Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Buddy game!
SecretG.
17# You hug me
22
18/10/2554 21:24:51
596
เนื้อเรื่อง
10.00 AM.
“เย้ ชนะอีกแล้ว”
“เห้ย แพ้อีกแล้วT^T”
“ฮ่าๆๆ”
ฉันเล่นเกมนี่มาได้เกือบสิบรอบฉันชนะพี่เพสมาได้สิบรอบ ช่างมีความสุขอะไรขนาดนี้ Jเกมนี้ไม่มีใครชนะฉันได้หรอก : P
“อีกรอบๆ”
“เพสสสส เหนื่อยแล้วน่ะ”
“คอยดูสิ ฉันชนะเธอแน่”
“เอาเด้!”
พวกเราเริ่มเกมอีกรอบ ฉันเล่นเกมแข่งรถน่ะ อ๊าาาา พี่เพสเริ่มแซงแล้ว ไม่นะ ๆ ๆทุกทีเวลาที่ฉันชนะฉันดูเกมทุกคนออกหมดแหล่ะ เล่นจนชำนาญล้ะ
“เย้!”
“ม่ายยยยยย”
“อย่าพยายามเลยน่าพี่”
“เอาใหม่”
“อีกละ ไม่ต้องทำอะไรแล้ว อย่างนี้”
“เออน่า เกมเดียว”
ติ๊งต่องๆ
“ใครกดกริ่งน่ะ”พี่เพสทัก
“เดี๋ยวฉันเปิดให้”
พี่เพสพยักหน้าฉันจึงเดินลงไปข้างล่างเพื่อไปเปิดประตู มายบัดดี้ของฉันนี่! มาทำไมนะ
“หวัดดีJ”
“อ่า…นายเองเหรอ บัดดี้”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“นึกยังไงมาบ้านฉันเนี่ย”
“คู่หูมาหากันไม่ได้ใช่มั้ย”
“ฉันไม่ได้ว่าอะไร พูดแบบนี้ไม่ต้องมาเลย”
“โอเค ๆ ยอม ๆ จะให้ฉันเข้าบ้านมั้ยเนี่ย”
“เข้ามาสิ”
เขาเดินตามฉันขึ้นไปข้างบนแล้วนั่งบนโซฟาตัวยักษ์หรือโฮมเธียร์เตอร์นั่นล่ะ เพสออกจะดูงงๆอยู่แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ฉันไม่เคยพาผู้ชายคนไหนขึ้นมาข้างบนเลยนะยกเว้น โปสเตอร์-_-
“พิม พี่ไม่เล่นแล้วนะ เล่นทีไรก็แพ้”
“บอกแล้วว่าอย่าพยายามเลย”
“เดี๋ยวมา แป๊ปนึง”
เมื่อพี่เพสลงไปแล้วฉันจึงเดินไปเก็บเกมที่เล่นกันเมื่อกี้แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าถ้าฉันกับนายซีเคร็ทมาเล่นกันซักตั้งจะเป็นยังไง!
“นี่ นายปลาหมึก มาเล่นเกมกับฉันหน่อยสิ”
“หือ?”
“นะๆ”
เขามองไปที่กล่องเกมแล้วหันกลับมองฉันพร้อมกับส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยมาให้
“เอาสิJ”
 
30นาทีผ่านไป
“กรี๊ดดดด ม่ายยยยTT”
“ฮ่า ๆๆ ชนะอีกแล้ว”
“ไม่ๆ นายต้องโกงแหงๆ”
“จะบ้าเหรอ โกงกันได้ที่ไหน”
ไม่จริงงง! ฉันไม่เคยแพ้ใครนะ ถ้าเพสเห็นต้องหัวเราะเยาะฉันแน่ๆ ว่าแต่เพสไปไหนกันนะบอกว่าจะขึ้นมาอีกแป๊ปเดียวไม่เห็นจะมีแม้แต่ปลายเล็บ ชิ!
“หูยยยย อารมณ์เสีย”
ปั้ก!
ฉันวางเกมกดนั่นลงพื้นอย่างแรง นายซีเคร็ทรีบวิ่งไปหยิบมันขึ้นมาดูทันที
“เฮ้ เบาๆสิ”
“ไม่ใช่ของนายซักหน่อย”
“เกมนี้ฉันหวงมาก”
“งั้นก็เอาไปเลยไป”
“จริงนะ?”
เขาเดินมาเก็บเกมฉันลงกล่องแล้วหยิบไปนั่งบนโซฟาพร้อมกับกอดมันไว้ นี่อย่าบอกนะว่าจะเอามันไปจริงๆน่ะO_O ฉันพูดเล้นนนนน !!
“อ๊าาาาา ฉันพูดเล่นนะ ซีเคร็ท”
“ก็เธอบอกว่าเอาไปได้”
“เอาคืนมาน้าาาา ฉันพูดเล่น”
“แน่จริงก็มาเอาเซ่ๆ”เขาลุกเดินจากโซฟาแล้วเดินหนีฉันไปทั่วห้อง อ๊ากกก นายตัวแสบ! แต่พระเจ้าก็ช่วยฉัน หมอนั่นเดินไม่ดูทางทำเอาเขาเดินเตะเก้าอี้อย่างแรงแล้วล้มลงไปกองกับพื้นกล่องเกมนั่นก็กระเด็นออกจากตัวไปอยู่ข้างๆ ฮ่า ๆๆ ตลกชะมัดเลย ดูหน้าเขาสิT^T ฮ่าๆๆ ฉันยืนหัวเราะท้องคัดท้องแข็งอยู่อย่างนั้นทำเอาหมอนั่นตั้งตัวได้แล้วลุกหนีไปทางอื่นอีก ฉันรีบวิ่งไปดักหน้าเขาไว้
“เอาคืนมา”
ฉันเอื้อมมือไปจนจะแตะกล่องเกมนั่นได้แล้วแต่นายซีเคร็ทก็เอามันหลบฉันไปซะก่อน-_- โอ๊ย! ไม่องไม่เอามันแล้ววว
“ไม่เอาแล่ว!”แล้วฉันก็เดินหนีเขามานั่งที่โซฟาแล้วเปิดหนังดูในทีวีระบบเอชดีอะไรของมันเนี่ยแหล่ะ ซีเคร็ทเดินมานั่งข้างๆฉัน
“เธอไม่เอาแล้วจริงเร้อออ”
“เอาสิ ไปวางตรงชั้นนั่นให้ด้วย”
เมื่อเห็นว่าฉันเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีเขาจึงทำตามอย่างว่าง่ายแล้วกลับมานั่งข้างๆฉัน
“โกรธเหรอ”
“อือ”
“โกรธอะไรวะเนี่ย”
“ทำไม?”
“ก็บอกมาสิ”
“เปล่า”
“อะไร เมื่อกี้ยังบอกว่าโกรธอยู่เลย”
“แล้วนายจะง้อฉันหรือไง”
“ก็คงจะอย่างนั้นล่ะมั้ง”
“…”
“แต่จะง้อยังไงดีน้าาา”
เขาทำหน้าทะเล้นแล้วทำท่าปัญญาอ่อนๆ ตกลงเขาง้อฉันจริงหรือเปล่าเนี่ย!
“นายทำอะไรน่ะ”
“ง้อเธอไง หายโกรธนะครับๆ”
“นายพูดง่ายมาก”
“อ้าว แล้วจะให้พูดยังไง”
“…”
“งั้น พิมเสน มายบัดดี้ หายโกรธผมนะครับJ”
“…”
“ว่าไง”
“…”
“ว่าไง หือ?”
ที่ฉันไม่พูด เพราะฉันพูดไม่ออก ฉันเขิน>o<!!
“ไม่ตอบจริงเหรอ>o<”
เขาเริ่มทำหน้ามีเลศนัยขึ้นมาซะแล้วสิ-_-
“นายจะทำอะไร”
“เธอบอกฉันมาสิ หายโกรธหรือยัง”
“ทะ…ทำไม!?”
เขาไม่ตอบแต่ก็เข้ามาจี้เอวฉันทันที กรี๊ดดดดดดด!! จั๊กจี้ เขารู้เหรอไงว่าฉันบ้าจี้มากๆๆ เลยน่ะ กรี๊ดๆๆๆๆ >o<
“อะ…โอ๊ย อยะ…อย่า…”เขาจี้ไม่เลิกจนฉันลงไปดิ้นอยู่กับพื้น
“ฮ่าๆๆ”
“กรี๊ดดดดดด ฮ่า ๆ โอ๊ย หยุดดดดดดดดดดดดดดด!!”
“หายโกรธฉันได้ยัง?”
“อะ...โอ๊ย ไม่ไหวแล้วววว หยุดน้าาาาา!!”
“ตอบมาสิ”
อ๊ากกกก! ฉันโกรธเขา โกรธมาก TT’ ใจร้ายอ้ะ กรี๊ดๆๆ จั๊กจี้
“มะ…ม่ายยยยยยย TOT”
“ตอบดีๆแล้วฉันจะไม่แกล้งเธอ”
“กรี๊ดดดดดดดด นายไม่สงสารฉันเหรอ ฉันหะ…หายโกรธนายแล้ว ไอ้บะ…กรี๊ดดดดๆ บ้า”
“พูดดีๆสิ”
ให้ตาย! ฉันจะร้องไห้แล้วนะ คุณรู้มั้ย ถูกจี้นานๆแบบนี้ มันทรมานนะ T^T
“หะ…หายแล้ว”
“ดีมากJ”เขาเลิกจี้เอวฉันแล้วละจากไป โอ๊ย ระบมไปหมด พี่เพสไปไหนนะ ไม่เห็นขึ้นมาซักที ไม่ได้ยินเสียงกรี๊ดลั่นบ้านของฉันเหรอไง!?
“นี่นาย นายทำฉันจะร้องไห้อยู่แล้วนะ เห็นมั้ยเนี่ย”
“เธอไม่ตอบมาดีๆเอง”
“ฉันทำไรผิ๊ดดดดด”
เขายักไหล่ แล้วหันกลับไปดูหนัง นายดูรู้เรื่องหรือไงน่ะ-_- นี่! ฉันจะร้องไห้จริงแล้วนะน้ำตามันไหลออกมาเอง
“เฮ้ เธอเป็นอะไรน่ะ”
“ไม่รู้”
“ร้องไห้ทำไมมมม”
“เพราะนายนั่นแหล่ะ”
“ขอโทษ”
เขาถลาลงมานั่งอยู่ข้างๆฉัน เพราะฉันยังนั่งระบมอยู่กับพื้นไม่อยากจะลุกไปไหน ฉันโกรธนายมาก ซีเคร็ท!
“เจ็บ”
เขาไม่พูดอะไรและเอามือมาลูบผมฉันแต่ฉันหลบเขาออกก่อน
“ขอโทษที”
เขาดึงฉันไปกอดอย่างเก้ๆกังๆเหมือนกลัวว่าฉันจะอาละวาดขึ้นมาอะไรอีก แต่ฉันไม่มีแรงจะเถียงไม่มีแรงจะต่อว่าอะไรเขาหรอก หรืออันที่จริงลึกๆแล้วฉันก็อยากจะกอดเขาแบบนี้เหมือนกัน
“พิม เพื่อนมา เฮ้ย!”พี่เพสที่ขึ้นมาพอดีเห็นว่าฉันกับซีเคร็ทกอดฉันอยู่ก็หยุดยืนนิ่งทันที อึ้งอะไรล่ะ อเมริกาไม่มีหรือไง ไม่ยิ่งกว่าฉันอีกเหรอ
“พิม…/พิม…”
เสียงคุ้นเคยดังเข้ามา ฉันหันไป โปสเตอร์กับเป้ก็ขึ้นมาถึงโซฟาพอดีแต่พวกเขาเดินมาหาฉันก่อนพร้อมถามอย่างเป็นห่วง
“เฮ้ย ไอ้พิม แกเป็นไรวะ”เป้ทัก
“เอ่อ เปล่า”
“เฮ้ย เป็นอะไรป่ะเนี่ย แกทำอะไรพิมวะ”โปสเตอร์ทักฉันบ้างแล้วหันไปมองซีเคร็ท
“พิมมมมม เป็นอะไรเนี่ย แล้วไปกอด อ้อ!”
พี่เพสที่เพิ่งจะเดินมาถามอย่างสงสัยแต่คงจะคิดว่าฉันกับซีเคร็ทเป็นแฟนกันไปซะแล้วก็คิดเองเออเองไปซะงั้น
“พี่คิดอะไรน่ะ”
“ก็พวกเธอกุ๊กกิ๊กๆกันไม่ใช่เหรอ กอดกันก็คงไม่แปลก”
“อะไรนะ!?”เสียงเป้กับโปสเตอร์พูดพร้อมกันอีกครั้ง
“มะ…ไม่ใช่นะ”
“เธอคบกับซีเคร็ทเหรอ”
โปสเตอร์ถามฉัน ไม่ใช่!! พี่เพสก็พูดซะตรงเกินไป
“ไม่ใช่เว้ยๆ”
“ก็พี่เธอ…”
“นายเชื่อพี่ฉันมากกว่าฉันได้ไง นายน่าจะรู้จักฉันดีนะ โปสเตอร์”
“ก็เห็นตั้งแต่ตอนนั้น ทะเล”เพสแทรก
“อย่าแทรกได้มั้ยเพส ไม่เชื่อพวกนายก็ไปถามซีเคร็ทเอาสิ”
“จริงเหรอวะ แกคบกับยัยนี่เหรอ”
“เออ!”
ไอ้บ้า ตอบอะไรไปเนี่ย อย่าลืมสิว่าฉันโกรธนายอยู่น่ะ ถ้าไม่ติดว่าพวกนี้เดินเข้ามาก่อนนะ ฉันจะไม่คุยกับนายเลย
“ช่างมันเถอะ ปล่อยๆมันไป เอาเป็นว่าไม่ได้คบกันซักหน่อย กับหมอนี่เนี่ยนะไม่มีทางหรอก! ว่าแต่ พวกเธอสองคนมาหาฉันมีอะไรเหรอ?”
“จะมาไม่ได้เลยใช่มั้ย”ยัยเป้ถามงอนๆ
“โอ๋ๆ ไม่ได้ว่าซะหน่อย”
“คงอยากจะอยู่กันสองคนล่ะสิ”
“เป้”โปสเตอร์หันไปเรียกเป้ แต่ดูเหมือนจะตะคอกมากกว่า
“อะไร!”
“หยุดพูดไปเลยน่ะ”
“นายนั่นแหล่ะหยุด ฉันเป็นเพื่อนยัยนี่นะ”
“ฉันก็เพื่อนเหมือนกันล่ะน่ะ มากกว่าเธอด้วยซ้ำ”
“นายจะมากกว่าได้ไง ของฉันน่ะมันห้าปีนะเว้ย”
“ฉันหกอ่ะ เอาไง! ยัยทอม”
“นี่! ไม่ใช่ทอมนะ ออกจะสวยขนาดนี้”
“พอๆๆ ทั้งสองคน จะมาเถียงกันทำไมเนี่ย”ถึงเวลาที่ซีเคร็ทเปิดปากพูดบ้าง ขอบคุณนายมากฉันก็เริ่มรำคาญ-_-
“ก็ได้ คือว่า เราไปทานข้าวกันถือว่าฉลองที่โปสเตอร์ออกจากโรงพยาบาลด้วย ดีมั้ยJ”
เป้พูด
“ก็ดี ไปด้วย”ฉัน
“นายล่ะ ซีเคร็ท”เป้หันไปถามซีเคร็ท
“ถ้าไปกันหมดแล้วฉันจะอยู่กับใคร เอาเป็นว่าตกลง!”
“งั้นก็ไปกัน!”
ทุกคนรีบลงไปข้างล่าง จะไม่ถามฉันเลยเหรอ ไอ้ไปน่ะไป แต่สภาพฉันตอนนี้ก็ดูไม่ได้เท่าไหร่ลงไปดิ้นกับพื้นมาน่ะสิ หัวยุ่งไปหมดแล้ว ตัวก็สกปรก
“ขออาบน้ำแต่งตัว แป๊บนึงนะ!!!”
แล้วฉันก็ตะโกนบอกข้างล่างไป ได้ยินหรือเปล่าไม่รู้นะเพราะฉันวิ่งเข้าห้องตัวเองแล้วเข้าห้องน้ำทันที

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 271 ท่าน