Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Secret Mission ภารกิจลับ พลิกหัวใจให้รักเธอ
Scenery
Chapter 1 : ฝันหรือความจริง
4
30/10/2554 23:29:29
313
เนื้อเรื่อง


 

Chapter 1

ฝันหรือความจริง

 

2 กุมภาพันธ์ 2554

เสียงเพลงดังสะนั่นเล็ดลอดออกจากห้องที่เรียงรายต่อกันสองข้างทาง บางเสียงฟังแล้วรู้สึกเพลิดเพลิน บางเสียงฟังแล้วรู้สึกอยากยกมืออุดหูแล้วหนีไปไกลๆบ่งบอกว่าร้องได้ห่วยขั้นเทพ แต่คงจะมีเสียงนี้ล่ะมั้งที่ให้ความรู้สึกเศร้าโศกาเพียงไร
“ผิดอะไร ผิดอะไร เพราะฉันทำผิดอะไร
หัวใจที่มีของฉันทำไมจึงถูกทำร้าย
เมื่อใจยังเป็นใจเดิม มีเธอเท่านั้น
เธอมาทำเย็นชาทำไม
สิ่งที่เธอทำไป รู้ไหมฉันน้อยใจเธอ*“
“ตั้งแต่คบกันมาเพิ่งเคยเห็นมันเข้าร้านคาราโอเกะก็วันนี้แหละ พอฉันอยากมามันดันไม่มา พอไม่อยากมามันก็หิ้วฉันมาจนได้ -_-“
“เอาน่า เฮิร์ตขนาดหนักให้มันระบายมั่งเถอะ เดี๋ยวอกแตกตายก่อนวัยอันควร”
“ฮึ่ย! คิดแล้วโมโหถ้าฉันอยู่ตรงนั้นนะไอ้กัลฟ์คงลงไปนอนพะงาบๆกับพื้นแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะตามล่ามันชกให้หน้าหงายและให้พี่มีนกระทืบซ้ำ!!”
“อย่าไม่ยุ่งกับกัลฟ์เลย มันอาจมีเหตุผลส่วนตัวก็ได้นะถึงบอกเลิกมิ้ม ดูเหมือนโดนบังคับให้พูด”
“ไม่ว่าจะโดนหรือไม่โดนบังคับฉันก็ไม่ให้อภัยมัน มีที่ไหนเลิกทั้งที่มิ้มไม่ผิดอะไรพอถามเหตุผลก็ไม่ยอมบอก แล้วนี่อะไร..ไอ้มิ้มแกกินเหล้าด้วยเรอะ!!”ฉันหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทที่ตอนนี้แหกปากโวยวายทำหน้าตะลึงและแค้นอยากฆ่าคนเต็มแก่ อะไร..แค่กินเหล้าตอนยังไม่บรรลุนิติภาวะมันผิดถึงขนาดนั้นเลยรึไง-_-
“ทำไมจะกินไม่ได้ทีซื้อยังซื้อได้ อีแค่กระดกเข้าปากมันจะยากอะไร้”ฉันกรอกเหล้าเข้าปากอีกอึกใหญ่แบบไม่สะทกสะท้านว่ามันจะบาดคอหรือขมอย่างที่พี่ชายฉันขู่ไว้
เหอะ! ชีวิตฉันมันรสชาติยิ่งกว่าเหล้าที่อยู่ในมือเสียด้วยซ้ำ
“มิ้ม!หยุดดื่มเดี๋ยวนี้ เหล้าไม่ช่วยให้แกลืมกัลฟ์ได้นะ”มะปรางรี่ตรงมาแย่งแก้วน้ำจากมือฉัน แต่ขอโทษนะ สติฉันยังครบร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันซักมือหลบทันที
“อย่ามายุ่งน่า นิดๆหน่อยๆไม่แฮงค์ให้แกแบกกลับหอหรอก”
“แล้วเหล้าช่วยอะไรแกได้ ช่วยทำร้ายตัวเองให้แย่ลงรึไง หยุดฆ่าตัวเองทางอ้อมเถอะขอร้อง”ไม่ว่าจะด่าหรือร้องขอตอนนี้ไม่มีใครห้ามฉันได้หรอก
“ท่าทางเอาพี่มีนมาห้ามก็ฉุดมิ้มไม่ได้แล้วล่ะ”
“แล้วจะปล่อยให้มันกินเหล้าจนตับแข็งงั้นเรอะ! ไม่คิดจะห้ามหน่อยเหรอปราย”
“บอกแล้งไง ถ้าพี่มีนห้ามมิ้มไม่ได้เราก็ไม่ต้องคิดหาคำพูดให้มันหยุดดื่มหรอก วันนี้ปล่อยมิ้มไปเถอะ ถ้าวันต่อไปยังเป็นอย่างนี้เราคงต้องพูดให้มันคิดได้บ้าง”เสียงเพื่อนสนิททั้งสอง’มะปราย’กับ’มะปราง’แว่วเข้ามาในหูฉันเป็นระยะ มะปรายคิดถูกแล้วล่ะเพราะต่อให้ตาม’พี่มีน’พี่ชายแท้ๆของฉันมาด่าถึงร้านคาราโอเกะฉันก็ไม่รู้สึกอะไร
ความรู้สึกมันตายด้านเมื่อคนนั้นบอกว่า’เลิกกัน’ตั้งแต่ตอนเย็น การกระทำของเขามันละเอียดหัวใจฉันให้แตกสลายจนประกอบเป็นรูปร่างไม่ได้ดังเดิม
วันเกิดปีนี้ช่างเจ็บจนไม่อยากหายใจอีกต่อไป แต่ช่วยบอกฉันทีว่าคือ’ฝันหรือความจริง’
ที่สุดนายทำฉันเจ็บจริงๆนะ’กัลฟ์’








อืมมม.. ตอนนี้ฉันอยู่ไหนนะ ทำไมที่นั่งนิ่มผิดปกติรู้สึกเหมือนนอนอยู่บนที่นอน สงสัยยัยแฝดลากมาส่งหอ สองมือปัดป่ายไปทั่วก่อนพบหมอนข้างที่คุ้นเคยและคว้ามากอดแนบตัว จู่ๆเสียงคนก็ดังเข้ามาในหู
“นายๆ เธอเริ่มรู้สึกตัวแล้ว รีบออกจากห้องเธอเถอะเดี๋ยวเธอตื่นมาตกใจหรอก”น้ำเสียงตื่นตระหนกเล็กน้อยคล้ายเด็กผู้ชายตัวเล็กๆกำลังพูดกับใครคนหนึ่ง ยัยแฝดแอบเปิดทีวีแล้วไม่ปิดตอนมาส่งฉันเหรอ
“มิ้มขี้เซาจะตายหลับแล้วไม่ตื่นง่ายๆหรอกยิ่งดื่มเหล้ามาด้วย เดี๋ยวฉันขอเช็ดตัวให้มิ้มก่อน แปบนึง”คราวนี้เป็นเสียงผู้ชายที่ฉันเหมือนรู้จักมาก่อน ถ้าเป็นพี่มีนไม่ทำอย่างนี้แน่คงจะกระชากฉันขึ้นมาฟังคำเทศนาก่อนไล่ไปอาบน้ำ ที่มั่นใจเพราะเสียงพี่มีนก็ออกห้าวๆแต่เสียงนี้เป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยนมากฟังเหมือนได้รับการปกป้อง จะเป็นกัลฟ์ก็ไม่ใช่ ก็เลิกกันและเขาจะมาดูดำดูดีอะไรฉันอีกล่ะT_Tฉันรู้สึกมีอะไรนิ่มๆและความเย็นมาไต่ตามใบหน้า ลำคอ แขน ขา แงง~นี่ไม่ใช่เสียงทีวีแล้วล่ะ ใครมาอยู่ในห้องฉันเนี่ย
ด้วยความกลัวฉันค่อยๆลืมตา
“(U_U) (o_o) (0_0) (O_O) (OoO) กรี๊ดดดดด พะ พวกนายเป็นใคร”สิ่งที่เห็นคือผู้ชายหน้าตาหวานมากกำลังบิดผ้าเช็ดหน้าที่ชุ่มน้ำออกและผู้ชายหน้าละอ่อนแก้มป่องนั่งอยู่บนเก้าอี้ ฉันแทบหายง่วงนอนทันที กระเด้งตัวจากเตียงนอนพร้อมขว้างปาสิ่งของใกล้มือใส่ไอ้ผู้ชายแปลกหน้าทั้งคู่โดยอัตโนมัติ
“โอ๊ย มิ้มหยุดเขวี้ยงของเสียที มันเจ็บนะ”
“ไม่หยุด! นายเป็นใครและมาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง รู้ชื่อฉันได้อย่างไร ออกไปจากห้องฉัน ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนข้างห้องช่วย” พอของที่ใช้ป้องกันตัวหมด ฉันก็วิ่งไประเบียงหยิบไม้กวางมาไล่ตีจนเริ่มเหนื่อย ทำไงดีสองคนนี้ยืนขวางประตูอยู่จะฝ่าไปก็กลัว แงๆ พี่มีนจ๋าช่วยน้องสาวสุดน่ารักคนนี้ด้วย T_T
“นาย ผมว่าทำให้เธอหลับดีกว่านะ”ไอ้แก้มป่องกระซิบกระซาบกับไอ้หน้าหวาน นี่!ฉันได้ยินนะ
“พวกนายจะเอาเก้าอี้ฟาดหัวฉันและกล่าวหาว่าฉันล้มโดนเก้าอี้ใช่ไหม พวกนายจะได้หนีไป หึ! ฉันไม่โง่นะ” ฉันพูดโดยไม่คิดว่าไอ้แก้มป่องจะทำจริงๆ แงงง>O<
“คิดเป็นตุเป็นตะไปนู่นแต่ที่พูดมันก็ทำให้ฉันรอดไม่ใช่เหรอสาวน้อย งั้นฉันจะสนองให้เป็นจริงล่ะกัน^O^” ไอ้ปลาปักเป้า(เปลี่ยนชื่อเรียกเพราะมันยิ้มแก้มป่องแบบถอดพิมพ์เดียวจากปลาปักเป้า-_-)ตั้งท่ายกเก้าอี้ไม้เตรียมทุ่มใส่หัวฉัน ทว่า..
“เฮ้ยยย อย่านะโว้ยนี่แกกะฟาดใส่มิ้มให้ตายรึไง ถ้ามิ้มเป็นอะไรฉันจะฆ่าแก!” ไอ้หน้าหวานห้ามไอ้ปลาปักเป้าไม่ให้ฟาดเก้าอี้มาโดนฉัน อ๊ายยย นอกจากจะหล่อ น่ารักยังนิสัยดีอีก รีบออกจากห้องฉันเถอะน้า ฉันจะไม่เอาความ ไหว้ล่ะ-/|\-
“ซื่อเข้าขั้นบื่อจริงๆเจ้านายผม เอาหูมา” และพวกมันก็กระซิบอีกรอบ ไอ้หน้าหวานเริ่มยกยิ้มมากขึ้น สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมาที่ฉันตลอดเวลา ฉันถอยหลังอย่างรวดเร็ว ขอถอนคำพูด ไอ้หน้าหวานมันร้ายลึกกว่าฉันคิดซะอีกT_T และแล้วเสียตัดสินชีวิตมิ้มคนนี้ได้ดังขึ้น
“จะทำอะไรก็รีบทำ อย่าลืม’เก็บกวาด’ให้เรียบร้อยซะ”จบคำสั่งไอ้หน้าหวานก็เดินออกจากห้อง เสียงประตูช่วยเรียกความผวาเพิ่มระดับสุดโต่ง
ปัง!!!
“เฮือก! นายทำฉันเลยนะ พลีสสสสTOT”ตอนนี้ไอ้ปลาปักเป้าหันมาทำหน้าโหดใส่ เก้าอี้ถูกยกอีกครั้ง สองเท้าก้าวมาหาฉันอย่างรวดเร็ว ฉันจึงก้าวเท้าถอยแต่หลังสัมผัสประตูระเบียง อย่าเข้ามา>O<ฮือๆๆๆๆ
“หนีไปไหนไม่ได้แล้วสาวน้อย ตอนแรกฉันกะจะเอาของเธอไปขาย ถ้าเธอไม่ตื่นมาเสียก่อนฉันคงไม่ทำร้ายเธอ ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจทำให้เธอขึ้นสวรรค์ดีกว่าเพราะเธอเห็นหน้าพวกเราชัดเจนขนาดจำไปฟ้องตำรวจได้ มามะ มาขึ้นสวรรค์พร้อมฉันดีกว่านะจ๊ะ^O^”โอ้!ฉันไปทางไหนไม่ได้เลยไอ้บ้าปักเป้าดักทางหนีไว้หมด ฉันได้แต่ทำตัวลีบแทบฝังกับประตู พ่อจ๋า แม่จ๋า พี่มีน มิ้มลาก่อน ดูแลตัวเองดีๆนะคะ ชาติหน้าขอให้เกิดมาเป็นลูกพ่อ แม่ และน้องพี่มีนนะ มิ้มรักทุกคนนะคะ ยัยแฝดฉันรักพวกแกนะแม้ว่าพวกแกจะลืมล็อคกลอนประตูให้ไอ้สองตัวเข้ามาต้มยำทำแกงฉันก็ตามY_Yขณะกำลังนึกถึงบุคคลอันเป็นที่รัก มันแสยะยิ้มก่อนยกเก้าอี้ขึ้นเหนือหัว จากนั้น...
“ม่ายยยยยยยยยย!!!!!!!!>_<”
ตึง!!!
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด”
ฟุบ!



---------------------------------------------------------
* ผิดอะไร –นัท มีเรีย
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 328 ท่าน