Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Silence Love
Blowzy
บทที่1
1
13/12/2554 15:17:18
393
เนื้อเรื่อง
~อยากบอกรักกับใครสักคน อยากใช้หนึ่งคำๆ นี้ พูดให้ใครฟังดี เป็นเทอจะได้รึเปล่า หากว่าเทอยินดีรับไป...~  
   เสียงเรียกเข้ามือถือของฉันดังขึ้น ในขณะที่ฉันกำลังรวบผมสีน้ำตาลอ่อนละมุนที่ยาวถึงกลางหลังและดัดลอนอ่อนๆ รวบไว้เป็นหางม้า ฉันมองที่หน้าจอมือถือแล้วจึงกดรับสาย
[เอ่อ คุณเดียวดายครับ คุณจะแต่งองค์ทรงเครื่องอีกนานมั๊ยครับ ตอนนี้มันเจ็ดโมงสิบห้าแล้วนะครับ]
"นายรีบมากแล้วมานั่งรอฉันทำไม ทำไมไม่ไปก่อนเลยล่ะ"
[ก็ถ้าโรงเรียนเรามันไม่ได้อยู่ใกล้ๆ กันหรือเพราะว่าเราไม่ได้เป็นเพื่อนกันและที่สำคัญที่สุดเลยเนี่ยนะ ก็คือว่าถ้าพ่อกับแม่เทอไม่ได้ฝากให้ฉันดูแลลูกสาวแสนสวยคนเดียวของเขาด้วยเนี่ย ผมก็คงไม่มานั่งรากงอกรอคุณอยู่แบบนี้หรอกนะครับ คุณเดียวดาย]
"เออๆ บ่นอยู่นั้นแหละ ฉันกำลังจะลงไปแล้ว แค่นี้นะ"  ฉันกดวางสายพายพลางใส่รองเท้านักเรียนไปด้วยและปิดล็อกประตูห้องก่อนจะเดินมารอลิฟท์ที่หน้าโถงทางเดิน   
  ฉันชื่อ... เดียวดาย  
  ฉันเรียนอยู่ที่โรงเรียนเอกชนแถวๆ บ้าน ฉันเรียนอยู่โรงเรียนนี้มาตั้งแต่อนุบาล จนตอนนี้ก็ม.5แล้ว   ผลการเรียนของฉันก็ถือได้ว่าอยู่ในระดับที่ดีมาก
  ฉันเป็นคนเงียบๆ ไม่ชอบวุ่นวายกับใคร มีแอบเกเรบ้างนิดหน่อยตามประสาเด็กวัยรุ่นทั่วๆ ไป ฉันเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อนมากนักหรอกถ้าเทียบกับคนในวัยเดียวกัน ที่สนิทกันจริงๆ ก็มีแค่สองคนคือซีนกับพาย  
  ซีน เป็นเพื่อนกับฉันมาตั้งแต่ม.1 ซีนเป็นคนน่ารัก นิสัยดี เรียนเก่งและออกจะพูดเก่งมาก ร่าเริงสดใส นิสัยไม่ค่อยเหมือนฉันสักเท่าไหร่หรอก แต่เราก็สามารถเข้ากันได้ดีและเป็นเพื่อนรักกันมาจนถึงทุกวันนี้  
  ส่วนพาย พายกับฉันเรารู้จักกันมาได้สองปีกว่าจะสามปีแล้ว ที่เรารู้จักและสนิทสนมกันได้ก็เพราะความเจ้าเล่ห์ของพายนี่แหละ แรกๆ ที่พายย้ายเข้ามาเวลาเราเจอกัน พายมักจะส่งยิ้มมาให้ฉันก่อนเสมอ ส่วนฉันก็จะยิ้มตอบบ้างเป็นบางครั้ง พอผ่านไปได้สักพักเราก็เริ่มคุยกัน นานๆ เข้าเราก็คุยกันมากขึ้นแล้วจากนั้นเราก็เลยกลายเป็นเพื่อนสนิทกันไปโดยปริยาย  
  ตอนแรกที่ฉันเห็นพาย ฉันคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนเรียบร้อย นิสัยดี เป็นคนเงียบๆ ไม่น่าจะพูดมากที่ไหนได้ พายกลับเป็นคนพูดเก่ง
  แต่เอาจริงๆ ก็เข้าขั้นพูดมากเลยล่ะ-_-
  พายนั่งคุยกับพ่อแม่ฉันได้ทั้งวันแล้วก็คุยกันได้ทุกวี่ทุกวันไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรคุยกันนักหนา และด้วยความที่เขาพูดเก่งและช่างประจบประแจงนี่แหละ พ่อกับแม่ฉันก็เลยชอบพายมาก มากถึงขนาดให้เข้า-ออกห้องได้ตามอัธยาศัยเลยทีเดียว   
   ทุกๆ เช้าฉันกับพายจะไปโรงเรียนพร้อมกัน เพราะโรงเรียนของพายอยู่ในซอยหลังโรงเรียนฉัน แถมยังเป็นเครือข่ายเดียวกันอีกด้วย ดังนั้นชุดนักเรียนของฉันกับพายเลยไม่ค่อยต่างกันสักเท่าไหร่ จะต่างก็ตรงสีเสื้อและสีกระโปรงของผู้หญิงนี่แหละ เสื้อนักเรียนของโรงเรียนฉันทั้งชายและหญิงจะเป็นสีเขียวอ่อนและกระโปรงลายสก๊อตสีเขียวเข้ม ส่วนเสื้อนักเรียนของโรงเรียนพายทั้งชายและหญิงจะเป็นเสื้อสีฟ้าอ่อนและกระโปรงลายสก๊อตสีน้ำเงิน ในขณะเดียวกัน กางเกงนักเรียนของทั้งโรงเรียนฉันและของพายจะเป็นกางเกงขายาวสีเทาเหมือนกัน   
  พอลงมาถึงข้างล่างฉันก็เอากุญแจห้องไปเก็บไว้ในตู้จดหมายของห้องฉัน เพื่อที่จะเอาไว้ให้แม่บ้านที่แม่ฉันจ้างไว้ทำความสะอาดห้องใช้เปิดประตูเข้าไปซึ่งแม่บ้านเขาก็จะมาทำความสะอาดห้องให้ฉันทุกวันยกเว้นเสาร์-อาทิตย์ รวมถึงห้องของพายด้วย  
   พายเขาก็อยู่คนเดียวเหมือนกันกับฉัน ครอบครัวของพายอยู่ที่นิวยอร์ก ส่วนพ่อกับแม่ของฉันก็ไปดูแลร้านอาหารไทยในญี่ปุ่นกันหมด... 
"กว่าจะเสด็จ"
"นายเรียกรถรึยัง-_-" ฉันทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด
"จอดรออยู่ตรงโน้นไง ไปเถอะ"   
  ฉันกับพายเดินไปขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว พายบอกถึงที่หมายปลายทางให้ลุงคนขับรู้ ลุงพยักหน้าเล็กน้อยและเริ่มออกรถ   
  ฉันนั่งเอาหัวพิงกระจกรถพลางมองไปตามทางที่รถขับผ่าน ซึ่งมันก็เป็นภาพเดิมๆ ที่ฉันนั่งมองทุกวันได้อย่างไม่มีเบื่อในขณะที่พายเองก็เอาหัวมาพิงที่ไหล่ของฉันแบบนี้ทุกวันเหมือนกัน
"เทอดูเพลียๆ นะ"
"เมื่อคืนฉันนอนดึก-_-"
"นอนดึก? ทำอะไรอยู่ล่ะ"
"อ่านหนังสือ"
"ถึงแล้วจ๊ะหนู"   เสียงลุงคนขับรถดังขึ้นตอนที่รถหยุดลงที่หน้าโรงเรียนของฉันพอดี ฉันจ่ายเงินค่ารถให้ลุง ก่อนที่ฉันจะเดินลงจากรถและพายที่เดินลงมา
"ฉันไปก่อนนะ"
"อือ"   
  ฉันยิ้มให้พายทีนึง ก่อนที่จะเดินเข้าโรงเรียนเพื่อไปเข้าแถวเคารพธงชาติ ฉันเดินไปยืนเข้าแถวคู่กับซีนที่ตรงบริเวณท้ายๆ แถว ไม่ใช่ว่าสูงอะไรมากมายนะ แต่อยู่แถวหลังๆ เนี่ยมันไม่ค่อยมีครูสักเท่าไหร่
"มาสายทุกวันเลยนะเดียว"
"-..-"  
  ~กริ๊งงงงงงง~   
  เสียงออดพักกลางวันดังขึ้นในตอนที่ครูสอนวิชาเคมีเปิดประตูเดินออกไปจากห้อง ฉันกับซีนเก็บหนังสือ สมุด ปากกาใส่ใต้โต๊ะและเดินลงมาที่โรงอาหารซึ่งคนแออัดสุดๆ
"ง่วงนอนชะมัด=_="
"หาเรื่องโดดเรียนล่ะสิ ซีนรู้ทันหรอก"
"-.,-"         

  วันนี้ห้องฉันเลิกเรียนเร็วกว่าห้องอื่นเพราะคุณครูที่สอนวิชาสังคมที่ต้องสอนเป็นคาบสุดท้ายดันลาป่วยฉันก็เลยได้กลับบ้านเร็วกว่าปกติ   
  พอกลับมาถึงบ้านฉันก็มานั่งทำการบ้านพ่วงด้วยรายงานอีกหนึ่งเล่มและจบด้วยการอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนอีกหนึ่งชั่วโมง กว่าจะทำเสร็จหมดทุกอย่างก็สองทุ่มกว่าแล้ว หลังจากที่ทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วฉันก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและมานั่งกินข้าวเย็นที่แม่บ้านทำวางไว้ให้เป็นประจำทุกวัน
~อยากบอกรักกับใครสักคน อยากใช้หนึ่งคำๆ นี้ พูดให้ใครฟังดี เป็นเทอจะได้รึเปล่า...~
[ทำ'ไรอยู่]
"เพิ่งกินข้าวเสร็จ"
[พรุ่งนี้วันเสาร์ เราไปดูหนังกันนะ]
"อือ แล้วตอนนี้นายอยู่ที่ไหนอ่ะ"
[ทำไม คิดถึงฉันเหรอ]
"ฉันถามเฉยๆ-_-"
[ล้อเล่นน่า ฉันอยู่ห้องซ้อม เพิ่งแกะเพลงได้เพลงหนึ่งน่ะ เอาไว้ว่างๆ แล้วฉันจะไปสอนเทอนะ]
"อือ งั้นแค่นี้นะ ฉันจะเข้านอนแล้ว"
[อ้าว งั้นฉันไม่กวนแล้ว ฝันดีนะเดียว]  ฉันกดวางสายพายพร้อมกับลุกขึ้นเอาจานข้าวไปล้าง พอล้างจานเสร็จฉันก็เดินไปแปรงฟันในห้องน้ำก่อนจะปิดไฟทุกดวงและเดินเข้าห้องนอน
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ คือจริงๆ แล้วมันก็อยู่คนละบรรทัดนั้นแหละ แต่พอก๊อปมาลงในนี้แล้วมันแก้ไขไม่ได้อ่ะ ขอโทษด้วยนะคะ^^*
จากคุณ Jutarat_blow/(Jutarat_blow) อัพเดตเมื่อ 09/11/2554 19:41:48
ความคิดเห็นที่ 2
sanook D นะค่ะ
แต่อ่านแล้วเราตาลาย #o#
จากคุณ zazahoho/(zazahoho) อัพเดตเมื่อ 28/10/2554 18:23:15
ความคิดเห็นที่ 3

หนุกดี^____^ แต่เราไม่ค่อยถนัดอ่านอย่างนี้TTเบลอหมดเยย
ฝากผลงานด้วยน่ะ คอมเม้นด้วยน่ะ:D
 http://www.jamsai.com/room/mystory

 

จากคุณ tal/(mon6625) อัพเดตเมื่อ 28/10/2554 09:37:42
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 181 ท่าน