Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
เล่ห์รักร้าย นายลูกหนี้
TGpegasus
บทนำ
1
26/10/2554 11:05:38
425
เนื้อเรื่อง
                “อยู่ไหนวะ  ไอ้ตำราทำอาหารเนี่ย นายช่วยฉันหาทีเซ่!”
                “หึ!ปัญญาอ่อน นายจะเอาไปส่งให้ยัยซินดี้งี่เง่าของนายจริงอ่ะ นี่เกิดบ้าอะไรขึ้นอีกวะถึงจะทำอาหารไทย ฮ่าๆๆ”
                “ตกลงนายจะช่วยไม่ช่วยฮะ ฉันไม่ได้ลากนายมาวิพากษ์วิจารณ์ซินดี้นะคิน!!”
                โว้ยยยย!ใครที่ไหนมาแหกปากแถวนี้วะเนี่ย เสียสมาธิในการอ่านนิยายหมดเลย ฉันอุตส่าห์หลบจากความวุ่นวายภายนอกเข้ามาอ่านในร้านหนังสือแล้วนะ
                “แล้วนายจะให้ฉันช่วยหายังไง ผู้ชายนะเว้ย คนก็เยอะนายไม่อายเขารึไง”จากหางตาผู้ชายที่หันหลังให้พูดก่อนจะเกาหัวแกร็กๆ
                “ช่างปะไรฉันไม่ได้ทำไรผิดนี่หว่าแค่มาหาตำราทำอาหารกับนายสองคนเอง”
                “นั่นแหละๆ นายไม่กลัวเขาจะคิดว่าเราเป็นคู่เกย์กันรึไง”
                “กลัวทำไม ปากหอยปากปู นายหาตรงนี้นะ ฉันจะไปดูตรงนั้นหน่อย”
                ไอ้บ้าเอ๊ย! ทำไมไม่ถามพนักงานฮะ เฮอะ!ผู้ชายอะไรเดินหาตำราทำอาหาร   แว๊กก!แล้วฉันไปแอบฟังเขาพูดกันทำไมล่ะเนี่ย อ่านต่อดีก่า
                “นี่เธอ!...เธอนั่นแหละ หูแตกรึไงหลีกทางหน่อยเซ่!มานั่งเกะกะขวางทางอยู่ได้”
                เสียงไม่โสภาดังอยู่บนหัวฉัน จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่เงยหน้าขึ้น บ้าเอ้ย!ทำลายสมาธิฉันยังไม่พอสินะหมอนี่คงอยากตายจริงๆ
                “เหอะๆ ตำราอาหารไม่ได้อยู่ชั้นนี้สักหน่อย นี่มันชั้นนิยาย”
                 เสียงฉันเอง หุหุ กะว่าจะด่ากลับสักหน่อยแต่ทำไมหมอนี่หล่อจังอะ อ๊าก!!!เส้นเลือดดำจะเด้ง เส้นเลือดแดงจะกระฉูด โลกนี้มีเทพบุตรอยู่ด้วยรึเนี่ย เง้อ!ด่าไม่ลง
                “เธอไม่ต้องมาทำเสียงเรียบๆ เหมือนเสียงตดไอ้คินเลยหลีกไปฉันจะหา”
                อ๊าก!มาว่าเสียงฉันเหมือนเสียงตดได้ไงเก๊กแทบตาย ฮึ่ย! ไอ้ผู้ชายปากบูด นายไม่ใช่เทพบุตรแล้วฉันขอกลับคำ 
                “ไอ้เวรนี่ นายอยากตายรึไง!นี่มันที่ของฉัน ฉันนั่งอ่านตรงนี้มาหลายชาติแล้วยังไม่มีใครมาว่าเลย”
                “ฮะ! อะไรนะ เธอเรียกฉันว่าไอ้เวรงั้นเหรอ จะบอกอะไรให้นะ ยังไม่เคยมีใครด่าฉันแบบเธอสักคน”
                “แล้วไงยะ นายเป็นใครมาจากไหนฉันถึงด่าไม่ได้ เป็นร็อตไวเลอร์กลับชาติมาเกิดรึไง”
                “เธอ! โธ่เว้ยยัยงก ขนาดหนังสือยังมานั่งอ่านในร้าน โอ้!จะจบเล่มแล้วนี่นา เธอนี่มันสุดยอดของความงกจริงๆ แต่กรุณาไปอ่านตรงม้ายาวที่ร้านเขาจัดไว้ให้ได้มะ เกะกะวุ้ย”
                ไม่รู้อะไรแล้วอย่ามาพูด นิยายทั้งสี่ชั้นนี่น่ะ ฉันอ่านจนจะครบทุกเล่มแล้ว แว๊ก!!!แล้วฉันจะมานั่งแฉความชั่วร้ายของตัวเองทำไมเนี่ย (ถ้าจะซื้อก็เสียดายตังค์นี่นา~~~หง่า)
                “นายตาบอดรึไง ถ้าม้านั่งมันว่างฉันจะมานั่งกางขาอ่านตรงนี้ให้นายยืนค้ำหัวทำไม”
                “เธอว่าฉันตาบอดงั้นเหรอยัยเตี้ย”ว้าย!ฉันไม่น่ายกตูดตัวเองให้ยืนขึ้นเลยมันรู้ความสูงหมดแล้ว
                “เตี้ยแล้วทำไอ้เปรตวัดแจ้ง”
                “วัดแจ้งมีเปรตด้วยเหรอวะ”ร็อตไวเลอร์พึมพำเกาหัวแกร็กๆๆๆๆ อ่ะโด่ ขึ้นชื่อว่าวัดมันก็มีผีหมดแหละ
                “เฮ้!กัดกับใครอีกวะดรากอน”
                เฮ้ย!!!นายคินนี่นารู้จักกับร็อตไวเลอร์ด้วยเหรอ อ่า ฉันไม่ต้องยืนทื่อนานก็ได้คำตอบ เมื่อคินหนุ่มฮอตฮิตประจำโรงเรียนฉันเดินมาทางนี้
                “อ้าวเฟรชเองเหรอ โธ่!!!นึกว่าหมอนี่เถียงกับใครเสียงดังไปถึงโน่นเชียว”
                หนุ่มหน้าหวานขวัญใจสาวๆ ในโรงเรียนเอ่ยด้วยเสียงร่าเริง จะว่าไปหมอนี่เป็นเพื่อนคนแรกของฉันกับการเข้ามัธยมปลายเมื่อสองปีที่แล้วก็ว่าได้ ถ้าไม่นับยัยเผือกกับยัยรันที่รู้จักกันมาตั้งแต่ ม.ต้นนะ... ฉันกับคิน เจอกันตอนปฐมนิเทศอ่ะ
                “นายรู้จักยัยเตี้ยหน้าจืดนี่ด้วยเหรอคิน”
                อ๊ากกก!ดูมันว่าฉันเซ่!!!หมดกันนางฟ้าน้อยๆ แสนสวย
                “อืม... เฟรชอยู่โรงเรียนฉัน”
                “คิน...นายรู้จักร็อตไวเลอร์ เอ้อ!หมอนี่ด้วยเหรอ”
                “ว่าไงนะ!!!ถ้าฉันเป็นร็อตไวเลอร์เธอก็เป็นบลูด็อกแล้ว”
                แว๊ก!!! ฉันเอามืออันน้อยๆ ไปจับหน้าตัวเองดู แต่ก็ไม่เหี่ยวไม่ย่นนี่หว่า
                “นาย...”
                “อู้วววว  บลูด็อกไม่เหมาะกับเธอหรอก เอาฟิล่า บราซิลเลียโร่ดีกว่าดุดี หึหึ”
                “อ๊าก!!!ไอ้บ้านี่ นายจะไม่หยุดใช่มั้ย ฟิล่งฟิล่าอะไรฉันไม่รู้จักเว้ย ผลัวะ~~~”อย่างงค่ะว่าเสียงอะไร ฉันเอากำปั้นที่แสนบอบบางซัดใส่ปากแดงๆ ของหมอนั่นเองแหละ
                แล้วหัวใจก็แทบตกลงตาตุ่มเมื่อไอ้ร็อตไวเลอร์พันธุ์เปรตนั่นกระชากคอเสื้อฉันขึ้นมาจนเท้าห้อยต่องแต่ง อ๊าย!ผู้ชายไม่รังแกสุภาพสตรีน๊าาาาา แง่งๆๆๆ
                 “เฮ้ย!!!ดรากอนปล่อยยัยนี่ได้แล้ว เดี๋ยวก็ตายกันพอดี ป่ะไปดูตำราอาหารของนายดีกว่า ฉันเจอแล้ว อยู่ทางโน้น”ขอบใจนะคินที่ช่วยฉันจากหมอนี่ แต่ทำไมต้องโอบไหล่กันไปด้วยเนี่ย เหมือนกับ...
                “พวกนายเป็นคู่เกย์กันเหรอเนี่ย”อ้าวบรรลัยแล้ว ปากพาซวยนี่ ฉันไม่ได้กลัวมันนะแต่ขี้เกียจเถียงง่ะ
                “เฮ้ย!บ้าเหรอคิดได้ไง”
                “เธอเอาตาส่วนไหนดูเนี่ย”
                ประโยคแรกเป็นของคิน ส่วนไอ้คำพูดแบบนั้นคงไม่ต้องบอกว่าเป็นของใคร นอกจากเอ่อ...เมื้อกี้ได้ยิน คินเรียกว่าดรากอน ฮึ!นอกจากนายดรากอนมังกรเปรตนั่น ชิชะ!นึกว่าฉันกลัวรึไง
                “ก็ตาสวยๆ คู่นี้แหละ จะทำไม”
                “เธอคงไม่เคยตายจริงๆ สินะ”
                “แน่น้อน...ถ้าเคยตายฉันคงไม่มายืนเถียงกับนายอยู่ตรงนี้หรอกงี่เง่าชะมัด”
สาบานเลยว่าถึงบ้านเมื่อไหร่ฉันจะเอาน้ำเย็นๆ ลวกปากพล่อยๆ เนี่ย (แหะๆ ไม่ถึงกับน้ำร้อนหรอกเดี๋ยวปากพอง) จะรอดแล้วเชียว
                “เธอว่าใคร”
                ดรากอนมังกรอัปลักษณ์ปล่อยแขนคินแล้วย่างสามขุมมาทางฉัน แว๊กๆๆ ฉันรีบหาทางหนีทีไล่ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน   ย๊ากกกกกก!
                “เอ่อ...พี่คะๆ เพื่อนหนูบอกให้มาขอเบอร์ค่า...คือเขาปิ๊งพี่น่ะแต่ไม่กล้าบอก...เอ่อ คนนั้นค่ะเสื้อสีขาว”
                ไม่หรอกฉันไม่ได้เข้าต่อสู้กับไอ้บ้านั่นหรอก แต่สมองของฉันปราดเปรื่องกว่าเยอะ หมอนั่นต้องไปสู้กับไฟรักของกะเทยควายปากแดงแจ๋ ที่โชคร้ายเดินมาทางชั้นหนังสือเย็บปักถักร้อยพอดิบพอดี คิคิ
                “นี่เธอ!”
                “โอ๊ะ!จริงเหรอคะคุณน้องจดสิคะ จดๆๆ”
ก่อนที่มังกรเปรตนั่นจะทันได้ว่าอะไร พี่กะเทยควายนั่นก็พูดออกมาก่อน อึ๋ยยย!เสียงน่าสยองชะมัด กลัวจะไม่ได้หมอนั่นรึไงถึงรีบบอกเชียว
                “เอ่อ...คุณพี่ไปบอกเขาเองดีกว่าค่ะ หนูไปก่อนนะคะ” สายตากวนๆ ของฉันโฟกัสไปบนหน้าหล่อๆ ของนายดรากอน
                “นี่เธอหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!” หวายๆๆ ไอ้มังกรทำท่าจะวิ่งมาทางฉันแต่กะเทยร่างมหึมาทาปากแดงแจ๋นั่นดันมาขวางไว้ซะก่อน
                “เดี๋ยวสิคะ คุณน้องสุดหล่อ~~~ อย่าเพิ่งปาย~~~”
                “ฉันไปล่ะ ขอให้นายโชคดีนะมังกรเปรต แบร่~~~” 
                หุหุ แล้วนิยายเล่มนั้นของฉันก็ยังอ่านไม่จบ ฮึ่ย เพราะหมอนั่นแท้ๆเลย คอยดูนะถ้ามีใครตัดหน้าซื้อเล่มนั้นไปก่อนที่ฉันจะอ่านจบ ฉันจะไปเอาคืนนาย...อ๊ะ ที่ไหนค่อยถามนายคินอีกทีเพราะดูแล้ว หมอนั่นไม่ใช่เด็กโรงเรียนฉันแน่นอน
                เอิ่ม...จะว่าไปแล้วฉันลืมอะไรไปอย่างนึงนะ เอ่เอ้...อ้อๆๆ แนะนำตัวฉันลืมนำเสนอข้อมูลของตัวเองได้ไงกันนะ เอาล่ะๆ เริ่มเลย ก่อนที่สวรรค์จะประทานขี้มายัดใส่ปากฉัน
                แฮ่มๆ ฉันชื่อเฟรชค่า ถ้าจะเอาแบบทางการก็พฤณฑกา อภิรยาวรกุล แปลว่าอะไรไม่รู้แหละ คุณพ่อให้มา ส่วนคุณแม่ขาแม่ก็กลัวจะน้อยหน้าพ่อเลยตั้งชื่อเล่นฉันว่าเฟรช ฮ่าๆๆ ช่างเหมาะกับสาวสดใสวัยมันส์อย่างฉันจริงจริ๊ง เรียนอยู่ชั้นม.ปลาย ปีสาม อายุก็สิบแปดปีเข้าไปแล้ว หน้าตาน่ารักไม่ถึงกับสวย ตากลมๆ สีน้ำตาลเข้ม ปากบางๆ กับจมูกโด่งนิดๆ ติดรั้นหน่อยๆ…นี่แหละ นี่คือประวัติย่อๆ ของฉันเอง ฮี่ๆ กลับบ้านดีกว่าไว้เจอกันตอนต่อไปค่า
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 208 ท่าน