Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
กั๊กหัวใจไม่ให้รัก......นายอันตราย
มะนาวหวาน
9
9
21/10/2554 22:50:59
437
เนื้อเรื่อง
“เฮ้ยยยยยเซ็งชะมัด” แพนเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับใบหน้าบอกบุญไม่รับ
“เป็นไรของแกยัยแพน” ฉันถามทันทีด้วยความสงสัยเพราะไม่เคยเห็นเพื่อนรักคนนี้ทำหน้าเหมือนกับแบกโลกไว้ทั้งใบแบบนี้และยิ่งเช้าวันนี้แล้วอากาศมันช่างสดชื่นดีจริง ๆ แต่ยัยนี้กลับทำหน้าเซ็งซึ่งมันผิดวิสัยยิ่งนัก
“ก็เรื่องละครเวทีที่ต้องแสดงในวันงานวิชาการไงมีปัญหา” แพนว่าเมื่อนั่งลงที่โต๊ะเรียนเรียบร้อยแล้ว
“ยังไง”
“มีปัญหาต้องเปลี่ยนตัวละคร”
“แค่เปลี่ยนตัวละครมีอะไรน่าเซ็งตรงไหน”
“เซ็งสิไม่เซ็งได้ไงในเมื่อคนที่โดนเปลี่ยนไปเล่นก็คือฉัน เซ็งเป็นบ้าแล้วให้เล่นบทอะไรก็ไม่ให้เล่นดันไปเล่นเป็นบทนางซินเดอร์เรล่าแกคิดดูสิ”
“ฮะจริงดิ”
“ก็ใช่นะสิ ฉันเลยไม่รู้จะทำไงเลย ปฏิเสธก็ไม่ได้อาจารย์ขอร้องมา” แพนว่าทำหน้ากลุ้มใจ
“แกไม่เห็นต้องทำไรก็แค่เล่นไปตามบทแล้วเรื่องบทเรื่องคิวแกก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอในเมื่อตอนแรกก็เป็นผู้ช่วยผู้กำกับเรื่องคิวอยู่”
“นั่นมันก็ใช่แต่ฉันไม่อยากเล่นนี่น่า ใครจะไปอยากเล่นละครคู่กับคนแบบนั้น” แพนว่าใบหน้าหงิกงอ
“คนแบบนั้นแกหมายถึง...........เกรชหรอ” ฉันหันไปเหล่ตาถามที่คิดว่าเป็นเกรชเพราะแพนเล่าให้ฟังว่าเกรชแสดงเป็นเจ้าชายในงานวันวิชาการ
“ใช่ไอ้พี่เกรชนั้นแหละ ไอ้คนนิสัยไม่ดีทำดีช่วยเหลือคนอื่นเพื่อหวังผลตอบแทน ชอบทวงบุญคุณแถมยังเป็นผู้ชายเย็ยชาสุด  ๆ เสียแรงแอบปลื้มมาตั้งสามมมมมมมมมมม” แพนลากเสียงยาวแล้วหยุดปากพูดทันทีที่รู้สึกได้ถึงการจ้องมองของฉัน
“นั่นแน่นี่แกแอบชอบนายนั้นงั้นหรอ” ฉันถามน้ำเสียงล้อทำให้แพนแก้มแดง
“ไม่ใช่นะไม่ใช่ฉันไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย” แพนรีบปฏิเสธทันที
“ฉันจะชอบเขาได้ไงในเมื่อเขาชอบแก” เธอก้มหน้าพูดต่อเสียงอ้อมแอ้มอยู่ในลำคอจนฟังไม่รู้คำ
“แกว่าอะไรนะ”
“เปล่า” แพนตอบเสียงสูง
“เอะว่าแต่บทนางซินนี่ยัยมิ้นเล่นอยู่ไม่ใช่หรอแล้วทำไมอาจารย์มาขอร้องให้แกเล่นแทนล่ะ”
“ก็เมื่อวานนี้ บันไดที่ช่างเขานำมาตั้งไว้ใช้เพื่อตกแต่งเวทีดันล้มลงมาทับขายัยมิ้น กระดูกร้าวต้องเข้าเฝือกอย่างน้อยสามอาทิตย์หายไม่ทันวันงานแน่ ๆ อาจารย์ก็เลยต้องหาคนมาเล่นบทนี้แทนและก็เป็นเพราะไอ้พี่เกรชคนเดียวไอ้คนปากเสียที่ดันเสนอชื่อฉันให้อาจารย์เลือก ฮึคิดแล้วมันน่าเจ็บใจนัก” แพนเล่าด้วยความหงุดหงิด
“อ๋อเป็นแบบนี้เอง”
“เอ๋ นึกออกแล้วแกไปเล่นแทนฉันหน่อยได้ไหม น่ารักและฉลาดแบบแกเล่นได้อยู่แล้วถ้าฉันบอกอาจารย์เขาต้องเลือกแกชัวร์” แพนหันมาพูดนัยน์ตามีประกายความคิด
“เฮ้ยบ้าหรอไม่เอา ถ้าแกทำแบบนั้นฉันจะไม่พูดกับแกอีก” ฉันพูดหน้าตาจริงจัง
5555555
“ล้อเล่นน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไง” แพนพูกลั้วหัวเราะ
“โฮ้...นี่แนะแกแกล้งฉันหรอ” ฉันใช้มือผลักหัวแพนที่บังอาจมาแกล้งฉัน
“นี่ยัยกาลพักกลางวันนี้ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ” แพนทำหน้าตาขอร้อง"O.O^
“ได้สิ ไปไหนล่ะ ทำหน้าขอร้องขนาดนั้นทำเหมือนกับว่าไม่ใช่เพื่อนกัน”
“ไปเป็นเพื่อนฉันซ้อมละครกับพี่เกรช”
“ฮะแกว่าไงนะ” ฉันถามเสียงดัง
“ไปเป็นเพื่อนฉันซ้อมบทกับไอ้พี่เกรชเพราะฉันมาเล่นแทนมิ้นกลางคันอาจารย์กลัวว่าจะเล่นได้ไม่เนียนทันวันงานเลยต้องให้ซ้อมนอกรอบตอนพักกลางวันด้วย.......น่าไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ”
O.O"
........................................
“ไหนว่าเป็นเพื่อนกันไง” แพนพูดขึ้นเมื่อเห็นฉันเงียบ
“เออก็ได้”
“สัญญาแล้วนะ”
 
“กาล” เจ้าของเสียงเรียกที่คุ้นหูกับรอยยิ้มที่คุ้นเคยกำลังเดินตรงมาที่ฉัน
“ยัยแพนไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมา” ฉันตอบเกรชน้ำเสียงห้วน
เมื่อทานข้าวกลางวันเสร็จฉันก็ต้องมาเป็นเพื่อนแพนที่ห้องซ้อมละครตามสัญญาแต่เมื่อมาถึงยัยนั่นก็ปวดอึขึ้นมาขอไปเข้าห้องน้ำทิ้งให้ฉันอยู่ในห้องกิจกรรมนี้คนเดียวจนเกรชเดินเข้ามา เขาเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ ฉัน
“พี่มีเรื่องอยากพูดกับกาลเยอะเลย” เสียงเขายังฟังนุ่มและอบอุ่นเช่นเดิม
“แต่ฉันไม่มีอะไรจะพูด” ตอบกลับไปด้วยความเย็นชาราบเรียบ
“กาล พี่ไม่ขอให้กาลอภัยให้เรากับเรื่องที่ผ่านมา แต่พี่อยากให้กาลรู้ตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่รักและคิดถึงกาลเสมอ ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่มีวันไหนที่พี่ไม่คิดถึงกาล ไม่มีวันไหนที่พี่กับ”
“ยัยมนุษย์หิน” ไม่ทันที่เกรชจะพูดจบเสียงดังห้วนไม่พอใจก็ปรากฏขึ้นพร้อมร่างสูงเพรียวสมส่วนของไวท์ที่เข้ามานั่งแทรกกลางระหว่างฉันกับเกรชทันที
“มาหลบอยู่นี่เองทำไมไม่รับโทรศัพท์ แล้วทำไมวันนี้ไม่รอกินข้าวพร้อมกันรู้ไหมฉันรอเธอตั้งนาน” ไวท์โวยวายเสียงดังใส่ฉัน ใบหน้าหล่อของเขาบอกอาการไม่พอใจคิ้วหนาเข้มนั้นขมวดเข้าหากันงุด
โทรศัพท์งันหรอ
เออจริงดิฉันลืมโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋านักเรียนนี่น่า แล้ววันนี้ฉันกับแพนก็แอบมากินข้าวเที่ยงก่อนเวลาด้วย ไม่ได้บอกไวท์ก่อน มิน่าล่ะหมอนี่ถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“ไวท์ฉันบอกนายกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับกาลอีก” เกรชลุกขึ้นกระชากคอเสือไวท์จนหมอนั่นตัวลอยตามแรงดึง
“นายนั่นแหละอย่ามายุ่งกับแฟนฉัน”
ผลัก!!!!!!ไวท์ปัดมือเกรชแล้วปล่อยหมัดไปที่มุมปากของเกรชจนเซถลาไป
“นี่...นายทำอะไร” ฉันดึงแขนไวท์ไว้เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะเดินเข้าไปปล่อยหมัดใส่เกรชอีก
“เป็นไรหรือป่าว” ฉันเดินเข้าไปหมายจะช่วยพยุงเกรชแล้วถามด้วยความเป็นห่วง
“มานี่ยัยตัวป่วน” ไวท์หันมาตะคอกใส่ฉัน แล้วลากตัวฉันออกจากห้องกิจกรรมทันที
“ปล่อยฉันนะ”
ไวท์ลากตัวฉันออกมาจากตึกกิจกรรมเขาพาฉันเดินมายังห้องพักที่ที่ฉันรู้มาจากแพนว่าที่นี้เป็นห้องที่จัดทำขึ้นเพื่อให้สมาชิกแก๊งสี่หล่อเพชฌฆาตสิงสถิตโดยเฉพาะและจากการประเมินด้วยสายตาคราว ๆแล้วฉันว่าหรูกล่าวห้องพักอาจารย์เสียอีก เขาพาฉันเข้ามาในห้องซึ่งเหล่าบรรดาสมาชิกอยู่กันครบทีมพวกเขากำลังนั่งเล่นเกมตู่สู้กันอยู่เมื่อเราเข้าไปพวกนั้นต่างมองมาเป็นตาเดียว
O.O....
“เธอทำแบบนี้ได้ไง” ไวท์ปล่อยแขนฉันถามเสียงเรียบใบหน้าบูดบึง
“.......”
ฉันไม่ตอบแต่กลับหันหลังเตรียมจะก้าวออกจากห้องนี้
“จะไปไหนเธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉัน” ไวท์คว้าแขนฉันไว้
“ปล่อยฉัน” ฉันจ้องหน้าบอกเขาเสียงเรียบ
“เธอก็ตอบฉันมาก่อนดิ” เขาเริ่มตะคอกเสียงดัง
“นายจะให้ฉันตอบอะไร”
“ทำไมเธอไม่รับโทรศัพท์ฉัน ไม่รอไปกินข้าวพร้อมฉัน ฉันไปรอเธอที่ห้องตั้งนาน” เขายังพูดเสียงดัง แววตาของเขาดูตัดพ้อจนทำให้ใจฉันเต้นแรงหวั่นไหวไปกับแววตาแบบนั้นของเขา
“แล้วทำไมฉันต้องตอบคำถามนายด้วย” ฉันว่ากำหมัดแน่นแล้วปล่อยมันไปเต็มแรง
ผลัก!!!!!
ไวท์เซถลาเล็กน้อย มุมปากของเขามีรอยแดงช้ำจากหมัดของฉัน
“โอ้ยยยยฉันเจ็บนะเธอชกฉันทำไม” เขาถามฉันเสียงดัง
“นี่สำหรับทุกอย่าง ครั้งนั้นที่นายชกฉันและที่นายชกเกรชด้วยแล้วต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีก” ฉันว่าเตรียมจะก้าวเท้าออกจากห้องนั้นอีกครั้ง
“เดี๋ยวเธอคิดว่าเธอเป็นใครกล้าดียังไง” ไวท์เดินเข้ามาจับแขนฉันไว้เขาตะคอกเสียงใส่ฉันใบหน้าแดงจัดด้วยความโกรธนัยน์ตาคมคู่นั้นจ้องมองฉันราวกับจะเชือดเฉือนเสียให้ตาย
“กี่ครั้งแล้วที่คนอย่างเธอกล้าหักหน้าฉัน กล้าปฏิเสธฉัน กล้าหลอกใช้ฉัน และนี่เธอยังกล้าชกหน้าฉันอีกแล้วคนอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งห้ามไม่ให้ฉันยุ่งกับเธอ ฉันจะบอกให้เธอรู้ว่าคนอย่างฉันถ้าคิดจะทำอะไร อยากได้อะไรก็ต้องได้ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธฉันจำไว้” ไวท์พูดด้วยท่าทางเย้อหยิ่งมันใจมือเขายังจับแขนฉันแน่น
“ฉันก็เคยบอกนายหลายครั้งแล้วเหมือนกันว่าอะไรที่นายไม่เคยเป็นไม่เคยโดนก็เคยซะ และไอ้ที่นายพูดว่าคนอย่างนายอยากได้อะไรก็ต้องได้คงจะใช่กับพวกผู้หญิงของนายที่ไม่ใช่ฉัน” ฉันพูดพร้อมกับบิดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาแล้วรีบเดินออกจากห้องนั้นมาโดยเร็ว
“เชอะ ! ยัยตัวแสบคอยดูฉันจะทำให้เธอยอมสยบให้ฉันจนได้” ไวท์พรึมพรำกับตัวเองแต่ก็ดังพอที่จะทำให้สมาชิกทุกคนในแก๊งที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ตลอดเวลาได้ยิน
“ไอ้ไวท์แกแน่ใจนะว่าแค่อยากจะแก้แค้นยัยตัวแสบนั้น ไม่ได้เผลอหลงรักยัยนั้นขึ้นมาจริง ๆ” เรย์ถามขึ้นเมื่อเริ่มสงสัยกับอาการของเพื่อนที่เริ่มแปลกไป
“ไอ้เรย์พูดอะไรว่ะ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันแค่ช่วยกันยัยนั้นออกห่างไอ้เกรชเพื่อช่วยมิ้น ต้องการแย่งยัยนั้นมาจากไอ้เกรชและก็หาทางแก้แค้นหักหน้ายัยนั้นบ้างก็เท่านั้น” ไวท์พูดถึงแผนที่เขาวางไว้และกำลังดำเนินการอยู่
“แน่ใจหรอในเมื่อที่ฉันเห็นนายกำลังจะเป็นบ้าเมื่อยัยนั้นไม่รับโทรศัพท์และไอ้ที่รีบแล่นไปห้องซ้อมกิจกรรมลากตัวยัยนั้นมาที่นี่เรียกว่าอะไร” ไมท์ถาม
“ใช่อาการแบบนี้ฉันว่ามันไม่เหมือนอาการอยากแก้แค้นสักเท่าไร แต่ถ้าบอกว่าอยากแย่งยัยตัวแสบนั้นมาจากไอ้เกรชนะใช่อยู่ แต่ก็นะมันไม่ใช่อาการอยากแก้แค้นมันเป็นอาการหึงมากกว่า” แม็กว่า
“พวกแกหยุดพูดเลย ฮึ ไม่มีทาง ฉันไม่มีทางชอบยัยตัวแสบนั้นพวกแกคอยดูเถอะฉันจะเอาคืนยัยนั้นให้สาสมเลย”
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

สนุกมากค่า..~><
รีบอัพต่อเรวๆนะคะรออ่านอยู่ ^^
เปนกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ >< /~

จากคุณ evelovelove/(evelovelove) อัพเดตเมื่อ 22/10/2554 16:02:40
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 381 ท่าน