Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
music lover เพลงนี้แทนคำว่ารัก
Rosaline
music lover 2
2
30/10/2554 12:26:40
522
เนื้อเรื่อง
2
ความเป็นจริง
 
หลังจากออกมาจากห้องน้ำ ฉันก็พบว่า “หวัง”หนุ่มหล่อลูกครึ่งใต้หวั่น ยืนรอฉันอยู่
“หายไปนานเลยนะน้ำหอม เป็นอะไรรึเปล่า?”
“เปล่าหนิ แค่..”
“แค่ออกมาหลบหน้าไอ้โตนใช่มั้ย?”
“หึ เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าจะสุดหล่อ”
“งั้นจะเดินหนีมันทำไม”
“ก็บอกแล้วไงว่าเปล่า แค่เดินมาเข้าห้องน้ำ”
“อย่าโกหกตัวเองเลยหอม”
“หวัง หอมว่าหวังเมาจนพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ”
“เธอก็รู้ว่าฉันคอแข็งขนาดไหน และอีกอย่างคนที่เมามันก็อยู่โน้น”
ฉันหันไปมองตรงโต๊ะที่หวังชี้แล้วก็เห็นผู้ชายคนนั้นกำลังกระดกเหล้า เข้าปากจนหมดแก้ว มันหน้าแปลก เพราะปกติเขาไม่สนใจในของพวกนี้ด้วยซำ้!
“แล้วไงหรอ หวัง”
“ก็ชีวิตเค้าเองหนิ เค้าเลือกของเค้าเอง!!”
ฉันตัดบทแค่นั้นและเดินกลับไปที่โต๊ะ พอดีกับที่ iphone ในกระเป๋าดังขึ้นมา
“ฮาโหลคะ พี่เพชร”
(หอมจะกลับยังครับ)
ตอนนี้ก็สี่ทุ่มครึ่งแล้วหนิ กลับเลยดีกว่าเดี๋ยวโดนคุณแม่สุดที่รักบ่นอีก
“กลับเลยก็ได้คะพี่เพชร ว่าแต่พี่เพชรเสร็จแล้วหรอคะ”
(ครับ เดี๋ยวหอมรอพี่แปบนึงนะ อีกสิบนาทีพี่น่าจะถึง)
“โอเคคะพี่เพชร ขับรถดีๆนะคะ”
(แล้วเจอกันนะครับ)
“คะ”
 
“โอ๊ย อิฉฉาคนแถวนี้จริงๆเลย ”
หนึ่งในเพื่อนสาวของฉันพูดขึ้นลอยๆ แต่สายตาของทั้งโต๊ะกลับมองมาที่ฉัน อย่างล้อๆ
“คิก อิฉฉาใครกันหรอจ๊ะสาวๆ”
ฉันแกล้งตอบไปแบบนั้นเพราะรู้ว่าคนที่โดนอิฉฉา นั้นเป็นใคร
“แม่สาวเสน่าห์แรงทำไมกลับเร็วแบบนี้หล้ะย๊ะ”
“ก็ฉันเกรงใจพี่เพชรหนิ”
“ระดับนี้แล้ว ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย แล้วอีกอย่าง แกก็พาเค้ามาเปิดตัวเลย ก็ได้หนิ”
“บ้าหรอ นี้งานปาร์ตี้เลี้ยงรุ่นนะ ไม่ใช่งานเปิดตัว”
“แล้วเมื่อไหร่จะมีงานนั้นหล้ะจ๊ะ”
“ไม่รู้สิ :p”
“แกมันตัวแสบบบบบ”
ฉันที่กำลังจะอ้าปากเถียงต่อก็ชะงักเพราะ iphone ในมือดังขึ้นซะก่อน
“ว่างไงคะพี่เพชร ถึงแล้วหรอคะ”
(ครับพี่ถึงแล้ว หอมออกมาหน้าร้านได้เลยนะครับ)
“คะ จะออกไปเดี๋ยวนี้เลยคะ :D ”
(ไม่ต้องรีบก็ได้นะครับ ลาเพื่อนๆก่อนก็ได้ พี่รอได้นะ)
“อ้อ ไม่เป็นไรคะ นี้หอมก็บ๊ายบายเพื่อนๆเสร็จแล้วด้วย เดี๋ยวออกไปเลย แค่นี้นะคะ”
(ครับ)
 
ฉันกดวางสายและหันมาทางเพื่อนๆตัวแสบทั้งหลาย
“ฉันกลับก่อนนะจ๊ะ แล้วไว้เจอกัน”
“อื้ม กลับบ้านดีๆนะจ๊ะ”
“กลับให้ถึงบ้านนะ อย่าไปที่ไหนต่อ ฮ่าๆๆ”
“บ้า คิดอะไรกันอยู่ ไม่คุยด้วยแล้ว ไปดีกว่า ก้อยจะกลับด้วยกันมั้ย”
“ไม่เป็นไรจ๊ะ ไม่อยากเป็ฯ ก ข ค”
“จำไว้เลยนะพวกแก เดี๋ยวจะมาเอาคืน ”
“ย๊ะ กลับบ้านดีๆนะ”
“อื้ม”
“เฮ้ยหอมเดี๋ยวก่อน”
“มีไรหรอก้อย?”
“แกจะไม่ไปบ๊ายบายโต๊ะนู้นหน่อยหรอ?”
“ไม่ดีกว่า เสียเวลา พี่เพชรรออยู่”
“แล้วแต่แกแล้วกันนะ งั้นเดี๋ยวฉันเดินไปส่งแกที่รถ”
“โอเคจ๊ะ”
ก้อยกับฉันเดินมาถึงรถพี่เพชรโดยมีสายตาของใครบางคนจากโต๊ะนู้น มองอยู่ตลอดทางที่เดินออกมาจากร้าน แต่ฉันก็ไม่อยากใส่ใจ
“เป็นไงบ้างครับ สนุกมั้ย”
“สนุกดีคะ ได้เจอเพื่อนเก่าเยอะเลย”
“แล้วหอมอยากไปไหนต่อมั้ยครับ หรือว่าจะกลับบ้านเลย”
“กลับบ้านเลยดีกว่าคะ ดึกแล้ว พี่เพชรจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนด้วย J”
“ตกลงครับ J”
            สำหรับฉัน”พี่เพชร”คือผู้ชายที่แสนดี เป็นสุภาพบุรุษ เรียนเก่ง การงานดี อยู่ในตระกูลดังอย่าง “ศิริภพวัฒนะ” ส่วนฐานะไม่ต้องพูดถึงเค้ารวย ล้นฟ้า เลยหล้ะ เพราะทางบ้านของพี่เพชรทำกิจการหลายอย่างมาก แต่ที่โดดเด่นที่สุดคือ ธุรกิจด้านอัญมณี พี่เพชรมีพี่สาวหนึ่งคน ชื่อพี่พลอย และฉันเองก็ค่อนค้างสนิทกับพี่พลอย ไม่ต้องถามหาเหตุผลว่าทำไมฉันดูสนิท กับครอบครัวนี้ ก็บ้านฉันกับพี่เพชร รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้วก็ คุณพ่อและคุณแม่ของ เราสองคนก็สนิทกันมากด้วย มันก็ไม่แปลกที่แม่ของฉัน อยากให้ฉันได้คนดีๆอย่าง “พี่เพชร” เป็นคู่หมั้น
“น้ำหอม น้ำหอม เป็นอะไรรึเปล่าครับ”
“อ้อ เปล่าคะ ไม่มีอะไร”
“พี่เรียกหอมตั้งหลายรอบแล้วนะ หอมไม่ตอบพี่เลย”
“ขอโทษทีคะ พอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อย”
“ถึงบ้านแล้วนะครับ”
“อ้าว ตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย”
“เมื่อ 20 นาทีที่แล้วครับ”
“โห นี้หอมเอ๋อขนาดนี้เลยหรอคะเนี่ย”
“พี่ล้อเล่นครับ”
“พี่เพชรอ่ะ”
“ก็เห็นน้ำหอมทำหน้าตกใจแบบนี้แล้วตลกดีหนิครับ ฮ่าๆๆ”
“พี่เพชร หอมไม่ตลกด้วยเลยนะคะ หอมเข้าบ้านดีกว่า ไม่คุยกับพี่เพชรแล้ว”
“เดี๋ยวสีครับน้ำหอม”
ฉันกำลังเปิดประตูรถแต่ก็ถูกขัดด้วยมือใหญ่แข่งแรงของคนที่นั่งข้างๆซะก่อน
“หอมครับ พี่มีเรื่องอยากถามหอมก่อน”
“มีอะไรคะ พี่เพชร L”
“พี่ถามหอมตรงๆเลยแล้วกันนะ หอมยังลืมผู้ชายคนนั้นไม่ได้ใช่มั้ย?”
“พี่เพชร ทำไมอยู่ๆถามเรื่องนี้หล้ะคะ?”
“หอมตอบคำถามพี่มาก่อนได้มั้ย!”
“หอมลืมเค้าไปแล้วคะ ไม่มีอะไรต่อกันแล้ว หอมกับเค้าตอนนี้เป็นแค่ คนเคยรู้จักกันนะคะ พี่เพชรไม่เชื่อใจหอมหรอคะ?”
“พี่เชื่อใจหอมเสมอครับ แต่ที่พี่ถามเพราะตอนที่พี่ไปรับหอม พี่เห็นสายตาของ ผู้ชายคนนั้นมองหอมตลอดเวลาเลยนะ”
“พี่เพชรก็เลยคิดว่าหอมต้องลืมเค้าไม่ได้ด้วยหรอคะ”
“พี่ขอโทษนะครับหอม”
“หอมไม่สนใจนะคะ ว่าสโตนเค้าจะคิดยังไง แตความรู้สึกที่่หอมเคยมีให้เค้า มันหมดไปแล้วคะ พี่เพชรจะเชื่อหรือไม่ก็แบ้วแต่นะคะ หอมขอตัวก่อนนะคะ”
“หอมครับ พี่แค่ต้องการความแน่ใจ ว่าตอนนี้หอมไม่มีใคร”
“หอมไม่มีใครในใจจริงๆคะ”
“งั้นให้พี่เป็นคนๆนั้น ในใจของหอมได้มั้ยครับ”
“พี่..พี่เพชร”
“พี่รักหอมจริงๆนะ”
“เอ่อ.. คือ”
“หอมยังไม่ต้องตอบพีี่ตอนนี้นะครับเพียงแต่อย่างพึ่งให้ตำแหน่งนี้กับใครได้มั้ย”
“คะพี่เพชร หอมสัญญา คืนนี้กลับถึงบ้านแล้วโทรมาด้วยนะคะ”
“ครับ”
“ขับรถดีๆนะคะ บ๊ายบายคะ”
ฉันกำลังจะเปิดประตูรถ แต่ก็เปลี่ยนใจหันกลับมาเอามือแตะที่ปากตัวเอง แล้วหันไปแตะที่แก้มพี่เพชรเบาๆ ทำเอาพี่เพชรหน้าแดงไปเลยหล้ะ
“ฝันดีนะคะ”
“ครับ”
ฉันเดินลงจากรถและยืนรออยู่หน้าบ้าน เพื่อให้รถพี่เพชรขับออกไปจน ลับตา  พอพอร์ชสีดำลับตาฉันไปแล้ว ฉันก็เดินเข้าบ้านใจกลางเมืองสุดหรู เปิดประตูบ้าน เก็บรองเท้าเข้าตู้ ตรงไปที่บันไดเพื่อขึ้นไปยังห้องนอน แต่ก็ชะงัก เมื่อคุณนายหญิงของบ้านนั่งรอฉันอยู่ที่ห้องรับแขกเรียกฉันเอาไว้
“เป็นไงบ้างจ๊ะลูกสาวแม่”
“งานก็สนุกดีนะคะ”
“แม่ไม่ได้หมายถึงงานปาร์ตี้จ๊ะ แม่หมายถึงตาเพชรคะคุณลูก”
“อ้อ พี่เพชรก็ดีเหมือนเดิมคะ แต่วันหลังคุณแม่ไม่ต้องรบกวนพี่เพชรให้มารับ หอมแล้วนะคะ หอมโตแล้วดูแลตัวเองได้”
“ก็คุณแม่หวังดีหนิคะลูก”
“ขอบคุณนะคะ อ้อแล้วก็ไม่ต้องพยายามหาโอกาสให้หอมอยู่กับพี่เพชร แล้วนะคะ ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลาเถอะคะ ”
“งั้นก็ได้คะลูก แล้วพรุ่งนี้ลูกว่างมั้ยคะ?”
“ก็มีเรียนบ่ายนะคะ ช่วงเช้าก็อยากพัก สรุปว่าไม่ว่างถึง 5 โมงเลยคะ J”
“ลูกคะ ตอบมาคำเดียวเลยก็ได้ว่าไม่ว่าง”
“ฮ่าๆ ก็อยากให้คุณแม่งงนิดหน่อย  ว่าแต่คุณแม่มีอะไรรึเปล่าคะ”
“ก็จะชวนให้ไปรับพี่สาวตัวดีของเราไงคะ”
“พี่หวานจะกลับมาพรุ่งนี้หรอคะ!!”
“ใช่จ๊ะ เครื่องถึงไทยประมาณหนึ่งทุ่ม หอมก็เรียนเสร็จพอดี ไปด้วยกันมั้ยจ๊ะ?”
“ไปสิคะ พี่สาวคนสวยกลับมาทั้งที”
“งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่บ้านตอนหกโมงเย็นนะคะลูก”
“คะคุณแม่ หอมไปนอนแล้วนะคะ กู๊ดไนท์คะ”
            ฉันหอมแก้มคุณแม่สุดที่รักและเดินขึ้นห้องตัวเองเพื่อพักผ่อน จริงสินะ นี้เราไม่ได้เจอพี่หวานมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย ตั้งแต่พี่หวานบินไปทำงานที่ปารีส ก็ประมาณ 3 ปีได้แล้วมั้ง ตอนนั้นที่พี่หวานเรียนจบ ฉันพึ่งอยู่ ม.6 เอง  ก็พี่หวานทั้งสวยทั้งเก่ง แถมฝีมือการออกแบบเสื้อผ้าก็ไม่แพ้มืออาชีพ เพื่อนของคุณแม่ที่มีแบรนด์อยู่ที่ปารีสก็เลยชวนไปทำงานด้วยกัน พี่หวานก็เลยบินไปเลย แถมไม่ยอมเรียนต่อด้วย ก็พี่แกเล่นบอกว่า “ทำงานก็เหมือนได้เรียนไปในตัวนั้นแหละ ได้ประสบการณ์ด้วยดีจะตายไป” แต่คุณแม่ก็ไม่ยอม เลยให้เลือกว่าจะไม่เรียนต่อแล้วอยู่ที่เมืองไทย หรือจะไปทำงานที่ปารีสแล้วเรียนไปด้วย พี่หวานก็เลยต้องยอมเรียนต่อที่นั้น ตัวฉันเองอยากไปเยี่ยมพี่หวานใจจะขาด แต่ติดที่ตอนนั้นต้องเตรียมสอบเข้า ม’หาลัย แล้วพอสอบได้ ก็ต้องเรียนหนักมาก ก็เลยไม่มีโอกาสได้ไปเยี่ยมพี่หวาน

พรุ่งนี้ก็ถือว่าเป็นการพบหน้ากันในรอบสามปีของเราสองพี่น้อง :D
 
19.14 P.M. @ Suvarnabhumi airport
“พี่หวานนนน”
“ไงจ๊ะน้ำหอม”
“คิดถึงพี่หวานที่สุดเลย เป็นไงมั้งคะ สบายดีใช่มั้ย นั่งเคร่ืองมาเหนื่อยรึเปล่า แล้วจะอยู่ไทยกี่เดือน แล้วมีอะไรมาฝากหอมบ้าง แล้ว…”
“หอมพอก่อนจ๊ะ พี่ตอบไม่ทันแล้วนะ”
“ก็หอมอยากคุยกับพี่หวานมากๆเลยหนิคะ”
“แล้วที่ skype กันเกือบทุกวันยังไม่พออีกหรอหืม”
“ก็มันไม่เหมือนกันหนิคะ :P ”
“ยัยหอมพอแล้ว ขอแม่กอดหวานบ้างสิ”
“ไม่ให้ :P”
“น้ำหอม!!”
“ก็หอมไม่ให้อ่ะ”
“เอ๊ะยัยคนนี้ พออยู่กับพี่สาวแล้วกลายเป็นเด็กไปเลยนะ”
“ก็หอมเป็นเด็กหนิคะ”
“หอมจ๊ะ เดี๋ยวเราค่อยคุยกันทั้งคืนเลยก็ได้นะจ๊ะ”
“ก็ได้คะ พี่หวาน”
“เป็นไงบ้างคะลูกหวาน”
“ก็ดีคะเหมือนเดิมเลย แล้วคุณพ่อยังไม่กลับจากเมกาหรอคะ”
“จ๊ะ เห็นว่าอาทิตย์หน้าถึงจะกลับ”
“อ้อ หวานคิดว่่าคงได้เจอนะคะ เพราะคราวนี้มาอยู่เป็นเดือน”
“จริงนะพี่หวาน แล้วป้าภัทรยอมหรอคะ”
“ก็คุณแม่ของเราโทรไปขอด้วยตัวเองเลยหนิ”
“ว้าวว คุณแม่น่ารักที่สุดเลยย กลับบ้านกันเถอะคะ หอมอยากฉลองแล้ว”
“จ๊ะ งั้นกลับกันเลยนะ”
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 209 ท่าน