Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Touch My Heart ลิ้มรสสัมผัสรักหัวใจนายจอมหยิ่ง
Nickle
:: Ground 3 ::
5
21/10/2554 07:49:26
870
เนื้อเรื่อง
:: Ground 3 ::

เพล้ง!!
เสียงเหมือนแก้วแตก อะไรอีกเนี่ย!! ฉันกับพี่บอลต์มองหน้ากันพักหนึ่ง แล้ววิ่งไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น พอเปิดประตูเข้าไป เห็นแก้วที่ตกแตก แล้วผู้ชายร่างสูงหุ่นนายแบบนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ใกล้ ๆ กับเศษแก้วที่พึ่งตกแตกเมื่อสักครู่
"นี่! นายเป็นบ้าอะไรของนาย ทำแก้วตกแตกทำไม!!"
"มันเป็นธุระอะไรของเธอ!!!!"
"เห็นใจคนทำความสะอาดหน่อยสิ เค้าทำงานหนักนะคุณ!"
"แล้วจะไปเดือดร้อนแทนทำไม เธอเป็นแม่บ้านที่นี่หรอ!!"
"..." ไม่รู้จะตอบว่าไงดีแล้วเนี่ย - -"
"หา!! เธอเป็นแม่บ้าที่นี่หรือไง!!!"
"เดี๋ยวฉันเก็บเอง..."
พี่บอลต์ก็คงจะรู้ว่าห้ามพวกเรา... ไม่สิ ฉันกับหมอนั่นไว้ไม่อยู่ก็เลยออกไปรอข้างนอก ปิดประตูให้เสร็จสับ หมอนั่นก็ยังคงนั่งเฉย ๆ อยู่บนเก้าอี้ ฉันก็ก้มลงมาเก็บเศษแก้วที่อยู่กลางห้องใส่ถังขยะ เขาเป็นอะไรของเขาเนี่ย ชอบทำให้คนรอบ ๆ ข้างของเขาเดือดร้อนอยู่เรื่อยเลย ฉันก็เก็บไปทีละชิ้นทิ้งใส่ถุงขยะ เฮ้ออ~ ผู้ชายเอาแต่ใจ โหดเหี้ยม!
จึก!
โอ้ยย~!
"หยุดทำไม อยากทำไม่ใช่หรอ!!"
ฉันก็เก็บต่อไป มันเป็นแค่แผลเล็ก ๆ ไกลหัวใจตั้งเยอะไม่ตายหรอก เก็นไปเลือดก็ไหลไปจนฉันปวดนิ้วแล้วมือชาพอฉันหยิบเศษแก้วชิ้นสุดท้ายขึ้นมาก็บาดกลางฝ่ามืออีก - -" ทำไมซวยอย่างนี้เนี่ยย!! พอฉันเก็บเสร็จฉันก็เอาไม้กวาดมากวาดแล้วขอยืมผ้ามาพันแผลก่อน พอฉันเข้าห้องของเขาไปจะกวาดพื้นให้สะอาดไม่มีเศษแก้ว
"เอามือเธอมาดูซิ..."
"..." ฉันไม่สนใจแล้วกวาดต่อไป  จนฉันกวาดเสร็จไปเก็บของ เขาก็ตามฉันมา
"เอามือดูหน่อย..." ฉันก็ยังคงยืนนิ่ง ๆ แล้วเขาก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิด "บอกว่ามือมาดูหน่อยไง! เธออยากเป็นบาดทะยักตายหรือไง"
เขาดึงแขนฉันไป เอาผ้าที่ฉันพันไว้ออก ดึงฉันไปนั่งที่โซฟา แล้วบอกให้พี่บอลต์ไปเอากล่องยามาให้ แต่ฉันพยายามบอกว่าไม่ต้อง ฉันจะกลับบ้านไปทำที่บ้านก็ได้ และนี่มันผู้จัดการ ไม่ใช่คนรับใช้ด้วย ฉันลุกขึ้นแล้วจะเดินหนีเขา แต่เขาก็กระชากให้ฉันเสียหลักจนล้มไปซบอกอุ่น ๆ ของเขา
"นี่! เอาหัวเธอออกไปได้ยัง ฉันอึดอัด!"
"ฉันก็ไม่อยากหรอก แล้วใครให้นายดึงฉันล่ะ!" ฉันลุกขึ้นแล้ว จะกลับบ้าน "ปล่อยได้แล้วน่ะคุณ!"
"มาทำแผลก่อน นั่งลงซะ"
"ทำไมฉันต้องนั่งลงด้วย"
"นั่งลงเดี๋ยวนี้!!"
ฉันนั่งก็ได้ T-T หนูโดนบังคับ ฉันนั่ลงแล้วหมอนั่นก็ส่งมือของฉันที่เป็นแผลให้พี่บอลต์ทำแผลให้ พี่บอลต์ก็เริ่มฆ่าเชื้อก่อน ฉันว่าต้องแสบมากแน่เลยอ่ะ ไม่เคยมีแผลใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยฉันกลัวอ่ะ พี่บอลต์เริ่มฆ่าเชื้อแล้วมันแสบมาก ๆ เลย ฉันกำมืออีกข้างแน่นเผื่อจะช่วยได้บ้าง >//<~
"น้องรถเก๋งไหวมั้ย แสบขนาดนี้ไปหาหมอเถอะครับ"
"หวะ...ไหวค่ะ ^-^;"
พี่เริ่มลงมืออีกครั้ง เจ็บอ่า แงง~นายแบงค์กาโม่ก็เอามืออีกข้างของฉัน กุมไว้ในมือของเขาแล้วค่อย ๆ แงะนิ้วที่ละนิ้วออกมา ทำอะไรของเขาเนี่ย- -* เขาหันมามองหน้าฉัน เหมือนจะให้จับมือของเขาไว้ก็ได้
"น้องรถเก๋งไหวรึเปล่าเนี่ยครับ"
"หวะ...ไหว"
"ไม่ต้องแล้วไอโคบอลต์ เดี๋ยวฉันพายัยนี่ไปหาหมอเอง"
"ไม่ต้อง! ฉันจะกลับบ้าน! เดี๋ยวให้พี่ทำแผลให้ก็ได้ เชอะ!"
"มากบฉันเดี๋ยวนี้!!"
หมอนั่นลากฉันขึ้นรถสปอร์ตคันหรูของเขาและคาดเข็มขาดนิรภัยให้เรียบร้อย ฉันพยายามแกะเข็มขัดที่เขาคาดให้ แต่มีอยู่มือเดียวฉันจะทำอะไรได้ T-T; แล้วเขาก็รีบขึ้นรถ ขับออกไปที่โรงพยาบาลที่ฉันไปขึ้นรถเมล์เป็นประจำ ดีเหมือนกันใกล้บ้านดี พอหมอนี่เผลอเมื่อไหร่นะ ฉันจะวิ่งกลับบ้านเลย รถสปอร์ตคันหรูได้จอดลงอย่างปลอกภัย เพราะตลอดเวลาที่ฉันอยู่ใกล้เขาฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย >*<
"ลงมาได้แล้วยัยรถดูดส้วม"
"รู้ละน่า!"
ฉันลงจากรถอย่างว่าง่าย ถ้านานกว่านี้นะเลือดฉันไหลหมดตัวแน่เลยอ่ะ ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้นะ หมอนั่นพาฉันไปหาหมอประจำของเขา แต่ เอ๋? บ้านเขาอยู่แถวนี้หรอ ทำไมถึงมารักษากับโรงพยาบาลนี้ แต่ช่างเถอะรีบ ๆ ทำแผล รีบ ๆ กลับบ้าน ดีนะที่หมอฉีดยาชาให้ไม่งั้นฉันเจ็บปวดตายเลย T_T 
"เสร็จแล้วครับ วันหลังระวังหน่อยนะครับ แกก็เหมือนกัน หัดดูแลแฟนตัวเองดี ๆ หน่อยดิวะไอแบงค์"
"ก็ยัยนี่มาเก็บเศษแก้วที่ฉันทำตกไว้น่ะสิ บ๊องจริง ๆ เลย!"
"ระ...รู้จักกันด้วยหรอคะ?"
"ครับ ไอนี่มันมีเรื่องบ่อยจะตาย แล้วถ้าวันไหนผู้หญิงเซ่อ ๆ ซ่า ๆ ที่มีแผลแล้วอ้อนมาก็พามาหาผม เอ่อ...ขอโทษครับ ลืมแนะนำตัว ผมเรย์นะครับ ^-^"
"ค่ะ รถเก๋งค่ะ ถ้ามีอะไรขอฝากตัวด้วยนะคะ ^w^"
"เฮ้ย ๆ น้อย ๆ หน่อย พามาทำแผลไม่ได้ให้เธอกับไอเรย์มาพลอดรักกัน!"
"เห้ย! อย่าขึ้นดิ แค่ขอมาฝากเนื้อฝากตัว เขาไม่ฝากใจหรอกน่า แหม~"
พูดอะไรอะ เค้าเขินนะ >///<~ หมอนั่นดูยังไงก็เฉย ๆ เฮอะ! จะมีใครไปชอบหมอนี่ได้ลงมีด้วยหรอ ทั้งโหดเหี้ยม ใจดำ ปากเสีย เผด็จการ บลา ๆ ๆ ๆ โอ้ย! ฉันอยากลับบ้าน อีกอย่างฉันไม่ได้เป็นแฟนกับหมอนั่นด้วย แค่พามาทำแผลเฉย ๆ นะยะ แต่ไม่เป็นไรคนสวยให้อภัยคนหล่อได้ >///<~ หลังจากนั้นเขาก็พาฉันกลับบ้าน
"ขอบคุณ"
"อืม รีบเข้าบ้านเถอะ พี่เธอรอ"
ฉันเดินเข้าบ้านไปและไม่แลมองเขาเลย พี่ฉันนั่งรออยู่ข้างล่างจริง ๆ ตามที่หมอนั่นบอกเป๊ะ ๆ คงไม่มีอะหรอกม้างง หรือว่าถามว่าใครมาส่งแล้วอะไรทำนองนั้นอะ
"ใครขับรถมาส่ง แล้วนี่ไปโดนอะไรมา"
"คนที่มาบุกที่บ้านมาส่ง แล้วนี่เค้าโดนเศษแก้วบาด T^T"
"ไม่ระวังเลยนะเธอเนี่ย ^ ^"
จบแค่เนี้ย พี่ก็ถามโน่นถามนี่ต่ออะไรอีกสักเล็กน้อย แค่ประมาณ 10 คำถามเท่านั้นแหละ (บ้านเธอหรอที่เรียนว่าเล็กน้อย) เอาเถอะพอ ๆ ฉันก็รีบอาบน้ำแปรงฟัน แล้วก็นอน - -zZ อีกสัปดาห์ก็จบการคัดตัวแล้วสินะ...
...
...
...
ในที่สุดจบการคัดตัวนายแบบ นางแบบ ฉันได้เข้าวงการบันเทิงแล้ว เย้!! >O<~ หึ! ฉันจะต้องฮิตกว่า ฉันต้องดังกว่าหมอนั่น ฉันก็เดินไปที่ห้องของหมอนั่น ฉันไม่ได้หาหมอนั่นนะ ฉันไปหาพี่บอลต์ ผู้จัดการชั้นเยี่ยมที่ฉันนับถือสุด ๆ แต่ฉันดันไปเจอพาที่... คนอย่างหมอนั่นจะทำได้- -
"เอิ่ม...ขอโทษนะคะ ที่มาขัดจังหวะ ฉันไปก่อนนะคะ - -"
"เดี๋ยวสิยัยรถดูดส้วม มารู้จักกันก่อนสิ จะรีบไปไหน"
รีบไปตายค่ะ - -
"นี่ 'นิกเกิล' นะ ส่วนนี่ชื่อ ..."
"รถเก๋งค่ะ"
ฉันรีบพูดก่อนที่หมอนั่นจะพูดชื่อของฉัยว่า 'ยัยรถดูดส้วม' ฉันมีชื่อเพราะ ๆ เล่นเอาซะน่าเกลียดยิ่งกว่าอะ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ตัวละคครเยอะจัง จำไม่ค่อยได้  55
จากคุณ troublemaker22/(troublemaker22) อัพเดตเมื่อ 17/11/2554 11:18:42
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 347 ท่าน