Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
secret Miracle เมืองแห่งความ(ไม่)ลับจับรักยัยแม่มดฝึกหัด 1
Cytherea
เข้าใจผิด
14
23/10/2554 15:52:42
402
เนื้อเรื่อง

 13

เข้าใจผิด

เจ็บอ่ะ ล้างแผลอะไรเข้าล้างกันเป็นชาติฟะ! T^T
เจ็บก็เจ็บแผลจะตายแล้ว ทำไมยังล้างไม่เสร็จอีกเนี่ย เลือดก็ไหลไม่หยุดเลยอ่ะ เลือดฉันจะหมดตัวหริอเปล่าเนี่ย
“ทำไมเลือดไหลไม่หยุดว่ะ” การ์เฟียพูดขึ้นหลังจากที่ล้างแผลของฉันมานานแล้ว
“ทะ.....ทำไงดีอ่ะ ฉันกลัวเลือด ><”
“คงต้องล้างไปอย่างนี้แหละ เพราะเลือดมันไหลไม่หยุดเลย ถ้าไม่ล้างอยู่อย่างนิ้มีหวังเลือดได้เต็มพื้นแน่ๆเลยอ่ะ”
“บะ......บ้าเหรอ ทำอะไรสักอย่างสิ เดี๋ยวเลือดก็หมดตัวฉันหรอก”
“สงสัยคงต้อง......” พูดจบเขาก็ดึงนิ้วฉันที่เลือดยังชุ่มทั้งนิ้วดึงไป.......เฮ้ย! ดึงไปดูด อ๊าย! ทะ....ทำอะไรนะ!
“เฮ้ย! ทำอะไรของนายนะ”
“ก็ดูดเลือดไง”
“นายเป็นแวมไพน์หรือไง =_=”
“นี่เป็นวิธีหยุดเลือดเว้ย! =_=”
“อ้อ! เหรอ” เพิ่งรู้ =_=ในขณะที่เขากำลังดูดเลือดจากนิ้วฉันอยู่ (ฟังแล้วมันแปลกๆไหม =_=) สายตาของฉันก็เลื่อนไปเห็น ซิบ......มะ.....ไม่รูด =[]=
“กรี๊ดดดดด!”
“อะ....อะไรของเธอ กรี๊ดทำไม O_O”
“ซิบ ซิบนาย.....ซิบนายอ่ะ ><” ฉันเอามืออีกข้างปิดตา
“อ๋อ โทษทีๆ พอดีกางเกงหลวมนะ ซิบเลยหลุด =_=”
“รีบรูดสิ ><”
“ถึงรูดเดี๋ยวมันก็หลุดอีก จะรูดไปทำไม =_=”
“ก็เดี๋ยวฉันเห็นไง ><”
“ก็อย่าสิ ติ้งต๊องจริงๆ =_=”
เออ จริงของเขา ถ้าฉันไม่มองก็จะไม่เห็น ฉันเนี่ยไม่ฉลาดเอาซะเลยนะ =_= เมื่อเขาดูดเสร็จก็รีบเอาผ้าก็อตมาพันแผลฉันโดยเร็ว
“อยู่อย่างนี้ไปก่อน ถ้าเลือดหยุดไหลแล้วเดี๋ยวค่อยมาล้างแผลกันอีกที ตอนนี้ออกไปข้างนอกก่อน แล้วเธอก็อยู่เฉยๆนะ เดี๋ยวเลือดได้ไหลใส่ผักที่หั่นแน่ =_=”
“รู้แล้วน่า =_=” เมื่อเขาพันผ้าให้ฉันเห็นแล้วก็เดินไปล้างมือ และฉันที่กำลังจะเดินออกจากห้องน้ำอยู่ๆก็ได้ยินเสียงเสียงหนึ่งขึ้น
‘แควก!’ เสียงเหมือนอะไรขาดเมื่อฉันก้มลงมอง ตายแล้ว! กระโปรงดันไปเกี่ยวกับตะแกรงเข้าขาดหมดเลยอ่ะ T^T
“อ่าวเฮ้ย ทำไมวันนี้มันวันซวยของเธอหรือไงกัน นิ้วก็โดนมีดบาด กระโปรงก็ดันมาขาดอีก เจริญเหอะ ยัยเบ๊อะเอ้ย =_=” ว่าจบเขาก็เอื้อมมือมาขยี้ผมฉัน จึงทำให้ผมของฉันยุ้งเหยิงไปหมด โอ๊ย! หยุดสักทีสิ =_=+
“พอได้แล้ว รีบออกไปดีกว่า ฉันจะได้ไปเปลี่ยนชุด”
‘แอ๊ดดด~’
“O_O!” เมื่อฉันเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็ต้องตกใจเพราะสาบตานับสิบมองมาทางเราเป็นตาเดียวและคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำก็คือ......
เจนเทิน เขามองมาทางฉันกับการ์เฟียด้วยสายตาที่......เจ็บปวด อะไรกัน ฉันงงไปหมดแล้วนะ ทำไมทุกคนต้องมองมาทางฉันแบบ.....แปลกๆ
“พวกเธอสองคนเข้าไปทำอะไรกันในห้องน้ำนะ!!!!!” การ์ฟิวตะโกนขึ้นมาทำเอาทั้งฉันและการ์เฟียสะดุ้ง นี่....นี่พวกเขาเข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอ
“มะ.....ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะครับ ผมแค่......”
“นี่นายยังจะแก้ตัวอีกเหรอ!!!! หลักฐานมันก็ชัดคาตาแล้ว การ์เฟีย เธอซิบไม่รูด!” เมื่อการ์ฟิวพูดอย่างนั้นออกมา ทำให้สายตาทั้งหมดจ้องไปที่.......เอ่อ...... =////= การ์เฟียรีบเอามือปิดและรีบรูดซิบกางเกงทันที ฉันเห็นหน้าเขาแดงๆด้วย สงสัยคงไม่เคยมีใครมองตรงนั้นของเขาพร้อมกันเป็นสิบคนเลยสินะ
“ส่วนวีนัส กระโปรงก็ขาด แถมผมยังยุ่งเหยิงไปหมด เธอยังจะมาแก้ตัวอีกเหรอ!!!!”
“มันไม่ใช่นะคะ ฉันแค่โดนมีดบาดแล้วเขาแค่เข้าไปช่วยล้างแผลเพราะเลือดมันไหลไม่หยุดนะคะ” ว่าจบฉันก็ชูนิ้วที่มีโดนมีดบาดให้ทุกคนดู แต่เจนเทินกลับพูดขึ้น
“ทำไมพวกเราต้องเชื่อเธอ”
“!!!!” ทำไมเขาถึงพูดกับฉันอย่างนี้ล่ะ แล้วสายตาเฉยชามันหมายความว่ายังไง
“แล้วเธอจะอธิบายเรื่องกระโปรงขาดกับผมยุ่งเหยิงของเธอยังไง คงไม่ใช่ว่ากำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ แต่กระโปรงดันเกี่ยวกับตะแกรงหรอกนะ ฉันคงเชื่อ”
“ก็มันจะ.....”
“ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันไม่คิดจะเชื่อเธอหรอก”
“.....”
“หึ.....เห็นว่าหล่อๆหน่อย เธอคงจะอยากได้มากใช่ไหม”
“!!!!” กะ......เกินไปแล้วนะ
“แล้วอย่าอธิบายประโยคที่ฟังแล้วไม่ขึ้นเด็ดขาดนะ”
 ทำไมเขาไม่คิดจะฟังกันบ้างเลย ทำไมเขาเอาแต่เชื่อความคิดของตัวเอง เขาทำให้ฉันต้องอับอายคนทั้งหมด เขาไม่คิดจะให้โอกาสฉันให้อธิบายกันบ้าง แล้วทำไมเขาต้องมองฉันด้วยสายตาอย่างนั้นด้วย ฮึก.....ทำไมกัน
‘เปาะ’
เอาอีกแล้ว ทั้งที่ฉันสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้อีก แต่ไอ้น้ำตาบ้าๆนี่ยังหล่นออกมาอีกจนำได้ ฮึก.....ฉันคงขี้แยมากใช่ไหม ฉันคงไม่มีวันที่จะแข็งแกร่งเหมือนกับเขาใช่ไหม แล้วอย่างนี้ ฉันจะไปเอาชนะพวกตระกูลวิลเลี่ยมได้ยังไงกัน น่าสมเพชชะมัด วีนัส เธอน่าสมเพช
“เฮ้ย เจนเทิน นายแรงเกินไปหรือเปล่า”
“หึ......ไม่ต้องหรอกคะ ฮึก.....เขาพูดอย่างนั้นก็ถูกแล้ว ฮึก....ฉันมันน่าสมเพชมากเลยใช่ไหม ฮึก.....”
“ใช่ เธอมันน่าสมเพช”
“!!!!”
‘เพี๊ยะ!!’ด้วยโทสะที่มีอยู่ในตัวทั้งหมดมันล้น ฉันจึงตบหน้าเข้าอย่างแรง จนหน้าของเขาหันไปตามแรงที่ฉันตบ ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ
“ฮึก......นายนะมันเห็นแก่ตัวที่สุด!! ฮึก.....ไม่คิดจะฟังฉันพูดบ้างหรือไง เอาแต่ใช้ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ สนุกมากใช่ไหม กับการใส่สีตีไข่คนอื่นอย่างนี้!!!!”
“.....”
“ฉันบอกว่ามันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ ไม่ได้ยินหรือไง นายไม่รู้เรื่องอะไรอย่ามาพูดเลยดีกว่า”
“.....”
“ฉันไม่คิดเลยนะ ว่านายจะเป็นคนแบบนี้อ่ะ ฮึก......”
“......”
“ฉะ.....ฮึก......ฉันเกลียดนาย!!!!!”
“!!!!”
ว่าจบฉันก็รีบวิ่งขึ้นไปด้านบนทันที และรีบวิ่งเข้าไปในห้องทันที เมื่อฉันเข้าไปในห้องเข่าของฉันก็อ่อนขึ้นมาทันที ทำให้ฉันล้มลงไปกับพื้น น้ำตาของฉันที่กลั้นมานานก็ปลดปล่อยออกมาในที่สุด
ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้ พระเจ้ากลั่นแกล้งฉัน หรือพระเจ้าต้องการที่จะกลั่นแกล้งฉันกันแน่ ทำไมเจนเทินคนที่คอยอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด แต่ในวันนี้กลับเป็นคนที่ใส่ร้ายฉันเสียเอง เขาเปลี่ยนไป......หรือว่าเขาเพิ่งจะแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา.....
ขออย่าให้เป็นแบบที่สองเลยนะ........รำคาญ.........หรือว่าเขาจะรำคาญฉัน จนต้องทำแบบนี้ หรือว่า เขาจะรำคาญฉันจริงๆ แต่ก็ไม่นะทำถึงขนาดนี้
“ฮือๆๆๆ ฮึก.....ฮือๆๆๆ”
ฉันร้องอยู่อย่างนั้นและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องง่ายๆ เมื่อนึกถึงสายตาอันเย็นชาคู่นั้นที่เขามองมาเมื่อไหร่ น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาทันที.......
สายตาอันแสนเย็นชา และสายตาที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย เขาคงสะใจมากใช่ไหม ที่ทำให้ฉันขายหน้ากับทุกคนอย่างนั้น
หึ! อสูรร้ายในคราบเทวดาชัดๆ! ทำดีกับเราแล้วมาทำให้เราขายหน้าให้ถึงที่สุด เขาร้ายยิ่งกว่าอสูรกายในนรกซะอีก.....
 
ในขณะเดียวกัน ณ ชั้นล่าง
การรับประทานอาหารค่ำในวันนี้ เป็นไปอย่างจืดชืดที่สุดเท่าที่เคยมีมา อาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว มันเป็นเหตุการณ์ที่......ทุกคนไม่อยากพูดถึงมัน
“.....”
บรรยากาศมันทั้งเงียบและแสนจะอึดอัด ถ้าในตอนนี้ทุกคนคอยที่ลุ้นและหวังว่าจะมีใครสักคนโวยวาย จาม ไอ หรือแม้แต่ทำของตกขึ้นมา เพื่อทำลายบรรยากาศที่แสนจะอึดอัด
“โอ๊ย!! ผมทนไม่ไหวแล้วนะคร๊าบ! มันอึดอัดเกินไป ผมทนอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะคร๊าบ ขอร้องละคร๊าบ ช่วยพูดอะไรหน่อยจะได้ไหมคร๊าบ T^T”โดปี้พูดขึ้นอย่างอารมณ์เสียเพราะบรรยากาศนี้ ถ้าเขาอยู่ได้สิบนาทีก็ถือว่าสุดยอดที่สุดแล้ว
“เอ่อ......เจนเทิน นายไปคิดว่านายจะพูดแรงไปหน่อยเหรอ ยังไงเขาก็เป็นผู้หญิงนะ” การ์ฟิวที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นและหันไปทางเจนเทิน
“.....” แต่ผู้ที่ถูกถามกลับไม่ตอบ เพราะใจจริงเขาก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่มันก็มีเหตุผลบางอย่างที่เขาจะต้องทำ แต่เขาก็ไม่อยากจะพูดออกไป
“That right! You must go to say ‘sorry’ with her (ถูกต้องแล้ว! เธอต้องไปพูดขอโทษกับหล่อน)”บิงโกพูดเห็นด้วยกับการ์ฟิวหลังจากที่เงียบอยู่นาน
“จริงอย่างที่ไอ้บิงมันพูดนะเจนเทิน ฉันว่าถ้าแกไปขอโทษเธอ เธออาจจะยกโทษให้แก” แฮปปี้พูดขึ้นมาคอยเชียร์อีกแรง
“.....”
“เฮ้ย! อย่าเงียบไปสิว่าไอ้เจน” แฮปปี้พูดขึ้นมาอย่างอารมณ์เสียเมื่อคนที่ตัวเองพยายามตอบโต้ด้วยกลับไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
“.....” แต่ผู้ที่ทุกคนพยายามโน้มน้าวด้วยก็ยังไม่พูดสักคำ
“ฉันรู้นะว่าที่แกทำไปเพราะอยากจะตัดใจจากเธอ และที่แกทำอย่างนั้นก็เพราะว่าในอีกไม่ช้าแกก็ต้องหนีไปในโลกมนุษย์เพื่อหลบหนีการตามล่าของโพลิเมด”แบซฟูลพูด
“!!!” ทุกคนต่างตกใจกับสิ่งที่แบซฟูลได้พูดออกมา รวมทั้งเจนเทินด้วย เขาไม่คิดว่าผู้ชายเย็นชาอย่างแบซฟูลจะรู้เรื่องของเขาถึงขนาดนี้
“มะ.....หมายความว่าไงนะ.......เป็นจริงเหรอเจนเทิน โพลิเมดรู้เรื่องที่แกแหกกฎแล้วเหรอ” การ์ฟิวไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง เธอแทบจะเป็นลมในขณะนั้น
“.....” เจ้าตัวก็ยังไม่เปิดปากออกมาสักคำ แต่สีหน้าของเขาในตอนนี้ซีดเผือดเมื่อรู้ว่าความลับของเขาที่คิดจะเก็บเอาไว้เพียงคนเดียวถูกเปิดเผยออกมาแล้ว
“ฉันเข้าใจนะ ว่าที่ทำเพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกผูกพันกับนายไปมากกว่านี้ แต่การที่ทำแบบนี้ ก็เท่ากับว่ามันทำร้ายตัวแกด้วยนะเจนเทิน เพราะการที่นายทนรอเธอมากว่าสิบเอ็ดปี แล้วในที่สุดแกก็เจอเธอ แต่แกก็เลือกที่จะทิ้งเธอไปอีกครั้งด้วยเหตุผลบ้างอย่าง ผลสุดท้ายคนที่ต้องเจ็บปวดใจที่สุดก็คือแก.....เจนเทิน” คำพูดของแบซฟูลแต่ละคำมันช่างแทงใจของเขาซะเหลือเกิน ตอนนี้ในอกของเขาเหมือนมีภูเขาขนาดใหญ่ที่พร้อมจะปะทุออกมาได้ทุกเมื่อ
“......ฉันรู้” ในที่สุดคนที่ทุกคนพยายามพูดกับเขา ในที่สุดเขาก็พูดออกมาสักที แต่น้ำเสียงของเขาช่างเศร้าสร้อย เล่นเอาคนที่ฟังรู้สึกไม่ดีไปด้วย
“......”
“แต่ถ้าให้เลือกระหว่าง คนที่รักเจ็บปวด......กับการที่ให้ตัวเองเจ็บปวด เป็นแก.....แกจะเลือกอย่างไหน” เจนเทินพูดแล้วหันมามองหน้าแบซฟูล ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า อึดอัด และทุกข์ แบซฟูลมองหน้าเพื่อนของตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมา
“ฉันไม่เลือกอะไรทั้งนั้น”
“.....”
“ถึงมันจะมีให้เลือกแค่สองอย่าง แต่ถ้าฉันคิดว่าทั้งสองนั้นมันไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุดทั้งสอง ฉันก็จะไม่เลือก.....”
“.....”
“แต่ฉันจะกำหนดตัวเลือกอีกตัวเลือกหนึ่งขึ้นมา และตัวเลือกนั้นก็ต้องเป็นตัวเลือกที่ฉันคิดว่ามันดีที่สุดสำหรับฉันด้วยนะ ไม่อย่างนั้นคำตอบมันก็จะไม่เกิด”
“......”
“ก็เหมือนกับแกเอง ถ้าแกคิดว่าการที่หนึ่งในตัวเลือกของแกนั้นมันคือคำตอบที่ดีที่สุดละก็ ก็เลือกไป”
“.....”
“แต่ถ้าคำตอบที่แกกำลังจะเลือกนั้น มันเกิดผลเสียให้แกโดยตรง ก็คิดตัวเลือกอีกตัวที่แกคิดว่ามันดีสำหรับแกขึ้นมาแล้วก็จงเลือกคำตอบนั้นซะ”
“.....”
“ฉันไม่เชื่อว่าคำตอบที่ดีที่สุดของแกจะไม่เกิดขึ้น แต่แกนะคิดตื้นเกินไป คำตอบที่ดีที่สุดของแกจึงยังไม่เกิดขึ้น”
“.....”
“ที่แกถามฉันว่า ระหว่างการที่คนที่เรารักเจ็บปวด.....กับการที่ตัวเองเจ็บปวดซะเอง ฉันจะไม่เลือกซักข้อ”
“.....”
“แต่ฉันจะเลือก ‘การที่จะทำให้ทั้งตัวเองและคนที่เรารักมีความสุข’ ต่างหาก นั้นแหละ คำตอบที่ดีที่สุดของฉัน”
“.....”
“กลับไปคิดทางเลือกของแกมาใหม่ การที่แกเลือกที่จะทำอย่างนั้น.....ฉันคิดว่ามันคงจะไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุดของแกอย่างแน่นอน”
นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาสั่นระริก เพราะสิ่งที่เพื่อของเขาพูดมามันก็ถูก แต่คนที่ฟังนั้นกลับคิดโจทย์ปัญหาที่เพื่อนของเขาเพิ่งให้มาเมื่อตะกี้ไม่ตกสักที เพราะมันมืดทั้งแปดด้าน.......
หรือว่าเขามองไม่เห็นทางที่มันอยู่ไม่ไกลมากกว่า....
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 246 ท่าน