Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
เธอ...คนเดียวในหัวใจ
สวัสดีความรัก
2
2
24/10/2554 04:11:55
431
เนื้อเรื่อง
              แล้วความมืดกับความเงียบงันก็กลับมาอีกครั้ง
                “ผมฉีดยาสลบให้คนไข้แล้วนะครับ คนไข้ได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง เบื้องต้นอาจมีความจะเสื่อมหรือหลงลืมอยู่บ้าง แต่ไม่ต้องห่วงครับ กำลังใจดีๆอย่างคุณและก็คุณแม่ เธอจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน”
   
                เอาหล่ะ เมื่อกี้ฉันคงฝันไป ตอนนี้ ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล ใช่สภาพนี้คือโรงพยาบาลอย่างแน่นอน ไหน…คงไม่มีแม่ลูกสองคนนั้นแล้วสินะ  ไม่มีฮ่าๆ ไม่มี อิอิ ฝันไปจริงๆด้วย
                “น้องแนน น้องแนนคะ ตื่นแล้วหรอ”
                “จ๊ากกกกกกo_O”
                “น้องแนน เป็นอะไรคะ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นหล่ะ”
                “ทำไมแก เฮ้ย!นายยังอยู่หล่ะ นี่ฉันยังไม่ตื่นหรอให้ตายเถอะพักนี้ชอบฝันแปลกๆ แล้วทำไมคราวนี้ไม่ตื่นซักทีวะ”
                “น้องแนน น้องแนน ไม่ได้ฝันไปนะ นี่พี่เบียร์ไง”
                “ฉันชื่อแนน ก้อจริง แต่คุณอาจจะจำคนผิดนะโอ้ย” ทะ… ทำไม แขนเจ็บหล่ะ ก็เราโดนทับที่หัว ทำไมเจ็บแขนหล่ะ
                “โอ้ย…ขาฉัน”  ทำไมง่ะ ขาก็เจ็บ แขนก็เจ็บหัวก็เจ็บ นี่เราโดนอะไรกันแน่เนี่ย
                “น้องแนนอย่าเพิ่งขยับสิคะ”
                “ทำไมถึงเจ็บทั้งตัวเลยหล่ะจำได้ว่าโดนที่ทับที่หัว”
                “อะไรทับหัวคะ”
                นายคนนี้เนี่ย พูดดีไปป่ะ ฟังแล้วขนลุก บรื๋อออ
                “มอเตอร์แอร์”
                “หา o_o”
                “ทำไมทำหน้าอย่างนั้นหล่ะ แล้วทีเพื่อนฉันไปไหน”
                “ใครคือ ทีหรอ”
                “ก็ ที  เฮ้อ ช่างมันเถอะเค้าเป็นเพื่อนฉันหน่ะ แต่ตอนนี้อาจจะเป็นอย่างอื่นก็ได้ ถ้าฉันไม่มานอนซมที่นี่ซะก่อน”      ได้ยินคลับคล้ายคลับคลาว่า มันบอกรักเรา แล้วตอนนี้มันหายหัวไปไหน ถ้าเจอจะขอทุบซักหลายๆทีเลย
                “น้องแนนคะ พี่เป็นแฟนของน้องแนนไงคะ”
                O_O ม่ายนะ ฉันจะเป็นแฟนกับคนหน้าตาอย่างนี้ได้ไง (แบบว่าหล่อขั้นเทพอ่ะ)ไม่จริง ฝันๆๆๆ ไม่ฉันก็นายที่บ้า
                “นายจะบ้าหรอ รู้จักยังไม่รู้จักเลย จะไปเป็นแฟนได้ไง”
                “หมอบอกว่าน้องได้รับความกระทบกระเทือนทางสมอง ดังนั้นจึงทำให้น้องความจำเสื่อม หรือไม่ก็จำอะไรผิดเพี้ยนไปบ้าง”
                “เหอะ ฉันจำได้ ฉันชื่อแนน พี่ชื่อนิว แม่ชื่อมณี พ่อชื่อทเนศ แต่พ่อตายไปและ ช่างมันเถอะ มีเพื่อนชื่อที พิม ฟ้า มีแค่นี้อ่ะ ส่วนคนชื่อเบียร์ไม่รู้จัก แม่นายฉันก็ไม่รู้จัก ปล่อยฉันไปได้ยังอ่ะ “
              ปัง!!!
                เอ้อ บทจะไปก็เดินไปเฉยเลย สงสัยเพิ่งจะรู้ว่าเข้าผิดห้อง นายคนนี้คงเป็นบ้า ว่าแต่เค้าหน้าคุ้นๆนะ….เหมือนใครหว่า….ช่างมันเถอะ ทำไมโรงพยาบาลที่นี่มันดูโบราณจังเลย บรรยากาศแปลกๆ เปิดทีวีดีกว่า
                ต๊ายตาย!!!หนังอะไรเนี่ย เก่าเป็นบ้า เรื่อง รอยมาร เอ๋ เดี๋ยวนี้เค้ามาทำใหม่นี่นา….โห ตั้งแต่ ศรัญยูยังหนุ่มๆเลยอ่ะ สงสัยช่องเคเบิลแหง่ๆ  ดูช่องสามดีกว่าจะดูเวอร์ชั่นใหม่
                ……
                !!^_^ ทำไมมันไม่เปลี่ยนช่องหล่ะ
                ……>_<!!! นี่มันช่องสามแล้วง่ะ
                เฮ้ย!!ทำไมยังเป็นเวอร์ชั่นเก่าง่ะ อะไรเนี่ย
                ลองเปลี่ยนไปช่อง 7 ก็ได้
                -ข่าวเด็ดรอบดึก-
                -เมื่อเวลา 22.00 น ของวันที่ 24 กันยายน 2533  บนถนนเพชรบุรีตัดใหม่ได้มีเกิดเหตุรถแก๊สระเบิดมีผู้เสียชีวิต 59 ราย บาดเจ็บ 89 ราย….
                หลังจากที่นักข่าวพูดวันที่ ฉันก็ไม่รู้ว่าคำพูดของนักข่าวหลังจากนั้นเป็นไงต่อ สิ่งที่ฉันสนใจตอนนี้คือ…
                ไม่นะ นี่ปีอะไร ไม่จริงใช่ไหม ฉันต้องทำอะไรซักอย่าง
กดออด ใช่กดออดดีที่สุด เรียกพยาบาล
                “มีอะไรหรอคะ”
                “น้องแนน น้องแนนคะ เป็นอะไรคะ”นายหน้าหล่ออีกและ นึกว่าหาแฟนเจอแล้วซะอีก
                “ปีนี้ ปีอะไร เอ่อคือ…หมายถึงพ.ศ. อะไรคะ”
                “2533 ไงน้องแนน จำไม่ได้หรอ” ฉันถามพยาบายย่ะ แต่....
                “ไม่ ไม่จริงใช่ไหม”
                “ทำไมหล่ะคะ”
                “……….”
                “น้องแนนเป็นอะไรไปคะ”
                “……….”
                จะให้พูดอะไรได้อีก นี่มันฝันชัดๆ เป็นไปได้หรอที่ฉันย้อนเวลามา ให้ตายเถอะ 2533 ก่อนฉันเกิด 5 ปีเชียวนะ งั้น  โอ้ย งง นี่…ไม่ๆๆๆฉันไม่อยากจะเชื่อ
                “มีอะไรให้ช่วยอีกไหมคะ”นางพยาบาลหน้ายล เอ้ย หน้ามลถาม
                “….”
                “เอ่ออ… คงไม่มีแล้วหล่ะครับเดี๋ยวผมดูแลเธอเอง”
                เออ ขอบใจนายที่ตอบแทน เพราะตอนนี้ฉันไม่รู้จะพูดอะไร แล้วคราวนี้จะกลับบ้านยังไงหล่ะ T_T
                ตอนนี้นายคนนั้นไม่นั่งข้างฉันเลยอ่ะ ทำไงดี เราจะทำไงดี  เอาวะยังไงก็ยังดีที่มีนายคนนี้ อยากคุยกับเค้าอ่ะ แต่เค้าไม่หันมาเลยไม่อยากเรียกอ่ะ หยิ่งโว้ยยย
                เค้าบอกว่าเป็นแฟนกับเราใช่ม้า งั้นเค้าก็น่าจะหันมาถ้าเรา….
                “โอ้ยยยยยย เจ็บจังเลย”
                พรวด!!!
                “น้องแนน เจ็บตรงไหนคะ”
เป็นดังคาด
                นึกว่าจะแน่ อิอิ นาย คงจะรักผู้หญิงคนนี้มากนะเนี่ย
                “เจ็บตรงไหนคะ”
                “อิอิ”
                “น้องแนน แกล้งพี่หรอ”
                เค้าเป็นคนจริงป่าวเนี่ย
                “ขอจับตัวหน่อยได้ป่ะ”
                “ได้สิคะ”
                ตัวอุ่นๆ อย่างนี้ก็ยังเป็นคนอยู่นะสิ แล้วเราย้อนเวลามายังไงเนี่ย
                “น้องแนนมีอะไรหรอ”
                “ขอดูบัตรประชาชนได้ป่ะ”
                “ได้สิคะ”
                ขออะไรก็ให้ เดี๋ยวแม่จะขอบ้านซักหลังดูซิจะให้ป่าว
                “นาย ธีรนัยน์  กานจนา!!!”นายธีรนัยน์ กานจนา เกิดวันที่5 ธันวา 2511 พี่เบียร์นิ พี่เบียร์ที่เป็นนักร้อง ใช่จริงๆ ตอนแรกที่ว่าหน้าคุ้นๆ สุดท้ายคือพี่เบียร์ จริงๆหรอเนี่ยย
                “พี่เบียร์ พี่เบียร์จริงๆหรอ”
                “ก็ใช่นะสิคะ อ้าว ก่อนหน้านี้ นึกว่าไม่ใช่พี่หรอ”
                “พี่เบียร์ที่เป็นนักร้องช่ายป่ะ”
                เฮ้ย ไปถามอย่างนั้นได้ไง พี่เบียร์เป็นนักร้องปี 2534 นี่นา
                “เปล่าๆ ไม่ใช่ พี่เบียร์ทำงาน…” 
                “การบินไทย”
                “น้องแนนจำพี่ได้แล้วใช่ไหมคะ”
                “อืม”
                เอาวะ มาถึงขั้นนี้และ ถือว่าฝันเป็นจริงก็แล้วกัน
                “ไม่ ‘อืม’ นะคะ เมื่อก่อนน้องแนน เรียบร้องและก็พูดจาน่ารักด้วย ต้องพูดว่า ‘คะ’สิ”
                “ฉันไม่ใช่น้องแนนคนนั้น ฉันจะเป็นแนนที่ตัวตนของฉันเป็น”
                “น้องแนน!!”
                ทำไมหล่ะ ก็ฉันไม่ใช่น้องแนน ฉันเป็นแนน แนนเฉยๆ
                “ไม่”
                “น้องแนน!!!”
                “ขึ้นเสียงให้คอแตกตายไปเลยเพราะฉันจะเป็นแนน ไม่ใช่น้องแนน ย่ะ”
นี่เราเถียงกับพี่เบียร์อยู่หรอเนี่ย ก็ช่วยไม่ได้เราไม่ใช่น้องแนนอะไรนั่นนี่
                “แนน หยุดก้าวร้าวพี่เขาได้แล้วนะ แม่รู้ว่าเราความจำเสื่อม แต่ถ้ายังไม่ยอมพูดจากดีๆกับพี่เค้า ก็ไม่ต้องออกจากโรงพยาบาลอีกเลย”
                อะไรง่ะ ป้าคนนี้ดูจังเลย
                “ป้าเป็นใคร”
                “ก้อแม่เราไงจะพูดดีๆกับพี่เค้าได้ยัง”
                “อืม”
                “ยังอีก”
                “ค่ะ”ดุอย่างกะเสือ มิน่ายัยน้องแนนคนนี้ถึงได้เรียบร้อย เฮ้ออ….มันไม่ยากที่จะพูด ปกติฉันก้อพูดอยู่บ้างอะนะ แต่มันยากที่ถูกบังคับนี่แหละ ฉันไม่ชอบถูกบังคับเลยอ่ะ
 
                หมอบอกว่าฉันต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการอีก 2-3 วัน แถมยังบอกว่าฉันฟื้นตัวเร็วมากกก  ส่วนแนนคนที่ฉันเป็นอยู่เนี่ยไปโดนรถชนมา โง่เนอะ อยู่ดีๆก็ไปเดินให้รถชน >O< บ้าๆๆๆ ตอนนี้นี่มันตัวฉัน ดังนั้นฉันจะไม่ด่าตัวเอง
                “น้องแนน พี่ไปทำงานก่อนนะคะ”
                “คะ”
                “ตอนเย็นพี่จะซื้อของที่น้องแนนชอบมาฝาก”
                “อะไรหรอ ที่แนนชอบ”
                “ไม่บอก”
                เดี๋ยวดิ…โห ไปซ่ะและเซงง่ะเพิ่งจะผ่านไปวันเดียวเองอ่ะ เหลืออีกตั้ง 2 วัน  วันนี้พี่เบียร์ก็ไปทำงาน นี่ฉันต้องอยู่กับยัยป้าจอมดุเพียงลำพังหรอเนี่ย
                “เธอ ไม่ใช่ลูกของฉัน ใช่ไหม”
                ต๊าย!!ทำไมถามงั้นหล่ะ
“หนูก็เป็นแนนไงคะแม่”
“แนนไม่เคยเรียกฉันว่าแม่เฉย ลูกแนนเรียกฉันว่าคุณแม่ตลอด”
แหวะ จะอ้วก เรียกว่า’คุณแม่’
“ถ้าไม่ใช่  แล้วที่อยู่ตรงหน้ามันไม่ได้หน้าเหมือนลูกคุณหรือไง หมอบอกว่าหนูความจำเสื่อมนะคะ คุณแม่!”
ชักจะยั่วะ แล้วนะ ใครอยากมาอยู่ในร่างนี้นักหล่ะ ฉันอยากกลับบ้านใจจะขาด
“แนน แม่ขอโทดนะลูก แม่แค่แปลกๆที่ลูกเปลี่ยนไปมากขนาดนี้”
กรรม เมื่อกี้ยังเป็นนางมารร้ายอยู่เลย ตอนนี้กลายมาเป็นนางเองผู้แสนดีซะอย่างนั้น เปลี่ยนโหมดไม่ทันเลยเรา
“ขอเวลา หนูนะคะ ให้เวลาหนูฟื้นความจำหน่อยนะคะ”
“จ๊ะ ลูก เดี๋ยวแม่ปลอกผลไม้ให้ทานนะ”
เฮ้อออ ฉันคงต้องลดความกระด้างลงแล้วมั้ง ตอนที่ป้าแกพูดฉันเห็นน้ำตาคลอด้วยหล่ะ บางทีป้าแกก็น่าสงสารนะลูกเค้าทั้งคนเปลี่ยนไปซ่ะขนาดนี้  ไม่รู้ป่านนี้แม่กับพี่เราจะเป็นยังไงบ้างน้า  เราหายมาโดยไม่ได้บอกแม่กับพี่เลยอ่ะ กลับไปบ้านแม่ตีตายซะละมั้งเนี่ย
 
                “แนนยังไม่ฟื้นเลย ฮือๆๆ”
                “แม่ ใจเย็นๆครับ ยัยแนน มันเป็นเด็กหัวแข็ง ไม่ตายง่ายๆหรอก”
อีกด้านหนึ่งของห้อง
                “หัวแข็งแล้วทำไม หัวมันแตกได้วะ”
                “ว่าไงนะพิม” ทีถาม
                “อะ…อ๋อ เราบอกว่าเพิ่งเคยเห็นแม่แนนร้องไหนนะเนี่ย แนนเอ๊ย แกตื่นซักทีสิวะ หมอก็บอกว่าไม่มีอะไรแล้ว ทำไมแกไม่ฟื้นซักทีน้า”
                “ฟ้าว่า ทีกินข้าวก่อนดีกว่า 2 วันแล้วนะที่ ทีไม่ยอมกินอะไรเลย”
                “ไม่หละ  แนนมันก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยเหมือนกัน มันเป็นคนกินเก่งป่านนี้มันก็คงจะหิวแล้ว เดี๋ยวมันก็ต้องตื่นขึ้นมากินข้าว ถึงเวลานั้นเราจะกินพร้อมกับแนน” 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 122 ท่าน