Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Scorpion orion ร้ายแต่รัก
parapala 555
ดาวดวงที่1/1
2
22/10/2554 13:14:32
419
เนื้อเรื่อง
ดาวดวงที่ 1/1
          แกร่กๆ แอ๊ดดดด~
        Orion past’
ผมเดินเข้ามาในห้องซึ่งเป็นห้องประจำของพวกเราเอง สกอร์เปี้ยน ซึ่งห้องนี้มันเคยเป็นห้องศิลปะเก่าของโรงเรียนแต่พอดีว่าทางโรงเรียนได้สร้างอาคารศิลปะขึ้นมาใหม่ทำให้ห้องนี้ว่างไม่มีใครอาศัยอยู่พวกเราจึงลงมติกันว่าเราจะยึดเอาห้องนี้เป็นห้องประจำของพวกเรา
พอผมเดินเข้ามาปุบ ก็เห็นว่าทุกคนกำลังมีสมาธิจดจ่อกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ ผมจึงเดินไปนั่งตรงหน้าต่างของห้องที่เมื่อมองออกไปจะเห็นเป็นต้นไม้มากมายที่ขึ้นเรียงรายกันและยังมีทุ่งดอกหลายๆชนิดที่ตอนนี้กำลังเบ่งบานรับแสงแดดอ่อนๆในยามเช้า มุมนี้เป็นมุมโปรดของผมเอง เพราะผมชอบที่จะอยู่กับธรรมชาติ
“เฮ้ย! พวกแกดูนี้สิ ฉันออกแบบชุดใหม่เสร็จแล้ว สวยป่ะ?”เสียงของเมอคิวรี่เรียกความสนใจของทุกคนให้หันไปมองแผ่นกระดาษที่เธอกำลังชูไปรอบๆให้เพื่อนๆทุกคนดู
“นี้ ชุดอะไรของเธอย่ะหล่อน ยังกับดงดอกเข็ม”พลูโตพูดขึ้น
“ดงดอกเข็มอะไรยัยพลูโต ชุดของฉันออกจะเลิศ”
“เลิศตรงไหนไม่ทราบ เธอลองตัดออกมาดูสิแล้วก็ลองส่วมเดินออกไปให้คนทั้งโรงเรียนดู ละเธอก็จะรู้ว่าที่ฉันพูดนะมันเรื่องจริง”
“นี้ อย่ามาดูถูกชุดของฉันนะย่ะ ละอย่างหล่อนละมีปัญญาออกแบบให้ได้อย่างฉันไหมหล่ะ อย่างน้อยคนอย่างฉันก็เป็นแฟชั่นนิสของโรงเรียน”เมอคิวรี่เอ่ยพร้อมกับทำหน้าเชิดใส่พลูโต
 “แล้วเธอหล่ะ มีปัญญาแสดงให้ได้อย่างฉันไหมหล่ะ ฉันก็เป็นนักแสดงของโรงเรียนเหมือนกันนั้นแหละ”
“นี้ ..”เมอคิวรี่กำลังจะพูดโต้กลับทางด้านพลูโตแต่ก็มีเสียงหนึ่งขัดจังหวะขึ้นมาซะก่อน
“พอสักทีเถอะพวกเธอสองคนหน่ะ ไม่เบื่อกันรึไง เถียงกันมาตั้งแต่เกิดยันโต”คอมเม็ทเอ่ยพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ
เฮ้อ เนี่ยแหละดีสงครามประจำวันจะได้จบซะที เป็นยังงี้กันประจำ พวกเราเป็นพี่น้องกันที่ไม่ใช้พี่น้องจริงเพราะลุงช่วยชุบเลี้ยงและเปลี่ยนชีวิตของพวกเราจากเด็กกำพร้ามาเป็นดวงดาวที่เจิดจรัสอยู่ในสังคมได้อย่างดี สองคนนี้ก็เถียงกันมาโดยตลอดไม่เคยมีใครยอมใคร แต่พวกเราก็รักกันนะอย่าเห็นว่าพวกเราเป็นแบบนี้แล้วเราจะไม่รักกันนะ
“เฮ้ย วีนัสไปไหนว่ะ”ผมเอ่ยถามสมาชิกในห้อง
“คงจะอยู่แถวในสวนมั้ง”ฟิกเอ่ย
ได้ยินดังนั้นผมก็เดินออกมาจากห้อง สงสัยหมอนั้นคงไปหาที่เย็นๆนั่งแต่งเพลงแน่เลย ต้องลองไปตามหาสักหน่อยละ
ติ้ด ติ้ด ติ้ด
ผมเดินมาได้สักพักเสียงข้อความมือถือของผมก็ดังขึ้น ผมจึงล่วงมือเข้าไปในกระเป่าหยิบมือถือรุ่น BB สีชมพูออกมากดดูข้อความ
เย็นนี้มาพบฉันด่วนนะทุกคน เรื่องสำคัญ
                                        ลุง
          อ่า ลุงเรียกพวกเราเข้าพบเหรอเนี่ยสงสัยจะมีงานเข้ามาอีกแล้ว โอ๊ะผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลยใช่ไหม แหะๆ สวัสดีครับ ผมชื่อออเรียนครับ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนครับ อ่า สงสัยวันนี้จะมีงานเข้าสำหรับพวกเราซะแล้ว ลุงในที่นี้ของเราไม่ได้หมายถึงพี่ชายของแม่นะครับ แต่ลุงที่ว่านี้คือคนที่เลี้ยงพวกเรามานั้นเอง ลุงมีพระคุณสำหรับพวกเรามากเราจึงต้องทำงานช่วยลุงทุกอย่าง
          ผมเดินเพลินๆมาเรื่อยจนมาถึงที่ประจำของผมคือใต้ต้นจามจุรีในสวนของโรงเรียนนั้นเองที่นี้เป็นที่โปรดของผมเบอร์หนึ่งเลยหล่ะ เพราะผมชอบแอบมาหลับอยู่ที่นี้เป็นประจำ ว่าแล้วผมก็ล้มตัวลงนอน
          แผล่บ แผล่บ แผล่บ
          รู้สึกเหมือนอะไรอุ่นๆอยู่ที่ปากนะ เอ๊ะ!เหมือนจะเหนียวๆซะด้วย ผมลืมตาขึ้น
        “เฮ้ย!! หมาใครว่ะ”เจ้าสุนัขขนปุยตัวเล็กมากกำลังเลียปากผมอยู่งั้นเหรอ อี๋ ผมเกลียดหมาที่สุดเลย ปากผมจะเป็นไรมั้ยอ่ะ
          เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะมันมีปลอกคอด้วยแถมยังมีป้ายเล็กๆห้อยอยู่ด้วย ผมพลิกดูป้าย ใครเจอโปรดส่งคือเจ้าของที่ น้ำใสห้อง 602 ด้วยจ๊ะ
          หน้าห้องเรียน 602
        Namsai past’
          “กรี้ดดดดดดดดดดดด ออเรียนมาที่หน้าห้องเราหล่อมากเลย”
          เฮ้อ ฉันไม่ชอบเสียงกรี้ดของยัยนี้ที่สุดในสามโลกเลย จะกรี้ดอะไรนักหนาแค่ออเรียนมาที่หน้าห้องเรา เฮ้อ ฮะ!! เมื่อกี้ว่าไงนะ ออเรียนมาที่หน้าห้องเรางั้นเหรอ อ๊าย ฉันอยากเห็นตัวจริงของเขามานานแล้วหล่ะ ต้องย่องๆแอบไปดูสักหน่อยแล้ว
          ดัน กระแทก เฮ้อ ทำไงให้ยัยพวกนี้หลีกทางให้ฉันได้เห็นหน้าเขาบ้างนะ อ๋อเมื่อดันแล้วกระแทกแล้วก็ยังไม่ได้ผล งั้นมุดเลยละกัน ฮ่าๆสุดท้ายฉันก็มายืนอยู่แถวหน้าจนได้ ได้โอกาสแล้วหันไปมองหน้าเขา โอ๊ะเขาหล่อจังเลยอ่ะ ผิวขาว ปากสีชมพูได้รูป จมูกก็โด่ง คิ้วหนา ขนตายาว เอาเข้าจริงเขาที่เป็นผู้ชายยังสวยกว่าฉันอีกนะเนี่ย อายจัง
          เอ๊ะ แต่เขากำลังอุ้มอะไรอยู่นะ เหมือนจะคล้ายติ๋มซำน้อยของฉันเลย เอ่อติ๋มซำที่ว่านี้ไม่ใช้อาหารนะอย่าเข้าใจผิด แต่มันคือน้องหมาของฉันนั้นเอง ว่าแต่มันไปอยู่ในมือของออเรียนได้ไง ตายแล้ว
          “เอ่อ ขอโทษนะ นั้นน้องหมาของฉันใช่รึเปล่าอ่ะ”ฉันทำใจกล้าเดินเข้ามาถามเขา โดยได้รับสายตาอัมหิตจากยัยพวกมีนอทั้งหลาย โอ้ย ฉันจะโดนรุมมั้ยอ่ะ
          “หืม หมาตัวนี้ของเธอเหรอ”อ๊าย เขาคุยกับฉันด้วย(ได้ข่าวว่าเธอถามเขานะย่ะ)
          “ใช่ ของฉันเองแหละ”
          “เอาไป”เขายื่นเจ้าติ๋มซำมาให้ฉัน พอฉันได้ติ๋มซำปุบฉันก็หันหลังจะเดินกลับมา แต่
          “เดี๋ยว เธอจะไปไหน”
          “ก็ ไปในห้องนะสิ”ถามมาได้นะย่ะ เอ๊ะ หรือว่าเขาเป็นพวกหล่อแต่สมองไม่ได้เรื่องนะ
          “เธอยังไปไหนไม่ได้ เพราะเธอจะต้องรับผิดชอบกับการที่หมาของเธอมาเลียปากฉันซะก่อน”
          ฮะ ไอ้ติ๋มซำแกไปเลียปากเขาจริงเหรอเนี่ย ไหนๆมาให้ดมหน่อยสิ
          “เอ่อ คือ ฉันขอโทษแทนมันด้วยก็แล้วกันนะ”
          “แค่ขอโทษงั้นเหรอ เธอรู้มั้ยว่าน้ำลายของหมามันสกปรกแค่ไหน มันจะทำให้ปากของฉันเหม็นและอาจเกิดเป็นแผลได้”
          “งั้นแล้วคุณจะให้ฉันรับผิดชอบอะไรหล่ะ”ฉันเริ่มจะไม่ชอบหมอนี้ละนะ แค่หมาเลียปากแค่นี้เองทำมาเป็นต้องรับผิดชอบ เรื่องมากจริงๆฉันจูบกับติ๋มซำทุกวันยังไม่เป็นอะไรเลย
          “อืมมม ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออก ถ้าฉันคิดออกเมื่อไหร่ฉันจะบอกเธอละกันนะ บาย”
          พอเขาพูดเสร็จเขาก็เดินหันหลังไปหน้าตาเฉย เฮ้ย นี้ยังพูดกันมั้ยรู้เรื่องเลยนะ หมอนี้เป็นโรคจิตรึไงนะ เฮ้อ
          อ๊ะ ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเลย อะแฮ่มๆ ฉันชื่อน้ำใสนะ ฉันมีน้องสาวฝาแฝดอีกหนึ่งคนชื่อน้ำซุป เราเรียนโรงเรียนเดียวกัน แต่คนละห้อง ฉันอยู่ห้องสองส่วนน้ำซุปอยู่ห้องแปด
          ติ๊งต่อง ติ่งต๊อง ติ๊งต่อง
          หมดคาบเรียนแล้วฉันจะได้กลับบ้านสักที ฮ่าๆ ฉันเก็บกระเป่าเสร็จแล้วก็อุ้มเจ้าติ๋มซำออกมาจากห้องเพื่อไปรอน้ำซุปที่หน้าโรงเรียน พรุ่งนี้ฉันคิดแล้วว่าจะไม่พาติ๋มซำมาโรงเรียนด้วยแล้ว เพราะมันจะเกิดปัญหาเหมือนอย่างวันนี้นะสิ เฮ้อ คิดแล้วก็ยังงงอยู่เหมือนกัน ตกลงเจ้าคุณชายเจ้าสำอางคนนั้นเมื่อไหร่เขาจะคิดออกว่าจะให้ฉันรับผิดชอบอะไร
          ฉันมาถึงที่หมายก่อนน้ำซุปตลอดเลยหล่ะ เพราะยัยนั้นมักจะต้องอยู่เก็บกวาดห้องตลอด เพราะชอบไปแกล้งอาจารย์จนได้เรื่องนะสิ
 บรึ้นนนนนนนนนนนน
          เฮ้อพวกสกอร์เปี้ยนอีกแล้วหล่ะสิ พวกนี้มีสิทธิพิเศษให้นำรถมาจอดในโรงเรียนได้เพราะพวกเขาเป็นคณะกรรมการและยังมีชื่ออยู่ในผู้ก่อตั้งโรงเรียนด้วย เกิดมาเป็นพวกเขานี้ก็ดีเหมือนกันนะ ทันใดนั้นขณะที่ฉันกำลังเพ้อฝันอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นก็มีรถมินิคูปเปอร์สีดำมาจอดตรงหน้าฉันพอดี
          “หวัดดี ยัยหมา”
          อ๊ะ อีตาบ้าออเรียน นี้เขาเรียกฉันว่าอะไรนะ ยัยหมางั้นเหรอ
          “นี้ นาย ฉันไม่ได้ชื่อหมา และก็ไม่ได้เป็นหมาด้วย ฉันมีชื่อเป็นของตัวเองย่ะ ไม่ต้องมาตั้งชื่อให้” เขาหัวเราะพร้อมกับยิ้มให้ฉัน โอ๊ย ใจละลาย
          “เธอนะเหมาะกับชื่อที่ฉันตั้งให้ที่สุดหล่ะ ยัยหมาน้อย ไปละ บายยย”
          ว่าแล้วเขาก็ขับรถออกไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ น่าหมั่นไส้จริงๆอ่ะ มาเรียกฉันว่าหมาน้อยแล้วก็ชิ่งหนี ใครบอกว่าออเรียนนิสัยดี เฮอะ ดีกับหมาอ่ะสิ นิสัยเสียที่สุดอุตส่าห์หลงปลื้มมาตั้งนาน
          “น้ำไสสสสสส รอนานมั้ย?”น้ำซุปมาแล้ว เฮ้อ ยัยนี้สายตลอด
          “ไม่นานหรอก ไปๆกลับบ้านกันเถอะ”
          เราสองเป็นแฝดที่มีหน้าตาที่ไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่ ส่วนนิสัยนั้นไม่ต้องพูดถึงแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ฉันไว้ผมยาวประมาณบ่า หน้าตาของฉันค่อนไปทางสวยมากกว่า(หลงตัวเองเหมือนกันนะย่ะหล่อน) ส่วนน้ำซุปยัยนั้นอ่ะนะตัดผมสั้นหยั่งกะพวกทอม แต่ยัยนี้ก็มีคนชอบเยอะเหมือนกันนะเพราะหน้าตาของน้ำซุปจะออกแนวเด็กเกาหลี น่ารักๆแอ๊บแบ๊วๆนะสิ ฉันยังอิจฉาเลย เฮ้อ
        Orion past’
        ตอนนี้พวกเราอยู่กันที่คฤหาสน์ของลุง ที่นี้เป็นบ้านของลุงส่วนพวกเราลุงได้ซื้อคอนโดให้กับเราโดยแบ่งคนละชั้น ผมอยู่ชั้นบนสุด
          “คุณท่านสั่งไว้ว่าถ้าพวกคุณมาถึงให้ไปพบท่านที่ดาดฟ้าคะ ท่านจะรออยู่ที่นั้น”เมดคนหนึ่งเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นพวกเราทุกคนลงจากรถมา จากนั้นพวกเราก็พากันขึ้นไปที่ดาดฟ้าตามที่เมดคนนั้นบอก
          “ลุงมีเรื่องอะไรใครรู้บ้างอ่ะ?”เมอคิวรี่เอ่ยขึ้น ทุกคนส่ายหัว
          “สงสัยมีเรื่องด่วนมั้งเพราะปกติท่านจะไม่เรียกพวกเราด้วยวิธีการนี้นี่นา”เนปจูนเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำหน้าคิด ก็จริงนะถ้าลองคิดดูดีๆลุงไม่เคยเรียกพวกเราด้วยวิธีการส่งข้อความเลย ส่วนมากท่านจะให้คนไปบอกเราที่คอนโดมากกว่า
          “หรือว่ามีใครตายอ่ะ”ฟิกเอ่ยพร้อมกับทำตาโต
          “นี่ฟิกเธอจะบ้าเหรอ ปากเสีย”พลูโตเอ่ย
          เรามาถึงตรงทางเข้าแล้วหล่ะ แล้วทุกคนก็มองตากันเพราะไม่มีใครกล้าที่จะเปิดประตูเข้าไป สุดท้ายสายตาทุกคู่ก็มาหยุดอยู่ที่ผม
          “เฮ้อ ก็ได้ ฉันจะเป็นคนเปิดประตูเอง”พวกนี่ก็จริงๆนะเป็นหน้าที่ของผมทุกทีที่จะต้องเข้าไปเป็นคนแรก พอเปิดประตูเข้าไป ผมก็เห็นลุงยืนยิ้มรออยู่แล้วโดยที่วันนี้ท่านจะดูมีความสุขผิดปกติเพราะดูจากหน้าตาของท่านที่ยิ้มอยู่ตอนนี้ เพราะปกติท่านจะไม่ค่อยเป็นคนชอบยิ้มมากเท่าไหร่
          “มากันแล้วเหรอ มายสตาร์ของฉัน มาๆเชิญนั่งลงก่อนวันนี้ฉันมีเรื่องดีๆที่จะแจ้งให้พวกเธอทราบ”พอได้ยินดังนั้นพวกเราก็ไม่รอช้ารีบเข้านั่งตามที่ประจำของพวกเรา โดยมีคุณลุงนั่งอยู่ข้างหน้าโดยหันหน้ามาหาพวกเรา
          “วันนี้เป็นวันดีนะ รู้มั้ยวันนี้ฉันมีเรื่องอะไรจะบอกกับพวกเธอ”
          “ลุงจะแต่งงานเหรอคะ”คอมเม็ทเอ่ยพร้อมกับโดนมือเล็กของคนที่นั่งข้างๆสับมะเหงกใส่
          “นี่คอมเม็ทพูดอะไรของหล่อนยะ”เจ้าของมือเล็กที่สับมะเหงกของคอมเม็ทเอ่ยขึ้นนั้นก็คือโพลนั้นเอง
          “ฮ่าๆ ไม่เป็นไรคอมเม็ทวันนี่ฉันอารมณ์ดี เพราะวันนี่ฉันจะมาบอกกับพวกเธอว่า พวกเธอทุกคนจะต้องแต่งงาน”
          “หาาาาาา”เสียงของทุกคนพูดพร้อมกัน อะไรนะนี่ลุงพูดจริงเหรอเนี่ยหรือว่าพวกเราหูฝาด ให้ตายเถอะพวกเราพึ่งจะสิบแปดกันเองนะ เรากำลังจะเอนเข้ามหาลัยกันปีนี่แล้วจู่ๆลุงจะมาให้พวกเราแต่งงานเนี่ยนะเป็นไปไม่ได้หรอกเพราะเดี๋ยวสาวๆในคลังของผมก็เศร้าตายกันพอดี ไม่ยอมๆ
          “นี้ลุงพูดจริงเหรอครับ”ผมเอ่ยถามทันที
          “ฉันเคยล้อเล่นกับพวกเธอรึไง”โห่ ไม่นะเราไม่ยอมอ่ะจะให้เราแต่งงานได้ยังไงเพราะการแต่งงานมันทำให้เราหมดอิสรภาพนะนี่ลุงไม่รู้หรือไงว่ามันเรื่องใหญ่มากนะ
          “เพราะว่าต่อไปนี่ฉันก็อายุมากขึ้นทุกวันๆไม่รู้จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนเลยอยากที่จะให้พวกเธอมีภรรยามีสามีและมีครอบครัวที่อบอุ่นเพื่อที่จะผลิตทายาทมาสืบทอดตระกูลของฉัน”
          “เอ่อ แล้วลุงฮะแล้วคู่ครองของพวกเราหล่ะครับ ลุงจะหามาให้เหรอครับ”วีนัสเอ่ยขึ้น
          “ฮ่าๆ ฉันก็ไม่ได้จะใจจืดใจดำขนาดนั้น คู่ครองของพวกเธอเนี่ยมันเป็นเรื่องของพวกเธออยู่แล้วฉันไม่เข้าไปก้าวก่ายหรอก เชิญเลือกกันตามสบายหรือว่าใครอยากจะให้ฉันเลือกให้ก็ได้นะฉันยินดี”
          “ไม่!!”ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันทันทีที่ลุงเอ่ยจบ ใครจะบ้าอยากจะให้ลุงเลือกให้หล่ะแค่นี่ทุกคนก็รับกันไม่ไหวแล้วถ้าจะให้ลุงเลือกแฟนให้อีกไม่แย่กว่านี่เหรอเกิดลุงเลือกสาวรุ่นแม่มาให้ ผมไม่ได้เหี่ยวแห้งตายก่อนเหรอไง
          “ลุงคะ คือเรายังไม่อยากแต่งงานจริงๆนะคะ เราพึ่งจะสิบแปดเองนะคะลุง”เมอคิวรี่เอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นไปยืนนวดหลังเอาใจลุง
          “ไม่ได้ ฉันพูดคำไหนต้องคำนั้น ทุกอย่างที่ฉันสั่งพวกเธอไม่มีสิทธิ์ขัดขืน”ลุงพูดเอาจริงนั้นเป็นการประกาศอย่างเป็นทางการว่าไม่มีใครสามารถขัดขืนคำสั่งของลุงได้แม้แต่คนเดียว ที่พวกเราจะทำได้ในตอนนี้คือการเลือกเจ้าสาวและเจ้าบ่าวให้ดีที่สุด
          ตอนนี้พวกเรากำลังรวมตัวกันอยู่ตรงห้องรับแขกชั้นล่าง หน้าตาของแต่ละคนแสดงออกมาเหมือนกับว่าพึ่งผ่านสมรภูมิรบกันมาก็ไม่ต่าง
          “พวกเราจะเอาไงดีอ่ะ ฉันยังไม่อยากแต่งงานเพราะการแต่งงานมันจะทำให้ฉันไม่มีอิสรภาพไปไหนก็ไม่ได้ อยากจะทำอะไรก็ไม่สะดวก อ้าย!ฉันอยากจะโดดตึกเจ็ดชั้น”เมอคิวรี่เอ่ยพร้อมกับนั่งร้องไห้ อย่างที่เมอคิวรี่พูดมันก็ถูกทุกประการเลยหล่ะ
          “พวกเราไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่งของลุงอยู่แล้วนี่ เฮ้อ ถ้าฉันเลือกได้ฉันอยากจะเป็นเด็กกำพร้าเหมือนเดิมดีกว่า ดีกว่าต้องมานั่งลองรับอารมณ์ต้องมานั่งทำตามคำสั่งของคนตาแก่ที่หลงอำนาจของตัวเอง”ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยยกเว้นผมกับวีนัสเพราะเจ้านั่นเสียบหูฟังอยู่ในโลกของตัวเองแล้ว
          “นี่ พลูโต พูดอะไรระวังหน้าระวังหลังด้วยสิ ท่านมีพระคุณสำหรับเรามากนะ ท่านช่วยฉุดเรามาจากโคลนตมเพื่อที่จะให้เราได้มีอนาคตที่ดี ถ้าไม่มีท่านเราอาจจะตายไปแล้วก็ได้ อย่าลืมสิ”ผมพูดออกมาเตือนสติของทุกคนในเรื่องนี่
          “แกก็มองโลกในแง่ดีตลอดออเรียน”พลูโตเอ่ย
          “ที่ออเรียนพูดมามันก็ถูกนะ ถ้าไม่มีลุงเราอาจจะตายไปแล้วก็ได้ท่านมีพระคุณสำหรับเราจริงๆ แค่แต่งงานเองไม่ตายหรอกเราทำไปเถอะ”ฟิกเอ่ย
          “คะ คุณพ่อคุณแม่”พลูโตเอ่ยพร้อมกับทำหน้าเชิด ยัยนี่ก็จริงๆเลย ขี้ประชดจริงๆ
          “เอาเป็นว่าเราต้องแต่งงานใช่มั้ย?”แซทเทอนเอ่ย
          “งั้นเรามาฉลองกันดีกว่า”แซทเทอนเอ่ยพร้อมกับทำท่าดี้ด้ากระโดดไปกระโดดมารอบห้องพร้อมกับตะโกนว่า เรามาแต่งงานกันเถอะ ให้ตายรายนี่ก็อารมณ์ดีได้ทุกสถานการณ์จริงๆ 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 282 ท่าน