Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Touch My Heart ลิ้มรสสัมผัสรักหัวใจนายจอมหยิ่ง
Nickle
:: Ground 4 ::
6
27/10/2554 16:05:33
798
เนื้อเรื่อง
พอจบการประชุมพี่บอลต์ก็กลับไปที่ห้องของอีตาแบงค์กาโม่ พี่นิกเกิลก็ยังอยู่สวีทไปครึ่งค่อนวันไม่พออีกหรอ ขอคุยงานก่อนได้มั้ยเนี่ยไว้สวีทกันที่บ้านต่อ -^-
"นิกเกิลครับ ผมขอคุยธุระแปปนึงนะครับออกไปรอข้างนอกก่อนได้มั้ยครับ ^^"
"ทีอย่างนี้ทำเป็นมีคำลงท้าย" ฉันบ่นเบา ๆ คน
"ค่ะ ^-^"
พอยัยนิกเกิลออกจากห้องไป นายแบงค์กาโม่ก็หันมามองหน้าฉัน แอบรู้สึกว่าหมอนั่นเคืองฉันแน่เลย ฉันเปล่านะก็มันจริงนี่ทีพูดกับฉันไม่เคยมีคำลงท้ายเลยอ่ะ เชอะ!!
"น้อยใจหรอ หึ! "
"พอแล้ว ๆ ว่าแต่งานที่จะถึงนี้เป็นงานเลี้ยงของบริษัท ซึ่งก็เป็นวันมะรืนนี้ จะเชิญแค่คนในบริษัทเท่านั้น!!"
"โอเค ที่ให้ฉันรอนี่แค่นี้ ?"
"สำหรับแก แค่นี้ ส่วนน้องรถเก๋งก็วันจันทร์มีงานถ่ายแบบนะครับ ถ่ายกับเบสนะ ^^"
ประโยคที่ว่า 'ถ่ายกับเบสนะ' ทำให้นายแบงค์กาโม่ที่กำลังเดินออกไปหันกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วทะ...ทำไมถึงเป็นฉัน ฉันเป็นแค่มือสมัครเล่นนะ ถ้างานพังฉันก็ซวยสิ ไม่เคยถ่ายแบบด้วย T^T
"แกว่าไงนะ ให้ยัยนี่ไปถ่ายแบบกับไอหมอนั่นเนี่ยนะ! แกก็รู้ว่ามันทำอะไรฉันบ้าง!"
"รู้และจำได้ แต่บอสสั่งไว้แบบนี้"
"งั้นเธอห้ามไปถ่ายแบบวันนั้นเด็ดขาด"
"ฉันจะไป!"
ฉันยักคิ้วให้นายแบงค์กาโม่แล้วเดินออกไป หมอนั่นก็เดินตามมาพยายามห้ามฉันไม่ให้ฉันไป และเวลานี้ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนทุกคนกลับบ้านหมดแล้ว ตอนฉันเดินออกมาก็ไม่เห็นยัยนิกเกิลสงสัยกลับบ้านนอนแล้วมั้ง แต่ฉันยังไม่กลับ
"ระวัง!!!!"
ปัง!!
พรึ่บ!
สะ...เสียงปืน ทำไมถึงมีเสียงปืนล่ะ ฉันกลัวนะ ตอนนี้ฉันตัวสั่นไปหมดแล้ว ก็ทุกทีเคยเห็นแต่ในละคร ไม่คิดว่าจะเจอเข้าจริง ๆ น้ำตาของฉันที่เกิดจากความกลัวก็เริ่มไหลออกมา ใครจะมาคิดว่าจะเจอในชีวิตเล่า T^T
"คงไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ"
ฉันกำลังนั่งกุมขมับอยู่ที่พื้น และร้องให้
"ฮึก...ฮึก..."
"นี่ เธออย่าร้องให้สิ เธอไม่เคยเป็นอย่างนี้นะ"
"ก็ฉันกลัวนี่ ฮึก... T-T"
ฉันก็ยังคงสะอื้นอยู่ พี่บอลต์ก็วิ่งออกมาเพราะได้ยินเสียงปืนล่ะมั้ง พี่บอลต์วิ่งออกมา ฉันก็ยังกุมขมับร้องไห้อยู่บนพื้น นี้ไม่ใช่ละคร ไม่มีเอฟเฟค แต่อยากกลับบ้าน แต่เขาอ่อนลุกไม่ขึ้น
"ลุกขึ้นมาได้แล้วยัยรถดูดส้วม"
"ฮึก... ฉันลุกม่ายขื้นนน T^T"
"อยากให้ผมอุ้มล่ะสิไม่ว่า"
"ถ้างั้นนายก็กลับบ้านไปเลย ฮือ ๆ ฉันลุกได้เมื่อไหร่ค่อยกลับก็ด้ายย~"
"..." เขานิ่งแล้วมองมาที่ฉันนั่งกุมขมับร้องไห้อยู่ที่พื้น แล้วย่อลงมา "มา ฉันพาเธอกลับบ้านเอง"
"ถ้างั้นเดี๋ยวฉันเก็บของให้แกนะแบงค์"
"ขอบใจ"
เขาอุ้มฉันมาแล้วก็เดินไปที่รถ ส่วนพี่บอลต์ก็เก็บของเสร็จก็เอาของมาให้ อีตาแบงค์กาโม่เสร็จ ก็ขับออกไปอย่างรวดเร็วถ้ากลับตอนนี้พี่ซิงค์ต้องว่าฉันแน่เลย Y-Y แต่พี่คาร์บอนไม่ว่าฉันหรอก ทำไงดีอ่ะ เขาก็พาฉันกลับถึงบ้านโดยปลอดภัย แต่ต่อจากนี้ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัย เขาอ่อนลุกไม่ขึ้น
"ลงไปได้แล้ว"
"ฉันลุกไม่ขึ้นน TOT"
"อะไรเนี่ย แค่เสียงปืน..."
"ก็ฉันไม่เคยได้ยินสด ๆ นี่แล้วฉันก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะโดน จะเจอ ฮึก!..."
"เอาโทรศัพท์มา ฉันจะโทรหาพี่เธอให้อุ้มเธอเข้าบ้าน"
"ไม่เอา พี่ชายฉันเอาฉันตายแน่เลย..."
เขาขึ้นรถแล้วขับออกไป นายจะพาช้านปายหนายยยย~! ฉันก็นั่งอยู่บนรถ เขาก็ขับมาจนถึงคอนโดแห่งนึงใกล้บ้านฉันเขาก็อุ้มฉันเข้าไปในคอนโด ซึ่งฉันก็อ๊ายอาย อาย คนเยอะแยะ(ในเวลาเกือบตี 1 ) พาฉันขึ้นห้องของเขา
"นายจะพาฉันไปไหน จะทำอะไรฉันน่ะ"
"กล้าคิดเนอะ ฉันแค่จะพามานอนที่ห้องฉันคืนนึงแล้วค่อยส่งกลับบ้าน"
"นายรู้มั้ยว่าพวกนั้นเป็นใคร..."
"ถ้าฉันบอกว่าเป็นพวกไอเบส เธอจะเชื่อมั้ย...?"
"เพราะอะไรล่ะ ถึงต้องขั้นฆ่ากันเลย"
"เพราะฉันดังกว่า ฮอตกว่า และหมอนั่นก็ชอบนิกเกิล แต่เธอชอบมาหาผมบ่อย ๆ"
"ไปหว่านเสน่ห์อะไรอีกล่ะ ธรรมดาเขาไม่เข้ามาหานายหรอก"
ฉันบ่นเสียงเบาที่สุดแล้วนะ แล้วเขาวางฉันไว้บนเตียง ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าขาฉันดีขึ้นเยอะแล้วนะ เดินได้แล้วแหละมั้ง แล้วถ้าฉันนอนบนเตียง แล้วหมอนั่นนอนไหนล่ะ คงไม่นอนเตียงเดียวกันนะ -O-^
"บ่นไรอีกล่ะ นู่น! ไปนอนไป ถ้าผมอาบน้ำเสร็จ แล้วผมจะตามไป"
"หา!! นอนเตียงเดียวกับนาย! OoO!!!"
"แล้วจะให้ผมนอนตรงไหนล่ะ"
"โซฟาไง"
"โซฟา!!!"
หมอนั่นไม่ยอม งั้นฉันไปนอนก็ได้กว้างกว่าเตียงที่บ้านฉันอีก นายนี่เรื่องมากจริง ฉันเดินไปที่โซฟาแล้วนอนลง ฉันไม่ได้หมอนผ้าห่มของหมอนั่นมาที่โซฟาด้วย มาแต่ตัว -*- พอเขาอาบน้ำออกมาเสร็จฉันก็หลับสนิทศิษย์ส่ายหน้าแลย (- -  ) (  - -) (- -  ) (  - -)
"เฮ้ออ~ จริง ๆ เลยน๊าา ยัยบ๊อง ^-^"
คร่อก...ฟี้~!
ฉันรู้สึกว่าเหมือนตัวฉันลอยขึ้น แล้วถูกวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล แล้วฉันก็หลับสนิทจนถึงเช้าแล้วพอตื่นขึ้นมา ฉันอยู่บนเตียงไม่แปลกถ้าเมื่อวานเขาอุ้มฉันมานอนบนเตียง แต่... ทำไม ? หมอนี่ต้องอยู่บนเตียงด้วยอ๊ะ อย่าบอกนะว่า...
ฉันเสียตัวให้เขาแล้วหรอ!
ไม่จริง! ไหนเช็กดูซิ
เสื้อผ้า... ครบ!
ทรงผมยุ่งเพราะการนอน...ถูกต้องแล้ว!
แล้วมาอยู่บนเตียงกับหมอนี่... มันก็ไม่ผิดแต่มันก็ไม่ถูก ฉันจะเสียบริสุทธิ์ก็เพราะคราวนี้แหละ T^T
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!!!"
"อะไรของเธอเนี่ยย!!!"
"ฉันนอนบนเตียงนายได้ไง ฉันจำได้ว่าฉันนอนอยู่ที่โซฟา... แล้วทำไมถึงนอนอยู่บนเตียงล่ะฮะ!!!"
"เห้ยย! อะไรวะ! ตั้งแต่เช้าเลยนะเธอเนี่ย ก็เห็นเธอนอนไม่สบายเท่าไหร่ ก็เลยอุ้มเธอมานอนบนเตียงฉัน! พอยัง ฉันจะนอนต่อแล้ว"
"นายนอนไม่ได้นะ มาพูดกับฉันให้รู้เรื่องก่อนสิ!"
นี่แน่ะ ๆ
"เฮ้ยย! เจ็บนะเว้ย ตีอยู่ได้ อย่าโดนแบบนั้นหรือไงฮะ!!"
"ถ้าอย่างนั้นนายนอนไป ฉันกลับบ้านก่อนก็ได้!!!"
ฉันลุกขึ้นจากเตียงของอีตาแบงค์กาโม่ จัดตัวเองให้ดูดีใช้ได้ แล้วก็เดินออกจากห้องแต่ทรงผมอะทำไงดีทำผมไม่เป็นT^T หวีก็ไม่มี หมอนั่นลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วอาบน้ำแต่งตัว เฮอะ! ไหนว่าจะนอนต่อ นอนไปเลย นอนให้มันตายไปเลย หวีไม่มี ใช้มือนี่แหละวะ เขาเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วนุ่มผ้าเช็ดตัวตัวเดียว ส่วนบนก็เปลือย ไอบ้ากาม ไม่เห็นรึไงว่ามีผู้หญิงอยู่ในห้อง ฉันรีบเอามือปิดตา
"นะ... นี่นาย ไม่เห็นรึไงว่าฉันอยู่ในห้อง ไอบ้ากาม T///T"
"อ้าว! ไม่ชอบหรอ โถ่! นึกว่าชอบ"
"จะบ้าหรอ อี๊! ไอคนโรคจิต ไอบ้ากาม ไอ้..."
"เงียบได้ยัง ถ้าไม่เงียบผมจะเอาปากฉันปิดปากเธอ"
"เงียบก็ได้ แต่ช่วยแต่ตัวให้เรียบร้อยกว่านี้หน่อยสิ!! >///<" ฉันไม่กล้าเปิดตาเลยอ่ะ กลัวเป็นตากุ้งยิง TOT
"เอ้านี่!"
"อะไรอีกอ๊ะ"
"เอาไปหวีผมซะ แล้วกลับกัน"
โถ่!! ตกใจหมดเลย นึกว่าจะทำอะไรฉันอีก ไม่... ฉันก็พอ TwT
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
55 พามาบ้านแล้วๆ ตกลงแบงค์ชอบรถเก่งหรอ 
จากคุณ troublemaker22/(troublemaker22) อัพเดตเมื่อ 17/11/2554 11:24:41
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 172 ท่าน