Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Oops ! รักป่วนๆของยัยหน้าลิง !
หนูอ้วน หนูผอม
บทที่ 2 ตอน ฉันเกลียดนาย
3
31/10/2554 18:46:10
623
เนื้อเรื่อง

 บทที่ 2

ฉันเกลียดนาย

                หลังจากที่ฉันนั่งเป่าปี่อยู่หน้าบ้านไกด์เป็นเวลา 30 นาทีกว่าๆได้มั้ง โดยไม่อายสายตาผู้ใด ฉันก็หยุดการร้องไห้ไว้แค่นั้น เพราะนึกได้ว่า ไม่รู้ฉันจะร้องไห้อะไรมากมาย ก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่งแค่นั้นเอง!                   
                 พักเรื่องเศร้าๆ ไว้ดีกว่า ~ >O< ตอนนี้ฉันกำลังจะทำอาหารกินกับนายไกด์เดี๋ยวฉันว่าจะทำเผื่อคนในบ้านไกด์ด้วย ก็มีแค่ คนขับรถสองสามคนแหละ กับแม่นมคนสนิทของนายไกด์ที่เหลือก็น่าจะไปกับคุณนายสมองกับพ่อของนายไกด์แหละ ~เมนูก็คือ ข้าวผัดอเมริกัน ^O^แน่ะ ๆ อย่าทำหน้ายังงั้นนะ ฉันชอบกินเมนูนี้ที่สุดแล้วจะบอกว่าฝีมือฉันอร่อยนะจะบอกให้ แต่ก็ไม่ค่อยมีใครได้กินหรอกนอกจาก.....ชั่งเหอะ ! -*-อย่าไปพูดถึง เสียบรรยากาศหมด ก็ที่ไม่ค่อยมีคนได้กินก็น่าจะเป็นเพราะฉันขี้เกียจแหละ >O<ฉันไม่ค่อยชอบทำอาหารเท่าไหร่ แต่วันนี้ไม่มีคนอยู่ก็เลยอาสาทำ แบบว่าเป็นคนดีอะไรแบบนี้ ฮี่ ๆ >_<

     ห้องครัว
                “ยัยลิง ! ฉันว่าเธอไม่ต้องทำมันหรอกข้าวผัดอเมริกันน่ะ” ไกด์สะกิดฉันยิก ๆ -*-
                “ทำไมอะ ? นายไม่ต้องห่วงหรอก ~ ฉันทำได้นา ^^”
                “เปล่า ! ฉันว่าหน้าอย่างเธอเหมาะจะทำข้าวผัดเขมรมากกว่านะ ฮ่าๆๆ !>O< ”
                นั่นปากหรอนั่น !! =[]=
                “ไอ้ๆ ..!!” ฉันฟาดแครอทใส่หัวนายไกด์ปากเสียอย่างจัง
                “โอ้ยๆๆ ! T0Tลิงทำร้ายมนุษย์ผิดกฎหมายนะ” สมน้ำหน้าๆ ปากเสียดีนัก ฉันออกจะหน้าตาเกาหลีมาว่าหน้าฉันเหมือนคน เขมร ปากเสียที่สุด ! - ^ -
                “สมน้ำหน้า ! ไอ้เขียดบ้า ไปนั่งรอกินเลยไป๊ ~ ”
                “เชอะ ! ยัยลิงหน้าบาน” อีตาไกด์เดินสะบัดก้นออกไปจากห้องครัว -0- หนอย ๆ ! มาว่าฉันหน้าบานแล้วยังจะมางอนอีก ! ไอ้เขียดบ้าบอเอ้ยย เดี๋ยวค่อยง้อดีกว่าฉันทำข้าวผัดนี่ให้เสร็จก่อนดีกว่า!
               
 
20 นาทีผ่านไป ~
                ในที่สุด ข้าวผัดอเมริกันก็เสร็จลง ไม่ใช่ข้าวผัดเขมรอย่างที่อีตาไกด์บอกให้ฉันทำหรอกนะ -^- คุณผู้อ่านไม่ต้องคาดหวัง ที่เหลือก็ตักใส่จานกับตกแต่งอีกหน่อยก็กินได้แล้ว เอ ว่าแต่จะจัดไว้กี่จานดีละ ._. เฮ้ย ยัยขนมปังเธอจะไปคิดเป็นห่วงผู้ชายพรรคนั้นทำไมกันเนี่ย ! ชิ
                “มาแล้วข้าวผัดร้อนๆ ~ ^o^” ฉันเดินไปเสิร์ฟอาหารอีตาไกด์ที่นั่งทำหน้าตาบึ้งบูดเหมือนตูดลิงอยู่ตรงโซฟา ไม่ยอมลุกขึ้นมากินข้าวที่ฉันอุตส่าทำให้ ! - ^ -จะงอนไปไหนเนี่ย ฉันวางจานข้าวลงแล้วเดินไปหาอีตาไกด์
                “นี่ๆ นาย มากินข้าวได้แล้ว ” ฉันเดินไปสะกิดแขนไกด์
                “เชอะ ! - ^ -” นั่นไง มันสะบัดใส่ฉันค่ะ คุณผู้ชม =[]=
                “ไกด์ฉันขอโทษน้า หายโกรธน้า ๆ *0*” ฉันพูดแล้วเขย่าแขนไปมา มันสะบัดหนีแล้วเมินอีก อ๊ากกกก!!ถ้าไม่ติดว่าหล่อฉันตบคว่ำแล้วนะเนี่ย ! -*-
                "งอน!!"  พูดจบก็สะบัดหน้าหนีเหมือนผู้หญิงเลย มีการค้อนให้ฉันอีก -[]-
                “บู้ๆๆๆ”
                “ฮ่าๆๆ โอย ยัยลิงเธอทำหน้าอะไรเนี่ย กร๊ากๆๆ ! >O<” ไกด์กุมท้องหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง! อะไรเล่าฉันแค่ทำหน้าลิงให้นายดู -.-ชิ ยังมีหน้ามาขำอีก อุตส่าง้อด้วยวิธีนี้นะเนี่ย
                “^^ มากินข้าวได้แล้วยะ ฉันง้อแล้วนะ”
                “ฮ่าๆๆๆ โอเคๆ >O<” มันยังขำไม่หยุด - ^ -อะไรกันฉันทำหน้าทุเรศขนาดนั้นเลยหรอ ? ! TOT
( ยังไม่รู้ตัวเองอีก -.- )
                “ก๊ากๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ ก๊ากๆๆๆ” ยังค่ะ มันยังไม่หยุด ! - ^ -
                “นี่นาย ! - ^ -หยุดหัวเราะเลยนะ ไม่งั้นฉันงอนจริงๆด้วย ” ฉันพูดพลางกอดอกจ้องหน้าอีตาไกด์
                “คิกๆๆ อุ้บ! >O<” อีตาไกด์ปิดปากไว้ หน้าแดงก่ำ - ^ -โอเค ฉันจะไม่ทรมารมันก็ได้
                “เออๆๆๆ จะหัวเราะก็หัวเราะให้พอ แล้วกินข้าวนะยะ ให้หมดด้วย!  - ^ -”
                “กร๊ากๆๆๆๆๆ!!! >O<”
                กว่าอีตาไกด์มันจะหัวเราะเสร็จก็ปาไป 10 นาทีกว่า เราจะได้กินข้าว ไม่รู้จะขำอะไรนักหนา -*-ฉันทำไม่ทุเรศขนาดนั้นสักหน่อย
                “อร่อยไหมยะ ! ” ฉันถามไกด์ซึ่งตอนนี้มันกำลังสวาปามข้าวอย่างเร็ว –O- มันไปโหยหิวมาจากไหนเนี่ย
                “ก็พอใช้ได้ - . - ”  ชิ ! ชมสักคำก็ไม่ได้ งอนๆๆ
                “-*-”
                “อร่อยมากกกกก!!! ^O^” พอเห็นฉันทำหน้าบูดมันก็เลยชมแบบโอเว่อสุดๆ ถึงจะรู้ว่ามันประชดแต่ก็ดีใจสุดๆเลย >O<
                “เยี่ยมๆ >_<” 
               "บ้ายอ ว้ายตาย ! ลิงบ้ายอ >_<" แล้วมันก็เลียนแบบท่าทางเหมือนฉัน ! วอนทีนขนมปังสุดสวยซะละ
               "อีตาเขียดขี้งอนเหมือนผู้หญิง ว้ายตาย! เขียดเป็นตุ๊ด >_<" 
                “ยัยประสาท! นี่แนะๆ”  อีตาไกด์ปาเม็ดข้าวใส่หัวฉัน เม็ดแรก สองเม็ด และมันก็กระหน่ำเลย !
                "ไอ้เขียดอเมริกัน !! แกตายยยยย !!! "
                "ยัยลิงเขมร!! แกตายย!! " เลียนแบบฉันอีก !  -^ -
                และสงครามปาข้าวก็เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารย่อม ๆ ฉันปาเข้าจมูกอีตาไกด์ด้วยละ ฮี่ๆๆ >O<  เล่นไปเล่นมาจนข้าวเริ่มหมด  = =" ตอนนี้แขนขวาฉันดึงผมนายไกด์แขนซ้ายนายไกด์ดึงหูฉันแขนขวาเราหยิบเม็ดข้าวปาใส่กัน
-.- เอิ่มคงจะนึกภาพไม่ออกกัน ก็คล้ายๆกอดกันแต่ไม่ใช่ มันเป็นการเอาชนะ ศึกนี้ฉันต้องชนะ วะฮ่า ๆ
               
                ปัง !!
                ฉันกับนายไกด์หยุดชะงักแล้วมองหน้ากัน  ใครมันมารยาทเสียเปิดประตูดังขนาดนี้เนี่ย!! และเมื่อฉันกับนายไกด์หันมองไปทางประตู .. เมื่อเขาคนนั้นปรากฏตัวขึ้น !ใบหน้าที่หล่อไร้ที่ตินั้นมองมาที่ฉันกับไกด์ฉันคาดเดาไม่ออกว่าสายตาคู่นั้นมันแปลว่าอะไร ._. ฉันไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยจริงๆ ! ให้ตายสิ
                “จะกอดกันอีกนานไหม ?” เสียงเรียบๆ แฝงความเย็นชาไว้ในน้ำเสียงนั้น ทำให้ฉันกับไกด์พากันผละออกจากกันแทบจะทันที  เป็นเวลาราวสองนาทีได้มั้งที่ทั้งบ้านตกอยู่ในความเงียบ
                “อ้าว! ติณนายกินอะไรมายังละ ?” ไกด์เป็นคนที่ตั้งสติได้แล้วถามออกไป
                “ยัง” สั้นๆห้วนๆ แต่ได้ใจความ เหอะ! เขาก็ยังเป็นเขา เหมือนเดิม
                “อ่อ ขนมปังเธอได้ทำเผื่อติณไหม ?” ไกด์หันหน้ามาถามฉัน ทำเผื่อไหมงั้นหรอ … ! ให้ตายสิ
                “อืม ไปนั่งสิค่ะ^^” ฉันยังแสดงบทบาทที่ไม่รู้จักติณได้ดีเหมือนเดิม แต่ให้ตายสิ! นายมีสิทธิ์อะไรมามองฉันด้วยแววตาตำหนิยังงั้น หา !
                ฉันเดินเข้าไปเอาข้าวผัดอเมริกันที่ฉันทำเผื่อเข้าไว้ ใครจะมองว่าฉันโง่งี่เง่าก็ได้ แต่ไม่รู้ทำไมสินะฉันถึงได้เป็นห่วงเขาอยู่ ให้ตายเถอะ !! ขนมปัง ทำไมฉันเป็นคนอ่อนแออย่างงี้นะไม่ชอบเลยความรู้สึกเจ็บๆ แบบนี้!! ToT
                “ยัยลิง ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ! -*-” ไกด์มองมาทางฉันด้วยแววตาห่วงๆ ว่าฉันจะอยู่ได้ไหม ได้สิแค่นี้ฉันต้องทำได้!
                “ไปเถอะยะ ตาบ้า ! สกปรกหมด > <” ฉันพูดแล้วทำท่าแบบขยะแขยง
                “ยัยบ้า! ฮ่าๆ” ไกด์ผลักหัวฉันแล้วเดินขึ้นไป แต่เขาก็ไม่วายหันกลับมามองอีกทีฉันจึงส่งยิ้มไปให้แบบว่าสบายดีมากอะไรแบบนี้ แต่ในนะสิ จะบ้าตายอยู่แล้ว T-T
                ฉันเดินเอาข้าวผัดมาวางไว้ตรงหน้าติณ เขามองหน้าฉันแปปนึงแล้วก้มลงกินอย่างช้าๆ สไตล์เขา ทุกอย่างที่เป็นเขาเคยเป็นยังไงก็เป็นยังงั้นสินะ ผมสีดำสนิทที่มองยังไงก็สวย ดวงตาเล็กๆแต่กลับมีเสน่ห์มากมายแค่ปรายตามองผู้หญิงคนไหนก็ทำให้ผู้หญิงคนนั้นแทบจะถวายหัวใจให้ได้ รวมทั้งฉันคนนี้ด้วย ริมฝีปากบางเฉียบเข้ากับใบหน้าที่หล่อบักซบนั้น! -*- ให้ตายเถอะฉันจะมาสังเกตอะไรเขาเนี่ย !!
                “จะมองหน้าฉันอีกนานไหมหนมปัง?” อยู่ๆ ติณก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับฉัน หา ! กับฉัน ? แล้ว ‘หนมปัง’ ? นั่นมันคนที่สนิทเขาเรียกกันนิ –[]- เขาจะมาไม้ไหนอีกละทีนี้
                “ขอโทษค่ะ คุณติณ” ฉันพูดพร้อมก้มหน้าเป็นเชิงขอโทษแล้วกำลังจะเดินไป
                “รสชาติข้าวผัดน่ะ เคยเป็นยังไงก็ยังงั้นเนาะ ! ใส่น้ำตาลอีกนิดๆจะอร่อยนะ”
               
                ‘ที่รักคร้าบ ข้าวผัดนี่น่ะถ้าใส่น้ำตาลอีกนิดๆจะอร่อยนะ^O^’
 
                ราวกับมีมีดมาปักตรงกลางใจฉัน !! ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา คำพูดที่เขาเคยพูดกับฉันตอนที่เป็นแฟนกัน ทุกๆการกระทำค่อยๆ เข้ามาในหัวสมองอ้อมกอดนั่น คำพูดที่พูดออกมาได้ความห่วงใย ! เขาต้องการอะไรกันแน่ ? !เขาจะรู้ไหมว่าฉันเจ็บแค่ไหน จะรู้บ้างไหม !!!
                “อ่อ ขอบคุณค่ะ^^” แต่ต่อให้เจ็บแค่ไหน ฉันก็ตีบทแตกได้เสมอ ฉันยิ้มออกไปเท่าๆที่ใจจะทำได้เพื่อให้เขารู้ว่า ฉันไม่รักเขา แม้ในใจอยากจะเข้าไปหาอ้อมกอดนั้น อ้อมกอดที่เคยอบอุ่นนั่น TToTT
                ขณะที่ฉันจะเดินไปนั้นก็มีแขนมาฉุดข้อมือฉันไว้ วินาทีนั้นสัมผัสที่มือที่ไม่ได้จับมือกันมาแค่ 2 วันทำให้ฉันถึงกับอยากจะร้องไห้ดัง    ๆ อยากจะกลับไปกอด อยากจะบอกรัก อยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม..แต่เมื่อเขาคิดว่าทางออกคือ ‘เลิก’แล้วใช้พ่อแม่มาอ้างแบบนี้ฉันก็ไม่ปฏิเสธ! ฉันก็จะทำตัวให้เขารู้ว่าฉันไม่อ่อนแออีกแล้ว
                “เธอทำแบบนี้ทำไม ? ! ”  
                “...”
                “หนมปัง ฉันไม่ชอบที่เธอไปเล่นกับไกด์ยังงั้นนะ” ทำไมละ ? หึงหรอ ! ไม่เชื่อหรอก ผู้ชายแบบเขาไม่มีทางหึงผู้หญิงแบบฉันหรอก !!!
                “...” ฉันยังคงเงียบ
                “บอกฉันมาสิ!!”
                “นายต้องการแบบนี้ไม่ใช่หรอไง !!!! ” ฉันตะโกนออกไป ฉันหมดความอดทนแล้ว น้ำตาที่กักเก็บมานานไหลพรั่งพรูออกมาอีกครั้ง
                “ฉัน...” ติณผงะทันทีที่เห็นน้ำตาฉัน
                “นายเป็นคนบอกให้เราเลิกกัน นายบอกว่าพ่อแม่ไม่ให้คบ นายทำเป็นเหมือนไม่รู้จักฉันตอนแรก ฉันก็ทำให้แล้วไง นายจะเอาอะไรกับฉันอีกติณภัทร!!!!!!!!” ฉันตะคอกใส่หน้าเขาแล้วสะบัดข้อมือออก และเตรียมที่จะเดินหนีไป เขาก็เอามือมาฉุดฉันไว้ !
                “ขนมปัง...” เขาเรียกชื่อฉันหยุดไว้แค่นั้นและไม่พูดอะไรออกมา เป็นเวลานานฉันก็แกะข้อมือเขาออก
                “จำไว้นะ ! ฉัน เกลียด นาย !!!!” พูดจบฉันก็สะบัดข้อมือออกแล้ววิ่งขึ้นไปบนห้องทันที พอแล้ว ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆที่ฉันจะร้องไห้ ให้เขา ! ฉันเกลียดเขา เกลียดที่ทำให้ฉันร้องไห้ เกลียดที่ทำให้ฉันเป็นห่วง เกลียดที่ทำให้ฉันรักแทบบ้าอย่างนี้ ฉันเกลียดๆๆๆๆๆ !!! TT^TT  
               เป็นเวลานานที่ฉันร้องไห้อยู่ในห้อง ฉันได้ยินเสียงไกด์เรียกฉันเป็นพักๆ แต่ฉันก็ไม่อยากออกไปเปิดตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียว

ก๊อกๆๆๆๆ
     "ยัยลิง!! เปิดสิ"
ก๊อกๆๆๆ

    เสียงเคาะประตูยังดัง และด้วยความที่ฉันกลัวไกด์มันจะพังประตูเข้ามาก่อนก็เลยเขียนกระดาษแล้วสอดไปทางประตู


'ขอฉันอยู่คนเดียวนะไกด์ ฉันสัญญาว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆนะ แล้วยัยลิงจะกลับมาเป็นคนเดิมให้นายนะอีตาเขียนด ^O^' 

         "ทำให้ได้แล้วกันนะขนมปัง!!!ฉันเชื่อเธอ ^^ " ไกด์ตะโกนเข้ามา ! 
   
     ใช่ ฉันต้องทำได้ พรุ่งนี้ฉันจะเป็นคนใหม่ ขนมปังคนนี้จะกลับมาเป็นคนเดิม ฉันจะร้องไห้ ให้กับเขาเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว! คอยดูสิ ฉันกล้าเอาผมยาวๆๆที่ฉันสุดแสนจะรักและเทิดทูนมาประกันเลย
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ค่า ! > <
จากคุณ nischin-ka/(nischin-ka) อัพเดตเมื่อ 16/01/2555 09:28:58
ความคิดเห็นที่ 2
สนุกมากเลยค่ะ คือว่า ติณ นี่มาจาก ติณห์ ที่แปลว่าแหลมคมรึป่าวคะ (. .)??
จากคุณ ur12M/(ur12M) อัพเดตเมื่อ 12/11/2554 17:02:13
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 147 ท่าน