Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Twin Mine คู่แฝดหล่อร้าย(กาจ)มัดใจยัยตัวดี ZZอัพตอนที่11 ในรอบเดือนค่าZZ
MonoMize
บทที่ 7...ค่ายผูกมิตร ใกล้ชิด จิตสัมพันธ์ I
9
21/10/2554 00:18:12
485
เนื้อเรื่อง

7
ค่ายผูกมิตร  ใกล้ชิด  จิตสัมพันธ์ I
 

วันต่อมา
         ฉันตื่นเช้าขึ้นมาแต่งตัวด้วยเสื้อยืดลายเหมือนเสื้อทหารพร้อมกางเกงยีนส์ขาสั้น(พร้อมรบแล้วค่า…^^)  พร้อมด้วยกระเป๋าเป้หนึ่งใบ  ฮ่า…ครบ  สมบูรณ์  เพอร์เฟ็ค  ร้อยเปอร์เซ็น  อ่า…ว่าแต่ยัยสองเพื่อนประหลาดของฉันหายไปไหนเนี่ย?  ฉันชะเง้อคอหายัยสองตัวนั้นจนจะเป็นยีราฟได้อยู่แล้วเนี่ย…
       “ยัยวิ…พวกฉันเป็นไงบ้างจ้ะ  เพื่อนสาว!!!”  ในที่สุดยัยเพื่อนสาวสุดประหลาดของฉันก็ออกมาพร้อมชุดสีสัน  จี๊ดจ๊าดสะใจ  ดูสิ!ยัยแนทใส่แว่นสีส้ม  ส่วนยัยแนนก็ใส่แว่นสีฟ้าน้ำทะเล  เฮ้อ…ยัยพวกนี่นึกแต่งตัวบ้าอะไรกันเนี่ย!
         “เอ่อ…ผีเข้าพวกแกรึไงเนี่ย!!!”  ฉันวีนใส่
         “เปล่านะ  แค่ความเซ็กซี่มันจับน่ะ  เป็นไงรัศมีพวกเราแจ่มใช่มั้ยล่ะโฮ๊ะๆๆ”  ยัยแนนโพสท่าเต็มที่
         “เอ่อ…นะ  ฉันว่าฉันปลงกับพวกแกดีกว่า”  --‘
 
บรื้น~
 
         แล้วรถเปิดประทุนที่มีไดเล็คและไดแล็กนั่งอยู่ก็เคลื่อนตัวมาที่หน้าบ้านของฉัน  ตามมาด้วยรถเก็บเสบียงสัมภาระ  พวกฉันเอากระเป๋าไว้ที่รถเก็บสัมภาระแล้วขึ้นมาบนรถกับไดเล็คและไดแล็ก
         “สวัสดีจ้ะ  สาวๆเมื่อคืนนอนสบายดีมั้ยจ้ะ”  ไดแล็กทักทายเป็นคนแรก
         “สบายดีมากเลยค่ะ  ยิ่งได้เห็นหน้าคุณทั้งสองคนแล้ว  ยิ่งสบายสุดๆไปเลย”  ยัยแนทพูด  เล่นเอาซะฉันเลี่ยนเอียนเลยล่ะ  “โอ้ย!!!”  ฉันเลยหยิกยัยนี่เข้าให้
         “เป็นอะไรเหรอครับ  แนท!!!”  ไดแล็กถามด้วยความเป็นห่วง
         “อ๋อ…หัวใจแนทมันเจ็บแปลบเพราะความหล่อของไดแล็กมันบาดใจน่ะค่ะ”  ยัยนี่…ยังมีปัญญาเล่นมุกเลี่ยนๆอีก
         “นายไม่ต้องไปสนใจยัยพวกนี่หรอก  ขับรถไปเถอะน่า”  ฉันล่ะรำคาญจริงๆ  คิดผิดหรือคิดถูกนะที่ยอมมากับยัยพวกนี้  หรือว่าฉันจะกระโดดลงจากรถแล้วไปพร้อมโรงเรียนดีนะ
         “เธอหึงรึไง”  ไม่น่าเชื่อ…ว่าไดเล็คจะเป็นคนพูด  เงียบๆแบบนี้เคยสนใจด้วยรึไงนะ
         “มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องหึงพวกนายไม่ทราบ”
       “ก็เพราะ  พวกฉันหล่อไง”  ไดแล็กตอบ
         “อืม  โอเค  ฉันขอสงบศึกสักวันก็ได้”  ทำไมต้องให้ฉันมาเจอทางตันด้วยเนี่ย
         “แกหึงพวกเขาจริงๆเหรอ”  ยัยแนนถาม
         “ทำไมฉันต้องหึงพวกอีตานี่ด้วย  ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพวกอีตานี่สักหน่อย  อีกอย่างพวกเธอจองพวกอีตานี่กันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ”  ฉันพูดจบ  ยัยสองสาวก็หน้าแดงทันที  สงสัยจะอาย  เขินกันเข้าไป  รถคันนี้จะเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีชมพูแล้วเนี่ย  อี๋~เลี่ยนชะมัด
 
เอี๊ยด~
 
       ในที่สุดก็มาถึงแคมป์สักที  พวกฉันน่าจะมาถึงก่อน  เลยยังไม่เห็นใครสักคน  มาถึงที่ก่อนก็เลยต้องกางเต็นท์ก่อน  แต่ว่าพื้นที่ที่กางเต็นท์มันช่างหวานแหววเหลือเกินก็ดูสิ  ยัยเพื่อนตัวประหลาดของฉันสองคนปล่อยให้ฉันกางเต็นท์อยู่คนเดียว  โดยที่คุณเธออีกสองคนไปพัดคลายร้อนให้ไดเล็คกับไดแล็กที่กำลังกางเต็นท์ช่วยกันอยู่  ใจดีเหลือเกินนะ  แม่คู้ณณณณ~  ฮึ่ย!--‘ 
 
         และแล้วเพื่อนๆที่เหลือก็มาถึงจนครบ  แต่ว่าพอเพื่อนๆทุกคนลงมาหมดแล้ว  เอ่อ…นี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย  ทำไมพวกผู้หญิงถึงพากันแต่งตัวแบบนี้  แต่งตัวอย่างกับจะมาเดินแบบ  โอ้ว..แคมป์นี้มีสีสันที่สุดในโลก  นึกว่าจะมีแต่ยัยเพื่อนตัวประหลาดสองตัวแต่งนะ  นี่ฉันมาถูกแคมป์รึเปล่าเนี่ย!--?
      “เสียดายจังนะ  ทำไมเธอถึงไม่ใส่แบบเพื่อนของเธอบ้าง”  ไดแล็กมากระซิบที่ข้างหูฉัน
         “ขอโทษด้วยนะ  ทำไมฉันต้องใส่แบบนั้นให้นายเห็นด้วยมิทราบ”
      “ก็เธอเป็นเพื่อนสนิทฉันไง”  ไดแล็กตอบ
         “เป็นเพื่อนสนิทกัน?” 
      “ใช่”  ^^ไดแล็กยิ้ม
         “แต่เธอคงอยากจะใส่ให้แฟนเธอดูมากกว่าใช่มั้ยล่ะ”  ไม่ใช่ไดแล็กที่เป็นคนถามฉัน  แต่เป็นไดเล็คนั่นเอง
         “อืม  ใช่…นายรู้ได้ไง”  ฉันตอบอย่างกวนประสาท
         “ฮึ…เชื่อตาย”  แล้วใครบอกให้นายเชื่อเล่า -*-
      “อืม…ฉันขอตัวไปทักสาวๆกลุ่มนั้นก่อนนะ  เชิญจีบกันตามสบายเลยนะ”  :Pไดแล็กขอตัวไปแล้วไม่ลืมที่จะมาแซวฉันกับไดเล็ค
         “ไดแล็ก!”  ฉันทำหน้าบูดใส่คนที่เดินจากไป  แต่พอหันกลับมาไดเล็คทำท่ายักไหล่ไม่รู้ไม่ชี้  แล้วเดินจากไปอีกคน  สองแฝดนี่เป็นอะไรกันนะ  กวนประสาททั้งพี่ทั้งน้องเลย!
 
แปะๆๆ~
      คุณครูตบมือเรียกให้พวกเรามารวมตัวกัน  แล้วบอกสิ่งที่ต้องทำในวันนี้
         “นักเรียนทุกคน  ก่อนอื่นก็ต้องขอบคุณทุกคนนะ  ที่พร้อมใจกันมาเข้าค่ายกระชับสัมพันธ์ในครั้งนี้  เริ่มกันเลยก็คือ  ทุกคนกางเต็นท์ก่อน  มีอะไรก็ช่วยเหลือกันด้วยนะ  ถ้าทุกคนกางเต็นท์เสร็จแล้วก็ให้มาเจอกันตรงนี้ที่เดิม  ถ้าเข้าใจแล้ว  เชิญแยกย้ายกันไปได้”  คุณครูประกาศเสร็จก็เดินไปกางเต็นท์ของตัวเอง  ส่วนฉันกับยัยเพื่อนประหลาดที่กางเต็นท์เสร็จเรียบร้อยแล้วก็มานั่งพักที่ใต้ต้นไม้แล้วเอาเสบียงมาวางไว้ด้วย  ฉันมองท้องฟ้าและป่าเขาพร้อมสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไป
         “ฮ่า...สดชื่นดีจัง”  ฉันว่าพลางสูดหายใจลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้
         “เธอสูดอากาศที่นี่อย่างกับมันจะหมดไปง่ายๆอย่างนั้นแหละ  ไม่เคยสูดอากาศหายใจรึไง”  เสียงทุ้มนุ่มที่แสนจะกวนอวัยวะเบื้องล่าง  ไม่ใช่ใครที่ไหน  ก็เป็น‘อีตาไดเล็ค’ เจ้าเก่า
         “ฉันจะสูดอากาศหรือไม่สูด  มันก็ไม่ได้ไปทำให้นายหนักส่วนไหนนี่  เอ๊ะ!แล้วนายมาเดือดร้อนอะไรด้วย”
      “ไม่เดือดร้อนอะไรด้วยหรอกแค่อยากจะกะ…”พูดไม่ทันจบก็มีสามสาวสุดฮอตประจำห้องของฉันเดินตรงมาหาไดเล็ค
      “เอ่อ…ไดเล็คคะ  ทานอะไรมาจากบ้านรึยังคะ  พอดีว่าพวกเราทำเค้กมาให้ไดเล็คนะคะ  เลยอยากจะให้ไดเล็คชิมดูว่ามันอร่อยมั้ย”  แวไซด์ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มยื่นเค้กมาให้แล้วทำสายตาวิ้งค์ๆ =*o*=
         “ฉันไม่หิวน่ะ  เธอเอาไปให้คนอื่นเถอะ”  ไดเล็คหันหน้าหนีทำท่าเหมือนรำคาญ  ฮึ่ย!อีตานี่คิดว่าตัวเองหล่อรึไงนะ  ทำเป็นหยิ่ง  โอ้ย!น่าหมั่นไส้จริงๆ
         “ไดเล็คคะ  รับไว้เถอะนะคะ  พวกเราตั้งใจทำมากนะคะ”  ยิ่งเห็นสีหน้าเศร้าๆของแวไซด์ฉันยิ่งสงสารยัยนี่จริงๆ  ถึงแม้ยัยพวกนี้จะชอบแต่งตัวเป็นชีวิตจิตใจ  ก็รักเพื่อน  ไม่เคยไปหาเรื่องใครก่อนเลยนะ  ถือว่ากลุ่มพวกนี้ก็เป็นกลุ่มที่ดีมากๆอีกกลุ่มหนึ่งในโรงเรียน
         “ฉันบอกแล้วไงว่าฉัน…”  มันยิ่งทำให้ดูเหมือนไดเล็ครำคาญมากขึ้น
         “ถ้านายไม่กิน  ฉันกินเองนะ”  ฉันสงสารยัยพวกนี้มากเลยทำท่าตะกละยื่นมือไปหยิบเอากล่องเค้กมาถือไว้แล้วทำท่าจะกินเอง  แต่จริงๆแล้วฉันก็หิวเหมือนกันนะเนี่ย
         “เอามานี่  ฉันกินเอง  พวกเขาไม่ได้ให้เธอสักหน่อย  ตะกละจริงๆ”  ไดเล็คแย่งจากมือฉันแล้วตักเข้าปาก
         “อุ้ย!ไดเล็คกินแล้วพวกเรา  อ๊าย!ดีใจจัง”  แวไซด์และกลุ่มของเธอดีใจมาก  ดูเหมือนพวกเธออยากกระโดดโล้ดเต้นยังไงอย่างนั้นแต่ก็ต้องรักษาฟอร์มไว้  อิอิ  มีความสุขจัง  เห็นยัยพวกนี้มีความสุขฉันก็ยิ้มไปด้วย  ^_^
         “นี่!นายกลัวฉันแย่งขนาดนั้นเลยเหรอ”  ฉันถามไดเล็ค
         “ฉันเห็นว่าเธอตะกละดี  เลยอยากแกล้งสักหน่อย  ทำไม!อิจฉาฉันเหรอ”  เฮอะ!อิจฉาตายแหละ  แต่ก็อยากกินอยู่นะ *o*  (ตะกละไม่เลิก --‘)
         “ก็…นิดหน่อยน่ะ  น่าอร่อยจังเนอะ”  ฉันมองไปที่เค้กแล้วทำท่าเหมือนจะกินมัน
         “เฮ้อ…น่าสงสารจริงๆ  อ่ะ!ฉันให้เธอกินด้วยก็ได้”  ไดเล็คว่าพลางยื่นเค้กมาตรงหน้าฉัน
      “อะไรนะ!นายให้ฉันกินด้วยจริงๆเหรอ”  *o*++
         “ก็จริงน่ะสิ  หรือเธอ…จะไม่กิน”  แล้วไดเล็คทำท่าเหมือนจะเอาเค้กกลับไป  แต่ฉันยื่นมือไปคว้าเค้กไว้อย่างแม่นยำแล้วตักเข้าปากทันที
         “งำๆๆ  อื้อหือ..กลุ่มแวไซด์ก็ทำเค้กอร่อยดีเหมือนกันนะเนี่ย  เอ่อ…ฉันขอหมดเลยแล้วกันนะ”  ไม่รอให้ไดเล็คอนุญาตฉันก็ตักเข้าปากอย่างรวดเร็วแบบไม่ยั้งคิด (ตะกละมากเกินไปแล้วนะ--‘)
      “ฮ่าๆ  เธอนี่มันตะกละแบบไม่มีใครเกินจริงๆ  ปากเธอเลอะหมดแล้วนะ  เดี๋ยวฉันเช็ดให้”  เมื่อกี๊ฉันตาฝาดไปรึป่าวนะ  คนที่เงียบแสนเงียบและกวนประสาทอย่างอีตานี่จะมีมุมน่ารักๆกับเขาด้วย  =*o*=  โอ้ย!แก้มทั้งสองข้างของฉันทำไมอยู่ดีๆมันก็ร้อนมาซะดื้อๆล่ะ  อ๊าย!ฉันไม่สบายรึป่าวเนี่ย!!!
 
แปะๆๆ~
      “นักเรียนทุกคนกางเต็นท์เสร็จหมดทุกคนแล้วใช่มั้ยจ้ะ  ภารกิจต่อไปก็คือ  ครูจะให้นักเรียนทุกคนจับคู่  ชาย-หญิงนะ  อืม…สาวๆจ้ะ  ไม่ต้องแย่งกันเลยนะว่าใครจะได้คู่กับเดือนระดับประเทศของเรา  เพราะจะไม่มีใครได้คู่กับสองหนุ่มทั้งนั้น  ดังนั้นเดี๋ยวครูจะให้นักเรียนชายกับนักเรียนหญิงจับฉลากนะจ้ะว่าใครจะได้คู่กับใคร”  พูดจบคุณครูก็เอากล่องมาสองใบ  แบ่งเป็นกล่องสำหรับนักเรียนชายและกล่องสำหรับนักเรียนหญิง  ถ้าใครจับเลขได้เหมือนกันก็ได้คู่กัน  ฉันเหลือบไปมองนักเรียนหญิงทั้งห้อง  ทุกคนต่างพากันทำหน้าเซ็งสุดขีด  สงสัยพวกเธอจะหวังสูงเกินไป
          พวกผู้หญิงไม่มีใครกล้าเดินไปจับฉลากก่อน  ฉันเลยขอจับก่อนเป็นคนแรก  ฉันเดินไปที่กล่องนักเรียนหญิงแล้วพวกผู้หญิงก็เดินตามหลังฉันมา  ส่วนพวกผู้ชายก็จับฉลาก  ในที่สุดก็จับฉลากกันครบหมดทุกคน  ฉันได้เบอร์  9  ฉันชูเลขแล้วหาคู่ของตัวเอง  อ่า…นั่นไง  ฉันเจอแล้ว  ฉันได้คู่กับยูโร  หนุ่มที่หล่อที่สุดในห้อง(ไม่รวมกับสองแฝดเดือนระดับประเทศนะ)แต่แปลกนะที่เขายังไม่มีแฟน  นายยูโรเดินมาที่ฉันแล้วยิ้มให้  ที่จริงฉันก็ไม่ได้สนิทกับยูโรมากหรอกก็ส่วนใหญ่ถ้าครูให้จับคู่  มักจะได้คู่กับอีตานี่เสมอน่ะ  ฉันก็งงนะ  มันบังเอิญมากจริงๆ
          “อ้าว!เจอกันอีกแล้วนะยูโร  ได้คู่กันตลอดเลย”  ฉันทัก
          “สงสัยเป็นพรหมลิขิตมั้ง”  ^_^
          “เหอะๆ  คงงั้นมั้ง”  พอเจอคู่แล้ว  ฉันก็ไปเข้าแถวพร้อมกับคู่ของตัวเอง
         “นักเรียนทุกคนได้คู่กันหมดแล้วใช่มั้ยจ้ะ  มีใครยังไม่ได้คู่มั้ยจ้ะ”  คุณครูถาม  “ถ้าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว  งั้นทุกคนมาเอาเชือกตรงนี้นะจ้ะ  แล้วผูกขาคู่ของเราให้เป็นกระต่ายสามขานะ”  คุณครูพูดจบ  ยูโรซึ่งเป็นคู่ของฉันก็ไปหยิบเชือกมาจากกล่อง  อ๊ายย…เป็นสุภาพบุรุษชวนให้นึกถึงพี่ลิฟจริงๆ  อืม  เมื่อวานฉันโทรไปบอกพี่ลิฟแล้วว่าฉันมาเข้าค่ายของห้อง  พี่ลิฟก็ไม่ว่าอะไรแต่ตอนที่ฉันคุยกับพี่ลิฟ  เสียงของเขาดูเศร้าๆอย่างบอกไม่ถูก
          ยูโรเอาเชือกมาผูกขาเราไว้  พอยืนพร้อมๆกันฉันก็เหมือนจะล้มยังไงไม่รู้แต่ว่ายูโรก็ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเหมือนเดิม  เขาประคองฉันไว้  ที่ฉันพูดชมเขา  ฉันไม่ได้นอกใจพี่ลิฟนะ  แต่อยากเปรียบเทียบกับใครบางคนที่เหมือนกำลังมองฉันอยู่ 
         พอฉันมองไปที่ใต้ต้นไม้ก็เห็นว่าไดเล็คมองอยู่จริงๆ  คงจะจับผิดฉันแล้วไปฟ้องพี่ลิฟล่ะสิ  พี่ลิฟไม่มีวันเชื่อคนอย่างอีตานั่นหรอก  ชิ!ฉันสะบัดหน้าหนี  ทำเชิดใส่ 
         “ดูเหมือนไดเล็คจะสนใจเธอจังนะ  ตั้งแต่เปิดเทอมแล้วน่ะ”  จู่ๆยูโรก็พูดขึ้น
         “คนอย่างอีตานั่นน่ะไม่ได้สนใจฉันหรอก  คงอยากจะแกล้งฉันมากกว่า”
      “แล้วเธอไปสนิทกับไดเล็คตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ  เห็นแบ่งเค้กกันกินด้วยนี่”  ยูโรเห็นด้วยเหรอเนี่ย
        “เรื่องนั้น  ฉัน...เอ่อ…เรื่องมันยาวน่ะ  เดี๋ยวฉันค่อยเล่าให้ฟังแล้วกันนะ”  ฉันไม่รู้จะว่ายังไงต่อ  เลยรีบเดินออก  แต่ก็ลืมไปว่าขามันติดกับยูโรอยู่  เลยเสียหลักจะล้มแต่ยูโรกระชากเข้ามาทำให้ฉันปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้าง  ตอนนี้ดูเหมือนกอดกันอยู่เลย 
         เพื่อนๆทุกคนชะงักค้างไป  แล้วหันมาสนใจฉันกับยูโรแทน  ทุกคนต้องคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงหลายใจแน่ๆ  เป็นแฟนกับอดีตเดือนประจำโรงเรียนอย่างพี่ลิฟไม่พอ  ยังมาอ่อยหนุ่มหล่อประจำห้องอย่างยูโรอีก  อ๊ากๆ…ตายแน่เลยช้านน!!!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

              ขอบคุณนะคะ สำหรับคนที่เข้ามาอ่านและหลงเข้ามาอ่าน  ถ้าเรื่องนี้ไปไม่รอดจริงๆ  ก็อาจจะหยุดเขียน  เพราะคนอ่านเริ่มดร็อปเรื่อยๆแล้ว  ก็เลยเขียนเรื่องใหม่มาเผื่อไว้  เป็นแนวแฟนตาซี  เพราะเห็นว่าคนชอบเยอะเลยอยากเขียนดู แถมเป็นแนวหวานแหววด้วย  คงเลี่ยนน่าดูเลย  555  ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ  ช่วยติชมและวิจารณ์ด้วยนะคะ  สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณ  นักอ่านที่คอยติดตามผลงานนะคะ  ขอบคุณมากจริงๆ^^         
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 384 ท่าน