Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Beauty Queen ปฏิบัติการ(รัก)ร้าย ของยัยสุดสวย
Magical. Le Shen.
Coincidence
10
12/11/2554 16:01:21
742
เนื้อเรื่อง

                  จ๊อกแจก~
                  ฮ้า~ ในที่สุดฉันก็มาถึงชมรมการแสดงละครซะที ขนาดห้องชมรมของที่นี่เล็กว่าห้องสภาผู้คุมกฏแต่ก็นับว่ากว้างพอสมควรแถมมีอุปกรณ์การแสดงต่างๆเตรียมไว้ครบครันอีกต่างหาก นับว่าเป็นการเตรียมพร้อมที่ไม่เลวเลยสำหรับการเริ่มต้น อ่อ!อีกเรื่องหนึ่งที่ฉันไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่นัก...
                 ทำไมชมรมนี้มีแต่ผู้หญิงฟะ!!
                 นักเรียนในชมรมการแสดงแห่งนี้เป็นนักเรียนหญิงทั้งหมด 20 คนและนักเรียนหญิงนอกชมรมที่ลงชื่อเป็นอาสาสมัครอีก 10 คน สรุปคือการแสดงครั้งนี้มีจำนวนผู้เข้าร่วม (ไม่รวมฉันและพวกสภาผู้คุมกฏ) เป็นนักเรียนหญิงทั้งหมด 30 คน
เพราะฉะนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกที่แบทเทิลจะถูกพวกผู้หญิงในชมรมจ้องด้วยสายตาหื่นกระหาย ในขณะที่ฉันถูกจ้องด้วยสายตาอาฆาต เหอะๆ เจ็บใจก็พยายามสวยให้ได้มากกว่าฉันซิยะ!!
                “ประธานผู้คุมกฎคะ จำเป็นต้องให้‘แม่นี่’มาร่วมงานกับเราจริงๆเหรอคะ”
                 “นั่นซิคะ ผู้หญิงในชมรมเราตั้งมากมาย ไม่เห็นจำเป็นจะต้องให้‘แม่นี่’เลย”
                 “จริงด้วยค่ะ ให้‘แม่นี่’รับผิดชอบกิจกรรมร่วมกับคนอื่นไปเถอะ”
                 เหล่าสมาชิกในชมรมว่าก่อนที่จะปรายตามองมาที่ฉัน ยกเว้นยัยฟรานเชสก้าประธานชมรมการแสดงสุดอึ๋มคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้ชะม้ายปรายตามาที่ฉัน แม่นี่มองฉันด้วยสายตาจิกกัดตรงๆเลยต่างหากล่ะ! ถ้าตอนนี้สามารถจับฉันโยนออกนอกเซนต์เอลเบิร์ตได้ แม่นี่คงทำไปแล้ว   -_-
                “นี่มันประเพณีร่วมระหว่างเซนต์เอลเบิร์ตกับเซนต์คาเมเลีย มันจะแปลกตรงไหนที่มีเด็กเซนต์คาเมเลียเข้ามาร่วมกิจกรรมนี้ด้วย”
                 มิรินที่เพิ่งจะมาถึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่ใช่แค่มิรินหรอกที่อยู่ที่นี่ ออกัสและเลเวลที่เพิ่งเสร็จงานก็อยู่ที่นี่เช่นกัน ไม่รวมเทรนเนอร์อะนะ หมอนั่นคงหลับอยู่ที่สภาผู้คุมกฎนั่นแหละ =_=
                 เข้าเรื่องดีกว่าเนอะ ^^
                “ฉันก็แค่พูดความจริงเท่านั้นเอง”
                “ความจริงที่ว่าเธออิจฉาที่สโนวสวยกว่าน่ะเหรอฟรานเชสก้า ”
                “ว่าไงนะ!!”
                “เอาน่าสาวๆ ทะเลาะกัน ดีกันไว้ดีกว่า ^^”
                 ออกัสรีบพูดแทรกก่อนที่จะเกิดเรื่องทะเลาะกันใหญ่โต มิรินมองฟรานเชสก้าสีหน้าเย็นชาก่อนจะหันไปมองออกัสด้วยสีหน้าน้อยใจแวบหนึ่งและบรรจงกระทืบเท้าของเธอลงบนเท้าของออกัสแบบเน้นๆ
                 ตุบ!
                “อ๊าก!! ทำบ้าอะไรน่ะยัยหมูริน เจ็บนะเฟ้ย TOT”
                “ก็กระทืบให้เจ็บยังไงล่ะ ไอ้เพลบอยบ้า -^-”
                “ออกัสเป็นอะไรมั้ยคะ เจ็บมากรึเปล่า” ยัยฟรานเชสก้ารีบถลาเข้าไปใกล้นายออกัสอย่างใกล้ชิด ชิด...ซะจนนมจะไปเกยหน้านายออกัสอยู่แล้ว! ตกลงแม่นี่เป็นแฟนคลับใครกันเนี่ย แบทเทิลหรือว่าออกัส  =[]= 
                “ไม่เป็นไรครับ แค่มีคนน่ารักๆอย่างฟรานเชสก้าเป็นห่วง พี่ก็หายเจ็บ... อ๊าก =[]= ”
                ออกัสร้องลั่นเมื่อจู่ๆ มีแฟ้มเอกสารเล่มหนาฟาดเข้าให้ที่หัว มิรินหัวเราะสะใจก่อนจะเดินมายืนอยู่ข้างฉันหน้าตาเฉย ไม่สนใจคนที่นั่งกุมหัวและเท้าแสดงสีหน้าเจ็บปวดเลยซักนิด
                จริงๆฉันแอบสะใจนะ จะดีกว่านี้ถ้าฟาดใส่หัวยัยฟรานเชสก้าด้วย -*-
                “เอาล่ะๆ เลิกเล่นกันได้แล้วออกัส เริ่มคัดตัวนักแสดงกันซักที” แบทเทิลหันไปหยิบรายชื่อนักแสดงทั้งหมดส่งไปให้เลเวล ก่อนที่เขาจะเดินตรงมาหามิรินและหยิบเอกสารในมือเธอไปนั่งอ่านเงียบๆ
                เหอะ ก่อนที่นายจะสั่งออกัส ช่วยสั่งแฟนคลับที่นั่งจ้องหน้านายอย่างละเมอเพ้อพกให้ได้ก่อนเถอะ จะโดนยัยพวกนั้นสูบวิญญาณอยู่แล้วยังไม่รู้ตัวอีก  -^-
                และแล้วการคัดตัวละครดำเนินไปได้ด้วยดี แม้ว่าสมาชิกส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงแต่เรื่องนี้ก็ไม่เป็นปัญหา เพราะพวกเราตัดสินใจว่าจะให้บางส่วนแสดงเป็นผู้ชาย แน่นอนว่ามีผู้หญิงบางกลุ่มไม่ยอม สมาชิกในชมรมกว่า 20 คนหวังจะแสดงบทจูเลียตนางเอกของเรื่องกันทั้งนั้น โดยเฉพาะยัยฟรานเชสก้าที่ยังจิกสายตามองฉันไม่เลิกนี่แหละ -O-
แต่นั่นก็เป็นปัญหาที่ไม่หนักหนาเท่าไหร่เมื่อนายแบทเทิลใช้ความหล่อหว่านล้อมจนแม่พวกนั้นจนยอมตกลงแต่โดยดี แถมยังออกปากอีกว่า จะยอมบุกน้ำลุยไฟหรือทำอะไรก็ตามแต่ตามที่พวกผู้คุมกฏสั่ง ดังนั้นผลสรุปจึงออกมาเป็นเอกฉันท์ว่า...
                โรมีโอ (พระเอก) รับบทโดย เลเวล
                จูเลียต (นางเอก)รับบทโดย ฟรานเชสก้า (แม่นี่กรีดร้องด้วยความดีใจแถมมีการส่งสายตาเยอะเย้ยมาทางฉันอีกด้วย -_-)
                โรซาไลท์ (อดีตหญิงสาวที่พระเอกเคยหลงรัก) รับบทโดย ฉัน
                ปารีส (คู่หมั้นนางเอก) รับบทโดย ออกัส
                ฯลฯ
                อืม...จะว่ายังไงดี ฉันออกจะผิดหวังหน่อยๆที่แบทเทิลไม่ได้เป็นตัวละครเด่นของเรื่อง เพราะเขายังมีงานอื่นๆที่จะต้องรับผิดชอบอีกเยอะแยะ เขาจึงได้รับบทเป็นเพียง เมอคิวโต เพื่อนสนิทของพระเอกที่มีเพียงฉากต่อสู้และถูกฆ่าตายแทน (อนาจเนอะ-_- ) -*-     
               อะ...อย่าเข้าใจฉันผิดล่ะ ที่ฉันพูดว่าผิดหวังไม่ใช่เพราะฉันอยากจะแสดงคู่กับเขาขนาดนั้นหรอกนะ เพียงแต่ว่า...ฉันมาที่นี่เพื่อทำให้เขาหลงรักฉันนี่นา ถ้าไม่ได้ใกล้ชิดกัน ก็เปล่าประโยชน์น่ะซิ!!!
                ...สำหรับบทละครของเรื่องนี้ก็มีคร่าวๆว่า โรมีโอ คุณชายแห่งตระกูลมอนตากิวตกหลุมรักสาวสวยที่มีนามว่า โรซาไลน์ แต่เธอไม่ได้รักตอบ เมอคิวติโอเพื่อนสนิทของโรมิโอทนเห็นเพื่อนโศกเศร้าไม่ได้ เขาจึงได้พาเพื่อนไปไปร่วมงานเลี้ยงของตระกูลคาบูเลท ที่นั่นเขาได้พบกับจูเลียต บุตรสาวคนเดียวของตระกูลคาบูเลทซึ่งเป็นคู่แค้นกับตระกูลมอนตากิวของเขามาช้านาน ด้วยความที่เขาไม่รู้ว่าจูเลียตคือคนของตระกูลคาบูเลท เขาตกหลุมรักเธอทันที 
                ขณะที่โรมีโอและจูเลียตได้เต้นรำกัน ปารีสคู่หมั้นของจูเลียตก็ออกมาแสดงตัวว่าเขาเป็นคู่หมั้นของเธอ โรมีโอจึงรู้ว่าจูเลียตเป็นคนของตระกูลคาบูเลต แต่เมื่อความรักบังตาทั้งสองไม่อาจจะพลัดพรากจากกันเพียงเพราะสองตระกูลเป็นศัตรูกันได้ พวกเขาจึงหนีแอบหนีตามกันในตอนกลางดึกเพื่อไปแต่งงานกันในโบถส์แต่เช้าวันรุ่งขึ้นพวกเขาก็ถูกจับได้ โรมิโอได้รับโทษโดยการถูกเนรเทศในขณะที่จูเลียตถูกบังคับให้แต่งงาน
                จูเลียตโศรกเศร้าใจมาก พี่เลี้ยงของเธอเห็นใจจึงได้มอบยาพิษให้เธอ เพื่อที่เธอจะได้หนีออกจากคฤหาสน์ของตระกูลคาบูเลตได้ ยาพิษชนิดนั้นจะทำให้หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ  จูเลียตดื่มยาขวดนั้นเข้าไปก่อนที่ร่างกายของเธอจะมีสภาพคล้ายกับคนตาย คู่หมั้นของเธอเสียใจมากจึงได้นำร่างของเธอมาเก็บไว้ที่ถ้ำแห่งหนึ่ง ฝ่ายโรมิโอเมื่อได้ข่าวว่าจูเลียตตายก็เสียใจมาก (โรมิโอไม่รู้เรื่องที่จูเลียตดื่มยาพิษ) เขาจึงตัดสินใจดื่มยาพิษ (จริง)เข้าไปและนอนตายอยู่ข้างๆเธอ เมื่อจูเลียตฟื้นขึ้นมาเห็นคนรักนอนตายอยู่ข้างๆก็โศกเสียใจไม่ต่างกัน เธอตัดสินใจใช้มีดสั้นแทงเข้าที่หัวใจของตัวเองก่อนจะนอนตายอยู่ข้างๆโรมิโอคนรักของเธอนั่นเอง
                 เมื่อคนในสองตระกูลพบศพของสองหนุ่มสาวก็รู้สึกผิดและรู้สึกละอายใจมาก พวกเขาจึงได้สาบานต่อหน้าหลุมศพของโรมิโอและจูเลียตว่าจะไม่เป็นศัตรูกันอีกต่อไป *
                ฟังดูแล้วรันทดชะมัด ถ้าเป็นฉัน ฉันคงเลือกจะลืมโรมีโอแล้วใช้ชีวิตสุขสันต์กับปารีสดีกว่า ...แต่ถ้าปารีสที่ว่าเป็นนายออกัส ฉันก็คงขอคิดดูอีกทีเหมือนกันแหละ T^T
                ช่างมันเถอะ ยังไงมันก็เป็นแค่บทละคร ชีวิตจริงของฉันต้องไม่น้ำเน่าเคล้าน้ำตาแบบนั้นแน่นอน ฉันจะต้องมีความสุข  และจะสุขมากยิ่งขึ้นเมื่อทำให้แบทเทิลหลงรักฉันได้! 
                 เอิ่ม...ฉันหมายถึง ถ้าแบทเทิลหลงรักฉันฉันก็จะเป็นฝ่ายชนะน่ะ แค่นั้นเอง จริงๆน้า >///<
             
                  เนื่องจากเมื่อวานการเตรียมการเกี่ยวกับละครเวทีค่อนข้างไปได้สวย อุปกรณ์ประกอบฉากส่วนใหญ่ใช้ของเก่าที่มีอยู่ในชมรมต้องทำขึ้นมาใหม่ไม่กี่ชิ้นเท่านั้น ดังนั้นนอกจากท่องบทแล้วและซ้อมการแสดงแล้ว เรื่องอื่นๆก็ไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วง อ่อ ยกเว้นเรื่องยัยฟรานเชสก้าไว้อย่างแล้วกันนะ ตอนนี้แม่นั่นแสดงเจตนารมณ์อย่างเด่นชัดว่าเห็นฉันเป็นศัตรูซึ่งฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ถ้าจะให้เดาล่ะก็...ฉันว่าสาเหตุต้องมาจากนายแบทเทิลแน่ๆ
                   ช่างมันเถอะ อย่างน้อยๆวันนี้ฉันก็ไม่ต้องไปที่เซนต์เอลเบิร์ตล่ะนะ ไม่งั้นฉันคงต้องอึดอัดใจตายเพราะสายตาพิฆาตของยัยบ้านั่นแน่ๆ -O-
                   โป๊ก!
                  “เจ็บนะเวเฟอร์ T^T”
                 “เธอหลับกลางอากาศเป็นครั้งที่สามแล้วนะ เมื่อคืนไม่ได้นอนรึไง -_-”  เวเฟอร์บ่นขณะที่เอื้อมมือหยิบขวดนมผลไม้ที่เขวี้ยงใส่หัวฉันเมื่อครู่ไปวางข้างๆถุงขยะ
                  ยัยเพื่อนบ้านี่ก็อีกคน มีที่ไหนเอาขวดนมมาเขวี้ยงหัวคนอื่นแบบนี้ ดีนะที่มันเป็นขวดเปล่า เกิดฉันหัวแตกขึ้นจะทำยังไง!-^-
                “ฉันนั่งท่องบทละครเพลินอ่ะ”
                “แค่นางรองจะมีบทอะไรมากมายกัน... เอาเถอะ!กินนี่ซิ ^^” เวเฟอร์ยิ้มร่าก่อนจะส่งเค้กโรลแยมผลไม้หน้าตาหน้ากินมาให้  
                ยัยเพื่อนบ้า ถ้าจะพูดแบบนี้ก็เอามีดมาแทงฉันซะเลยซิ TOT
                 ฉันคว้าเค้กแยมโรลที่เวเฟอร์ส่งมาให้ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าสิ่งที่ห่อหุ้มแยมโรลเค้กชิ้นนั้นคือพลาสติกใสที่มีโลโก้คำว่า Claireติดอยู่!!!
                  Claire? ร้านเค้กที่แบทเทิลเคยพาฉันไปนี่นา หรือว่ายัยนี่จะ...
                 “ยังไปทำงานที่ร้าน Claireอีกเหรอเวเฟอร์ -*-”
                 “แค้กๆๆๆ ยะ...ยัยบ้า จู่ๆพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไมเนี่ย!!!” เวเฟอร์สำลักและไอจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด ดีนะที่ยัยนี่ไม่พ่นนมผลไม้ในปากใส่ฉัน ไม่งั้นก็ล่ะก็...ไม่อยากจะคิดเลย T^T
                  “อย่าแม้แต่จะพูดถึงเรื่องนั้นอีก!!”
                 เวเฟอร์สั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดแล้วก็นั่งกินเค้กด้วยหน้าตาบูดบึ้ง ข้างๆกันนั้นบราวนี่กำลังนั่งอ่านหนังสือ ‘ฆาตกรรมอำพราง’ อย่างตั้งอกตั้งใจ T^T
                 ... ช่วงนี้เราสามคนแทบไม่ค่อยอยู่ได้อยู่ด้วยกันเลย ช่วงหลังๆมีกิจกรรมค่อนข้างเยอะทำให้เราต้องแยกกันรับผิดชอบในฐานะควีนแห่งเซนต์คาเมเลีย และทั้งๆที่มีโอกาสอยู่ด้วยกันไม่บ่อย (ไม่นับเวลาเรียน)แต่ยัยพวกนี้กลับทำเหมือนไม่ค่อยใส่ใจฉันเลยอ่ะ TOT
                  แบบนี้ต้องกระชับสัมพันธ์ด่วน!!!
                  “บราวนี่ เวเฟอร์วันนี้ไปกินเค้กกันเถอะ!>///<”
                  “หืม...เธอไม่ต้องไปซ้อมละครหรอกเหรอ”
                  “วันนี้สโนวว่าง อีกอย่างเราก็ไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันนานแล้วนี่”
                  “หึ~เพราะเธอมัวแต่หาวิธีทำให้นายนั่นตกหลุมรักน่ะซิ -_-”
                  “...T^T”   ยัยเวเฟอร์ ยัยเพื่อนบ้า! จะทำให้ฉันอนาจตัวเองไปถึงไหนยะ TOT
                  “เอาเถอะ ว่าไงอ่ะบราวนี่ ไปรึเปล่า”
                 “...”  บราวนี่ละสายตาจากหนังสือที่อ่านและหันมามองสายตาเปล่งประกายวิ้งๆ ของฉันนิดนึง แล้วพยักหน้ารับอย่างยอมจำนน อิอิ~
                  “แล้วจะไปร้านไหนกันล่ะ อะ! แน่นอนว่าต้องไม่ใช่ร้านแคลร์” เวเฟอร์รีบพูดดักคอทันทีที่เห็นสายตาฉัน
                   เกลียดคนรู้ทันจริงๆ!!!
                   “แล้วจะไปร้านไหนอ่ะ ถ้าไม่ไปร้านนั้น”
                    ฉันหันหน้าไปมองบราวนี่ที่นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ช่วงนี้รู้สึกว่าบราวนี่ไม่ค่อยพูดซักเท่าไหร่ (ปกติก็แทบจะไม่พูดอยู่แล้ว) แถมยังชอบนั่งเหม่อบ่อยๆด้วย
                  “Ideal Sweet แถว Frances Mall”  บราวนี่ตอบโดยไม่ได้ละสายตาจากหนังสือ
                  “Frances Mall? เธอคงไม่ได้หมายถึง Frances Mallที่อยู่ใน Frances Streetใช่มั้ยบราวนี่ -^-”
                  “นี่นั่นแหละ”
                  “อ๊า~ทำไมต้องเป็นแถวนั้นด้วยเนี่ย T^T”
                  “มีอะไรที่นั่นงั้นเหรอ”
                    ฉันถามเมื่อเห็นการคร่ำครวญที่สุดแสนจะโอเวอร์ของเวเฟอร์  หมู่นี้ยัยนี่ทำตัวไม่ค่อยปกติ เพราะตอนนี้ยัยนี่เลิกรับเค้กและขนมหวานจากบรรดาแฟนคลับแล้วแถมยังยอมลำบากหิ้วเค้กและคุ้กกี้มาจากที่บ้านมาเองซะด้วย มันแปลกมากสำหรับคนที่รักของ(กิน) ฟรีเป็นชีวิตจิตใจอย่างเวเฟอร์
                 “เปล่า ฉันแค่ไม่อยากไปแถวนั้น T^T”
                  “ฉันมีบัตรลด”
                  “ฉันอยากได้บัตรส่วนลดจากบราวนี่”
                  “ฉันเลี้ยงก็ได้ TOT”
                  “ส่วนลดแลกคุ้กกี้อัลมอนต์ได้ด้วย -_-”
                  “ฉะ...ฉันเกลียดพวกเธ้ออ TTOTT” เวเฟอร์ร้องออกมาอย่างยอมแพ้
                   อิอิ~ อย่างที่คาดการไว้เป้ะ ยังไงซะนิสัยชอบของฟรีของเวเฟอร์ก็ไม่หายไปซะทีเดียวหรอก
                   Let’s go to the Frances Mall!! >O<
 
                   Frances Mall
                   อู้ว~ ห้างนี้คนแน่นมากเลยทีเดียว ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนที่เข้ามาเรียนพิเศษหรือไม่ก็เป็นวัยรุ่นที่มาหาความบันเทิงกันแทบทั้งนั้น
                     เราทั้งสามคนเป็นจุดเด่นทันทีที่เดินเข้ามาในห้าง ทางเดินโล่งสุดๆเพราะทุกคนต่างก็พร้อมใจกันแหวกทางให้พวกเราสามคนเดินผ่าน เป็นเกียรติจริงๆเนอะ -^-ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าในที่สุดเราก็ถึงที่หมายโดยปลอดภัยอะนะ
                    Ideal Sweetร้านนี้ตกแต่งด้วยสไตล์ที่ทันสมัย เหมาะกับรสนิยมของสาวๆวัยรุ่นเป็นอย่างดี อีกทั้งภายในร้านยังมีการเปิดเพลงคลาสสิคคลอเบาๆเพื่อให้ลูกค้าได้ผ่อนคลายอีกด้วย
                      ฉันสั่ง ChocolateRoul และน้ำแอปเปิ้ลปั่น บราวนี่และเวเฟอร์เองก็เลือกสั่งเค้กคนละชิ้นกับเครื่องดื่มคนอย่างเช่นกัน แต่ทว่าพอถึงเวลามาเสริฟจริงกลับมีเค้กอีกสามชิ้นรวมอยู่ด้วยซะงั้น
                      “ขอโทษนะคะ เค้กพวกนี้...”
                      “อ่อ...อภินันทนาการจากสุภาพบุรุษที่นั่งอยู่โต๊ะริมขวามือครับ”
                      พนักงานเสริฟคนนั้นว่าก่อนจะผายมือไปยังสุภาพบุรุษที่หน้าเหมือนปลาทูหน้าตากแดดที่โบกมือให้พวกเราสามคนหย็อยๆ เฮ้อ ~
                      “รบกวนส่งกลับด้วยนะคะ  -_-”
                      “แต่ว่า...”
                      “-_-+”
                      “ขะ...เข้าใจแล้วครับ”  พนักงานเสิร์ฟรีบถือเค้กสามชิ้นออกไปทันทีที่เห็นสายตาของบราวนี่ เวลาแบบนี้พึ่งพาบราวนี่ได้จริงๆด้วย ฮิๆ~
                       อ๊า~ ChocolateRoul ของช้าน ไม่ได้กินมากี่วันแล้วเนี่ย >O<  
                      อ้าม~
                       จังหวะที่ฉันกำลังจะส่งเค้กเข้าปาก สายตาฉันดันไปสบเข้ากับคนๆหนึ่งเข้า  เขาเองมีท่าทางแปลกใจก่อนจะพูดอะไรซักอย่างกับคนข้างๆและเดินเข้ามาในร้านที่ฉันกำลังนั่งอยู่
                       ทำไมฉันต้องมาเจออีตานี่ตอนนี้ด้วยเนี่ย แถมยังมากับคนที่ฉันไม่อยากจะเจออีกต่างหาก!!       
                       แบทเทิลกับยัยปอดบวมฟรานเชสก้า!!!


 

___________________________

* นี่เป็นบทละครคร่าวๆที่ย่อเพื่อใช้ในนิยาย เรื่องจริงสามารถหาอ่านได้ตามเว็บไซด์หรือจากหนังสือนะคะ ^^

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกมาเลยอะ ชอบบบบบ อัพด่วนเลยยย เย่เย่ อยากอ่านมากจริงๆนะ
จากคุณ mtbabys/(mtbabys) อัพเดตเมื่อ 08/11/2554 23:08:00
ความคิดเห็นที่ 2
 สนุกมากๆเลยค่ะ
เป็นกำลังใจให้น่ะ
     สู้...สู้... ค่ะ
จากคุณ theposeidon/(theposeidon) อัพเดตเมื่อ 21/10/2554 21:06:43
ความคิดเห็นที่ 3

สนุกมาก ค่ะ จะติดตาม นร้า คร้า

จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 19/10/2554 15:46:12
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 244 ท่าน