Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
catch of princess เจ้าหญิงแมวเหมียวตัวร้ายกับเจ้าชายไอดอลตัวแสบ
sakura-prince
CATCH OF PRINCESS 3 อย่างอนนะ เด็กดี (อร๊าย)
3
26/10/2554 14:52:23
314
เนื้อเรื่อง
++โรงเรียนอีกแล้วอ่ะ++ (เซ็งเป็ด เซ็งไก่ เซ็งปลากระโห้)
“ยู้ฮู เด็กๆ วันนี้พี่มาสอนแทนอาจารย์ประจำคาบสาม อ้า ครูชื่อ ปินธิภัทร นะ ยินดีที่ได้รู้จัก”
“ฮะ!” พี่ปินเป็นอาจารย์ ไม่นะ ไม่ พระเจ้าอย่าให้ชีวิตลูกต้องวุ่นวายไปมากกว่านี้เลย แต่รู้สึกว่าคนที่ตกใจจะไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวด้วยสิ
“ฮะ อะไร หล่อสวยคู่นั้นน่ะ ทำไม ครูหล่อขนาดจะมาเป็นอาจารย์ไม่ได้เลยเหรอ” นั่น ไอ้พวกเพื่อนที่น่าลากทั้งหลายก็ยังจะมาโห่ร้องก้องเสียงเสียงกันอีก พวกคุณๆทั้งหลายจะไปรู้อะไร คุณครูสุดหล่อคนนี้จับฉันไปร้องเพลงสุดเลี่ยนซะขนาดนั้น แถมแต่ละเพลง เสียดสีฉันสุดยอด
“อะ...ค่ะ ค่ะ” เฮ้อ
“เออ ครูก็แค่มาเป็นกรรมการประเมินการทำงานพิเศษเท่านั้นแหล่ะ แต่ยังไม่เริ่มกันเลยใช่มั้ย”
“ครับ/ค่ะ” ผสานเสียงคนขี้เกียจ -_____-
“งั้นเอา เอ่อ จับคู่ดีกว่า ห้องนี้มีชายหญิงเท่ากัน ห้าม            ซ้ำล่ะ” เฮ้ย มีจำกัดเพศด้วยเรอะ ไม่ยุติธรรมที่ซู้ด อ๊ะ จริงสิ เรียวไง ไปดีกว่า...เพียงแค่ฉันลุกออกจากโต๊ะเท่านั้นล่ะ ยัยปันใจสุดแสบก็คว้าเนื้อชิ้นโตของฉันไปครอง ฮือ ปันใจสมชื่อ ทิ้งฉันได้ลงคอ T^T และเสียงกระซิบของคู่นั้นก็กระแทกหูฉันอย่างจัง เพล้ง (เกินไป) โครม (ก็เอากับมัน) ปู้ด (จบฉากเจอกันหน่อยมั้ยยะ)
 
จะให้ไปขัดฟันนี่กับเคทตี้ได้ยังไง เนอะ
ช่าย คู่รักหวานแหวว ต้องอยู่ด้วยกัน ฉันรักแกนะ ยัยเคท
 
แล้วการกระทำเยี่ยงนี้ดอกฤา ที่ว่ารักเรา อยากจะกันแสงเจ้าค่ะ Y^Y
 
เธอเชื่อมั้ย ไม่มีใครกล้าเข้าไปขอคู่กับฟันนี่หรอก เย็นชาซะขนาดนั้น
และก็ไม่มีชายใด แน่พอที่จะไปขอคู่กับยัยเคทด้วย
 
ใครก็ได้ ไม่ต้องแน่ฉันก็ยอม และก็ขอให้พวกแกเดาผิด...
และก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นสาวไทยแท้แต่ดูสวยในสายตาที่มองแต่ฝรั่งอย่างฉันฉัน และก็คงจะขอคู่กับอีตาบ้านั่น ไชโย ถ้างั้นก็คงจะเหลือให้คู่ด้วยสักคน ลั้ลลา
 
เพียงฝัน นายคู่กับฉันได้มั้ย
ได้ๆ ฉันย๊อม ยอม ยอม คู่กับฉันนะ สุดสวย ขอให้เป็นอย่างที่ฉันขอเถอะ
ขอโทษนะ ฉันคู่กับเคทเขาแล้ว
 
อีตาบ้า ใครเขาจะไปคู่กับนายยะ หนอย ฉันกำหมัดชูอย่างเคียดแค้น ส่วนหมอนั่นน่ะเหรอ ยิ้มกริ่มเชียวนะนาย -_____-+++
 
“ตกลงกันได้แล้วใช่มั้ย อ่ะ งั้นเอ่ยชื่อใคร บอกคู่ตัวเองด้วยนะ จะได้เขียนเลขกำกับไว้ เลขที่หนึ่ง นาย ประกายกาญจน์” ชิ เพียงฝัน ประกายกาญจน์ ฟังยังไงๆก็ผู้หญิงชัดๆ
“นางสาว รินทิราพร ครับ”
“กะไว้แล้ว ว่าเคทกับเพียงฝันต้องคู่กัน อ่ะ คู่ต่อไป” นี่หมายความว่า ทั้งหมดเป็นแผนของพี่ปินใช่มั้ยเนี่ย ถามจริงเด้
 
 ++พักเที่ยงจ้า++
“ไอ้ที่ว่ากะแล้ว หมายความว่าพี่ปินวางแผนไว้ใช่มั้ยค่ะ” จบคาบสี่ ฉันก็วิ่งแจ้นมาหาพี่ปิน นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
“ก็ครูคนเดิมเขาบอกพี่ไว้อย่างนี้นี่นา ที่จริงก็ลุ้นเหมือนกัน ว่าเคทกับเพียงฝันจะคู่กันรึเปล่า และก็เป็นจริงซะด้วย ฮะ ฮะ” ยังจะมาหัวเราะอีกนะพี่ปิน ตอนนี้หนูซีรั่ว เอ๊ย ซีเรียสอยู่นะ
“ตาย หนูตายแน่” บ้านก็อยู่หลังเดียวกัน เรียนก็ห้องเดียวกัน ร้องเพลงก็อัลบั้มเดียวกัน แล้วไหงต้องมาทำงานด้วยกันอีกเนี่ย อยากจะเอามีดเสียบตับยุงจังเลยโว้ย
“ไม่พอใจก็ไปคุยกับเพียงฝันเขาสิ เผื่อเขาจะช่วยให้หนูลงทิฐิกับเขาได้บ้าง”
“แล้วเปลี่ยนคู่ได้มั้ยคะ”
“ไม่ได้” ใจร้ายที่สุด
 
“นี่ ทำไมนายต้องบอกว่านายคู่กับฉันยะ ฉันไปอยากคู่กับนายตอนไหนมิทราบ”
“ยัยนั่นน่ะ อ่อนแอ กระแดะ แทะผู้ชายไม่เลือกหน้า ฉันเกลียดผู้หญิงแบบนั้นที่สุด” นี่นายยังใช่ผู้ชายอยู่รึเปล่ายะ ถ้ามีผู้ชายหน้าไหนมาว่าฉันแบบนี้ ฉันแช่งให้มันไปเกิดใหม่ไปแล้วย่ะ
“ก็แล้วคนอื่นอีกตั้งเยอะนี่ ทำไมนายไม่ไปขอเขา”
“พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง ฉันบอกว่าไม่ชอบให้ผู้หญิงมาเกาะแกะ และก็มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น ที่ขยาดฉันยิ่งกว่ายักษ์กว่ามาร”
“พี่เพียงฝันขา วันนี้พาหนูไปกินข้าวด้วยนะคะ” ฉันรี่เข้าไปเกาะแขนหมอนี่อย่างทันใจ หึ นายเกลียดอะไร ฉันก็จะทำอันนั้นแหล่ะ ดูซิ ใครมันจะหน้าด้านหน้าทนไปกว่าฉัน
“จ้ะ เบบี๋ ถ้าวันนี้ให้พี่เพียงฝันนอนบนเตียงด้วยคน พี่เพียงฝันจูบเป็นรางวัลเลยนะ” มียังงี้ด้วยเรอะ อร๊าย แขยง
“นายได้นอนนอกห้องแน่ อีตาเพียงฝันโรคจิต” สรุปได้เลยว่า หมอนี่ด้านกว่าฉัน...ปลีกตัวอย่างฉับพลันค่ะ -______-
 
++ร้านกาแฟ Sakura ribbon++ 
ร้านกาแฟสีฟ้าซึ่งทาสีผนังข้างในเป็นสีเขียวอ่อนดูสบายตา โต๊ะกระจกสไตล์ฝรั่งเศสและเก้าอี้เข้าชุด ข้างหน้าร้านที่มองผ่านกระจกบานใหญ่ มีสวนดอกไม้เล็กๆหลากสีจัดด้วยความสวยงาม
“ร้านนี้มีคนรู้จักแค่ไม่กี่คน และก็มีแค่ลูกค้าประจำแค่ไม่กี่คนเท่านั้น พี่ก็เลยพาทั้งสองคนมาทำงานที่นี่ จะได้ไม่วุ่นวาย”
“ที่มันวุ่นวาย ก็ไอ้ชุดเมทบ้าๆนี่แหล่ะค่ะ เห็นแล้วรับสภาพตัวเองไม่ได้” ถึงแม้เจ้าของร้านและลูกค้า ต่างมองกันเป็นตาเดียวกัน ว่าฉันสวย เพราะว่าพี่ปินเขาลงทุนแต่งหน้าทำผมให้ แต่ฉันรู้สึกว่ามัน ไม่เหมาะอ่ะ
“ฉันก็ใส่ เธอจะโวยวายไปทำไม รีบๆไปทำงานได้แล้ว”
“ทนทานจริงนะ พ่อคุณ” หมอนี่อยู่ในชุดสูทผูกริบบิ้นแบบพ่อบ้าน หมอนี่มีทั้งแจกลายเซ็น ขอถ่ายรูป สาวหลงกันเป็นแหนบๆ ชิ เห็นแล้วหมั่นไส้
“พี่สาวฮะ ผมขอชาฝรั่งที่หนึ่งฮะ เอ่อ ใส่น้ำตาลซินามอนเยอะๆนะครับ” เด็ก ม.2/1 โรงเรียนเซนต์โยฯที่อยู่ข้างๆ แต่ว่าน้องคนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่มากเลย หน้าตายิ้มแย้มแต่ดูลุ่มลึก มองลอดแว่นอย่างอารมณ์ดี อ๊าย น้องคนนี้น่ารักจัง   
“จ้า เอ แต่พี่ว่าแค่ช้อนเดียวมันก็หวานแล้วนะ”
“ของอย่างนี้มันก็ขึ้นอยู่กับคนชอบ ต่อให้มันดูแย่ แต่เราก็ชอบ จริงรึเปล่าครับ” อะไรของเขานะ ดูงงๆแต่ก็เหมือนว่าฟังแล้วสบายใจดีจัง
“จ้ะ จ้ะ”
“ผู้ชายที่อ่อนโยนมักจะโดนผู้หญิงที่เย็นชาแทงใจ แต่เมื่อผู้หญิงอ่อนโยน ผู้ชายกลับอ่อนแอ.....อ๊ะ ไม่มีอะไรครับ ผมไม่น่าไปกวนเวลางานของพี่สาวเลย”
“จ้ะ จ้ะ” บทความดังกล่าว สาวน้อยในชุดเมทหารู้ไม่ว่า มีชายคนหนึ่งแอบมองเธออย่างขุ่นเคือง
“=_=”
“เธอคงไม่คิดแบบที่ไอ้เด็กนั่นพูดใช่มั้ย” เอ๋ อะไรของหมอนี่อีกเนี่ย
“ไม่อยู่แล้ว ผู้หญิงไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้นหรอก หากชายที่รักอ่อนโยน แค่ไม่เห็นหน้ากันก็ขาดใจ แล้วนายน่ะ หัดรักษาน้ำใจผู้หญิงเขาซะบ้าง นี่ แล้วทำไมต้องมาถามฉันอ่ะ”
“ก็เด็กนั่นพูดกับเธอ ไม่ถามเธอแล้วจะให้ไปจุดธูปถามพรายกระซิบรึไง”
“ชิ นายนี่มัน ปากคอเราะร้ายเหมือนผู้หญิงจริงๆ ชื่อก็ผู้หญิง หน้าก็ผู้หญิง ให้เรียกว่าตุ๊ด คงไม่ว่ากันนะ” ว๊าย พลั้งปากไปค่ะ แต่ก็ดีใจจัง ที่คิดได้
“ไม่มีตุ๊ดที่ไหนมันหล่อเท่าฉันหรอกน่า” อร๊าย กล้าพูด
“ถามจริง นายเคยเอาถาดฟาดหน้าตัวเองอยู่รึเปล่า”
“ไม่เคย”
“ลองไปทำดู รับรอง นายไม่เจ็บแน่นอน”
“จะว่าก็ว่ามาตรง”
“ด้านซะไม่มีใครเกินเลยย่ะหล่อน” นายบอกให้ว่าตรงๆน๊า ^_____^
 
++สวนสาธารณะ++
“เฮ้อ น่าเบื่อชะมัด วันๆได้แต่ยืนๆนั่งๆ น่าเบื่อ แล้วไหงจะไอ้ชุดเมทบ้าๆนี่อีก” สวนสาธารณะข้างร้าน หลังจากพวกเราเลิกงาน ก็จะต้องที่นี่เป็นที่แรกเสมอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ก็ดีนะ มีสวนดอกไม้เต็มไปหมดเลย
“ดอกกุหลาบ ความเพียบพร้อมที่ได้มาจากความพยายาม แต่ก็สิ้นสุดไปอย่างรวดเร็ว หากพยายามอีกสักครั้งและตลอดกาล ดอกกุหลาบดอกใหม่และดอกต่อๆไปจะเบ่งบานอย่างงดงาม”
“พล่ามอะไรของนาย”
“นิยามของพ่อฉันน่ะ พ่อฉันเป็นนักเขียนหนังสือกวี ดังมากด้วย”
“เอ๋ ไม่ยักกะรู้ นี่ แล้วพ่อนายชื่อไรอ่ะ เผื่อฉันจะรู้จักบ้าง”
“ศาตราจารย์ ปรายฟ้า” หมอนี่ท่าจะรักพ่อมากแฮะ แค่เอ่ยชื่อก็ถึงกับ...เฮ้ พี่บอกว่าพ่อหมอนี่ตายไปแล้วนี่ โอ๊ย ทำบ้าอะไรเนี่ย ยัยเคท
“อา นิยามแห่งกาลเวลา แม่ฉันเคยอ่านให้ฟังตอนเด็กๆ ได้รางวัลยอดเยี่ยมตั้งห้าปีซ้อนแน่ะ สุดยอดเลยเนอะ พ่อนายนะ ไม่ใช่นาย” เวลาที่ผู้อื่นทุกข์ใจ ฉันคิดว่าทำให้เขาสบายใจขึ้น จะเป็นหนทางที่ดีที่สุดเสมอ ดีกว่าไปนักร่วมทุกข์กับเขา ให้เขาทุกข์หนักไปกว่าเดิม แต่ฉันว่าหมอนี่ไปไม่ทุกข์เลยสักนิด ด้านตัวแม่ แน่ะ ยังจะมายิ้มอีก
“มีฉบับภาษฝรั่งเศสด้วยนะ นี่ ฉันซื้อมาเมื่อวันก่อนนี้เอง”
“แล้วมันไม่เหมือนกันเหรอ”
“ยัยโง่เอ๊ย” ฉันรู้ ฉันมันโง่ แล้วไอ้ท่าทางตบหน้าผากแล้วบอกว่าโง่นี่ ฉันเข้าถึงขั้นยัยงั่งได้ยัง (โง่ได้อีก ว่างั้น?)
 
++มุมพิเศษ++
“ชูแว๊บ ชูแว๊บ นี่เรียว เราต้องแอบดูคู่นี้อีกนานมั้ยอ่ะ” หญิงสาวเพื่อนสนิทของคู่รักที่พวกเขาสมมุติและภาวนาให้เป็นจริง
“ก็จนกว่าฟันนี่กับเคทตี้จะกลับบ้านนั่นแหล่ะ เธอจะกลับก่อนฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ”
“จะบ้ารึไง ให้ฉันพลาดโอกาสสุดพิเศษได้ยังไง เผื่อยัยเคทกับเพียงฝันจูบกัน ฉันล่ะได้เสียดายไปตลอดชีวิตเลยนะ”
“ฮะ ฮะ เธอนี่ น่ารักจัง ถ้าเสียดายขนาดนั้น จูบฉันแทนมั้ยล่ะ”
“ถ้ายัยเคทจูบเพียงฝันเมื่อไหร่ นายได้จูบฉันแน่” ก็แหง คนอย่างยัยเคท ชาตินี้ก็ไม่ชายใดมาปล้นริมฝีปาก หรือแม้จะแตะต้องตัวได้ ซึ่งมันก็ไม่มีวันอยู่แล้ว ที่ยัยเคทจะมอบจูบให้ใครง่ายๆ ต่อให้เป็นเพียงฝัน ไอดอลเบอร์ 1 ของประเทศก็เหอะ
“ล้อเล่นน่า เอาจริงเอาจังไปได้”
“ล้ออีกทีฉันตบนายแน่”
“จูบฉันมั้ย”
“เผี๊ยะ.....” เรียบร้อย
 
............................................................................................................
 
“ว๊าย ตายแล้ว เรียว ไปทำอะไรมา ทำไมหน้าแดงอย่างนั้น” เหมือนรอยตบเลยนะนั่น แต่ผู้หญิงคนไหนเขาจะไปตบเรียว เจ้าชายในดวงใจของใครหลายๆคนล่ะ ถ้ามียัยนั่นก็โค-ต-ร      ไร้จิตใจแล้ว (รู้สึกว่าจะแถวๆนี้ล่ะ)
“อย่าห่วงฉันเลย แค่อุบัติเหตุจากงานเล็กน้อย”
“มา เอาหน้ามา เดี๋ยวฉันทายาให้”   
“เอ้อ”
“ฉันมันเป็นพวกมือหนัก ก็เลยเอาแอลกอฮอร์ใส่ขวดน้ำหอมไว้ หลับตาไว้นะ” ฉันฉีดไปสัก 3 ครั้ง ว้า หมดไปเยอะเลยนี่นา
“อ๊า เย็นจัง” เรียวในท่าหลับตาปี๋นี่ ก็ดูน่ารักดีอ่ะเนอะ
“เป็นไงๆ ดีกว่าตอนทายาใช่มั้ย” โดยที่ทั้งคู่ ก็หารู้ไม่ว่า (อีกแล้ว) มีชายคนเดียวกันกับตอนที่แล้ว ก็มองอย่างขุ่นเคืองอีกนั่นแหล่ะ -______-
 
“ยู้ฮู วันนี้เวรนายทำข้าวเย็นใช่ปะ นายจะทำอะไรอ่ะ” ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกในขณะนี้.........
“เพียงฝัน” เงียบ -_____-
“เพียงฝัน” เงียบ T^T
“เพียงฝัน” แล้วก็ยังคงเงียบอยู่ O____O
“อีตาบ้าเพียงฝัน นายเป็นอะไรของนายยะ” -______-+++
“ฉันจะทำอะไรก็เรื่องของฉัน” อ๊าย กวนประสาทที่สุด แต่ทำไมวันนี้หมอนี่ดูซึมๆ ไม่สบายอ๊ะเปล่าหว่า
“=_=”
“เพียงฝัน ไปซื้อดินสอให้ฉันหน่อยได้มั้ย” ก็เอาสิ ถ้าหมอนี่ไป แสดงว่าวันนี้หมอนี่ต้องอารมณ์บ่จอยอยู่แหงๆ ก็ถ้าปกติน่ะเหรอไปเองสิ มีมือมีเท้าไม่ใช่รึไง อ้อ หางมันคงถ่วงไว้ ชัวร์
“เออ” ฉันเดาถูกด้วย
“อ่ะ....เอ่อ...” ตกลงนายเป็นประจำเดือนรึเปล่าหว่า
“วันนี้ฉันขออยู่เงียบๆ” แล้วอีตาบ้านี่ก็ออกไปอย่างเงียบเชียบ นายเป็นอะไรของนายกันแน่นะ
 
“เพียงฝัน ข้อนี้ทำไง” ต้องรู้ให้ได้ ว่านายเป็นอะไรกันแน่ ทำไม่ถึงได้ทำตัวแปลกๆได้ขนาดนี้
“เอาไว้ตรงนั้นแหล่ะ เดี๋ยวฉันทำให้เอง”
“นายเป็นอะไร ไม่พอใจอะไร ทำไมต้องมาลงที่ฉัน รึว่ามันเป็นเพราะฉันกันแน่ บอกฉันมานะ”
“ฉันบอกแล้วไง ว่าอยากอยู่คนเดียว” อา ทำไมมันเหมือนว่าอยากจะร้องไห้นะ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย รึว่าเราทำเขา รึเขาทำเรา แล้วเราไปทำอะไรให้ล่ะ ทำไมเราต้องเสียใจด้วยล่ะ
“นี่น่ะเหรอ การรักษาน้ำใจผู้หญิงของนาย รู้จักคนผิดจริงๆ ขอตัว นายคงอยากอยู่คนเดียว” ออกมาได้ก็ดีแล้ว ไปนอนห้องพี่ก็ได้
 
“พี่ วันนี้หนูนอนด้วยนะ”
“เฮ้ย ได้ที่ไหนเล่า เพียงฟ้าเขาก็อยู่นะ”
“นะ ให้หนูอยู่นะ ไม่งั้นหนูนอนไม่หลับจริงๆ” รู้สึกเกรงใจพี่เขายังไงๆก็ไม่รู้แฮะ
“ไม่ได้ กลับไปห้องของแกเลย Now”
“ให้น้องเขา....” พอคุณพี่เขาจะช่วย ไอ้น้องที่ฉันพยายามหนีมันก็มา ฮึ นายอยากอยู่คนเดียวไม่ใช่รึไง
“ให้เขาอยู่ไปเถอะครับ ไม่งั้นทั้งเขาทั้งผมคงขาดใจ” อ้าว เงียบกันถ้วนหน้า......................................... .................................................. ซึ่งเป็นจังหวะเดียวที่หมอนี่เดินออกไป
“หมับ.... โอ๊ย” อยู่ๆพี่เขาจะทำอะไรเนี่ย พี่จับข้อมือของฉันกับหมอนี่ได้ด้วยมือเพียงข้างเดียว
“ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอโกรธเคืองอะไรกัน แต่ขอบอก ถ้าฉันโกรธ จะให้ฉันฆ่าคนก็ยังได้ เพียงฟ้า ไปเอากุญแจมือมา”
“นะ...นี่นาย ไม่แรง....”
“รึนายจะให้ฉันทวนความจำนายอีกรอบ คำไหนคำนั้น” อะไรกัน ฉันเพิ่งจะเคยเห็นสายตาของฆาตกรจริงๆก็วันนี้ล่ะ แปลกไปกว่านั้น สายตานั่น มันเป็นของพี่ผู้กวนประสาทคนนั้นของฉันจริงๆน่ะเหรอ
“กริ๊ก...ฉันไม่สนคำแก้ตัวหรืออะไรทั้งนั้น กุญแจมือนี่ ครบสามเดือนเมื่อไหร่ฉันจะปลดให้ จะกินข้าว อาบน้ำ ไปเรียน เข้านอน ห้ามคิดตุกติก ไม่งั้นหนักกว่าเดิม” กุญแจมือสีขาวที่สลักว่า PCก็คงจะย่อมาจาก เพียงฟ้ากับคอปเตอร์นั่นแหล่ะ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากรู้เลยสักนิด
 
ดารา คงไม่มีวันที่จะพ้นกับคำว่าข่าว ซึ่งก็พาดหัวข้อไว้ซะหน้า 1 เลย ไอดอลหนุ่มหน้าหวาน ควงสาวเย้ยวงการ แถมเนื้อหาข่าวยังบอกอีกว่า ติดกุญแจมือ คาดว่าคงเล่นอะไรแผลงๆ หรือทำแบบประสาคู่รัก ตอนนี้ฉันเครียดนะ ถ้าเจอยัยนักข่าวนี่เมื่อไหร่ แม่ตบสิบฉาดไม่เลี้ยงแน่
“ฝัน ไหวมั้ย ถ้าไม่ไหวพี่ขอคอปเตอร์เขาให้ก็ได้” ห่วงกันซะจริ๊ง แล้วพี่ฉันล่ะ เชอะ หัวเราะร่าเหมือนเดิมอีกแล้ว คอยดูนะ ครบสามเดือนเมื่อไหร่ หนูแก้แค้นแน่
“ไม่เป็นไรครับ แค่ 3 เดือนพี่เขาก็ถอดให้แล้ว”
“ไอ้ที่ว่าจบน่ะ พี่ว่าไม่จบแบบนี้หรอก ตอนแรกๆพี่โคตรจะเกลียดคอปเตอร์เลยล่ะ หมอนี่ก็หมั่นไส้พี่ซะจนจะฆ่าจะแกงกัน อยู่ๆก็ไปทำอีท่าไหนก็ไม่รู้ ล็อกไว้ด้วยกันแบบนี้ อยู่ด้วยกันตั้งสองเดือน กว่าจะรู้หมอนี่น่ะจงใจทำ ก็เป็นเพื่อนกันไปซะแล้ว”
“ก็แล้วไงครับ ผมดีใจด้วยซ้ำ ที่ถูกผูกกันไว้แบบนี้” ใครจะไปดีใจกันยะ ไม่คิดถึงหัวอกฉันบ้างเลย
“อ้าว ไม่งอนกันแล้วเหรอ”
“เปล่า ผมจะเอาคืนยัยนี่ ให้สาสมกับที่ทำไว้กับผม” ฉันไปทำอะไรนายไว้ยะ อีตาบ้านี่ นายนั่นแหล่ะ ที่ทำจนเรื่องมันเป็นแบบนี้ สามานสำนึกน่ะ สะกดเป็นมั้ย >^<
 
“ฉันไปทำอะไรให้นาย บอกฉันมาสักทีสิ ทำร้ายคนอื่นอย่างนี้ ไม่มีใครเขาสนุกไปกับนายหรอกนะ”
“อยู่เฉยๆไปซะ อย่าพูดมาก” ดู ดู๊ ดู ดูมันทำ ทำไมถึงทำกับฉันได้
“พอสักทีเถอะน่า แต่ก่อนฉันพอจะรับนายได้นะ แต่ตอนนี้นายทำให้ฉันเกลียดนายไปแล้ว ฉันไม่ชอบคนที่เก็บอะไรไปคิด แล้วตัวเองก็ถูกอยู่ฝ่ายเดียวนะ หัดฟังคำคนอื่นบ้างสิ”
“ก็ไม่ได้ขอให้เธอมาชอบสักหน่อย”
“ก็ดี ครบสามเดือนเมื่อไหร่ นายเตรียมออกไปจากชีวิตฉันได้เลย”
“ก็ต้องการอย่างนั้นอยู่แล้ว” ใจฉันมันด้านชาเพราะความชั่วของนายไปแล้วล่ะ ฉันไม่มีวันร้องไห้ให้นายเห็นเป็นอันขาด และนายก็คงไม่ต้องการเห็นมันหรอก
 
................................................................................................................
 
“เอาเข้าแล้วไง อยากทำอะไรตามความโกรธของตัวเอง แล้วเป็นไง ถ้าสองคนนี้เกลียดกันจริงๆ ฉันหักคอนายแน่”
“ก็ไม่นึกว่ามันจะเป็นอย่างนี้นี่นา แต่ฉันทั้งสองจะดีกันได้นะ ไม่เกินสัปดาห์หรอก”
“ก็เพราะไอ้คำรับประกันของนายนี่แหล่ะ มันถึงเป็นแบบนี้”
“เออ เดี๋ยวฉันแก้ปัญหาเองได้น่า”
“ให้มันทำได้จริงๆเหอะ ถ้าไม่ได้ นายตายแน่”
“ขอโทษคร้าบ คราวหน้าจะไม่ทำแล้วคร้าบ” และฉากของพวกพี่ๆ ก็จบลงเพียงเท่านี้ ตาผมบ้างล่ะ
 
 [Special Plan: Peangfun]
นี่ล่ะน้อ เขาเรียกว่าอารมณ์พาไป รักมาก ก็เกลียดมาก ผมไม่น่าทำอะไรบ้าๆลงไปเลย ตอนที่ผมทะเลาะกับยัยแมวเหมียวครั้งแรก ผมก็คิดว่าจบๆกันไปก็ดี แต่เพราะกุญแจบ้าๆนี่ ที่ทำให้ผมได้อยู่กับยัยนี่ พอได้คุยกันบ้าง ผมก็โล่งใจ จนความรู้สึกผิดมันเข้ามาแทนที่ ผมคิดว่าจะใช้เวลาที่มีอยู่ แก้ไขสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ แต่คำว่า ออกไปจากชีวิต มันทำให้แผนการของผม เหลือโอกาสเพียงน้อยนิดดั่งเม็ดน้ำตาลกลางแสงตะวัน
“ฮะโหล เรียว ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย” ยัยแมวเหมียวหลับไปแล้ว ทั้งๆที่ยังไม่ได้อาบน้ำเนี่ยนะ เฮ้อ ก็ความผิดเรานี่หว่า
“เรื่องกุญแจมือของพี่เคทตี้ใช่มั้ย”
“ใช่ และฉันก็ใส่อารมณ์ไปแล้ว ไม่รู้จะทำไงดี”
“ไม่ต้องมารักศักดิ์ศรีตอนนี้เลยนะ ไปขอโทษเคทตี้ซะ ไม่งั้นฉันก็จะโกรธนายเหมือนกัน”
“ฉันก็ว่าจะทำ แต่ยัยนั่นเกลียดฉันไปแล้ว ขอโทษไปจะได้อะไรล่ะ”
“เออ งั้นนายก็หาโอกาสพูดดีๆกับเคทตี้ หาทางปรับความเข้าใจซะ ให้สำเร็จก่อน 3 เดือน ถ้าสำเร็จ เคทตี้ไม่มีทางไล่นายหรอก ขนาดเรื่องยาเลิฟนั่น เคทตี้ยังให้อภัยเลย”
“ขอบใจ งั้นแค่นี้นะ บาย” ผมพับโทรศัพท์อย่างอย่างไม่เกรงใจเจ้าของ (พี่ปิน) และก็ไม่มีอารมณ์จะนอน หน้ายัยแมวเหมียวดูแดงๆ เหมือนกำลังฝันอยู่
“ก็กะไว้แล้ว ว่าดอกฟ้ามันไกลเกินเอื้อม หึ ก็ฉันมันคนที่ไม่คู่ควรนี่นา เผลอใช้อารมณ์อยู่เรื่อย ก็แปลกเนอะ ทั้งๆที่เธออยู่กับคนอื่นตามปกติ แล้วก็มีความสุขดีด้วย แต่มันก็ดูเคืองๆยังไงก็ไม่รู้ ถ้าเธออยู่คนเดียว แล้วทำหน้าเศร้าๆ ฉันก็ยิ่งเคืองเข้าไปใหญ่ แถมเคืองตัวเองอีกต่างหาก ที่ทำให้เธอเป็นแบบนั้น ถ้าเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ฉันจะพาเที่ยวเป็นการไถ่โทษนะ” และชายหนุ่มก็หลับฟุบไป หารู้ไม่ว่า หญิงสาวที่เขาพร่ำภาวนาด้วยนั้น ตื่นตั้งแต่เสียงพับโทรศัพท์ที่ดังลั่นนั่นแล้ว
“ต้องให้ฉันหลับก่อนใช่มั้ยยะ นายถึงจะพูดหวานๆแบบนี้”
 [Special End: Peangfun]
 
“อ๊าย นี่นายจะทำอะไรของนายยะ”
“ไปทำอาหารเช้า ถ้าไม่อยากโดนลากไปก็รีบลุกเร็ว” ก็ยังดีที่มันตอบ -_____-
“รู้แล้วย่ะ”
“=_=”
และแล้วมันก็ถึงห้องครัว
“หยิบมีดมา”
“เอ๋ ฉันเหรอ”
“อย่ามาทำเอ๋อ มีดก็มีด เร็วๆ” อ๊าย ถ้าฉันไม่ได้ยินเรื่องเมื่อคืน ฉันตบนายไปแล้วนะยะ อีตาบ้า
“ชิ เอาไป” แล้วฉันก็บ่นงุบงิบไปซักสี่ชาติเศษๆ
“อาหารที่ฉันจะทำ ไม่มีส่วนผสมของน้ำลาย หุบปากซะ” ร้ายจริงนะ พ่อคุณ เห็นแล้วฉันอยากจะรีบหลับไวๆ นายจะได้กลายเป็นคนปกติสักที
“รู้แล้วย่ะ”
“โอ๊ะ....” ไชโย มีดบาดมือหมอนั่นจนได้ สมน้ำหน้า กรรมตามสนอง
“ทำไปเลย อย่ามาสำออย” นี่แหล่ะค่ะ การรักษาน้ำใจของผู้หญิง
“อย่ามาสั่ง ฉันทำเองได้” และน้ำใจของฉันก็ถูกส่งคืน แต่ฉันทนไม่ไหวแล้ว หมอนี่หั่นผักไปพร้องกับเลือดที่เริ่มไหลมากขึ้นเรื่อย
“มานี่ ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ”
 
++ห้องนั่งเล่น++
“มือฉันหนัก เจ็บรึเปล่า”
“ของแค่นี้” ผู้ร้ายปากแข็ง ทีโทรศัพท์แตกคาหัว เลือดไม่ออกยังร้องโอ๊ยเลย
“เลิกทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจได้แล้วน่า ฉันก็เป็นห่วงนายเหมือนกันนะ ขนาดฉันมือหนัก ฉันยังลงมือทายาให้นายเองเลย เพี้ยง หายแล้ว คาถากันขี้ผึ้งเบอร์ 28 เชียวนะ” ไม่รู้มันเป็นอะไร อยู่ก็อดยิ้มไม่ได้ รู้สึกว่ามีความสุขยังไงก็ไม่รู้ ผู้ชายคนนี้มีอิทธิพลต่อฉันมากจริงๆ
“เฮ่ อย่างที่มันก็เป็นเกลื้อนแล้วน่ะสิ”
“อ้า หายงอนแล้ว ใช่ป่ะ ใช่ป่ะ”
“เออ”
“หายงอนแล้วจริงๆนะ”
“ผมหายงอนแล้วครับ”
“เอ๋ ไม่เห็นจะได้ยินเลยอ่ะ”
“ก็บอกว่าหายงอนแล้วไงล่ะ ยัยบ้า”
“อ๊าย ขอโทษ” แล้วนายจะตะโกนทำพระแสงเลเซอร์รึไงยะ-______-+++
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกมากๆค่ะ
จากคุณ theposeidon/(theposeidon) อัพเดตเมื่อ 27/10/2554 20:53:20
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 281 ท่าน