Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
The 5th Princesses # องค์หญิงผู้กป้อง
RainW
บทที่ 1 ไล่ออก !?
2
29/10/2554 13:45:09
506
เนื้อเรื่อง

 บทที่ 1 ไล่ออก !?
 



ฉันเดินกลับมาที่ห้องอย่างไม่เร่งรีบซักเท่าไหร่ ก็มันยังมีเวลา
เหลือนี่นะ…


“เอ่อ…”
เอิ่ม…? เสียงใคร  - -


“ทรัม…” เสียงนั่นเรียกฉันใช่ไหมนะ = =

“ว่าไง?” ฉันหันไปหาต้นเสียง ก่อนจะส่งรอยยิ้มน้อยๆไปให้เพื่อนสาวที่เป็นถึงหัวหน้าห้อง

“ผ.อ.เรียกพบน่ะ (. .)” เกรฟก้มหน้าลงไม่ยอมสบตาขณะพูดกับฉัน เฮ้ - -ฉันไม่ใช่เมดูซ่านะ ที่จ้องตาใครคนนั้นก็เป็นหินน่ะ = =

“อ๋อ ขอบใจนะ…” ฉันพูดพร้อมยิ้มให้ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเมื่อฉันเดินผ่านเพื่อนร่วมห้องก่อนตั้งใจจะพูดให้ทุกคนได้ยิน

“เวลาพูดน่ะ สบตากันก็ได้ ฉันไม่กัดหรอก ^^”
ฉันเดินออกจากห้องด้วยรอยยิ้มขบขัน อะไรจะกลัวขนาดนั้น ฉันไม่ได้หน้าโหดเหมือนยัยเฮิร์ทซะหน่อย - -รอยยิ้มของฉันค่อยๆเลือนหายไป เมื่อคิดถึงสาเหตุที่ตัวเองต้องเดินออกมาจากห้องอีกครั้ง ผ.อ. เรียกฉันทำไมเนี่ย…ฉันทำอะไรผิด T^Tหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันไม่ได้ทำอะไรเลยน้า…แง TOT

ตึกตักๆ ตึกตักๆ

เสียงหัวใจที่ดังเต้นระรัวบอกถึงอารมณ์ตื่นเต้นของฉันในขณะนี้ได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าห้องผ.อ.แล้วล่ะ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอด หวังว่ามันจะไปอุดรูที่แหกของฉันได้นะ = =;;

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ฉันเคาะประตูห้องผ.อ.เบาๆ โดยไม่รอคำอนุญาตฉันก็เปิดประตูโพล่งเข้าไปทันที

เอ่อ…อ่า…

ฉันเกิดอาการอ้ำอึ้งทันทีที่ในห้องไม่ได้มีแค่ผ.อ.แต่กลับมีเพื่อนๆของฉันทั้งสี่คนนั้นอยู่ก่อนแล้วน่ะสิ!นี่มันอะไรเนี่ย…พวกฉันจะโดนไล่ออกยกกลุ่มหรือยังไง =[]=;;

“มาแล้วเหรอทรัญพร” อยากจะตอบกลับไปเหลือเกินว่าถ้าไม่มาแล้วจะเห็นเหรอคะ แต่มันติดตรงที่คนที่ถามฉันเป็นผ.อ.น่ะสิ เพราะฉะนั้นสงบไว้ดีกว่านะ - -;;ฉันพยักหน้ารับคำนิ่งๆก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงกลางที่เว้นไว้อย่างจงใจ ไอ้เพื่อนพวกนี้ช่างเป็นคนดีเสียนี่กระไร เว้นที่ให้ฉันไว้ตรงกับผ.อ.ตรงพอดีเด๊ะ!

“วันนี้ครูมีเรื่องอยากจะบอกพวกเธอ…” ผ.อ.เริ่มพูดเมื่อเห็นว่าพวกฉันพร้อมที่จะฟังแล้ว เรื่องอะไร ? คงไม่ได้ไล่พวกเราออกหรอกใช่ไหม ? ถ้าไล่ออกสาเหตุมาจากอะไรล่ะ ? พวกเราทำให้นักเรียนชายคลุ้มคลั่ง ?!ไม่น่าใช่ = =

“คืออย่างนี้…พวกครูได้คิดทบทวนกันอย่างดีแล้ว…คณะครูอาจารย์ทุกคนลงความคิดเห็นให้พวกเธอออกจากโรงเรียนนี้…”

วะ..ว่ายังไงนะ !?

“อะไรนะคะ !?” สปายโพล่งขึ้นเสียงดังอย่างตกใจ

“ใจเย็นๆคุณสการัน ครูหมายถึงให้พวกเธอออกจากโรงเรียนนี้และย้ายไปอยู่โรงเรียนอื่น…”

“คะ…? ไปอยู่โรงเรียนอื่น หมายความว่ายังไงคะ ? ผ.อ.ไล่พวกหนูออกไปอยู่โรงเรียนอื่นงั้นเหรอคะ ? ทำไมล่ะคะ ? พวกหนูคะแนนความประพฤติเต็มร้อยนะคะผ.อ. !!” ฉันเถียงขึ้นมาทันที ใครจะไปยอมล่ะ ไล่ออกกันดื้อๆอย่างนี้น่ะ !

“ครูคงยังให้คำตอบพวกเธอไม่ได้ เอาเป็นว่าโรงเรียนที่พวกเธอจะต้องไปอยู่เป็นโรงเรียนประจำ การเรียนการสอนดีกว่าที่นี่มาก เพราะที่นู่นสามารถสอนอะไรหลายๆอย่างได้”

“อะไรหลายๆอย่างที่ว่า มันคืออะไรล่ะคะ !?” ด้วยความใจร้อนของเฮิร์ท ทำให้เธอตะคอกใส่ผ.อ.เสียงดัง ทำให้แวซายส์ที่นั่งอยู่ข้างๆต้องหันมาปราม

“เอ่อ…ขอโทษค่ะ” เธอเอ่ยปากขอโทษ แต่สายตาก็ยังเต็มไปด้วยคำถาม

“อะไรหลายๆอย่างที่ทางโรงเรียนของเราสอนไม่ได้…อย่าลืมเก็บเสื้อผ้ามาด้วย พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกัน”

“อะไรนะคะ!!??” ประสานเสียงทุกคนไม่เว้นแม้แต่แวซายส์ที่นิ่งสงบมาโดยตลอด

“พ่อแม่ของพวกเธอเซ็นอนุญาตเรียบร้อยแล้ว” ผ.อ.พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะส่งกระดาษมาให้พวกเราทีละคน ฉันไล่สายตาอ่านเนื้อหาในนั้นอย่างรวดเร็ว เนื้อหาประมาณว่าทางโรงเรียนจะส่งฉันไปเรียนที่โรงเรียนM.U. ชื่อเต็มๆของมันคืออะไรไม่มีใครรู้เพราะในใบไม่ได้บอกไว้ แต่ที่ทำเอาฉันตะลึงคือลายเซ็นของพ่อและแม่ฉันที่เซ็นกำกับอยู่ข้างล่างน่ะสิ!

“นี่มันอะไรกันคะ ?!ทำไมพ่อกับแม่พวกเราถึง…” ไพร์สเอ่ยถามด้วยแววตาสั่นระริก ไม่รู้กังวลเรื่องที่ต้องย้ายโรงเรียน หรือตกใจมากที่พวกพ่อแม่ของเธอยอมเซ็นอนุญาตทั้งๆที่พวกท่านก็ห่วงลูกสาวซะขนาดนั้น

“พวกเขาจำเป็นต้องทำ…เอาล่ะ พวกเธอกลับบ้านไปเตรียมตัวเถอะ”

“หนูขอแค่เหตุผลค่ะ…ขอแค่เหตุผลเท่านั้น…” แวซายส์เอ่ยถามด้วยเสียงเรียบๆนิ่งๆของเธอ

“ตามหาและปกป้อง นั่นคือเหตุผลของการไปครั้งนี้ !”
 

ฉันไม่เข้าใจ…ไม่เข้าใจพ่อ…ไม่เข้าใจแม่…ทำไมถึงยอมให้พวกเราไปเรียนอยู่ที่โรงเรียนบ้าอะไรนั่น ทั้งๆที่โรงเรียนนี้กว่าที่ฉันจะเข้าได้ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการติวและอ่านหนังสือ แต่ทำไมจู่ๆพ่อกับแม่ถึงยอมให้ฉันย้ายไปล่ะ โรงเรียนนั่นมันมีอะไรดี!

ปัง!

ฉันเปิดประตูบ้านเสียงดังและจงใจให้มันไปกระแทกกับผนังบ้านอย่างแรงจนพวกแม่บ้านสะดุ้งเฮือก ก่อนจะหันมามองฉันด้วยแววตาตกใจ ตกใจ…ตกใจอะไรล่ะ!

“แม่!ทำไมแม่ทำกับทรัมแบบนี้คะ!โรงเรียนนั่นมันมีอะไรดีกว่าโรงเรียนนี้หรือไง!แม่รู้ไหมคะว่ากว่าจะเข้าโรงเรียนนี้ได้มันยากแค่ไหนน่ะ!” ฉันตะโกนเสียงดังใส่หน้าแม่ทันทีที่เห็นหน้า มารยาทไม่ต้องมีมันแล้ว!แม่ทำแบบนี้ เหมือนกับแม่ไม่รักฉัน…

“ทรัม…ใจเย็นๆนะลูก” แม่เดินเข้ามาพลางจับไหล่ฉันเอาไว้

“ไม่เย็นแล้วค่ะแม่!ทรัมขอแค่เหตุผล!ขอเหตุผลค่ะแม่!” ฉันตะโกนก่อนจะจับสองมือของแม่มากำไว้จนแน่น

“ลูกต้องไป…ลูกอยู่ที่นี่ไม่ได้”

“หมายความว่ายังไงคะ!?” ทั้งผ.อ.ทั้งแม่ พูดจาอะไรกำกวมชะมัด!ขอตรงๆจะได้ไหม!??

“ลูกน่ะมีความสามารถพิเศษ เข้าใจที่แม่พูดไหมลูก?” แม่พูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“ไม่ค่ะ!ทรัมไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น!ความสามารถพิเศษอะไรกัน!ทรัมไม่มี!ทรัมไม่อยากมี!”

“แต่ลูกมี!ลูกเป็นผู้ใช้เวทมนต์นะลูก!”

“ไม่มี!ทรัมไม่…!แม่ว่ายังไงนะคะ !?” ฉันถามเสียงสูงอย่างตกใจ

“สีตา…สีตาของลูกไม่ใช่สีดำ…แต่มันเป็นสีน้ำเงิน…แต่การที่ลูกมาอยู่ในเมืองของคนธรรมดามันทำให้ลูกต้องกลายเป็นคนธรรมดาไปด้วย ลูกจะต้องไปอยู่ที่นั่น เพื่อฝึกใช้เวทมนต์ เพื่อตามหา และเพื่อ…”

“ปกป้อง!ตามหาอะไรคะ!และปกป้องอะไรกัน!ทรัมไม่อยากเป็นอะไรทั้งนั้น!ทรัมอยากอยู่กับแม่!อยากอยู่กับพ่อ!ทรัมไม่อยากไปจากที่นี่!”

“แต่ทรัม…ลูกต้องเข้าใจ…ลูกอยู่ที่นี่เกิน 18 ปีไม่ได้นะลูก”

“ทำไมคะ!? ทรัมอยู่ต่อแล้วมันจะตายหรือไง!?”

“ใช่!ถ้าลูกอยู่ต่อ ลูกจะต้องตาย! แล้วโรงเรียนนั้นเค้ารับแต่เด็กอายุ 17 ปีเท่านั้น เพราะฉะนั้นหนูถึงต้องไป!”

“แล้วแม่ล่ะคะ…แล้วแม่ล่ะ…” ดวงตาของฉันเริ่มร้อนผ่าว น้ำตามันจะไหลซะให้ได้ แต่ฉัน…ไม่เคยร้องไห้…ไม่เคย…

“เราจะได้เจอกันอีกแน่จ้ะลูก แม่รักลูกนะ…” แม่พูดพร้อมกับเข้ามากอดฉันเอาไว้ ฉันซึ่งตอนแรกยืนนิ่งให้แม่กอดก็ค่อยๆยกมือกอดตอบ

“ทรัมก็รักแม่ค่ะ ฝากส่งเมลล์บอกพี่ทรอมด้วย ว่าทรัมรักพี่ชายคนนี้มากนะคะ”



 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
น่าตื่นเต้นจัง><
อัพมาเร็วๆนะคะ
จากคุณ 754432/(754432) อัพเดตเมื่อ 07/11/2554 22:32:45
ความคิดเห็นที่ 2
อัพเร็วๆนะคะ
จากคุณ fern31101/(fern31101) อัพเดตเมื่อ 03/11/2554 14:27:28
ความคิดเห็นที่ 3
อัพเร็วๆนะคะ
จากคุณ mymaster/(mymaster) อัพเดตเมื่อ 29/10/2554 17:23:11
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 169 ท่าน