Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Twin Mine คู่แฝดหล่อร้าย(กาจ)มัดใจยัยตัวดี ZZอัพตอนที่11 ในรอบเดือนค่าZZ
MonoMize
บทที่ 8...ค่ายผูกมิตร ใกล้ชิด จิตสัมพันธ์ II
10
01/11/2554 23:22:27
602
เนื้อเรื่อง

8
ค่ายผูกมิตร  ใกล้ชิด  จิตสัมพันธ์ II

 
          ฉันเหวอไปนิดหนึ่ง *[]*  แล้วรีบนั่งลงไม่ให้อยู่ในสภาพที่ทุกคนเข้าใจผิด  อย่าให้มันเป็นข่าวไปถึงหูพี่ลิฟเลยนะ  มันเป็นแค่เรื่องอุบัติเหตุนะ  จริงๆนะเพื่อนๆ  ฉันไม่ได้โกหก  เชื่อฉันเถอะ  T^T  ฉันเห็นเพื่อนหลายคนซุบซิบนินทาฉันด้วย  ฮือๆ  ไอ้ขาบ้า  แกทำเรื่องให้ฉันแล้วมั้ยล่ะ  ฉันมองไปทางสองพี่น้องแฝดหนุ่มหล่อระดับประเทศ  เห็นไดเล็คมองมา…เขาไม่ได้มองมาที่ฉันแต่มองมาที่ยูโรด้วยสายตาที่น่ากลัวสุดๆ  ส่วนไดแล็กส่ายหน้าเบาๆแล้วบอกว่า  ‘ไดเล็คหึงเธอแล้วสิ’  ฉันไม่รู้ว่ามันถูกรึเปล่า  คือว่า  ฉันอ่านปากของไดแล็กน่ะ  ฉันก็ไม่เก่งเรื่องนี้เท่าไหร่หรอก  แต่ว่า  ไดเล็คจะมาหึงฉันได้ยังไงเล่า  ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อ!!!
 
++ Direcz’s secret ++
 
          ผมมองหน้าไอ้คนที่คู่กับวิอย่างโมโห  ได้ยินเพื่อนกระซิบกันว่ามันชื่อ  ยูโร  ดูยังไงก็ดูออกว่ามันกำลังชอบวิอยู่  ผู้ชายด้วยกันยังไงก็ดูออก  ดูจากสายตามันที่มองวิแล้วก็รอยยิ้มนั่น  มันทำให้ผมร้อนใจยังไงบอกไม่ถูก  รู้แต่ว่าตอนนี้ผมเกลียดมันเข้าไส้อย่างไร้เหตุผล  ยัยบ้า!เธอไม่รู้รึไงว่าไอ้บ้านั่นมันจะกินเธอทั้งตัวแล้วนะ  เกลียดจริง  ทำไมมันต้องมาคู่กับวิด้วยนะ 
          ผมจะอดทนดูต่อไปก่อน  ถ้ามันทำอะไรวิเกินเหตุแล้วล่ะก็  ผมจะฆ่ามันจริงๆ  รู้มั้ยว่าตอนนี้ใจของผมมันร้อนรุ่มจะแย่แล้ว  มันร้อนรุ่มก็เพราะวิ  เอ่อ…เดี๋ยวนะ  เพราะวิเหรอ  ไม่!มันไม่ใช่เพราะยัยนั่นหรอก  ผมก็เห็นมันไม่เหมาะสมเฉยๆหรอกน่า
         “มันก็แค่อุบัติเหตุนะจ้ะนักเรียน  ไม่มีอะไรหรอก  อย่าซีเรียสสิจ้ะ  มา!พวกเรามาวอร์มร่างกายกันก่อนนะ”  คุณครูปรับบรรยากาศให้มีชีวิตชีวาขึ้น
         คุณครูให้พวกผมสองคนไปวิ่งรอบแคมป์  3 รอบ  ส่วนพวกที่เหลือให้กอดคอกันวิ่งหนึ่งรอบ  พอคุณครูสั่งปล่อย  ผมกับไดแล็กก็วิ่งนำหน้าก่อนเพื่อน  ส่วนคนอื่นก็เชื่องช้าเอาโล่  ผมเสมองไปทางวิวา  เห็นยัยนั่นวิ่งกอดคอไปพร้อมกับไอ้ยูโรอย่างพร้อมเพรียง  เกลียดจริงเลย  ดูไอ้ยูโรมันทำสิ  โอบรอบเอวยัยวิอย่างสนิทสนม  อย่างกับเคยเล่นกีฬาคู่กันมาก่อนอย่างนั้นแหละ(มันก็จริงอย่างที่นายคิดนั่นแหละน่า -o-‘)  ไม่มีความรักนวลสงวนตัวบ้างเลย  ฮึ่ย!!!  หงุดหงิดโว้ย!!!
 
กึก!!!โครม!!!
 
          ผมเผลอสะดุดก้อนหินจนล้ม  สงสัยจะมองยัยวิจนไม่ได้ดูทาง  ไดแล็กเห็นผมล้มก็วิ่งเข้ามาช่วยพยุงขึ้น  แต่ก็มีผู้หญิงในห้องผมพยายามจะมาช่วยผมแต่ก็ต้องเจออุปสรรคก็ขาของพวกเธอโดนมัดกับคู่ของตัวเองอยู่น่ะสิ  แต่ทำไมพอผมมองไปทางยัยวิก็เห็นยัยนั่นแลบลิ้น  :P ใส่ผมอย่างกับจะสมน้ำหน้า  พอเสมองไปหาผู้ชายข้างๆก็เห็นมันกำลังแสยะยิ้มแล้วหัวเราะพร้อมๆกับยัยวิ  ผมไม่สนหรอกว่าผมจะเสียหน้าขนาดไหน  แต่มันเจ็บใจที่เห็นยัยวิไม่สนใจผมเลยกลับมาสมน้ำหน้าผมด้วยการแลบลิ้นปลิ้นตา  ยัยผู้หญิงหลายใจ!!!  เธอมันนางมารร้ายชัดๆ!!!
 
++ Pause of secret ++
 
          ตลกอีตาไดเล็คจริงๆ  สมน้ำหน้า  ล้มจนหัวทิ่มคะมำ  หมดลุคคุณชายเย็นชาหมดเลย  ฮ่าๆๆ  ^o^ แต่ทำไมอีตานั่นต้องทำตาขวางใส่ฉันกับยูโรด้วยล่ะ  ฉันไม่ได้ทำให้อีตานั่นล้มสักหน่อย(เหรอ!)
       พอไดเล็คลุกขึ้นมาวิ่งต่อ  ฉันกับยูโรก็วิ่งกอดคอไปพร้อมกันทันที  พอวิ่งครบหนึ่งรอบ  ฉันกับยูโรก็วิ่งมาที่แถว  เมื่อทุกคนมาเข้าแถวกันครบแล้วก็สั่งภารกิจต่อไป
          “นักเรียนมากันครบหมดแล้วใช่มั้ยจ้ะ  มาเริ่มภารกิจต่อไปเลยนะ  ครูจะให้นักเรียนทุกคนไปหาลูกกุญแจมาไขตู้สามตู้นี้ในป่านะจ้ะ  ถ้าใครหาลูกกุญแจมาไขตู้ได้ครูจะให้คะแนนนะจ้ะถ้าใครได้คะแนนในการเข้าค่ายครั้งนี้เยอะ  ครูจะให้คนที่ได้คะแนนเยอะเลือกรางวัลเอง  ไม่ว่าจะเป็น  ชวนไดเล็คกับไดแล็กไปเดท  อะไรประมาณนี้และจ้ะ  ครูจะให้สองแฝดหนุ่มหล่อของเราเป็นกรรมการนะจ้ะ  นักเรียนทุกคนพยายามให้เต็มที่นะจ้ะ  ครูเป็นกำลังใจให้”  ^_^  คุณครูยิ้มเป็นกำลังใจ  ขณะที่คุณครูพูดถึงรางวัลฉันเห็นพวกสาวๆเต้นเร่าๆอย่างตื่นเต้นดีใจ  แต่ฉันสงสัยอย่างหนึ่งถ้าผู้ชายได้คะแนนเยอะล่ะ  จะได้รางวัลอะไร?(นั่นสิ--?)  “เอาล่ะจ้ะ  คงถึงเวลาแล้ว  จะมีทหารยืนอยู่ประจำจุดเพื่อไม่ให้นักเรียนออกนอกเขตนะจ้ะ  ถ้านักเรียนทุกคนทราบแล้วก็ออกตามหากันได้เลยจ้า” 
          พอคุณครูสั่งปล่อยให้ไปหาลูกกุญแจ  ฉันก็เดินไปพร้อมๆกับยูโร  คุณครูทำให้ภารกิจนี้ยากขึ้นก็เพราะให้นักเรียนผูกขาติดกันเนี่ยแหละ  แล้วฉันกับยูโรจะหาสะดวกได้ยังไงล่ะ  ฉันหาไปเรื่อยๆก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนเดินตามมา  ฉันเลยหันไปตามเสียง 
          “ไดเล็ค!!!นายตามฉันมาทำไมเนี่ย!”  พอฉันตะโกนชื่อของไดเล็ค  ยูโรก็หันมาตามเสียงของฉันเป็นเหตุให้ยูโรหอมแก้มฉันโดยไม่ตั้งใจ(รึเปล่า?)
          “เป็นอย่างที่ฉันคิดจริงๆด้วย  ถ้าฉันตามมาต้องเห็นเธอทำอะไรกับไอ้บ้านี่จริงๆ”  ไดเล็คโมโหหน้าแดงก่ำ  เดินมาที่ฉันแล้วชกหน้ายูโรจนล้มลง  ฉันเกือบจะล้มตาม  แต่(น่าจะ)ดีที่ไดเล็คโอบตัวฉันไว้ไม่ให้ล้มด้วย  แล้วไดเล็คก็แก้เชือกฉันกับยูโรทันที
           “อีตาบ้า!นายทำอะไรของนายเนี่ย  ปล่อยฉันนะ!เฮ้!นายจะอุ้มฉันไปไหน  ภารกิจยังไม่จบเลยนะ”  พอแก้เชือกเสร็จ  ไดเล็คก็อุ้มฉันขึ้นแล้วปล่อยให้ยูโรได้แผลไปฟรีๆ  ผีหมาบ้าเข้าสิงรึไงนะ  ไอ้บ้านี่!!!
           “ไม่ต้องเข้าค่งเข้าค่ายแล้ว  เธอนี่โปรยเสน่ห์ไม่เลือกที่จริงๆ  อ่อยผู้ชายไปทั่ว”
       “ฉันไปอ่อยยูโรตอนไหนไม่ทราบฮะ!  นี่!ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ บอกให้ปล่อยไงเล่า  นายไม่กลัวรึไงว่าเพื่อนๆจะสงสัยเอาว่านายกับฉันเป็นอะไรกัน  ทำไมสนิทกันนักหนา  แค่อุบัติเหตุที่ยูโรหอมแก้มฉันแค่นี้!”  >o<%^&(**^#%$
       “แค่นี้!  เธอบอกว่า  มันหอมแก้มเธอเป็นเรื่องแค่นี้!อย่างนั้นเหรอ!”  แล้วทำไมต้องตะโกนใส่หน้าฉันด้วยเล่า “ถ้าอย่างนั้น..ถ้าฉันจูบเธอ  เธอคงจะคิดว่าเป็นเรื่องแค่นี้เหมือนกันใช่มั้ย!” อะ..อะไรนะ!?
          ยังไม่ทันที่ฉันจะได้แย้งอะไร  ไดเล็คก็ประกบปากฉันด้วยริมฝีปากทันที  ปากของเขาเริ่มรุกล้ำเข้ามาที่ริมฝีปากของฉันส่วนฉันก็กัดฟันไว้ให้แน่นที่สุดไม่ยอมให้เขารุกล้ำได้ง่ายๆ  เขาจูบฉันด้วยแรงโมโหโทสะยิ่งบดขยี้ริมฝีปากฉันจนเจ็บไปหมด  แต่ฉันก็ไม่ยอมอยู่เฉยๆแน่นอนทั้งดิ้น  ทั้งจิกทั้งตบเขาแบบไม่ยั้งคิด  ฉันจะไม่ยอมเป็นเหมือนนางเอกนิยายหรอกนะที่ยอมให้พระเอกรุกล้ำริมฝีปากได้ง่ายๆแล้วร้องไห้อย่างอ่อนแอ  ฉันไม่มีทางให้คนเลวๆอย่างอีตาบ้านี่เห็นน้ำตาฉันหรอก  ฮึ!  แต่ตอนนี้ฉันเริ่มขาดอากาศหายใจอย่างหนักแล้วสิ  ถึงปากฉันจะฉีกยังไงฉันก็ไม่มีวันให้นายล่วงล้ำริมฝีปากฉันเด็ดขาด!  เอ่อ..ตอนนี้ฉัน..คงทนต่อไปไม่ไหวแล้ว  ก็ตอนนี้รู้สึกโลกมันจะค่อยๆมืดลงไปซะแล้วน่ะสิ…
 
           ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองอยู่ในเต็นท์แล้ว  ตอนนี้ทุกคนทำอะไรอยู่นะ  เออ..ใช่แล้ว!ฉันยังไม่ได้ทำภารกิจเลย  ฉันรีบลุกขึ้นออกมาจากเต็นท์แล้วก็พบว่ามันค่ำแล้ว  ตอนนี้ทุกคนน่าจะไปอาบน้ำเพื่อมารอกิจกรรมรอบกองไฟ  ดูท่าทางทุกคนกินข้าวกันหมดแล้วนะเนี่ย
 
โครกครากๆ~
        
           นั่นไง  ท้องร้องแล้ว  อูย~หิวจังแฮะ  ฉันนอนจนฟ้ามืดเลยเหรอเนี่ย  ฮึ่ย!ขอให้เจอไอ้บ้าไดเล็คเลยนะ  ตอนนี่ฉันเกลียดไอ้บ้านั่นเข้าไส้แล้ว(เปลี่ยนจากอีตาบ้าเป็นไอ้บ้า)  หน็อย..กล้ามาจูบฉันกลางป่ากลางเขาไม่อายผีสางเทวดาบ้างรึไงนะ!
          “นี่!อ่ะ  ฉันเก็บอาหารไว้ให้เธอ  กำลังหิวพอดีใช่มั้ยล่ะ”  ฉันเงยหน้าขึ้นไปเห็นไดเล็ค  ฮึ่ย!ทำเป็นใส่แว่นดำ(มันตอนกลางคืนนะ  จะใส่ทำแปะอะไร--‘)  ฉันไม่กินหรอก  มาจูบฉันจนฉันสลบไปแล้วยังมีหน้ามาเก็บข้าวให้ฉันกินอีก
          “เก็บอาหารเน่าๆของนายไว้เถอะ  ฉันไม่กินหรอก  ฉันไม่ยกโทษให้กับสิ่งที่นายทำไว้แน่นอน  ไอ้บ้าไดเล็ค!”  ฉันทนเห็นหน้าหมอนี่ไม่ได้  เลยลุกขึ้นจะเดินหนีแต่ไดเล็คจับแขนฉันไว้ก่อน
          “ฉันไม่ใช่ไดเล็คแต่ฉันคือไดแล็ก”  เขาว่าพลางถอดแว่นออก  เผยให้เห็นนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนไม่ใช่นัยน์ตาสีเทาเข้มอย่างที่ฉันคิดไว้  “อย่างที่ฉันคิดจริงๆด้วย  เธอกับไดเล็คต้องมีอะไรแน่ๆ”
      “ไดแล็กเองเหรอ  เอ่อ..ว่าแต่นายมาเอาอาหารให้ฉันเหรอ  เอามานี่สิ  ฉันกำลังหิวพอดี”  ฉันเปลี่ยนเรื่องแต่ก็ทำไม่ได้  เพราะไดแล็กเอากล่องข้าวกลับไปหาตัวเองแล้วถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับไดเล็ค
          “เธอบอกฉันมาก่อนสิว่าเธอกับมันมีเรื่องอะไรกัน ทำไมเธอถึงเป็นลมกลับมาพร้อมไดเล็ค  ไม่ใช่ยูโร”  โอ้ย!ไดแล็กบ้า  นายจะทำให้ฉันเป็นโรคกระเพาะอยู่แล้วนะ  อีตาบ้า..>o<
 
โครกครากๆ~
 
          “เออๆ  บอกก็ได้  แต่เอาข้าวมาให้ฉันเถอะนะ  ถ้านายไม่เอาข้าวมาให้ฉัน  ฉันก็ไม่มีแรงจะพูดน่ะสิ”  ฉันพูดจบ  ไดแล็กก็เลยยื่นกล่องข้าวมาให้  ฉันเลยรีบกินด้วยความหิวจัด 
          “ค่อยๆกินก็ได้  ข้าวมันไม่หนีไปไหนหรอกน่า”  ไดแล็กมองฉันแล้วหัวเราะไปด้วย
          “อ้ออนอันอิ๋วอี้อา(ก็คนมันหิวนี่นา)  งำๆๆ  อร่อยจังเลย”  ฉันกินข้าวอย่างมีความสุข
          “อ๊าย!ไดแล็กมาเยี่ยมพวกเราเหรอคะ”  เสียงดังมาแต่ไกลเลยนะ  ยัยเพื่อนสัปหลาดของฉันเอง  “ดีใจจัง  พออาบน้ำเสร็จก็มาพบเทพบุตร  อ๊ายย..”  ฉันอยากให้สองสาวนี่เลิกโวยวายสักที  ฉันไม่มีสมาธิในการกินข้าวเข้าใจมั้ย
          “นี่!ยัยแนทยัยแนนเลิกโวยวายสักที  คนกินข้าวอยู่  รำคาญนะโว้ย!”  ฉันเคี้ยวข้าวเสร็จก็ตวาดใส่เพื่อนสองตัว
          “อย่าไปรบกวนการกินของวิวาเลยครับ  ผมว่าเราไปคุยกันด้านนั้นดีกว่า”  ไดแล็กต้อนยัยสัปหลาดสองตัวไปแล้ว  ฮ่า..บรรยากาศดีขึ้นตั้งเยอะ                  
       “กินข้าวอร่อยมั้ย”  อยู่ๆก็มีเสียงทุ้มขึ้นมาอีก  จะไม่ให้ฉันได้กินข้าวอย่างสงบเลยใช่มั้ย
          “อืม  อร่อยมากเลย”  พอฉันเงยหน้าขึ้นก็เห็นยูโรซึ่งตอนนี้ใบหน้าหล่อๆถูกติดพลาสเตอร์ที่มุมปาก  สงสัยจะเจ็บน่าดูเลย 
          “ทำไมตอนฉันกลับมาเห็นเธอสลบอยู่ล่ะ  มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอ”  ยูโรถามอย่างสงสัย
          “เอ่อ..ระหว่างทางที่ฉันมากับไดเล็ค  ฉัน…ฉันโดนทากกัดน่ะ  พอเอาทากออกเลือดก็ออก  พอเลือดออก..ฉันก็เลยสลบไปน่ะ”  ฉันแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ
          “อ๋อ  แล้วเธอเจ็บมากรึเปล่า”  ยูโรถามอย่างเป็นห่วง
          “ไม่เจ็บแล้วล่ะ  ขอบใจนะที่เป็นห่วง”  ฉันคุยจนกินข้าวเสร็จเรียบร้อย  ก็ขอตัวไปอาบน้ำ  ยูโรแล้วก็ไปนั่งที่รอบกองไฟแต่โดยดี
          หาคำแก้ตัวกับยูโรได้  แต่จะหาคำแก้ตัวกับไดแล็กได้ยังไงล่ะเนี่ย  เฮ้อ..คิดไม่ออก  แต่ว่าตอนนี้เหนียวตัวมาก  ขอไปอาบน้ำก่อนก็แล้วกัน
           พออาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาเพื่อไปกิจกรรมรอบกองไฟ  เอ่อ..ทำไมบริเวณที่ฉันอยู่ไม่มีคนเลย  คุณครูนะคุณครูทำไมต้องให้นักเรียนไปตั้งเต็นท์ไกลด้วย  บรรยากาศน่ากลัวชะมัด  มืดก็มืด  หนาวก็หนาว  บรื๋อ~
      
ฟิ้ว~ลมพัดมาทำให้ฉันต้องกอดตัวเองแล้วเดินอย่างระมัดระวัง
          
หมับ~
 
          “อ๊ากก..ผีหลอกก!!!”  >o<;  ฉันตกใจ  หลับตาปี๋  ก็ใครไม่รู้น่ะสิมาจับแขนฉันไว้  ฮือๆToT  ฉันดิ้นสุดแรงเกินจนเผลอไปเหยียบอะไรบางอย่าง  เหมือนเท้าคน  เอ๊ะ!ผีมีเท้าด้วยเหรอ  หรือว่าผีสายพันธุ์ใหม่  อ๊ากๆ~  ฮือๆ~ขอโทษค่ะคุณพี่ผี  หนูขอโต้ด..
          “นี่!เงียบ  เงียบเดี๋ยวนี้  เธอจะเสียงดังทำไม  ถ้าเธอไม่เงียบฉันจูบเธอจริงๆด้วย”  ฉันหยุดร้องแล้วลืมตาขึ้น  สบตากับเจ้าของนัยน์ตาสีเทาเข้ม  ‘อะ..ไอ้บ้าไดเล็ค’
          ฉันสะบัดแขนออกเมื่อรู้ว่าเป็นใคร  รับรองเลยว่า  ถ้าไอ้บ้านี่จูบฉันอีกฉันจะเปลี่ยนจากไอ้บ้านี่เป็นหมาบ้านี่จริงๆด้วย  ชอบทำตัวเลวเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน  จูบฉันจนฉันเกือบตายจะไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อยู่แล้ว
          “อย่าเอาตัวสกปรกของนายมาใกล้ฉันนะ!”  คนอื่นอาจจะคิดว่าแค่จูบมันจะโกรธอะไรกันนักหนา  มันไม่ได้ล่วงเกินทางเพศกับฉันสักหน่อย  ยิ่งคิดแบบนี้แหละยิ่งอันตราย!
          “เธอจะกลัวอะไรฉันกันหนักหนา”       
          “ใครบอกว่าฉันกลัวนาย!ฉันเกลียดนายต่างหาก!!”  ฉันออกห่างจากไอ้บ้าไดเล็ค  5 เมตร
          “ฉันแค่..อยากจะมาขอทะ..”  พูดไม่ทันจบ  อาจารย์ก็เดินตรงมาทางฉันกับไอ้บ้าไดเล็ค
          “ไดเล็คกับวิวา  มาทำอะไรกันตรงนี้จ้ะ  ครูว่าไปกิจกรรมรอบกองไฟกับเพื่อนๆดีกว่านะ”  พูดจบอาจารย์ก็เดินมาลากฉันและไดเล็คให้ไปทำกิจกรรมพร้อมเพื่อน  เมื่อกี๊..ถ้าฉันต่อคำพูดเอง  ไอ้บ้านั่นจะมาขอโทษฉันเหรอ  เฮ้ย!อย่าใจอ่อนนะ  ยัยวิ  แกอย่าใจอ่อนเด็ดขาด  แกต้องอยู่ห่างๆไอ้บ้านั่นไว้  ถ้าแกยกโทษให้ง่ายๆมันก็ได้ใจน่ะสิ  แล้วถ้ามันทำแบบนั้นกับแกอีก..แกจะทำยังไง!!!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 301 ท่าน