Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Following ให้รักนำพา
อีหมิงหมิง
เดท ?
6
31/10/2554 18:48:39
512
เนื้อเรื่อง
ณ ย่าน aa
ไม่ยักจะนึกแฮะ ว่าคุณชายไฮโซอย่างเขาจะเดินแถวย่านโลโซแถวนี้ด้วย
ฉันเดินดูของไปเรื่อยๆ จะว่าไปฉันกับเพื่อนก็ไม่ได้มาเที่ยวย่านนี้นานแล้วเหมือนกันนะ ล่าสุดเหมือนจะเมื่อสองปีที่แล้ว(นานเนิ่นนาน)
ด้วยสายตาที่ดีทำให้ฉันหันไปเจอกระเป๋าใบหนึ่งมันน่ารักมาก แต่ดูไม่มีราคา ไม่มีระดับ แต่ฉันไม่สนหรอกนะ ฉันชอบก็พอ ^^
“เธอชอบมันเหรอ?”
“อื้ม มันน่ารักดีนะ”
เขาไม่พูดอะไรต่อ แต่เดินเข้าไปในร้าน แล้วซื้อกระเป๋าใบนั้นมาให้ฉัน ฉันแทบจะเป็นลม>___< ทำไมเขาทำตัวน่ารักแบบนี้ ผิดกับที่ซอนซาเล่าให้ฉันฟังเลย
“นายซื้อให้ฉันเหรอ?”
“ก็ไม่เชิง”
“ขอบคุณนะ”
ฉันยิ้มหวานให้เขา แต่ดูเหมือนเขาจะหันหน้าไปทางอื่น(อีกแล้ว)นะT^T
เราเดินกันไปเรื่อยๆจน...
“อุ้ย!”
ฉันก้มลงรองเท้า ปรากฏว่าตอนนี้มันขาดแล้วT__Tทำไมมันซวยแบบนี้นะ
“เฮ้ออ”
ฉันก้มลงเพื่อจะถอดรองเท้า แต่เขากลับดันหัวฉันขึ้น แล้วนั่งลงถอดรองเท้าฉันออก ยื่นมันให้ฉันก่อนจะเดินไปซื้อรองเท้าคู่ใหม่ให้>///<เขินน้า
“หวังว่าเธอจะใส่มันได้นะ”
“พอดีเลย”
“...”
“ขอบคุณอีกครั้งนะ”
เขาไม่สนใจฉันอีกแล้วT___T เฮ้ออ ฉันควรจะชินกับมันได้แล้วนะ
เราเดินไปเรื่อยๆจนท้องฉันร้องเสียงดัง มันเป็นสัญญาณเตือนว่า พลังงานฉันใกล้จะหมด
“หิวข้าวแล้วหละซิ”
“อื้ม”
ทั้งฉันและเขาเดินกลับไปที่รถ เพื่อจะขับไปบ้านของประธานคิม
 
ณ คฤหาสน์ประธานคิม
ว้าวว ฉันว่าบ้านฉันสวยแล้วนะ บ้านประธานคิมสวยกว่าฉันอีก บรรยากาศร่มรื่นน่าอยู่ ฉันชอบแบบนี้จัง>____<
ฉันเดินตามคิมซึลกีเข้าไปในบ้าน
“คุณหนูกลับมาแล้วเหรอคะ”
“คุณแม่หละ?”
“อ๋อ ท่านอยู่ในห้องน่ะคะ ให้ตามไหมคะ?”
“อืม”
“งั้นเชิญรอที่ห้องรับแขกก่อนนะคะ”
“เธอไปรอที่ห้องรับแขกก่อนนะ ฉันจะขึ้นไปบนห้อง”
“อืม”
ฉันพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปที่ห้องรับแขกตามที่แม่บ้านบอก เฮ้ออ อีกเพียงแค่สองวัน ฉันก็จะต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี่จริงๆเหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อเลย U___U
“ทำตัวตามสบายนะคะ^^”
“คะ^^”
แม้เธอจะบอกให้ฉันทำตัวตามสบาย แต่ถ้ามันไม่ใช่บ้านฉัน บอกยังไงฉันก็ไม่มีวันทำได้หรอก
ฉันมองไปรอบๆห้องและไปสะดุดตากับอะไรบางอย่างที่ฉันสนใจ มันคือรูปถ่ายตอนสมัยมัธยมต้นของคิมซึลกี เขาได้รับรางวัลนักกีฬาขี่ม้า ว้าวว เขาช่างเป็นผู้ชายทีเพอเฟ็กซะจริง ! >___< ฉันหยิบมันขึ้นมาดูแล้วจากนั้น...
“เธอขี่ม้าเป็นไหม?”
“ฮะ?อ๋อ...ฉันขี่ไม่เป็นหรอก”
“เธอยากลองขี่ไหมหละ?”
“ได้ด้วยเหรอ?”
“ฉันจะสอนให้”
“อื้ม^^”
เขาว่าแล้วก็เดินมาหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาตัวเมื่อกี้ พลางหยิบนิติยสารกีฬาขึ้นมา ซึ่งมันต่างกันฉันมากที่วันๆเอาแต่อ่านนิติยสารแฟชั่น>___<
“อ้าว หนูกึมราราของเราคงหิวแล้วหละซิ แม่บ้านช่วยจัดโต๊ะอาหารให้เราด้วยนะคะ”
“คะ”
“คุณนายคิม”
“บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกคุณนายคิม”
“อ๋อ...ขอโทษคะ คุณแม่”
“จ้ะ ไปเที่ยวไหนกันมาจ้ะ?”
“อ๋อ คิมซึลกีพาไปเดินย่านaaมาน่ะคะ^^”
“คงจะสนุกมากน่ะซิจ้ะ”
“วันหลังคุณแม่มาเที่ยวด้วยกันซิคะ”
“แหม หนูกึมราราชวนซะขนาดนี้ ถ้าปฏิเสธมันก็คงดูไม่ดีนะจ้ะ ฮ่าๆ”
“อย่าเรียกหนูแบบนั้นเลยคะ เรียก รารา ก็พอ^^”
“จ้ะ รารา”
“จัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้วคะ”
“อ๋อ ไปทานกันเถอะจ้ะ”
 
ณ โต๊ะรับประทานอาหาร
ฉันมองดูอาหารที่เยอะเกินกว่าจะกินหมดที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารก่อนจะค่อยๆเดินไปนั่ง อาหารรสชาตอร่อยมาก แต่ก็ยังสู้บ้านฉันไม่ได้อยู่ดี(หลงตัวเอง) เราไม่ได้คุยอะไรกันมากมายบนโต๊ะอาหาร ฉันสังเกตคิมซึลกีอยู่นานแสนนานแล้ว แต่ก็ยังเดาใจเขาไม่ออกสักที สีหน้าที่ไร้อารมณ์ คำพูดที่ฟังแล้วขนลุก มันทำให้ฉันไม่เข้าใจอะไรเขาเลย
“ท่านประธานคิมยังไม่กลับมาเหรอคะ?”
“อ๋อ วันนี้คงมีนัดประชุมน่ะจ้ะ”
“น่าเสียดายจังเลยนะคะ”
“อีกไม่กี่วันก็จะได้มานั่งทานอาหารด้วยกันแล้วหละจ้ะ ^^”
“ค้า~”
เมื่อรับประทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย ฉันก็เดินดูบริเวณรอบๆคฤหาสน์ มันดูร่มรื่น เงียบสงบ ลมพัดเย็นสบาย ฉันชอบบรรยากาศแบบนี้ที่สุด>____< ที่บ้านฉันนะ ไม่เสียงคุณพ่อโวยวายก็จะเป็นเสียงของซอนซาบ่นอะไรสักอย่าง=__= ; ซึ่งฉันก็ไม่เคยเข้าใจเลย
“ชอบไหมหละ?”
และน้ำเสียงที่ดูไร้อารมณ์ เจ้าของสีหน้าเย็นชาที่ฉันมักจะใจเต้นเร็วทุกครั้งเมื่ออยู่ใกล้ >///<
“ฉันชอบบ้านนายนะ มันเงียบดี”
“เหรอ เหมือนบ้านผีสิงเนี่ยนะ?”
“อื้ม ฉันไม่ชอบอะไรที่เสียงดัง มันน่าหนวกหู”
“งั้นเธอก็คงหนวกหูตัวเองหละซิ”
>_________< !!! คนบ้าคิมซึลกี
เขาถอนหายใจครั้งหนึ่งก่อนจะเดินไปไหนสักที่ ฉันมองตามหลังเขาไป เขามีแผ่นหลังที่ใหญ่ ทำไมน้า ฉันกลับรู้สึกอยากซบจัง
“ไม่ไปด้วยกันเหรอ?”
“เอ๋? ไปไหนเหรอ?”
“ห้องนอนฉัน”
“OoO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 472 ท่าน