Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
THIS LOVE รักครั้งนี้..ให้เธอหมดทั้งใจ
B-piece
Chapter 1
2
27/10/2554 22:48:42
504
เนื้อเรื่อง
 
1
            โรงเรียนสตรีโนเอล
            “ฉันไม่เข้าใจ ทำไมฉันต้องทำให้พี่แกชอบฉันด้วย”
            “ก็เพราะว่าแกทำมาซีฉันเสียชีวิตไงละ”โอ๊ยเน้นซะจริงๆ ตรงคำว่าเสียชีวิตเนี่ย
            “แต่ฉันก็..”
            “เอาน่า ไม่เห็นมีอะไรเสียหายเลย ฉันก็แค่ไม่อยากเห็นหมอนั่นเศร้าก็เท่านั้นเอง เฮิร์ตทีไร ทำตัวซังกะตายทุกทีบางทีก็ยังพาลใส่ฉันอีก”
            “- -“
            “อะไรเล่า ทำไมมองฉันอย่างนั้นละเรมี่ J”
            “เปล๊า แค่ไม่คิดว่าแกเองก็มีพี่ชายกับเขาด้วย หวังว่าพี่ชายแกคงไม่หน้าตาเหมือนไส้เดือนดินพันปีอะไรทำนองนั้นหรอกนะ”
            “บ้า จะเป็นอย่างนั้นได้ไงละยะ ฉันสวยขนาดนี้พี่ฉันก็ต้องหล่อสิยะ ”เชมเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ            
            “ - -“
            “ไม่แปลกหรอกที่แกจะไม่รู้ว่าฉันมีพี่ เพราะหมอนั่นไม่ค่อยจะอยู่บ้านเท่าไร”
            “งั้นเหรอ”
            “แต่ว่า เดี๋ยววันนี้แกก็จะได้เจอกับหมอนั่นแล้วไม่ต้องห่วงไป”
            “งั้นเหรอ”
            “ใช่แล้ว J“
            “วะ ว่าไงนะ !!!”
            “ก็...”
            “เรมิตา เธอมีข้อสงสัยในบทเรียนของฉันงั้นเหรอ”
            ยังไม่ทันที่เชมจะตอกย้ำให้ฉันฟังชัดๆอีกที เสียงอาจารย์ดวงตา ก็ดังขึ้นขัดซะก่อน ฉันทำได้เพียงส่งยิ้มหวานๆไปให้อาจารย์ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเปิดหนังสือไปมา ให้ดูเหมือนกำลังตั้งใจเรียนอย่างขมักขเม้น ทำให้อาจารย์เลิกสนใจฉันแล้วสอนต่อ เฮ้ออ เกือบไปแล้ว แต่ถ้าเมื่อกี้ฉันได้ยินไม่ผิดฉันจะได้เจอกับเขานี่ แย่มากๆเลยนะอย่างนี้ แผนการอะไรก็ยังไม่มี ถ้าเกิดทำไม่สำเร็จก็ต้องมาเสียเงินให้เชมอีก หนูบ้าเอ๊ย ตายไปแล้วก็ตายไปสิ ยังจะมาทำให้ฉันวุ่นวายอีก อย่าให้เจอเผ่าพันธุ์ต้นตระกูลของแกนะ จะจับโยนหม้อต้มให้ยัยเชมกินให้หมด ให้มันสูญพันธ์ไปสามโลกเลย ! L
 
 
            SORRISO’ CAFÉ
            ตอนนี้เรากำลังนั่งรอ ‘แชงค์’พี่ของเชมอยู่ค่ะ ซึ่งนี้ก็ผ่านไปได้ราวๆ สองชั่วโมงแล้วแต่ยังไม่มีแม้แต่เงาหัวของผู้ชายคนนั้นเลย นี่ฉันกำลังนั่งรออะไรอยู่กันเนี่ย ! ไม่เคยนั่งรอใครนานขนาดนี้มาก่อนเลยนะ หมอนั่นมัวทำอะไรของเขาอยู่กัน
            “นี่ เมื่อไรแชงค์จะมาซักทีละเชม”
            “เดี๋ยวก็มา แกจะบ่นไปเพื่ออะไรเนี่ย ฉันยังไม่บ่นซักคำเลย”ถึงคำพูดจะไม่แสดงอาการอะไรแต่น้ำเสียงและหน้าตาแกไปก่อนฉันตั้งนานแล้วนะรู้สึก - -
            “เหรอ แล้วเดี๋ยวของแกนี่เมื่อไรกัน นี่มันเลยเวลานัดมา 2 ชั่วโมงแล้วนะ”
            “เออ เดี๋ยวก็มา”
            “ฟังมาล้านรอบแล้ว ทำไมแกไม่โทรหาหมอนั่นละ”
            “ถ้าโทรติด โทรไปนานแล้วย่ะ นั่งชมบรรยากาศในร้านนี้ต่อไปสิ แกชอบไม่ใช่รึไงละ”
            “ชิ”
            “ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ไปด้วยมั๊ย”
            “ไม่ไป”
            แต่จะว่าไปการนั่งรอในร้านที่บรรยากาศดีๆแบบนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไร ให้ฉันนั่งทั้งวันเลยก็ได้ เพราะภายในร้านถูกจัดตกแต่งอย่างเรียบง่าย ดอกไม้มากมาย ถูกวางไว้รอบๆ ซึ่งให้ความรู้สึกสดชื่น และอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นเค๊กหอมหวาน กลิ่นชาอ่อนๆ อบอวนไปทั่วร้าน ยั่วน้ำลายมาก เลยทีเดียว เสียงเพลงถูกขับกล่อมเบาๆ ทำให้ผ่อนคลายความเหนื่อยล้า นอกจากบรรดาวัยรุ่นหนุ่มสาวที่พากันมาเป็นคู่ หรือมากับเพื่อนแล้ว บ้างก็มาเป็นครอบครัว ฉันชอบมากเลยที่เห็น เด็กตัวเล็กๆ มากับ พ่อ แม่ หรือ คุณปู่ คุณย่า ฉันรู้สึกว่ามันช่วยทำให้ในร้านนี้ยิ่งดูอบอุ่นมากขึ้น
           
ตี๊ด ตี๊ด
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดความคิดของฉัน ฉันควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋า เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่า  เสียงที่ว่านั้นไม่ได้ดังมาจากโทรศัพท์ของฉัน
“ของเชมงั้นเหรอ”ฉันล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าของเชมออกมาดู
‘SHANK’
            แชงค์ ? คงจะเป็นนายนั่นสินะ ชิ ! ฉันกดรับสายก่อนที่โทรศัพท์เชมจะหยุดร้องซะก่อน
            “(เชม ฉันขอโทษที่ลืมนัด แต่ฉันคงไปหาเธอไม่ได้แล้ว กลับไปได้เลยนะ)”
            “...”ปลายสายบอกมาอย่างเร่งรีบ
            “(เชม เชม ! ฟังอยู่รึเปล่า)”
            “ฉันไม่ใช่เชม”
            “(แล้วเธอเป็นใคร แล้วยัยนั่นอยู่ไหน)”
            “เพื่อน เชมเข้าห้องน้ำอยู่”
            “(เหรอ งั้นฝากบอกเชมด้วยละกัน)”
            “...”ฉันควรจะขอบคุณและดีใจใช่มั๊ยที่หมอนี่ยังอุตส่าห์โทรมาบอกว่ามาไม่ได้แล้ว ในขณะที่เลยเวลานัดมาสองชั่วโมง !  
            “(เฮ้ เธอฟังอยู่รึเปล่า)”
            “ฟังอยู่”
            “(งั้นแค่นี้แหละ)”
            “เดี๋ยว ! “
            “(อะไรอีกล่ะ)”เอ๊ะ !? แล้วฉันเรียกเขาไว้ทำไม - -‘’
            “เอ่อ..”
            “(อะไร ถ้าไม่มีอะไรก็แค่นี้แหละฉันกำลังยุ่ง)”
            “ขอบคุณนะที่นายยังโทรมาบอก ไม่ปล่อยให้เชมกับฉันนั่งรอเก้อต่อไป  รู้สึกซึ้งใจมากเลย  แล้วก็ยังดีนะที่นายยังนึกออก ว่านัดเชมไว้หลังจากเลยเวลานัดมากสองชั่วโมง ! “
            “(เธอว่าไงนะ! )”
            “แค่นี้แหละ !! “ฉันกดตัดสายโดยไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อแล้วโยนโทรศัพท์เข้าที่เดิม ไม่นึกออกปีหน้าเลยละยะ ! แล้วฉันนั่งรออะไรอยู่ตั้งนาน ฝุ่นงั้นเหรอ? หรืออากาศ ? เสียเวลาชะมัดเลย
            “อ้าวๆ ฉันไปแปบเดียวไหงหน้าบูดเป็นตูดกอริลล่าอย่างนั้นละ ปวดท้องรึไง”    เสียงใสๆของเชมดังขึ้นพร้อมร่างบางๆของเจ้าตัวที่นั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้า ชิ ! ถามอย่างนั้นเป็นห่วงฉันจริงหรือเปล่าละนั่น
            “พี่แกโทรมา”
            “โอ๊ะโอ ~ จริงเหรอ แล้วว่าไงบ้างละ”
            “บอกว่าขอโทษที่ลืมนัด คงมาไม่ได้แล้วกลับไปก่อนเลย”ฉันว่าพลางทำท่าทางจีบปากจีบคอ คนอะไรน่าหมันไส้ที่สุดในสามโลก
            “สรุปคือหมอนั่นไม่มาใช่มั๊ย”
            “ก็ใช่นะสิ ชิชะ พี่แกเป็นอัลไซเมอร์ตั้งแต่ยังหนุ่มรึไงเนี่ย”
            “เอาเถอะๆ งั้นจะกลับกันเลยมั๊ย ?”
            “ก็ดี เลี้ยงฉันเลยนะ ข้อหาทำฉันเสียเวลา”
            “= =”
            “อะไรเล่า ทำไมมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นละ ก็มันจริงนี่นา”
            “ก็ด้ายยย เลี้ยงก็ได้ หึ อย่าลืมละ ว่าแกต้องทำตามข้อตกลงของเราให้สำเร็จไม่งั้นแกได้จ่ายคืนเป็นสามเท่ามากกว่าที่ฉันเลี้ยงแกแน่ “
            “ยัยงก - -“
           
           
            หลังจากออกจาก sorriso café ฉันชวนเชมไปนั่งเล่นพักสมองต่อที่ spring park  เป็นสวนสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลเท่าไร ใช้เวลาเดินก็ประมาณ 10-15 นาทีก็ถึง
            “โอ๊ะ โอ ~ นี่มัน สดชื่น สุดๆเลย”
            “แน่ละสิ ฉันชอบที่นี่มาก J”
            “อารมณ์ดีแล้วสิ เรมีมี่ “เชมขยับเข้ามาใกล้ๆแล้วใช้นิ้วจิ้มที่แก้มฉันอย่างกับอาราเล่กำลังเอาไม้จิ้มอุนจิ ให้ตายสิ ฉันคิดอะไรของฉันเนี่ย
            “มากกกก”
            “ดีแล้วๆ แชงค์ก็เป็นอย่างนี้แหละ จนฉันชินแล้ว ไอเรื่องผิดนัดเนี่ย”
            “เหรอ”มิน่าละ เพราะถ้าเป็นปกติ ยัยนี่ด่าสามวันยังไม่จบ ยิ่งกว่าฉันอีก
            “แชงค์นะ คงคิดว่าเดี๋ยวกลับไปคุยที่บ้านก็ได้ไง เพราะยังไงฉันก็เป็นน้อง บ้านก็บ้านเดียวกัน  คุยเมื่อไรก็ได้ “
            “ชิ  แต่ถ้าแกรู้อย่างนี้แล้วแกนั่งรอทำไมตั้งนานเนี่ย “
            “ก็เผื่อว่าแชงค์อาจจะมาไง เชมไม่ผิดนะ เรมีมี่ ~ *0*”หน้าตาสำนึกผิดมากเวลาอารมณ์ดียัยนี่จะเรียกฉันว่า เรมีมี่ แล้วก็แทนตัวเอง ด้วย ชื่อ หรือไม่ก็ เค้า เอาเป็นว่าฉันชินแล้วละกัน
             “เอาเถอะ ไม่พูดเรื่องหมอนั่นแล้วดีกว่า”
            ฉันเดินตรงไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ตัวยาว ที่ตั้งอยู่บริเวณข้างสระน้ำ รอบๆมีต้นไม้ ดอกไม้ ปลูกเรียงรายไปหมด เชมเองก็เดินตามมาอย่างเงียบๆ แถวๆที่ฉันอยู่ไม่ค่อยมีคนซักเท่าไร ซึ่งฉันชอบนะ นั่งฟังเสียงลม เสียงนก มองนู่น มองนี่ ไปเรื่อย  ผ่อนคลายดี
            “อ๊ะ ! นั่นมัน “
            “หืม อะไรเหรอเชม?”
            “แชงค์ ! แชงค์นี่นา”เชมร้องเสียงดังก่อนจะชี้ไม้ชี้มือไปทางด้านหลังของฉัน ฉันหันไปตามที่นิ้วของเชมชี้ ก็พบ ชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังเดินมาทางนี้ ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไรอีก เพื่อนสาวคนสวยของฉันก็เดินออกไปหาพวกเค้าแล้ว ให้ตายสิ ถ้าแกจะรวดเร็วขนาดนี้ละก็นะ
            “แชงค์ ทำไมตัวทำแบบนี้กับเค้าละ L”เชมเดินเข้าไปหาก่อนจะดึงแชงค์ออกมาจากผู้หญิงคนนั้น พร้อมออกลวดลายใช้วิชามารยา ที่ได้รับรางวัล ไข่จระเข้ทองคำ มานับไม่ถ้วน ฉันละสายตาจากเชมไปมองแชงค์ แล้วก็พบว่า ฉันไม่ควรหันมาจริงๆ ใบหน้าที่โดดเด่นและมีเสน่ห์ นั้นดึงดูดฉันไว้ อย่างห้ามไม่ได้  จมูกที่โด่งเป็นสัน ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเป็นธรรมชาติ ใบหน้าเรียวได้รูป รับกับทรงผมที่ถูกเซ็ตให้ยุ่งๆ เป็นอย่างดี ให้ตายสิ ฉันรู้สึกว่าภายในอกกำลังสั่นไหวอย่างแรง นี่ฉันกำลังตกหลุมรักใช่มั๊ย ?... เอ๊ะ ? รึว่าฉันเป็นโรคหัวใจกันแน่ - -*
            “อะไรกัน เธอเป็นใครยะ ! “เสียงยัยผู้หญิงข้างกายเขาเอ่ยขึ้นก่อนจะจิกสายตามาทางเชม ยัยคนนี้ก็สวยดีหรอกนะ แต่ฉันสวยกว่า (มั่นใจมาก - -)
            “ฉันเหรอ เป็นอะไรน้า เค้าเรียกว่าอะไรเหรอที่ ตื่นเช้ามาก็เจอกัน ก่อนนอนก็เจอกัน สบตาหวานๆ แล้วบอกกันว่าฝันดีนะที่รัก J“เชมว่าพลางควงแขนแชงค์ไว้ ซึ่งเจ้าตัวไม่คิดจะเอ่ยห้ามเลยแม้แต่น้อยกลับยืนนิ่งเป็นหุ่น ให้ผู้หญิงสองคนผลัดกันดึงไปดึงมา ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดหายไปจากวงโคจรของดาวเคราะห์ยังไงไม่รู้สิ T T
             “แก ปล่อยมือจากแชงค์ของฉันนะ”ยัยผีดิบ ชี้หน้าเชมอย่างเดือดดาลฉันขอตั้งชื่อให้หล่อนละกัน คนอะไรหน้าขาววอกอย่างกับแป้งมัน ปากงี้แดงเถือกอย่างกับจับเอาเลือดมาทางั้นแหละ รับไม่ได้ค่ะ
            “ปล่อยทำไม คนเค้ารักกัน อย่ามาขวางได๋ป๊ะ J”
            “แก๊ !! “
            “นี่จะบอกอะไรให้นะ ว่าฉันกับแชงค์เรารักกันมากก พ่อแม่เขาเนี่ยก็รู้จักฉัน แถมสนิทกันมากด้วย เข้าออกบ้านกันประจำ ฉะนั้นฉันว่า เธอนะ ไปหาคนใหม่เถอะนะ สำหรับเขาเธอก็เป็นเพียง NEW TOY ไว้แก้เบื่อจะมาเทียบกับตัวจริงแบบฉันไม่ได้ รู้ป๊ะ J”ใช่สิ ก็แกน้องเขานิ ไม่รู้ก็บ้าแล้ว
            “แก ! หุบ..”
            “พอเถอะลิลลี่ คุณกลับไปเถอะวันนี้ผมไม่ว่างแล้ว”
ยังไม่ทันที่แม่ผีดิบสาวจะได้พูดต่อพ่อพระเอกของเราก็ออกโรง พูดได้หน้าตายมากเลย ฉันละรับไม่ได้อีกแล้ว
“แชงค์ ! คุณเข้าข้างมัน”
“ผมเปล่า “แชงค์พูดแล้วดึงเชมออกมา ฉันเดินตามไปอย่างไม่รอช้า ใครจะบ้ายืนอยู่ต่อละ ทิ้งไว้แต่แม่ผีดิบสาวที่ยืนปล่อยออร่าความโกรธอยู่คนเดียวฉันละกลัวต้นไม้ดอกไม้แถวนั้นจะตายเพราะ ไฟริษยา  เอ๊ะ รึไฟรัก ของหล่อนเผาซะจริงๆ
“สนุกพอรึยังฮะเชม”แชงค์พูดด้วยเสียงเซ็ง เมื่อเขาหยุดเดินแล้วนั่งลงบนม้านั่งที่ห่างไกลจากที่แม่ผีดิบอยู่
“อะไรกัน อย่ามาทำหน้าบูดใส่ฉันนะ นายเองนะที่ผิดนัดฉัน ไปกับแม่ผีดิบนั่น”สมแล้วที่เป็นเพื่อนฉัน คิดเหมือนกันไม่มีผิด
“เหอะ ! “ขนาดหน้าตอนอารมณ์ไม่ดียังหล่อ >//< (เริ่มเพ้อ)
“ไม่ต้องมาเหอะเลยย่ะ ไอพี่บ้า ! “
“ว่าแต่คนที่มากับเธอ นั่น ?”เอ๋ หมายถึงฉันนะสิ เริ่มเห็นฉันเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่ใช่เศษฝุ่นที่มองข้ามกันไปแล้วใช่มั๊ยละ
“มากับฉันก็ต้องเพื่อนฉันสิ เป็นคำถามที่สิ้นคิดมากเลยรู้ตัวมั๊ย อย่าไปบอกใครนะว่าเป็นพี่ฉัน”
“ถามนิดเดียวตอบเป็นบรรทัดเชียว”ถึงปากจะพูดกับเชม แต่สายตาไม่ได้มองหน้าคนที่พูดด้วยเลย  หมอนี่ช่างไม่มีมารยาทซะจริงๆ เอ่อ อันที่จริงคือฉันเขิน ก็เล่นจ้องมาที่ฉันอย่างเห็นได้ชัดขนาดนี้คนนะเฟ้ย ไม่ใช่หุ่นเหล็กสัตว์เทวะ
“จ้องอะไรเพื่อนฉันนักหนา สนใจรึไง”
“แค่สงสัยว่าใช่คนเดียวกับคนที่รับโทรศัพท์เธอรึเปล่า”
“อืม คนนี้แหละ ทำไม”จะไปบอกเค้าทำม๊ายย
“ก็เปล่า แต่ไม่คิดจะแนะนำเพื่อนให้พี่ชายรู้จักหน่อยเหรอJ”แล้วทำไมหมอนั่นต้องอมยิ้มแบบแปลกๆด้วยละ  รู้บ้างมั๊ยว่า เขิน -///-(เมื่อสิบนาทีก่อนแกยังไม่ชอบเขาอยู่เลยไม่ใช่เรอะ - -*)
“ฉันชื่อเรมี”จะว่าไปเชมบอกว่าพี่ชายเฮิร์ตไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมมันดูมีความสุขจังเลย
“อืม”คำเดียว ตอบมาคำเดียว ซึ้งใจอีกแล้ว !
            “ส่วนนาย? แชงค์?”
            “เธอควรจะเรียกฉันว่าพี่นะ เพราะฉันแก่กว่าเธอ”
            “ภูมิใจในความแก่นั่นมากเลยสิ  - -“
            “- -*”
            “ให้ตายสิ ฉันไม่เรียกผู้ชายที่ผิดนัดผิดสัญญาผิดคำพูด ที่มีข้อดีอย่างเดียวคือหล่อว่าพี่หรอกนะ ! “
            “หา ? ! “คราวนี้เป็นเสียงของเชมที่หลุดออกมา เอ๊ะ ! หรือฉันพูดอะไรผิดไป ทวนอีกรอบในใจละกัน ‘ให้ตายสิ ฉันไม่เรียกผู้ชายที่ผิดนัดผิดสัญญาผิดคำพูด ที่มีข้อดีอย่างเดียวคือหล่อว่าพี่หรอกนะ ! ‘  ชัดเลย รู้สึกเหมือนตัวเองได้ทำบุญครั้งยิ่งใหญ่ ปล่อยไก่ไปทั้งฟาร์ม
“ฮ่ะๆ อะไรของเธอเนี่ย”แชงค์ยื่นมือมายีหัวฉันอย่างขำๆ
“หัวเราะอะไรมีอะไรน่าขำยะ ฉันพูดผิดหรือไง”ยังจะเนียนไปต่อ
“โอเคๆ เธอพูดถูกหมด โดยเฉพาะข้อดี J”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกมากๆเลยค่ะ

รีบมาอัพต่อนะคะ

เป็นกำลังใจให้

^^
จากคุณ Aquilon/(Just_Aquilon) อัพเดตเมื่อ 30/10/2554 19:34:16
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 256 ท่าน