Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
เธอ...คนเดียวในหัวใจ
สวัสดีความรัก
1
1
22/10/2554 20:56:26
450
เนื้อเรื่อง
-น้องคะ พี่เบียร์เหนื่อยแล้วนะคะ-
                -พี่เบียร์ เร็วๆซิคะเดี่ยวก็ไปไม่ทันดูคอนเสิร์ตโลกเสียงเพลงกันพอดี-
                -น้องแนน……-
                -น้องแนน-
                “ยัยน้องแนนนนนนนน”
 เสียงใครอีกนะ รบกวนความฝันเสียจริง
              “ปังๆๆๆยัยคุณน้องแนน ถ้าแกยังไม่ตื่นอีกหล่ะก็วันนี้ไปโรงเรียนเองแล้วกันนะ”
ยึ๊ยย… จ…จ..จะจำได้แล้วแฮะ เสียงไอ้คุณพี่นี่เอง
                “คะๆ หนูตื่นแล้วคะ”
ฮู้ววว  ฝันเห็นพี่เบียร์อีกแล้ววว ดีใจจังถึงจะไม่เคยเห็นตัวจริงแต่ได้ฝันเห็นก้อพอแล้ว แต่แหมได้ข่าวว่าคอนเสิร์ตโลกเสียงเพลงนี่เรายังไม่เกิดเลยนะฝันไปได้ คริๆๆ มีฟามสุขจังเย้ยย
              “ลั้น ล้า ลั้นลั้นลา…..”
              ฉันชื่อแนน ปีนี้อายุ 16 ปี เพิ่งขึ้น ม.5มาสดๆร้อน ความจริงฉันก็เป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง หน้าดาก็ธรรมดา ฐานะก็ธรรมดา แต่ที่ไม่ธรรมดาก็คือ ฉันหลงรักพี่เบียร์นักร้องซุปเปอร์สตาร์แห่งเมืองไทย ฉันสะสมทุกอัลบัมของพี่เขาเลยหล่ะ แต่ว่าก็ไม่เคยได้ไปดูคอนเสิร์ตพี่เค้าสักครั้ง ก็บัตรหน่ะสิ แพงแสนแพงเลย ฉันก็ยังหาเงินเองไม่ได้ ถ้าหากขอแม่หล่ะก็….
                “นี่ยัยแนน แกจะเสด็จลงมาได้หรือยัง แต่งตัวนานก็ไม่ได้ทำให้แกสวยขึ้นหรอกนะ ไอ้ลูกคนนี้หนิวันๆดีแต่ดูหนังฟังเพลง บ้านนักร้อง บ้าดารา”
                O_o นั่นไงพูดยังไม่ทันขาดคำเสียงก็มาเลย อย่างนี้จะไปขอเงินขนาดนั้นได้ยังไง
                “ไงไอ้น้อง นอนฝันถึงไอ้นักร้องบ้านั่นอีกอะดิ้…ยิ้มหวานเชียว ไม่รู้มันมีดีอะไรนักหนาคนถึงได้ชอบมันทั่วบ้านทั่วเมือง”
                พี่เบียร์เค้าก้อมีดีกว่าพี่ไงเล่าแค่นี้ก็ดูไม่ออก ไอ้คนขี้อิจฉา เชื่อเขาเลยพี่ชายคนนี้อิจฉาได้แม้กระทั่งนักร้องที่ไม่เคยเห็นตัวเป็นๆ คิดดูแล้วก้อแตกต่างกันจริงๆนั่นแหละ พี่เบียร์กับพี่เราอายุเท่ากันเลย พี่เราอายุ 38แล้ว(พี่เบียร์ก็ 38 แก่เนอะ แต่พี่เขาดูไม่แกเลย ไม่เห็นเหมือนพี่เราเลย เหี่ยวตั้งแต่ 20)พี่เราไม่เห็นได้เรื่องเลย ชาตินี้คงขายของชำที่บ้านจนตายมั้ง  ส่วนอีกคนอายุเท่ากันเขาทำเงินได้มหาศาลเลย แต่ใครจะเห็นคนอื่นดีกว่าพี่ได้หล่ะ ^_^
                “โถ พี่จ๋า หนูเห็นพี่เป็นฮีโร่เสมอเลย”แหวะจะอ้วก
                “จริงอ่ะ”
                “จริงจ้า”
                ชีวิตฉันก็เป็นอย่างนี้แหละบางทีก็ต้องพูดอะไรเกินกว่าเหตุไปหน่อย แต่ผลลัพธ์ก็คุ้มค่าเพราะมันทำให้….พี่ฉันตอนนี้…ยิ้มไม่หุบเลยเฮ้อออ
และแล้วก้อถึงโรงเรียน
                “ไปก่อนนะพี่”
                “เอ้อ”
                โรงเรียนนี้ก็แปลกรู้ว่าโรงเรียนใหญ่ยังจะไม่ให้รถผู้ปกครองเข้าไปอีกฉันหล่ะเดินเหนื่อยทุกวันเลย
                “แนน เดี๋ยวเราช่วยถือกระเป๋าให้” นาย ที  เพื่อนฉันเอง นายคนนี้อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ ม.1 หน้าตาหล่อเลยหล่ะ บางทีฉันก็แอบคิดว่าเขาชอบฉันนะ แต่บางทีมันก็…
                “แนน บอกแล้วใช่ป่ะว่าไม่ชอบให้ใส่เสื้อในลายลูกไม้”
                “ก็ฉันชอบนี่ยะ o_O ว่าแต่ ที แกรู้ได้ไง”
ไม่นะ มะ…มะ…มัน เอาหน้ามุดเข้าไปในเสื้อฉัน
                “กรี๊ดดดดดดดดดดด ไอ้ที ไอ้บ้า ไอ้หื่น กรี๊ดดดด”
                “โทดมันก็ไม่ถูกนะแนน ฉันเห็นแกยื่นนิ่งให้มันดู”
                “อีพิม อีบ้า พูดมาได้ไง ก็เสื้อมันตัวใหญ่ ละ… แล้ว มันก็เลยเห็นไง”
                “ฮ่าๆๆๆ”
เอาเข้าไป ได้ข่าวว่าเพิ่งจะเปิดเรียน ฉันก็ทำขายหน้าแล้วหรอเนี่ย ฉันขอถอนคำพูดทั้งหมดเลยยย ฮึ้ยยยย โกรธๆๆๆๆๆ ไปหาฟ้าดีกว่า ฟ้าเป็นเพื่อนที่น่ารักที่สุด เรียบร้อยที่สุดแล้วก็สวยที่สุดเลยยย
                “ฟ้า ปิดเทอมไปไหนมา โทรไปบ้านก็ไม่มีคนรับ”
                “ไปทัวร์ยุโรปมาจ๊ะ มีของมาฝากด้วยนะ”
                ว้าววว ตุ๊กตากามเทพน่ารักจังเลย น่ารักจริงๆนะเนี่ย จะนอนกอดทุกคืนเลย
                “ขอบคุณนะฟ้า จะเก็บไว้อย่างดีเลย”
                “จ้า แนนเรามีอะไรจะให้อีกอย่างด้วย เงียบๆไว้นะ” ฟ้านี่นะชอบแอบเซอร์ไพรส์เรื่อยเลย
                “ซองอะไรอะฟ้า”
                “เปิดดูสิ”
                “กรี๊ดด”
                “อย่าเสียงดังสิ ฉันซื้อให้เธอ”    ให้ตายเถอะฟ้าซื้อบัตรคอนเสิร์ตพี่เบียร์ให้เรา กรี๊ดๆๆๆๆ อยากกรี๊ดให้ก้องโรงเรียน แต่ว่าบัตรราคาแพงเราควรรับไว้ไหมนะ เอาไว้จะหาเงินมาให้ละกัน
                “ฟ้า เราจะหาเงินมาให้นะ”
                “ไม่ต้อง ถ้าทำอย่างนั้นฉันจะโกรธเธอ”
               เงียบ…………ถึงยังไงก็เถอะ ฉันจะหาเงินมาคืนเธอนะ ฉันรักเธอจริงๆเลยฟ้า
                “ฟ้าจ๋า หอมแก้มทีนึง จุ๊ฟฟฟ”
                “เธอจะหอมแก้มฉันหรอ”
                “ว้ายยยยยยย ที นายมานั่งที่ฟ้าตั้งแต่เมื่อไหร่”
                “ฉันมานั่งตอนที่เธอทำเสียง ยี้ๆๆ แล้วก็กระทืบเท้า แล้วก็พูดคนเดียว แล้วก้อ….”
                “พอๆ เอาเป็นว่านายมานาน ก็แล้วกัน พูดมากวะ”
                “แล้วดีใจอะไร”
                “ไม่รู้ซักเรื่องจะตายป่ะ และก็ลุกได้และนี่ทีฟ้า”
                “เสียใจ เมื่อกี้ ฟ้ามานั่งที่เราต่างหาก”
                “จริงดิฟ้า”
                “จ้า” ฟ้าหันมาตอบ
                “ไม่เอาง่ะ ม้ายยยยย”
                “แนน เธอเป็นอะไร ฉันจัดที่นั่นให้เธอเอง กระโดกกระเดกอย่างเธอเดี๋ยวมาทำเด็กดีๆอย่างฟ้าเสียหมด นั่งกับไอ้ทีดีแล้ว เหมาะกันดี”
                จ๋อยเลย โถ่ๆอาจารย์เห็นหนูอย่างนี้หนูก็เลือกนะ
 
 พักเที่ยงแย้ววว เย้เย นั่นง่วงมาตั้งนาน พิม ฟ้า ไปเข้าห้องน้ำกัน
                “เอ้อ มีแต่พักเที่ยงไปโรงอาหารนี่พักเที่ยงไปเข้าห้องน้ำ ไปกิน…”
                “ที หุบปากไปเลย ไปเข้าห้องน้ำก่อนไปกินข้าวแปลกนักหรือไง”
                “แล้วจะกินอะไรหล่ะ เดี๋ยวจะลงไปสั่งให้”
น่านไงเห็นไหมละเดี๋ยวมันก็มาทำดี
                “ก๋วยเตี๋ยว3 ชาม”
                เฮ้ออ ได้ยืดเส้นยืดสายหน่อยสบายเป็นบ้าเลย
                -น้องแนน….น้องแนนคะ- ใครเรียกเราหว่า ฉันหันไปตามเสียงที่เรียก เหวอออ ไม่เห็นมีใครเลย แล้วมันเสียงใคร ใครเรียกชื่อฉัน 
                “แนน แนน”
                “หือ”
                “ไม่เข้าห้องน้ำหรอ”
                “เข้า เมื่อกี้ มีคนเรียกฉัน”
                “ใช่ฟ้าเรียกเอง”
                “ไม่ใช่ เสียงผู้ชายเรียกว่าน้องแนน”
                “ไม่มีนะ หูเธอแว่วมากกว่า”
                “มันชัดนะพิม ทำไมฉันได้ยินคนเดียว”
                “นี่ ทำไมพวกเธอถึงได้เข้าห้องน้ำนานนักนะ”
                “ที นายขึ้นมาตามเราหรอ”พิมถาม
                “ก็ใช่นะสิ”
                “งั้นคงไม่แปลก ถ้าแนนได้ยินเสียงแปลกๆ  ไอ้ทีมันคงแกล้งหน่ะ”
                “แกล้งอะไร  พิมเราแกลงอะไรหรอ เราไม่เห็นรู้เรื่อง”
                “ตีหน้าซื่อตามเคย”
                แล้วพิม กับ ที ก็เถียงกันไปตลอดทางไปโรงอาหาร  แต่เสียงนั่นไม่ใช่เสียงที ฉันจำเสียงทีได้ เสียงที่เรียกฉันมันฟังดูอบอุ่น เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
                 -น้องแนน น้องแนนคะ-
                “ฟ้าว่ามากินข้าวช้าก็ดีเหมือนกันเนอะ คนน้อยดี”
                “ได้ยินไหม ฉันได้ยินเสียงคนเรียกชื่อฉันอีกแล้ว”
                “เห็นไหมพิม ฉันไม่ได้แกล้ง ไอ้แนนมันเพ้อเอง”
                “แนน วันนี้แกแปลกๆนะ”พิมว่า
                “ฉันได้ยินจริงๆ แกไม่ได้ยินหรอ”
                แล้วทั้งสามคนก็บอกว่า
                “ไม่ได้ยิน!!”
                ชิ เอาเถอะหูฝาด แต่นี่ 2 ครั้งแล้วนะ
                เปิดเทอมวันแรกนะเนี่ยการบ้านเยอะชะมัดเลย วันที่ 19 พฤษภา วันเสาร์ พรุ่งนี้แล้วสินะ หนูจะได้ไปดูคอนเสิร์ตพี่เบียร์แล้ววว ดีใจจังเล้ยยยยยย
              -น้องแนนคะ ไม่ว่าน้องแนนอยากได้อะไร ไม่ว่าพี่เบียร์จะเหนื่อยแค่ไหนขอแค่น้องแนนบอกพี่ พี่จะหามาให้-
                -น้องแนนขนมที่พี่เบียร์ทำอร่อยไหมคะ-
                -น้องแนนคะ น้องแนนอย่างทิ้งพี่ไปนะพี่รักน้องแนนพี่รักน้องแนน ไม่นะ น้องแนนลืมตาสิน้องแนน ไม่!!!-
กริ๊งๆๆ กริ๊งๆๆ
                เฮ้ย!!อะไรกันเนี่ย ทำไมกัน ฉันบ้าพี่เบียร์ก็จริงแต่ก็ไม่น่าจะถึงขนาดที่ว่าฝันเห็นทุกคืนนี่ แถมยังได้ยินเสียงแว่วเรียกชื่อฉันอีก(จะว่าไปเสียงนั่นก็คล้ายพี่เบียร์นะ) ตกลงนี่เราบ้าจริงป่าวเนี่ย ไม่นะ  ไม่อยากเป็นบ้าง่ะ
กริ๊งๆๆ กริ๊งๆๆ
                “ยัยแนน ทำไมไม่รับโทรศัพท์”
อาวแล้วทำไมแม่ไม่รับหล่ะ
                “ฮัลโหลลลลล” ก็ดีแต่คิดเท่านั้นสุดท้ายก็ต้องลงมารับเอง
                “นิ ป้า ทำไมยังไม่ออกจากบ้านอีกรู้ไหมนี่มันกี่โมง”อ้อ ไอ้ที นั่นเอง
                “แล้วทำไมต้องออกจากบ้าน”
                “ไม่ไปหรือไง คอนเสิร์ตตตต หน่ะ” เหวออ O_o ช่าย วันนี้เราต้องไป…แต่ว่า…
                “แล้วนายรู้ได้ไง”
                “กะ…ก็ ฟ้าบอกมา พอดีว่าจะไปดูแขกรับเชิญในคอนเสิร์ต ก็เลย… ก็เลย ไปซื้อมาใบนึง”
โห แค่เสียงก็มีพิรุตและ
                “เชื่อตาย นายไม่เคยฟังเพลงด้วยซ้ำ มีความลับอะไรบอกมาดีๆ”
                “ความลับอะไร ตกลงจะไปปะ”
                “พูดอย่างกับจะมารับ”
                “หน้าปากซอย”
                “อะไร หน้าปากซอย งง”
                “ฉันอยู่หน้าปากซอยบ้านเธออออ!!! หายงงหรือยังยังซื่อบื้อ คอนเสิร์ตเล่นบ่าย 2 นะไม่ใช่ 5 โมงเย็น”
                “แล้วไงเล่านี่มันก็พึ่งจะ….”
                ว้ากกกกก บ่ายโมง ง่ะมะ…มะ ไม่ทันแล้วววววววว 
                โครม!!! ตึกตัก ตูมมม/$*+-%4#2
                “ยัยแนน แกจะพังบ้านแม่หรือไง”
                “นันดิ ไอ้น้องคนนี้มันจะรีบไปไหนของมัน เฮ้ยยย เบาๆหน่อย แกจะ รีบไปตายหรือไง”
                “เอ้อ ไอ้นี่หนิไอ้แนนมันลูกฉันนะ”
                โครมมมม!!!
                “แม่ว่ามันใกล้ตายและ ไอ้นิว เอ็งเป็นพี่มัน ไปดูมันซิ”
                “แต่ว่าแม่เป็นแม่มันนะ”
                “เออน่า ข้าปวดหลังเว้ย”
                “เสร็จแล้วคะ ไม่ต้องขึ้นไป และก็ยังไม่ตายคะ”
                “ไอ้แนนแกจะไปไหน”
                “ไปดูคอนเสิร์ตคะพี่ชาย”
                “อะไร เอาเงินที่ไหนไปซื้อ จะไปไม่เห็นขออนุญาตพี่เลย ไม่ให้ไป แล้วนี่จะไปดูคอนเสิร์ไอ้พี่เ…”
                “ง่ะ  บัตรฟรีถ้าไม่ไป เดี๋ยวเสียสิทธินะ”
                “ฟรีจริงดิ งั้น พี่ไปส่ง”
                “นัดเพื่อนไว้แล้วพี่”
                “ใคร” แม่ผู้นั่นนิ่งอยู่นาน ถาม
                “ไปกับที คะ หนูต้องไปแล้วเดี๋ยวไม่ทัน”
                “ค่อยยังชั่วหน่อย ไปกับที”
                “แม่ น้องไปกับผู้ชายนะ”
                “ก้อเออดิ”
                เห็นทีแม่กับพี่คงเถียงกันอีกนาน เผ่นก่อนดีกว่า ไม่รู้ไอ้ ที มีดีอะไรแม่ฉันถึงได้ชอบมันนักแต่เอาเถอะบางทีมันก็มีประโยชน์เหมือนกัน อย่างเช่นวันนี้มันมารับเรา คริๆ
                “โห ทำไมเร็วจังอ่ะ”
                “แหะๆ ฉันเก่ง”
                “อาบน้ำสะอาดป่ะเนี่ย มาดมหน่อยดิ”
                โป๊กกก นี่แหนะ เขกหัวซักที
                “โอ้ย ยัยบ้า เจ็บนะ”
                “เออ ดี อยากหื่นดีนัก ไปได้แล้วเดี๋ยวสาย”
                “ก็ดี จับดีๆนะแม่คุณ”
                ว้ากกกกกกกกก ไอ้ที ขับแบบนี้จะไปถึงอิมแพค หรือถึงวัดวะเนี่ย แต่ก็ดีกว่าเสียเงิน
                “ถึงแล้วคร๊าฟฟฟ” แหวะทำมาพูดดี
                -น้องแนนคะ น้องแนน-
                เฮ้ย ได้ยินอีกแล้วอ่ะ อะไรวะเนี่ย ชักจะแม่งๆแล้วนะ
                “แนน แนน มองหาใครอะ”
                “หือ  อ๋อ ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ”
                “เหลืออีกครึ่งชั่วโมงไปหาอะไรกินกันก่อนดีป่ะ”
                “ที ถามจริงเถอะ นายจะมาดูอะไรที่นี่อ่ะ นายไม่ชอบฟังเพลง ไม่ใช่หรอ”
                “ทำไม ก็เพิ่งจะชอบ ชอบเมื่อไม่นานมานี้”
                ไอ้เวอร์ มาหลีสาวอะดิไม่ว่า
                “รอตรงนี้เดี๋ยวนะ”
                “ไม่”
                “แป๊ปเดียว”
                “ไม่เอา กลัวหลงง่ะ คนเยอะจะตาย”
                “คนเยอะแยะกลัวอะไรเล่านั่งรอตรงนี้ นับ 1 ถึง 10 ฉันจะกลับมา”
                “ก็ได้ๆ”
                ครืนๆ ครืนนนนนน
                ง่ะฟ้าร้องง้า ฝนจาตกแน่เลย
                หนึ่ง  สอง  สาม  สี่
                -น้องแนนคะ-
                ไม่นะเสียงคนเรียกอีกแล้วเราคงหลอนไปเองแน่ๆเลย
                ห้า หก
                -น้องแนนคะ น้องแนน-
                เจ็ด แปด
                -น้องแนน น้อยแนนตื่นสิคะ-
                ให้ตายเถอะเสียงใครกันนะ ที จะถึงสิบแล้วนะนายไปไหนเนี่ย แต่เอ๋ เมื่อกี้คนยังเยอะอยู่เลย สงสัยเข้าฮอล์กันหมดแล้วมั้ง เงียบจัง ฉันชักกลัวแล้วนะ
                เก้า
                -น้องแนนคะ ลืมตามองพี่เบียร์หน่อยสิคะ-
                พี่เบียร์หรอ เราบ้าไปแล้วแน่ๆ
                สิบ
                “แนน ระวังข้างบน”
                เหวออ  ไม่นะ มอเตอร์แอร์กำลังร่วงลงมา
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดด”
                โครมมมมมมมมมมมมมมมมม
                แล้วทุกอย่างก็มืดไปหมด ทำไมตัวฉันหนักอย่างนี้นะฉันขยับอะไรไม่ได้เลย เจ็บที่หัวจัง หัวฉันคงไม่เละเหมือนเรื่อง ไฟนอลเดสสิเนชัน หรอกนะ คงไม่สิ ไม่งั่นฉันน่าจะตายและก็ไม่รู้สึกเจ็บอะไรสิ
                -แนน แนนฟื้นสิแนน ไม่นะแนน ฉันรักเธอนะ-
                นี่มันเสียงทีนิ เค้าว่าอะไรนะ ฟังไม่ค่อยได้ยินเลย ทำไมนายไม่พูดให้ดังกว่านี้
                -น้องแนน น้องแนนคะ น้องแนนฟื้นสิคะน้องแนน-
                เสียงนี้อีกและ คราวนี้นี้ชัดกว่าทุกครั้งที่เคยได้ยินเลยเฮะ
                -แนน ฉันรักเธอออออ!!!-
                ได้ยินและ ทีบอกว่ารัก รักเรา ทีรักเราหรอ ที ที
 ตี๊ดดดดด   ติ๊ดดดดด  ติ๊ดดดดดดด
                “คุณคะ ดิฉันว่าคุณควรจะทำแผลก่อนนะคะ”
                “ไม่ครับ จบกว่าแนนจะปลอดภัย”
                “ที แนนเป็นไงบ้างลูก”
                “หน่อยแน่!! ฉันไม่น่าปล่อยน้องสาวให้ไปกับแกเลย”
                พลั่ก!
                ทีเซไปติดกับผนังด้วยแรงผลักของที
                “ไอ้นิว มันเป็นอุบัติเหตุ ฉันเชื่อว่า ทีก็คงไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนั้น” แม่พูดด้วยสีหน้าที่เศร้าพร้อมน้ำตาที่ไหลริน
                “ผมขอโทด ผมผิดที่ปล่อยให้แนนอยู่คนเดียว ผมขอโทดครับ”
ติ๊ดดดด ติ๊ดดดดดด ติ๊ดดดดด
                “แม่ครับ น้องขยับมือครับ หมอ หมอ!! น้องแนนขยับมือครับหมอ”
                “น้องแนน น้องแนนครับ พี่เบียร์อยู่นี่แล้วนะ น้องแนน”
                “ทะ…ที ที”
                “น้องแนนครับ น้องแนนพูดว่าอะไรนะ”
                “แม่  แม่”
                “แม่ครับ น้องเรียกหาแม่”
                “หรอลูก แนน ลูกแนน นี่แม่ไงลูก”
                “ญาติคนไข้ ออกไปรอทางด้านนอกนะครับ”
                “แม่แนนขยับมือได้แล้ว แม่ไม่ต้องห่วงนะ มันเป็นสัญญาณที่ดีแล้ว”
                “อืม ยังไงแม่ก็ยังห่วงน้องอยู่ดี”
                “คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ อีกไม่นานคงจะฟื้น ปาฏิหาริย์ นะครับนี่ น้อยคนนักที่โดนรถชนขนาดนี้ แล้วพ้นขีดอันตราย กำลังใจเธอดีจริงๆ”
                “ครับ เธอเป็นคนที่ผมรักที่สุด”
                “เชิญเข้าไปเยี่ยมคนไข้ได้แล้วครับ”
                “น้องแนน เก่งมากเลยน้า หมอบอกว่าน้องปลอดภัยแล้วนะคะ เหลือแต่ว่าน้องแนนจะลืมตามาดูพี่เมื่อไหร่”
                “เบียร์ พักบ้างก็ได้นะลูก อาทิตย์นี้เบียร์แทบจะไม่ได้นอนเลยนะ พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานไม่ใช่หรอ”
                “ผมอยากให้น้องแนนตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าผมเป็นคนแรกครับ”
                “น้องแนน ปลอดภัยแล้วลูก ไปอาบน้ำก่อนไป เดี๋ยวยัยแช่ม มาบ่นแม่ว่าใช้แรงงานลูกเขาหนัก”
                “โถ แม่  แม่แช่มไม่อยู่มาบ่นแม่หลอก ก็แม่แช่มอยากจากผมไปเร็ว ตอนนี้ แม่จะใช้งานผมยังไงก็ใช้ได้เลย”
                “งั้นก็ต้องไปอาบน้ำ”
                “ครับผม”
                “ไอ้เด็กคนนี้ หนิ อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์เพิ่งเห็นมันยิ้มได้”
                “แนน แนนลูกแม่ โชคดีแล้วนะลูกที่หนูมีพี่เค้า แม่คงนอนตายตาหลับแล้วหล่ะ”
                อะไรกันเนี่ย จำได้ว่าเจ็บหัว ตอนนี้เจ็บทั้งตัวเลยง่ะ แง่ๆๆๆๆ แม่จ๋า พี่จ๋า ที ฟ้า พิม ช่วยด้วย แง่ๆๆๆๆ
                “ฮือๆๆ”
                “น้องแนน น้องแนนคะ ร้องไห้ทำไม”
                เสียงใครหว่า ไม่เห็นคุ้นเลย หนังตาหนักเป็นบ้าเลย อืบอึ้ย…  ใครเนี่ยตาไม่คุนเลย
                “น้องแนน แม่ครับน้องแนนฟื้นแล้วครับแม่”
                “ใครกัน”
                “น้องแนน นี่พี่เบียร์ไง แล้วนี้ก็แม่ของน้องแนนไง น้องแนนจำไม่ได้หรอ”
                “พวกคุณเป็นใคร ปล่อยหนูนะ หนูไม่รู้จักคุณ ปล่อย โอ้ยยยยย”
                “น้องแนน พี่ขอโทดนะคะน้องแนนเจ็บตรงไหน”
                “ก็เจ็บทั้งตัวแหละไอ้บ้า ถามมาได้”
                “ทำไมลูกพูดไม่เพราะเลยหล่ะ”
                “ใครลูกป้าหล่ะ หนูจะกลับบ้าน กลับบ้านนนนนนนนน”
                “น้องแนน นี่พี่เบียร์ไง น้องแนน”
                “แม่ หรือว่าน้องแนนจะความจำเสื่อม”
                พี่เบียร์ พี่เบียร์หรอ ไม่จริง อย่าบอกนะว่าคนที่เรียกฉันคือ
                “น้องแนนใจเย็นๆนะ นี่พี่เบียร์เอง หมอ หมอครับ”
                “ไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง”
 
               
               
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 99 ท่าน