Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 2 [Chapter 2] Dark Forest And Strawberry Boy
3
12/11/2554 21:09:08
891
เนื้อเรื่อง


2


       [PIRE TALK] :

       “ขาว ดำขาวดำ ลั้นลา ♪”

       ผมกำลังนั่งเด็ดกลีบดอกคาเมเลียสีแดงแสนสวยออกทีละใบอย่างอารมณ์ดี ฮ่า…ดอกคาเมเลียท่ามกลางความสว่างของดวงจันทร์ยามค่ำคืน

       รู้สึกดีจัง

       ผมชำเลืองตามองร่างบางที่นอนฝันหวานอย่างสบายใจผมสีดำยาวของเธอปิดบังดวงตาปิดสนิทของเธอเล็กน้อย แสงจันทร์ที่สาดเข้าห้องทำให้เห็นได้ชัดเจนว่าใบหน้านวลเนียนของเธอหลับพริ้มอย่างมีความสุข

       …ใช่ ถ้าตามปกตินะน่ะ

       ผมร่ายตามองตั้งแต่หน้าผากเนียนไปจนถึงลำคอยาวละหงที่เคยเรียบเนียนแต่ตอนนี้ที่ลำคอขาวนั้นกลับมีจุดสองจุดเล็กๆฝังเอาไว้อยู่อย่างสวยงาม

       ผมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหยิบดอกคาเมเลียสีสวยจุ่มลงไปในแก้วน้ำข้างๆตัว ก่อนจะลุกขึ้นบิดตัวไปมาอย่างสบายอารมณ์ ผมเดินไปลูบผมเธอเล็กน้อยก่อนจะจุมพิตเบาๆบนหน้าผากขาว

       “ฝันดี…ที่รัก”

       ผมเดินไปคว้าชุดนักเรียนทั้งสองชุดที่วางใกล้ๆกัน สีขาวกับสีดำ

       นั้นสินะ…ขาวหรือดำกันแน่

       “อา…อยากรู้ไวๆจัง…ฮ้าวว”

       เสียงพูดสุดท้ายเงียบลงไปพร้อมๆกับเสียงปิดประตูเบาๆ เหมือนกลัวว่าร่างไร้วิญญาณของสาวผมดำนอนอย่างมีความสุขจะตกใจตื่นขึ้นมา แก้วน้ำที่วางอยู่อย่างสงบเปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆ ผิดกับดอกคาเมเลียที่กลายเป็นสีขาวแช่อยู่ในน้ำสีหม่น ปล่อยให้สาวไวท์ผู้โชคร้ายที่หลงเสน่ห์ดวงตาสีเทาของเค้านอนหลับอยู่คนเดียว

       …ตลอดกาล

       [END OF PIRE]


 
       [MAYBURN TALK] :

        มองไปทางไหนก็ขาว ขาว…และขาว -__-^

        ตึกเรียนของฝั่งไลท์เทมอินท์ทำไมอะไรๆก็ขาวไปซะหมดอย่างนี้นะ! แถมที่นี่ก็ตกแต่งอาคารซะอย่างกับอยู่บนสวรรค์ รูปปั้นเทพีแล้วก็เทพเจ้ามากมายวางเรียงกันอย่างสวยงาม แถมห่างจากตัวอาคารไม่กี่ร้อยเมตรก็มีโบสถ์ใหญ่โตตั้งตระหง่านอยู่ด้วย!!

       โอเว่อร์เรตติ้งจริงๆ =__=;

       ฉันเดินวนรอบโรงเรียนนี้ได้สองสามรอบแล้วละ ถ้าถามว่าทำไมฉันถึงมีเวลาว่างมากมายขนาดนี้นะเหรอคำตอบก็คือ ตอนนี้คือช่วงเวลาของดาร์กเนสอินท์หรือพวกนักเรียนพิเศษและนักเรียนที่นี่ที่ี่จะเรียกกันสั้นๆว่า 'ไวท์' กับ 'ดาร์กเนส' ยังไงละ ฉันได้ยินพวกเด็กไวท์พูดกันว่าพวกดาร์กเนสจะมีเรียนในช่วงหกโมงตรงจนถึงเที่ยงคืนผิดกับฉันที่ต้องนั่งแหกตาตื่นแต่เก้าโมงแถมยังต้องทนร้อนอีกตั้งหกชั่วโมงจนกว่าจะบ่ายสาม เหอะ ไม่ยุติธรรมจริงๆ!

        จริงๆฉันก็ไม่ค่อยเกลียดแสงแดดหรอกนะถ้ามันไม่ร้อนเกินไป แต่แม่บอกว่าตั้งแต่ฉันเกิดมาผิวหนังของฉันก็ผิดปกติคือไม่สามารถโดนแสงอาทิตย์แบบจะๆหรือร้อนมากๆได้ นั้นทำให้ฉันต้องสวมเสื้อแขนยาวตลอดเวลาทั้งๆที่อากาศของที่นี่ก็ไม่ได้เย็นอะไรสักเท่าไหร่ออกจะติดร้อนเลยด้วยซ้ำ -__-;

        อ้อ…โรงเรียนนี้มีกฎประหลาดๆหลายข้อเหมือนกันนะแล้วก็อย่างที่บอกความจำฉันนะมันสั้นเสียยิ่งกว่าปลาทองเพราะงั้นกฎจำนวนมหาศาลนั้นฉันจำได้แค่สองสามข้อเท่านั้นแหละ แถมยังเป็นกฎประหลาดๆซะด้วย

        กึก!

        เท้าของฉันหยุดอยู่หน้ากำแพงสีดำที่มีเถาวัลย์หนามล้อมลอบเหมือนจะกันผู้บุกรุกเข้าในนั้น ให้ตาย…นี่ฉันเดินมาไกลไปไหมเนี่ย =__=;

        ฉันเดินไปที่กำแพงนั้นอย่างหวาดๆ มันเหมือนกำแพงในหนังผีในบ้านร้างอะไรอย่างนี้เลยอะ -o- ฉันลองเอามือเข้าไปไกล้เถาวัลย์ทีละนิดๆ

        พรึบ!

        “นักเรียนสายไวท์ไม่มีสิทธิออกมาเดินบริเวณใกล้พื้นที่ของดาร์กหรอกนะ -__-”

        แต่ไม่ทันที่ฉันจะเอามือไปลูบต้นเถาวัลย์ที่พันเลื้อยอยู่บน กำแพง มือใหญ่ๆของใครบางคนก็มาคว้ามือของฉันไว้ซะก่อน

        “เอ้ ดูท่าเธอคงจะเป็นนักเรียนใหม่สินะ -__-?”

        ฉันทำสีหน้าหงุดหงิดใส่คนที่มาขว้างทั้งๆที่ฉันยังไม่รู้เลยว่าใคร บางที่หมอนี่อาจเป็นคนคุมหรือภารโรงอะไรพวกนี้หรือเปล่า แต่ไม่ทันคิดจบแค่ฉันหันหน้าไปเจอคุณว่าที่ภารโรงความคิดทั้งหมดของฉันก็พังลงทันที พระเจ้า…หล่อโคตร =__=

        บางทีฉันก็สงสัยนะว่าทำไมพระเจ้าถึงรำเอียงสร้างคนหล่อให้เกิดมารวยและเพรียมพร้อมได้ขนาดนี้ ทำไมท่านไม่แบ่งความหล่อของหมอนี่ไปให้พวกคนน่าตาน่าเกลียดแต่นิสัยดีไว้บ้างนะ =__=;

        “เธอไม่ได้อ่านกฎของโรงเรียนรึไงว่าห้ามนักเรียนไวท์เข้ามาอยู่ภายใต้อาณาเขตของดาร์กเนสถ้าไม่จำเป็นนะ -__-??”

        นายว่าที่ภารโรงหน้าหล่อ (ยังไม่จบ) ตีสีหน้าดุใส่ฉัน อ้อ…พอหมอนี่พูดปุ๊บฉันก็จำได้ทันทีเลยละว่ากฎนี่ก็เป็นหนึ่งในหลายๆกฎที่ฉันต้องจำแต่ฉันไม่รู้นี่ว่าฉันจะเดินมาไกลถึงบริเวณดาร์กเนส ฉันว่าฉันแค่เดินลัดสวนมานิดหน่อยเองนี่นา =__=;

        “ฉันว่าเธอรีบออกไปจากที่นี่ก่อนทีพวกดาร์กเนสจะออกมาพักเบรกดีกว่า แค่กำแพงกั้นไม่ได้หมายความว่าจะปลอดภัยหรอกนะ…แถมวันนี้ท้องฟ้าก็มืดกว่าปกติซะด้วย”

        พวกดาร์กมาพักก็เรื่องของพวกเค้าสิแล้วเกี่ยวอะไรกับฟ้ามืด กำแพงแล้วก็ความปลอดภัยด้วยละพวกเค้ามาพักไม่ใช่เหรอ หมอนี่พูดอย่างกับพวกดาร์กเนสจะมารบอะไรกันแบบนี้มากกว่า

        “แล้วก็ไม่ต้องมาบริเวณนี้อีกนะ ถ้าฉันเห็นเธออีกครั้งเมื่อไหร่…เธอตายแน่-__-^”

        หมอนั้นทำท่าบาดคอตัวเองก่อนจะชี้นิ้วไปข้างหลังฉันเหมือนจะให้ฉันหันหลังกลับไปได้แล้ว แต่หมอนี่เป็นใครกันถึงมาสั่งฉันเนี่ย -__-^

        “นายมีสิทธิอะไรมาสั่งฉันเนี่ย ตัวเองเป็นแค่ภารโรงแท้ๆ”

        หมอนั้นทำหน้านิ่งเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าเหมือนฉันไปพูดอะไรตลกงั้นแหละ

        “ภารโรง…ฉันเนี่ยนะเป็นภารโรง -__-^^”

        หมอนั้นทำหน้าเหมือนจะเข้ามาบีบคอฉัน เอ้า! หมอนี่เป็นพวกยอมรับความจริงไม่ได้หรือไงนะทำไมต้องทำหน้าโกรธฉันอย่างนั้นด้วยละ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

        “เธอใช้สายตาประหลาดๆของเธอมองยังไงเห็นฉันเป็นภารโรงนะ”

        “อ้าว…นายไม่ใช่ภารโรงหรอกเหรอ =__=;”

        “เธอมัน...ฮึ้ย! ช่างเหอะว่าแต่เมื่อไหร่เธอจะไปจากตรงนี้สักทีนะห๊ะ!”

        หมอนั้นพูดจบก็ผลักฉันให้เดินไปข้างหลัง โอ๊ยย! จะรีบไปไหนกันนะ บ้าเอ๊ย!

       “ไปให้พ้นหน้าฉันอย่าให้ฉันเห็นเธอที่นี่อีกนะยัยหัวแดง!”

        ทำไมคนโรงเรียนนี้ถึงมีปัญหากับสีผมของฉันนักนะ -__-^ บ้าจริง! นายมาเรียกฉันยัยหัวแดงได้มองสีผมบนหัวตัวเองไหมว่ามันแตกต่างจากสีบนหัวฉันตรงไหนฮะ อีตาหัวสตรอเบอร์รี่!

        ฉันเดินออกจากตรงนั้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด คนโรงเรียนนี้มีแต่พวกแปลกๆทั้งนั้นเลยไนจะพวกเมื่อตอนเย็นแล้วก็อีตานี่อีก บ้าบอจริงๆ

         คอยดูเถอะฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าภายใต้กำแพงสีหม่นนั้นมีอะไรอีตาภารโรงหน้าหล่อหัวสตรอเบอร์รี่เอ๊ย!

        พลั้ก!

        “โอ๊ย!”

        เพราะมัวแต่คิดเรื่องของนายหัวสตรอเบอร์รี่ฉันเลยไม่ทันเห็นรากไม้สีน้ำตาลแก่ขนาดใหญ่ที่ยื่นออกมาเหมือนจะกลั่นแกล้งฉัน ให้ตาย! พระเจ้าจะลงโทษที่ฉันไปว่านายหัวสตรอเบอร์รี่รึไง! T^T

        “รากบ้าอะไรเนี่ยใหญ่ชะมัด”

        ฉันที่นั่งกองอยู่กับพื้นใช้สายตาสำรวจมันล็กน้อย บ้าไปแล้ว! รากนี่มันใหญ่มากเลยนะทำไมฉันถึงได้ซุ่มซ่ามมองไม่เห็นมันละเนี่ย!

        หรือฉันจะสายตาประหลาดอย่างที่นายหัวสตรอเบอร์รี่ว่าจริงๆแฮะ =__=;

        ฉันลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นตามกระโปรงของตัวเองเล็กน้อยแปลกแฮะทั้งๆที่ตอนล้มก็ออกจะแรงแต่กลับไม่รู้สึกเจ็บสักนิด =__=? ฉันหันไปมองนายหัวสตรอเบอร์รี่อีกครั้ง อ้าว…ไม่อยู่แล้วแฮะ =__= มาเร็วเคลมเร็วจริงๆ น่าจะเปลี่ยนจากภารโรงเป็นพนักงานขายประกันนะเนี่ย รับรอง…รุ่ง!

        ฉันหันไปมองซ้ายทีขวาทีเพื่อความแน่ใจก่อนจะหันมายิ้มให้กับตัวเอง ฮ่าๆๆ

        “หมอนั้นไม่อยู่ งั้นฉันก็ไปตรงนั้นได้แล้วนะสิ >[]<!?

        ฉันยิ้มก่อนจะวิ่งไปตรงกำแพงนั้นอีกครั้งโดยไม่ลืมกระโดดข้ามรากไม้ที่อยู่ข้างหน้า =__= ให้ตาย มันใหญ่จริงๆนะระยะห่างที่ฉันอยู่ตอนแรกกับกำแพงไม่ได้ไกลมากนั้นทำให้ฉันไม่ต้องเสียแรงวิ่งมากมายสักเท่าไหร่

        ฉันเงยหน้ามองกำแพงตรงหน้า…มันสูงมากเลยนะเนี่ยแถมยังมีเถาวัลย์หนามเลื้อยอยู่เต็มไปหมดยังไงก็ข้ามไปไม่ได้หรอกถึงฉันจะเอาบันไดมาพาดมันก็คงสูงไม่ถึงอยู่ดีเพราะกำแพงนี้มันสูงมากก เฮ้อ…เสียดายชะมัด

        เมื่อเป็นอย่างนั้นฉันก็เลยคิดที่จะกลับไปเข้าหอของตัวเองดีกว่า นี่ก็เกือบสามทุ่มแล้วป่านี้ก็มืดจนแทบจะมองทางไม่เห็น ถ้าขืนยังอยู่ที่นี่ต่อมีหวังฉันหาทางกลับไปไม่ได้กันพอดี =__=;

        วื้ดดดด

        แต่ไม่ทันที่ฉันจะหันหลังกลับเสียงแสบแก้วหูคล้ายๆเสียงไมค์ก็หวีดร้องดังขึ้นอย่างดัง โอ๊ย! หูฉันจะแตกอยู่แล้ว!!

        “เฮ้ย! ทำไมเธอยังอยู่ที่นี่อีกเนี่ยยัยหัวแดง!”

        ทะ ทำไมนายหัวสตรอเบอร์รี่ถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ละเนี่ย โอ๊ย  ตายแน่ฉัน

        “บ้าเอ๊ย! ไม่ทันแล้ว…เสียงสัญญาณดังแล้ว!”

        สัญญาณ…เสียงสัญญาณอะไร พูดให้ฉันเข้าใจบ้างสิ! แล้วเมื่อไหร่ไอ้เสียงหวีดสยองนี่จะเงียบลงซะทีนะห๊ะ!

        “ยัยบ้าเอ๊ย! ฉันบอกให้กลับไปแล้วไม่ใช่เหรอทำไมยังอยู่ที่นี่อีก นี่มันถึงเวลาพักของพวกดาร์กเนสแล้วนะ ไปเร็ว!!”

       หมอนั้นทำหน้าเครียดก่อนจะกระชากขนฉันให้วิ่งตามเค้าไป นี่! ช่วยอธิบายอะไรให้ฉันเข้าใจหน่อยสิยะ!

        ตึกๆๆ

        หมอนั้นพาฉันวิ่งเข้าไปในป่าเหมือนพยายามให้ตัวฉันออกห่างจากบริเวณนั้นให้เร็วที่สุด โอ๊ย! ฉันเหนื่อยแล้วนะ

        “นะ…นาย แฮ็กๆ วิ่งช้าๆหน่อยสิ ฉัน แฮ็กๆ เหนื่อยแล้วจะวิ่งต่อไม่ไหวแล้วเนี่ย”

        “หุบปากนะ! ถ้าเธอเชื่อฉันแต่แรกเธอก็ไม่ต้องวิ่งอย่างนี้หรอก ให้ตายเหอะ! เธอมันโง่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอเลย”

        “นายไม่สิสิทธิมาว่าฉันนะ!” โอ๊ยบ้าเอ๊ย! กิ่งไม้มันฟาดหน้าฉันแล้วนะลดความเร็วลงหน่อยไม่ได้หรือไง! แรงคนหรือแรงควายกันแน่เนี่ย!?

        “ทำไมจะไม่มีสิทธิ! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไม่ฟังที่ฉันบอกฉันจะต้องมาวิ่งกับเธอไหม!?”

        “แล้วนายจะวิ่งทำไมเล่า!”

        ไอ้บ้าเอ๊ย! ฉันก็โมโหเป็นนะโว้ย!

        “ถ้าเธออยากตื่นเช้ามาพบว่าตัวเองนอนหลับอยู่บนเตียงในหอของไอ้พวกดาร์กเนสโดยที่ข้างลำคอมีรอยกัดสองจุดก็ตามใจแล้วแต่เธอเหอะ!”

        หมอนั้นหยุดวิ่งก่อนจะสะบัดมือฉันออกอย่างรังเกียจ ไอ้บ้านี่! มือฉันไม่ใช่เชื้อโรคนะ -__-^ แล้วหมอนี่พูดเรื่องอะไรนะ รอยกัดบ้าบออะไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับหอของพวกดาร์กเนสด้วยละ

        “ฉันให้เธอเลือกเอาเองว่าจะเดินกลับไปหรือจะวิ่งไปต่อ ตอนนี้ระยะทางของทั้งสองหอเท่ากันอยากไปทางไหนก็แล้วแต่เธอละกันเหอะ!”

        หมอนั้นพูดจบก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปทางหอไวท์ที่ฉันเดินมาทางแรกปล่อยให้ฉันยืนอึ้งอยู่คนเดียวกลางป่า

        บ้าเอ๊ย! มาวันแรกก็ได้เดินชมโรงเรียนแบบพิเศษซะแล้ว!!

        เลิศจริงๆ! -__-^



ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

โอ้โห ดีใจจังกำลังใจเยอะแยะเลยคะ ^^
 
จะรีบอัพให้นะคะ ><

จากคุณ Tzaku/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 01/11/2554 23:33:38
ความคิดเห็นที่ 2

หนุกมากเลยคร้าาาา ^O^
รีบๆอัพต่อนะคะ ตอนนี้คลั่งเรื่องนี้มากเลยค่ะ ><

จากคุณ ur12M/(ur12M) อัพเดตเมื่อ 01/11/2554 21:05:24
ความคิดเห็นที่ 3

หนุกมากคร่า
ขอบคุณที่อัพหั้ยดูน่ะค่ะ

จากคุณ FORGETMENOTLOVE/(FORGETMENOTLOVE) อัพเดตเมื่อ 01/11/2554 18:49:25
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 170 ท่าน