Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Following ให้รักนำพา
อีหมิงหมิง
เทพบุษ ' คิมซึลกี '
4
30/10/2554 21:16:36
653
เนื้อเรื่อง
หลังจากที่ปล่อยให้พวกผู้ใหญ่หารือกันเรื่องสินสอดทองหมั้นฉันกับคิมซึลกีไม่พูดอะไรกันแม้แต่คำเดียว ฉันได้แต่นั่งมองหน้าเขา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจอะไรแม้แต่น้อยนอกจาก นั่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือไอโฟนของเขา
เวลาผ่านไปได้ไม่นาน...
“งั้นตกลงตามนี่แล้วกันนะคะ เรื่องอื่นไม่ต้องห่วงหรอกคะ เดี๋ยวทางเราจะจัดการเอง^^”คุณนายคิมว่า
“ถ้ามีอะไรที่ขาดก็บอกทางเราได้นะครับ ^^”คุณพ่อพูด
“ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงเลยครับ ฮ่าๆ”
ทุกคนดูมีความสุข หัวเราะกัน แต่ดูฉันซิT^T ทำไมต้องมาแต่งงานแบบนี้ด้วยเนี่ย ถามฉันสักคำไหม ? ฉันเสียใจแค่ไหนนTOT
ก๊อกก๊อก!
“คุณท่านครับ แม่ครัวบอกว่า อาหารเสร็จแล้วจะให้ขึ้นโต๊ะเลยรึเปล่าครับ?”
“อื้ม อยู่ทานอาหารเย็นที่บ้านเราก่อนซิครับ ไหนๆก็เดี๋ยวจะมาเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”
“เกรงใจจังเลยคะ”
“นั้นซิครับ”
“ไม่เห็นมีอะไรต้องเกรงใจเลยครับ คนกันเองทั้งนั้น”
“อยู่ท่านด้วยกันก่อนซิคะ คุณนายคิม”
“แหม ตายแล้ว! บอกกี่ครั้งแล้วจ้ะ อย่าเรียกคุณนาย ให้เรียกคุณแม่จ้ะ”
“คะ^^อยู่ทานอาหารเย็นด้วยกันนะค่ะ อามอนี * (คุณแม่)”
“เขินจังเลยคะคุณ ก็ได้จ้ะ แต่วันหลังต้องไปทานข้าวบ้านฉันด้วยนะจ้ะ”
“แน่นอนอยู่แล้วคะ”
ฉันโปรยยิ้มให้ทุกคน แต่พอหันมาหาคิมซึลกีแล้ว ฉันถึงกลับต้องกัดฟันตัวเอง เมื่อนายนั้นไม่สนใจโลกภายนอกเลยแม้แต่น้อย!กล้าดียังไง ฉันยิ้มให้แล้วไม่ยิ้มให้ฉัน! >__<
 
ณ โต๊ะอาหาร คฤหาสน์ประธานคิม
ทุกคนนั่งรับประทานอาหารอย่างอร่อย แน่หละแม่ครัวบ้านฉันทำอาหารอร่อยจะตาย! >__<แต่ดูเหมือนอิตาบ้าคิมซึลกีจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยนะ ตั้งแต่มาถึงฉันเห็นเขาพูดทักทายแค่นั้นเอง เป็นผู้ชายที่สุขุมเกินไปหน่อยรึเปล่า
“ซึลกี ตักกับข้าวให้ราราซิลูก”
คิมซึลกีที่กำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่นั้น หันมามองหน้าคุณนายคิม ก่อนจะเอือมมือของเขาไปที่ช้อนกลางแล้วตักกับข้าวมาใส่ในจานฉัน
“ขอบคุณคะ”
“….”
จะหยิ่งไปถึงไหนห้ะ!! >_____< นายคิดนายเป็นพระเจ้าหรือไง ? คิมซึลกี!
หลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จแล้วนั้น ฉันก็เดินไปส่งครอบครัวคิมกับคุณพ่อที่หน้าบ้าน ซึ่งคุณพ่อบอกฉันต้องเข้าไปดูงานที่บริษัทอีกหน่อย แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้น ตอนที่คุณนายคิมกำลังจะก้าวขึ้นรถ ก็มีรถสปอตร์สีขาวขับมาอย่างเร็วมากมาจอดหลังรถคุณนายคิม เธอค่อยๆก้าวลงจากรถ
ปัง!
“ซอนซา!”
“อ้าว ป๊ะป๋าเหรอคะ? กำลังกลับมาพร้อมกันเลยนะคะ ฮึฮึ”
“อุ๊ยตาย!”คุณนายคิมอุทาน
ฉันวิ่งไปประคองตัวเธอไว้ ใช่เธอคือน้องสาวของฉันเอง กึมซอนซา กลิ่นเหล้าจากตัวเธอแรงมาก และตอนนี้เธอเมามากเหมือนคนบ้าเสียสติ
“กลับขึ้นไปนอนบนห้องได้แล้ว”
“ป๊ะป๋าจะมานอนกับหนูอีกรึเปล่า หนูกลัวมาเลยนะ เวลาฟ้าร้องมันน่ากลัว”
“เธอ..!”
“คุณพ่อคะ เดี๋ยวหนูพาไปเองคะ ไม่ต้องห่วงหรอกคะ”
“โอ้ยย ดีแล้วจ้ะ ดูแลเธอด้วยนะ”คุณนายคิมพูดไว้ก่อนจะเดินขึ้นไปแล้วขับออกไป
เมื่อทุกคนขึ้นรถไปหมดแล้ว ฉันก็พาซอนซาเข้ามาข้างในบ้านและจากนั้น..
“นี่!คุณ”
“...”
“ทำไมคุณยังไม่กลับบ้านอีกหละ...คะ?”
“อยู่กับฉันไม่ต้องฝืนพูดก็ได้นะ ไม่มีใครรู้หรอก ^^”
ไม่พูดเปล่า แต่เขากลับหันมายิ้มให้ฉันด้วย >////< นายกำลังทำให้ฉันเขินนะ คิมซึลกี
“ทำไมยังไม่กลับอีกหละ?”
“...”
“นี่!คุณไม่ได้ยินที่ฉันถามหรือยังไง? ฉันถามว่าทำไมยังไม่กลับอี >___<”
“ฉันยังไม่อยากกลับ”
-*- ไม่อยากกลับแล้วทำไมไม่ไปที่อื่นเล่า นี่มันบ้านฉันนะ!! >___<
ฉันไม่ได้สนใจเขา เดินไปหาซอนซาแล้วเรียกคนใช้ให้พาเธอขึ้นไปห้องนอนเธอ แต่มันก็ตรงข้ามกันหมด
“เดี๋ยวฉันอุ้มเธอเอง”
“ฮะ? ไม่เป็นไรหรอก ฉันเกรงใจคุณ”
ถึงฉันจะบอกว่าไม่แล้ว แต่ผู้ชายคนนั้นก็ยังเดิมเข้ามาแล้วค่อยๆช้อนตัวเธอจากพื้น
“ห้องเธออยู่ตรงไหน?”
“ฉันบอกว่าไม่เป็นไรไงเล่า!ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ? บอร์ดี้การ์ด!”
บอร์ดี้การ์ดคนหนึ่งเดินมาหาฉัน
“พาซอนซาขึ้นไปบนห้อง”
“ครับ”
“ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมพาไปเอง”
>______< นี่นายจะยุ่งวุ่นวายอะไรนักหนาเนี่ย
“ห้องเธออยู่ไหน?”
“ฉันบอกว่าไม่ต้องก็ไม่ต้องไง!! >___<”
“บอร์ดี้การ์ดครับ ห้องเธออยู่ไหนครับ ช่วยพาผมไปหน่อยนะครับ”
“ครับ”
>______< ฉันอยากจะไล่บอร์ดี้การ์ดบ้านฉันออกไปให้หมดจริงๆเลย ตกลงฉันเป็นเจ้านายพวกแกหรืออิตาบ้านั้นกันแน่!
และแล้วฉันก็ยอมให้เขาอุ้มซอนซามาส่งบนห้องจนได้
“ขอบคุณมาก ออกไปได้แล้ว”
“...”
เขาไม่พูดอะไร ได้แต่ยืนมองหน้าน้องสาวฉันก่อนจะเอ่ยถาม
“คุณเป็นพี่สาวแท้ๆของเธอเลยเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะซิ”ถามแปลกๆ -*-
“...”
“คุณถามทำไม?”
“...”
>_____<ถ้าฉันแต่งงานกับคิมซึลกี ฉันจะต้องเป็นโรคประสาทตายแน่นอนน! ฟันธงง!!
“ตกลงคุณจะให้ฉันยืนพูดอยู่คนเดียวเหรอ?”
“ผมอยากรู้จักคุณ”
หลังจากที่เขาเดินดูของรอบๆห้องของซอนซา เขาก็พูดขึ้น พร้อมกับหันหน้ามามองฉันที่กำลังยืนกอดอดอยู่อย่างจริงจัง
หา? อยากรู้จักฉันมากขึ้นอย่างนั้นเหรอ? เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แต่จะว่าไปพูดแบบนี้ฉันก็เขินน้า~ >____< ////
“รู้จักฉัน?”
“รู้จักมากขึ้นกว่าเดิม”
โอ้วว~ พระเจ้า ฉันต้องกำลังจะตายแน่ๆ ฉันเคยได้ยินผู้ชายพูดแบบนี้กับฉันเหมือนกันหลายครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหนที่ทำให้ฉันหัวใจเต้นเร็วได้ขนาดนี้เลย มันคืออาการผิดปกติของร่างการTOT///ฉันกำลังจะตายเหรอเนี่ย? (-O-)
ฉันยืนอึ้ง เงียบไปอยู่พักใหญ่ก่อนที่ฉันจะได้สติตอนที่เขาเดินเข้ามาใกล้ฉัน ด้วยเหตุที่ว่าฉันสูงแค่ร้อยเจ็ดสิบสาม มันทำให้ฉันดูตัวเองเกินไปสำหรับเขา ตอนนี้เขาเข้ามาใกล้ฉันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจเหนื่อยหอบของเขา หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ ฉันรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างร้อนๆที่หน้าเขาค่อยๆเลื่อนหน้าลงมาที่ข้างหูฉัน แล้วกระซิบว่า
“ผมอยากรู้จักคุณให้มากขึ้นกว่าเดิม รารา”
นี่เขาเรียกชื่อฉันอย่างสนิทสนมได้ยังไงกัน >///<ฉันเขินนะตาบ้า!
เขาค่อยๆเดินถอยห่างออกไปช้าๆ ปล่อยให้ฉันยืนอึ้งเหมือนเด็กไร้เดียงสาอยู่ที่เดิม ก่อนจะก้าวออกห้องไป
“ผมกลับก่อนนะครับ^^”
ฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิม เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นน่ะ? เมื่อกี้เขาทำอะไร? เมื่อกี้เขาพูดว่ายังไง? เมื่อกี้เขาพูดกับฉันเหรอ? ฉันเหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์หาทางออกไม่เจอ ฉันกำลังจะบ้าตายเพราะเขา?
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 461 ท่าน