Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Buddy game!
SecretG.
18# แค่ฉัน...นาย ♥
23
18/10/2554 21:26:29
495
เนื้อเรื่อง
พี่เพสก็ไม่อยู่บ้านเพราะตอนที่พวกฉันออกจากบ้านมาพี่เพสก็บอกว่าต้องออกไปทำธุระอะไรกับแม่ก็ไม่รู้เห็นแม่โทรเรียกไป
“วู้วววว หนาว!”
เสียงเป้นะ ไม่ใช่ฉัน  จะว่าไปอากาศก็เย็นอยู่นะทั้งๆที่หน้าร้อนแท้ๆแถมในกรุงเทพซะอีก
“เอ้า!”
เมื่อซีเคร็ทเห็นยัยเป้พูดออกมา เขาจึงเอาเสื้อโค๊ตมาให้ฉันคลุมยัยเป้หันมองตาขวางเลย ฮ่าๆๆ
“ฉันบ่นหนาว แต่นายคุลมให้ยัยพิมเนี่ยนะ!! ไอ้เพื่อนเลว”
“อ้าว ก็ถ้าแกหนาวแกก็เอาเสื้อไอ้เตอร์ดิวะ เดี๋ยวยัยโหดนี่ไม่สบายขึ้นมา”
“เฮ้ย เดี๋ยวนี้เป็นห่วงกันด้วยเหรอวะ”
“เออดิ”
อ๊ากกกก หยุดพูดเดี๋ยวนี้น๊าาาา แค่นี้ก็เขินแล้ว>o<’ ฉันไปหาโปสเตอร์ดีกว่าถ้าพวกนี้ยังเถียงกันไม่หยุดเนี่ย
“โปสเตอร์ เราไปกันเถอะ”
ฉันเดินไปเกาะแขนโปสเตอร์แล้วพาเขาเลี่ยงไปอีกทาง จะว่าพวกนั้นไม่เห็นก็ไม่ได้แต่พวกเขาเถียงกันอยู่กว่าจะเดินตามมาก็ไม่ทันซะแล้วฉันหลบมุมมาแล้ว ฮิๆJ
“เธอมีอะไรหรือเปล่าเนี่ย”
“ไม่มีนี่ ทำไม จะมาด้วยไม่ได้เลยเหรอไง ใช่สิ! ตอนนี้นายอยู่กับเป้ไปแล้วนี่ นายลืมไปแล้วเหรอ เราคบกันมาตั้งกี่ปี!?”
“เดี๋ยวสิ พูดเองเออเองทั้งนั้นนะ ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”
“ขอโทษย่ะ: P”
“อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมว่ะ พิม”
“เกมเรายังไม่จบนะ”
“ฉันไม่อยากเล่นแล้ว ฉันไม่ได้ใส่ชื่อตัวเองลงไปด้วยซ้ำนะ”
“ฉันก็ไม่ได้ใส่น่า”
“ช่างมันเถอะ ฉันอยากให้เราสนิทกันเหมือนเดิม”
“นี่มันไม่เหมือนเดิมยังไงเหรอ”
“หรือเธอชอบแบบนี้ล่ะ ช่วงนี้รู้สึกไม่ได้ไปไหนด้วยกันเหมือนแต่ก่อน”
“ฉัน…”
“เธอชอบซีเคร็ทใช่มั้ย”
“คือว่า… นายคิดดูดีๆสิ นายอาจจะยังไม่ชินที่อยู่กับเป้”
“ฉันชิน ฉันยอมรับว่าฉันรู้สึกดีด้วยจริงๆ แต่เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันคิดยังไงกับ...”
ฉันเอื้อมมือปิดปากเขาไว้ ไม่รู้ทำไมไม่อยากให้เขาพูดออกมา โปสเตอร์ยิ้มบางๆให้ฉัน
“นายดูใจตัวเองดีๆสิ”
“คือฉัน…”
“อาจไม่ใช่ฉันที่นายคิดแบบนั้น”
“ฉันไม่รู้”
“J”
“ยิ้มอะไรของเธอ”
“เปล๊า”
“ฮ่าๆๆ อย่าไปพูดถึงมันเลย กลับกันดีกว่า”
“นี่ เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป”
ฉันรั้งแขนเขาไว้แล้วยิ้มให้ เขาทำหน้างงๆก่อนที่ฉันจะบอกกับเขาว่า
“นายรู้มั้ยว่าฉัน…”
“หืม?”
“คนที่ฉันชอบน่ะ คือนาย โปสเตอร์J”
 
10.05AM.
กริ๊งงงงง !
ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ดังอยู่หัวเตียงขึ้นมากดรับสายอย่างหน่ายๆ หน้าจอแสดงชื่อ โปสเตอร์ หมอนี่ไม่โทรหาฉันนานเท่าไหร่แล้วนะ รู้สึกแปลกๆแฮะ
“ฮัลโหลลล~”
[เดี๋ยวจะไปบ้านเธอนะ]
“หือออ มาทำไม”
[เอาเถอะน่า]
“ยังไม่ตื่น ยังไม่ต้องมา”
[ยัยบ้า ไล่กันชัดๆเลยนะ]
“แค่นี้นะ นอนก่อน”
ฉันกดวางสาย แต่ไม่ถึงหนึ่งนาทีโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก
“เออๆ ตื่นก็ตื่น”
[อะไรของเธอวะ ยัยโหด]
“หาาาาาาา?”ฉันเด้งตัวลุกจากเตียงขึ้นมามองหน้าจอโทรศัพท์ หมะ…หมอนี่ นายซีเคร็ท!!
[เธอจะตะโกนทำไมเนี่ย]
“นายจะโทรมาทำไมล่ะฮะ โทรกันจัง!? ฉันล่ะไม่ได้นอนซักที”
[แล้วใครโทรหาเธอนักหนาฮะ ยัยโหด!]
“เอ่อ ไม่มี มีแต่นายนั่นแหล่ะ”
[ยัยบ้า เดี๋ยวไปรับนะ]
“นายจะไปไหน?”
[บ้านเธอไง]
“มาทำไมมมมม!?”
[เธอพูดเหมือนไม่ต้อนรับฉันเลยนะ]
ก็ใช่น่ะสิ !! แล้วไหนโปสเตอร์ยังจะมาอีกฉันไม่ไปไหนแล้ว ฉันจะอยู่บนห้องเนี่ยแหล่ะ >o<;
“แค่นี้นะ ไม่ต้องมาด้วย!”
ฉันเริ่มโมโหแล้วกดวางสายก่อนจะลุกขึ้นไปล้างหน้าแล้วน้ำ เมื่อธุระเสร็จเรียบร้อยฉันก็กลับมานั่งๆนอนๆในห้อง บอกแล้วว่าจะไม่ออกไปไหน ไม่ออกเลยจริงๆ
“พิม เพื่อนมาเว้ยยยยยย !!”
เสียงพี่เพสที่ตะโกนมาจากข้างล่าง ใครจะมาฉันไม่สน ฉันไม่ลงไปหรอกขอพักซักวัน ฉันเปิดทีวีและเปิดวิทยุลั่นห้องก่อนจะล้มตัวลงนอนไป อยากจะถามตัวเองจริงๆว่า ‘บ้าหรือเปล่าวะ’
ปัง!!
กรี๊ดดดดดดด !! ใครยิงปืน
ฉันหรี่เสียงเพลงและเสียงโทรทัศน์ก่อนจะรู้ว่าเป็นเสียงพี่เพสเลยเร่งโวลูมให้ดังเหมือนเดิม
“พิมมมม เปิดหน่อยเว้ย เปิดเพลงอะไรนักหนา หนวกหู!!”
“พิม~~~~~~~~~~~~~~~~”
ฟังจากเสียงที่ดูอ้อนวอนขนาดนั้นแล้วฉันเริ่มสงสารพี่เพสขึ้นมาตงิดๆ
“มีอะไร”
“เพื่อน โอ๊ยยยย เธอจะเบาเพลงหน่อยได้มั้ยเนี่ย ดังโคตรเลย!”
ฉันเดินไปปิดวิทยุและโทรทัศน์แล้วกลับไปประจันหน้ากับพี่ชายต่อ
“ไหนล่ะเพื่อน?”
“อยู่ข้างล่าง”
“ใคร”
“ไม่รู้ ไม่ใช่คนที่เคยไปทะเล”
“อืม”ฉันจะปิดประตูอีกรอบแต่พี่ฉันห้ามไว้ก่อน
“อย่าเพิ่งปิดสิ เธอจะลงไปหรือเปล่าน่ะ”
“อีกแป๊บ”
“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ดูอารมณ์ไม่ดี”
“ไม่มีอะไรนี่”
“รีบลงไปนะ”
“อืม”
เมื่อเพสลงไปฉันครึ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลงตามไปถ้าซีเคร็ทมาถึงล่ะก็เดี๋ยวจะเป็นเรื่อง เฮ้อ เอาจริงๆฉันเลือกไม่ถูกเลยนะ
“มาแล้วเหรอ-o-”
“รีบไปกันเหอะ”ฉันรีบดึงซีเคร็ทออกไปนอกบ้านแล้วเข้าไปนั่งในรถและบอกให้เขารีบออกรถทันที ฮู่ววว พ้นด้วย ฉันเห็นนายรถนายซีเคร็ทขับมาอยู่นะ
“ไอ้ซีมาน่ะ”
“งั้นเหรอ นายเห็น?”
“เมื่อกี้ไง ก่อนที่ฉันจะพาเธอออกมา”
“ดีแล้วๆ”ฉันพึมพำเบาๆ
“ว่าไงนะ!?”
“เปล่าๆ”
เราสองเงียบไปพักหนึ่งจนฉันคิดได้ว่าฉันออกมาทำไม หมอนี่จะพาฉันไปไหนก็ไม่รู้ !!
“นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย”
“ยังไม่รู้ รู้ว่านี่เป็นหนึ่งในภารกิจ”
“ภารกิจ?”
“ใช่ จะให้อธิบายยังไงล่ะ คือแบบว่าฉันต้องพาเธอไปที่ไหนก็ได้โดยไม่ให้บัดดี้ของเธอน่ะรู้แค่ภายในวันเดียวเท่านั้นแหล่ะ”
“แล้วซีเคร็ทต้องทำแบบนายหรือเปล่าน่ะ คือต้องพาเป้ไปที่ไหนโดยไม่ให้ใครรู้หรืเปล่า”
“เอ่อ ฉันก็ไม่รู้สิ”
“นายไม่ลองโทรไปหน่อยเหรอ?”
“โทรทำไม”
“นายไม่ห่วงยัยนั่นเลยเหรอไง!”
“ยัยนั่นไม่ได้ไปไหนหรอกน่า”
“ไม่โทร ฉันโทรเองก็ได้วะ”
ฉันหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาแล้วกดเบอร์หายัยเปเป้ที่หลังๆชอบทำตัวแอ๊บแบ๊วจนน่าหมั่นไส้!!
[ว่าไง]
“เธอทำอะไรอยู่น่ะ”
[รีดผ้า]
“อ่อ ซื้อเสื้อผ้าเหรอ”
ฮิๆ แกล้งอีตาปากแข็งข้างๆฉันหน่อยดีกว่า ห่วงยัยเป้ก็บอกตรงๆน่ะไม่เห็นเป็นอะไรพอฉันให้โทรไม่โทร แต่พอฉันโทรเองฉันเห็นนะว่ามีแอบเหล่ด้วย
[รีดผ้า]
“อ่อ ซื้ออยู่กับใครน่ะ”
[ยัยพิม แกฟังไม่รู้เรื่องหรือไงฉันรีดผ้าอยู่โว้ยยย]อย่าตะโกนดิฟะ!!
“เออย่ะ ไม่รบกวนเวลาความสุขของแกก็ได้”
[ลองมารีดดูมั้ย ไม่มีความสุขเลยซักนิดเดียวT^T]
“ไม่ล่ะ ขอบใจ ขอให้สนุกนะมีเรื่องอะไรเล่าให้ฟังด้วย”
[ก็รีดผ้าน่ะ จะให้อะไรล่ะ]
“เอาเถอะน่ะ”
[แกอยู่ไหนน่ะ]
“ฉันอยู่บน…”
“อย่าพูด!!”
โปสเตอร์แทรกขึ้นมาเบาๆ ฉันจึงนึกขึ้นไปว่าอยู่ในเกมบัดดี้อยู่นี่นา
[เสียงใครน่ะพิม แล้วตกลงแกอยู่ที่ไหน กับใคร]
“ฉันอยู่คนเดียว อยู่บน…”
“นี่!”
“อยู่บนรถเมล์!”
แล้วฉันก็หันไปพูดกับโปสเตอร์ตรงๆ ชิ! ไม่ได้บอกว่าอยู่กับนายนะถ้าฉันบอกแล้วนายจะหนาวแน่ๆ หึ!
[แล้วมีอะไรป่ะเนี่ย]
“อ้อ วันนี้ไม่ไปไหนกับใครเหรอ”
[ไม่ล่ะ บัดดี้หาย]
“อ๋อ ก็ว่า คงสนุกล่ะสิ”
[ก็บอกว่าไม่ได้เที่ยวจะสนุกตรงไหนฟะ ยัยพิม]
“ก็ไปกับคนอื่นสิ”
[ซีเคร็ทอยู่ไหนก็ไม่รู้]
“อะไรนะ ไปไหน?”
[ฉันไม่รู้]
“ไปไหนกันนะ”จำได้ว่าหมอนั่นไปบ้านฉันนี่
[แหน่ะๆ ร้อนรน เป็นห่วงหรือไง]
“บ้า ใครห่วง!”
[เสียดังน่า!]
“ขอโทษที แค่นี้นะ”
ฉันกดวาง ทำไมฉันต้องไปแคร์หมอนั่นด้วย ทำไมมมม!?
“โมโหอะไรอีกล่ะ”
“เปล่า นายจะพาฉันไปไหน”
“เดี๋ยวก็รู้”เขายักคิ้วให้ฉันแล้วหันไปขับรถต่อ
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 292 ท่าน