาแบบนี้ ปากแบบนี้ หัวแบบนี้หน้าตาไม่รับแขกแต่โคตรหลอแบบนี้…!

      “นายภารโรงหัวสตรอเบอร์รี่ O-O!!”

      “เธอ…ยัยสายตาประหลาดเมื่อวานนี้นี่ =__=^”

      ให้ตาย ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยคิดว่าโลกมันจะกลมบ็อกเป็นลูกปิงปองขนาดนี้นะเนี่ย T^T ฉันอยากจะเอาค้อนหนักสองสามตันไปทุบให้มันเบี้ยวจริงๆเลย

      “เฮอะ! อย่ามาใกล้ฉันนะยัยประหลาด =__=^”

      พูดจบหมอนั้นก็หันกลับไปนอนต่อ อีตาบ้านี่ ฉันไม่ใช่ยัยประหลาดนะตกลงหมอนี้ไม่ใช่ภาโรงอย่างที่ฉันเข้าใจเหรอเนี่ย แล้วหมอนี่ไม่ทำอะไรในป่านั้นละ =__=?

      “เออ…นาย”

      “อ่าอาอุ้งอับอั้นอ๊ะอัยอะอาด!” (อย่ามายุ่งกับฉันนะยัยประหลาด!)

      หมอนั้นก้มหน้าอยู่แต่ไม่ละความพยายามที่จะบอกอะไรบางอย่างกับฉัน ฉันไม่ใช่มนุษย์ต่างดาวนะจะได้ฟังภาษาเอเลี่ยนออก เงยหน้ามาคุยกับฉันดีๆสิยะ =__=^

      “นี่นาย…”

      ฉันเอานิ้วจิ้มๆไปที่แขนหมอนั้นเบาๆ แต่ดูเหมือนว่าจะหลับไปแล้วแฮะ

      “นายหัวสตรอเบอร์รี่! ได้ยินรึเปล่า =__=;”

      “ฟี้ ฟี้-__-Zz”

      เพียงไม่นานฉันก็ได้คำตอบ โอเค ขอให้หลับสบายๆนะอีตาหัวสตรอเบอร์รี่…

       ทางที่ดีหลับแล้วไม่ต้องตื่นมาเลยน่าจะดีกว่านะ อาแมน =__=;

       ฉันหันไปมองคนหัวแดงสองสามครั้ง เฮ้อ…จะให้พูดยังไงหมอนี่ก็ยังดูโคตรหล่ออยู่ดี ดูดีๆหมอนี่ขนตายาวกว่าฉันอีกนะ จมูกก็โด่งจนแทบจะทิ่มโลกอยู่แล้ว

        “อะแฮ่ม!”

        เสียงที่ดังมาจากหน้าห้องทำให้ฉันละสายตาจากคนข้างๆทันที ก่อนจะเจอกับสายตา เออ…เขม่นจากคนทั้งห้องโดยเฉพาะ…ผู้หญิง =__=;

        “เออ…มิสก็ไม่อยากจะรบกวนเวลาสำรวจใบหน้าแฮคเตอร์หรอกนะ แต่มิสแค่อยากเตือนเธอว่านี่อยู่ในห้องเรียนช่วยสนใจเรียนหน่อยสิ -__-^”

         “คือว่า… เออ”

         “มิสเข้าใจว่าเค้านะทั้งหล่อ เท่ น่าขย้ำ เอ้ย! น่ารัก…แต่เธอก็ควรสำรวมอาการของเธอหน่อยน่ะ”

          ฉันว่าฉันควรจะบอกมิสมากกว่าว่าให้สำรวมอาการน้ำลายไหลได้แล้วเวลาพูดถึงหมอนี่นะ =__=; คำว่าน่าขย้ำมันหลุดออกมาเต็มๆเลยละ

          “ค่ะ…จะพยายาม =__=;”

           ฉันพูดอย่างปลงๆ ก่อนจะหันไปมองนายคนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับใครเค้าเลย เฮ้อ…น่าตาดีมันก็น่าสงสารเหมือนกันนะ =__=

          โรงเรียนนี้มีแต่คนโรคจิตทั้งนั้นเลยฉันพอเข้าใจนะว่าทำไมนายถึงอยากหลับมากขนาดนั้น น่าสงสารนายจริงๆนะเจ้าหัวสตรอเบอร์รี่ผู้โชคร้าย =__=
 
 



        

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
>///< ขอบคุณค่า ~
จากคุณ Tzaku/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 03/11/2554 18:44:57
ความคิดเห็นที่ 2
หนุกมากกกกก>_<///
จากคุณ FORGETMENOTLOVE/(FORGETMENOTLOVE) อัพเดตเมื่อ 03/11/2554 17:19:19
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 252 ท่าน