Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
The Dargon Knight มนตราแห่งมังกร (หยุดแต่ง)
Princess of the killer
บทแรก : เด็กปีศาจ
2
19/10/2554 18:44:28
669
เนื้อเรื่อง
บทแรก
เด็กปีศาจ
 
ตุบ   ตุบ
แกร๊ก   แกร๊ก
 
“พวกเจ้าตามเรามาทำไม”เสียงแหลมคมพูดขึ้น   สายตาอันมืดมิดไร้แววตาที่เหมือนมองทะลุปุโปลงทั้งหมด มองราวคนใช้ ทหารที่ตามตนมา เด็กสาวอายุเพียง 16 ผมสีดำรัตติกาลที่ปลิวตาม
สายลม
“ องค์หญิง   องค์หญิงเซรีน่าเพค่ะ   แฮ่กๆ อึก กลับวังเถอะน่ะเพค่ะ แฮ่กๆท่านเจ้าทั้ง 2 เรียกพบ” หญิงรับใช้วัย 20 เดินแวกราวสาวใช้มาอยู่ด้านหน้าสุด
“เราจะไปทำธุระ เอเรนเจ้าอย่ายุ่ง”เซรีนพูดแล้วเตรียมใช้เวยท์เคลื่อนย้ายหายไป ถ้าไม่ใช่เพราะคำๆนึงที่เธอมองคนพูด
“ท่านหญิงล่ะ เพค่ะ”คนใช้คนหนึ่งพูด เอเรนมองคนพูดด้วยสายตาตำหนิ แล้วมองหน้าองค์หญิงของตน แล้วหน้าซีด
“ เจ้าว่าอย่างไรน่ะ” เซรีนพูด จิตสังหารแผ่ออกมาแม้ไม่มากแต่ก็เอาซะทุกคนหายใจไม่ออก สายตามองคนใช้ สายตาอันว่างเปล่ามอง
“ ขะ......ข้าบอกว่า ท่าน” ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้น เมื่อมองสายตานั้น เสียงเริ่มติดขัด
“ องค์หญิง จะ.......ใจเย็นๆเพค่ะ”เอเรนร้องเมื่อรู้ว่า คนตรงหน้าจะทำอะไร
ฉัวะ
สิ้นเสียงเอเรน เสียงของคมได้ตัดผ่านบ้างอย่าง ทุกคนหันไปมองตนเสียงแล้วหน้าซีด เมื่อคนใช้เมื่อกี้ได้ไร้ศีรษะเสียแล้ว
“มีใครที่จะพูดหรือคัดค้านข้าอีกไหม” เซรีนละสายตาจากศพหันมามองคนอื่น ทุกคนสะดุ้ง แล้วคุกเข่า ตัวสั่นเทาไปทั้งตัว รับคำอย่างพร้อมเพรียง
“ไม่มีแล้ว เพค่ะ/พะย่ะค่ะ องค์หญิงเซรีน่า” เซรีนมองด้วยหางตาแล้วยกมือสะบัด เป็นสัญญาณให้ไปได้พรบตาเดียวทุกคนก็จางหายไป
“ เอเรนอย่าพึ่งไป เจ้าไปเตรียมม้าให้ข้าด้วย” เซรีนเรียกก่อนสั่งเอเรนเตรียมม้าให้
“เพค่ะ องค์หญิง” เอเรนรับคำสั่งก่อนหายไป เซรีนเอาผ้าปิดหน้าแล้วเดินไปเก็บมีดแล้วเช็ดคราบเลือด
‘เสียเวลามามากเกินพอแล้ว ต้องรีบไปเสียที’เซรีนคิด แล้วเดินหายไป
เปาะ
ศพคนใช้ก็หายไป แม้แต่คราบเลือดก็ไม่เหลือ
 
นอกปราสาท
“ขอบใจมาก เอเรน” เซรีนเดินเข้าไปหาเอเรน แล้วเดินเข้าไปลูบม้าอย่างเบามือ ก่อนกระโดดขึ้นขี่ม้า
“กลับไปเอเรน แล้วบอกท่านพ่อ ท่านตาด้วย” เซรีนพูดแล้วควบม้าให้วิ่งทันทีโดยไม่รอคำตอบจากเอเรน
 
- ป่าต้องห้าม-
ตึก ตึก
ฟืด.....ฟืด...
 
“พวกเจ้าเป็นใคร” เซรีนถามแขกไม่ได้รับเชิญ แล้วหันไปมองตราสมาพันธ์ของพวกชุดดำตรงหน้า 10 ไม่สิ30 คงกะจะจับเป็นๆสิน้า
“สวัสดีครับ กระผมฟรานซิส หัวหน้ากองที่ 2 พวกเราจากสมาพันธ์นักล่า แห่ง หัวกระโหลกไร้นาม มาเพื่อเชิญท่านไปกับพวกเรา ยอมมาดีๆเถอะน่ะครับ องห์หญิงแวมไพร์ ไม่งั้นพวกเราคงต้องใช้กำลังกับท่าน” ฟรานซิสพูดอย่างสุภาพขัดกับหน้าเจ้าเล่ห์ที่มองเซรีน
ส่งพวกกระจอกมาก็มีแต่ตายเปล่าๆ ไอ้คนหาข่าวเนี่ยมันหาข้อมูลหมดรึเปล่าว่ะว่าเราเป็นนักฆ่าอันดับต้นๆ อันดับที่1 น่ะ “หึ หึ    ถ้าทำได้ก็...ลองดู” สิ้นเสียงคนสิบคนพุ่งเข้ามาเพื่อจับเซรีนแต่ทั้งหมดก็โดนบาเรียเผาเป็นจุล
“ ถ้าพวกเจ้าไม่เข้ามา....ข้าก็จะเข้าไปหาเอง” จิตสังหารทักลักออกมาอย่างรวดเร็ว ฟรานซิสเริ่มทำหน้าเครียดเมื่อเซรีนพุ่งเข้ามา
“เตรียมธนู......ยิง!!!”ฟรานซิสสั่ง
ฟิ้ว   ฟิ้ว
......ป๊อก....ป๊อก...
ลูกศรที่พุ่งหมายใส่ร่างบางตรงหน้า โดนบาเรียหักเป็นท่อนๆ
ฉึก   ฉัวะ ปึก   ฉัวะ
ร่างเกือบทั้งหมดนอนเต็มพื้น เลือดนองยิ่งเรียกสัญชาตญาณของนักฆ่ามากขึ้นกว่าเดิม ตอนนี้ที่เหลือก็มีแต่ฟรานซิสคนเดียว ฟรานซิสมองคนตรงหน้าก่อนพูดว่า
“ท่านเนี่ยเก่งสมกับคำเล่าลือเสียจริง น่ะ...องค์หญิงแวมไพร์” ฟรานซิสพูดแดกดันใส่ร่างบางตรงหน้าที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลยแม้แต่นิดนึง
 
“เจ้ามีอะไรจะพูดก่อนตายไหม ท่านหัวหน้าฟรานซิส”เซรีนพูด สายตามองคนข้างล่างอย่างสมเพช
“หึๆ ไม่มีแล้วล่ะ แม่องค์หญิงปีศาจ” ฟรานซิสพูดก่อนโดนแท่งแต่ไม่มิด ซักพักฟรานซิสก็ร้องลั่นป่า
“เจ็บไหมล่ะ ‘ ยาพิษนิรันดร์ ’ แค่นั้นก็ทำให้เจ็บปวดสุดๆแล้วล่ะ” เซรีนพูดในการทำยาน่ะง่าย ตัวยาก็หาง่ายแต่สถานที่เนี่ยสิอันตรายมาก ยิ่งตัวแก้แล้วยังยากกว่าอีก คุณสมบัติตัวยาจะทำให้รู้สึกเหมือนกรีดเนื้อทั้งเป็น แล้วโดนกรองน้ำกรดใส่ แล้วมันจะละลายทุกอย่างที่มันไหลผ่าน
“อ๊ากกกกกกก!!!!........” เสียงที่เปล่งออกมาอย่างโหนหวนก็หายไป
“เฮ้อ....ออกมาดีกว่าน่ะ     ดีน”เซรีนพูดทั้งๆที่ยังลูบหัวม้าอยู่
“ ท่านรู้    ตั้งแต่”ดีนยังไม่ทันถามข้าก็ดักก่อน“ ตั้งแต่เจ้าเดินตามข้ามานั้นแหล่ะ สรุปจะบอกได้ยังว่าเจ้าตามมาทำไม” ข้าพูดก่อนถามกลับ
“ขะ....ข้า   ข้า ตามมาเพราะท่านเจ้าสั่งขอรับองค์หญิง” และกระหม่อมก็เป็นห่วงท่านด้วย ประโยคหลังก็ได้แต่คิด ‘ ท่านจะรู้บ้างไหมว่า........ข้าแอบชอบท่านอยู่น่ะองค์หญิงเฮ้อ! จะหน้าแดงหาอะไรว่ะ ไอ้บ้าเอ๊ย’ ดีนคิด
“ก็แค่นั้น เจ้าจะอ้ำๆ อึ้งๆหาอะไร ไปได้แล้ว ข้าจะกลับวัง” เซรีนพูดเตรียมพูดเวทย์เคลื่อนย้ายมิติ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อละอองสีขาวปกปุยตกลงมา
แหมะ แหมะ
“สวยจังน่ะขอรับ องค์หญิง หิมะเนี่ย”ดีนยืนมือออกไปข้างหน้าก่อนกำและแบมือดูมันก็หายไป
“งั้นเหรอ แต่ทำไมสำหรับข้ามันถึงได้เจ็บปวดถึงขนาดนี้ ดีน” ข้าพูดแล้วมองท้องฟ้า
“องค์หญิง” ดีนร้อง
“ ไป   อุ๊ก” อยู่ดีข้าก็เจ็บหัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วมันก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนต้องจับหัวแล้วทรุดลงไปกับพื้น ข้าร้องออกมาอย่างดัง “ อ๊ากกกกกกก!!!!!!” แล้วก็มีรูปภาพที่เธอรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็จำไม่ได้ แล้วเสียงๆนึงก็ดังขึ้นมา
คุณหนู.....ท่านแม่.......ไม่น่ะท่านแม่...........ม่ายยยยย
“หยุดน่ะ หยุด พวกนี้คืออะไรกัน!!! อ๊ากกกกกก” ข้าลงไปนอนแล้วปิดหู แล้วดิ้นอย่างแรงเพื่อว่ามันจะช่วยบรรเทาลงบ้าง ภาพพวกนั้นเข้ามาหาข้าอย่างรวดเร็วจนข้ารับไม่ไหว
“องค์หญิง.....องค์หญิงได้ยินผมไหมขอรับ องค์หญิง” ดีนวิ่งเข้าไปหาแต่ก็โดนเขตอาคมดีดกระเด็นจนจุก ลุกไม่ขึ้น
ท่านแม่   ท่านแม่   ท่านอย่าเป็นอะไรไปน่ะ
ขอโทษน่ะ......เซรีน 
“กี๊ส-----------สทำไมมันถึงได้เจ็บปวดถึงเพียงนี้” ข้ากรีดร้อง แล้วพูดทั้งน้ำตา
กึก
“ยะ   ยะ...........หยุดแล้ว หายแล้วงั้นเหรอ” เซรีนทำหน้างงแม้แค่เสี้ยวเดียวก็ตาม
“ท่านไม่เป็นไรแล้วหรือ องค์หญิง” ดีนที่ลุกได้แล้วรีบเข้ามาถามร่างตรงหน้าทันที
“ อืม ดีนกลับกันเถอะ ข้ารู้สึกอยากพักผ่อนมากเลย” ข้าพูดก่อนพยุงตัวลุกขึ้นแล้วเรียกช่องเคลื่อนย้ายมิติมา “ ขอรับองค์หญิง” แล้วดีนก็วิ่งตามไป
‘ท่านแม่งั้นเหรอ’ข้าคิดแล้วมองข้างหลังก่อนเดินต่อไป
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 236 ท่าน