Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Buddy game!
SecretG.
15# อุบัติเหตุและใจที่สับสน
20
18/10/2554 21:16:57
517
เนื้อเรื่อง

ชั่วโมงครึ่งต่อมา
เรามาถึงโรงพยาบาลในเวลาที่รวดเร็วมากแม้ในเมืองนี่รถจะติดขนาดไหนซีเคร็ทก็ยังจะมาทางลัดได้อีก

“เป้ เตอร์เป็นไงบ้าง เขาอยู่ที่…”

ฉันยังพูดไม่ทันจบเป้ก็เข้ามากอดฉันแล้วร้องไห้ ฉันกอดตอบและปลอบเธอไปด้วยอย่าทำให้ฉันร้องไห้ไปด้วยสิ ฉันว่าจะไม่ร้องแล้วนะเพราะโปสเตอร์จะต้องไม่เป็นอะไร

“อยู่ไอซียู”

ใจฉันหล่นวูบลงไปทันที หนักขนาดนั้นเลยเหรอ !?

“ใจเย็นๆนะ ฮึก...”
“โปสเตอร์เป็นไงบ้าง”
“ซีเคร็ท!”

ซีเคร็ทที่ขึ้นมาทีหลังเดินมาถามยังไม่มีใครได้ตอบอะไร เป้ก็หันไปกอดเขาอย่างแรงหมอนั่นดูอึ้งนิดๆ แต่ก็กอดปลอบ ใจฉันหล่นวูบลงไปอีกครั้งและพยายามฝืนตอบไป

“ไม่รู้สิ อยู่ไอซียู”
“อะไรนะ”
“อืม”

เขาพาเป้ไปนั่งและปลอบเธอฉันจึงเดินไปนั่งข้างพี่เพสอีก
ฝั่งนึงที่ห่างจากพวกเขาสองคนไปไม่ไกลเท่าไหร่ ฉันไม่อยากจะเห็นพวกเขาสองคนแบบนั้น
“เธอร้องไห้เพราะสองคนนั้นหรือว่าเพราะเพื่อนเธอเนี่ย”พี่เพสพูดขึ้น

“โปสเตอร์สิ โปสเตอร์จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”
“แล้วมองสองคนนั้นไม่วางตาเลยเนี่ยนะ”
“เปล่านะพี่เพส พิมเป็นห่วงโปสเตอร์”

ฉันหันไปกอดพี่เพสน้ำตาเริ่มซึมอีกรอบ

“ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร คุณหมอออกมาแล้ว”
“หือ?”ฉันเงยหน้าขึ้นไปดูกะว่าจะลุกเดินไปด้วยแต่ก็ไม่ทัน

เป้ รายนั้นเดินไปก่อนฉันซะอีก ไม่เป็นไรเดี๋ยวรอฟังตรงนี้ก็ได้

“ปลอดภัยแล้วครับ แต่ต้องรอดูอาการอีกหน่อยนะครับ”
“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”
“ครับ”

หลังจากที่ย้ายไปห้องธรรมดาแล้วคุณหมอก็ปล่อยให้พวกเราเข้าไปเยี่ยมฉันเดินเข้าไปก่อนแล้วยืนอยู่ข้างๆเตียงเขา

“นายไม่เป็นไรแล้วนะโปสเตอร์”ฉันพูดยิ้มๆ
“รู้มั้ย ฉันห่วงนายมากๆเลยนะ”
“ถ้านายเป็นอะไร แล้วใครจะไปเที่ยวกับฉันล่ะ”

ซีเคร็ทเดินเข้ามาไปยืนข้างๆเป้แล้วโอบไหล่เธอไว้กดหัวลงมาปลอบเพราะยัยเป้ไม่ยอมหยุดร้องไห้ซะที

“พี่กลับแล้วนะ พิมเสน”
“หือ อื้ม เอ่อ กลับด้วยสิ พี่เพส”
“อ้าว ไม่เยี่ยมเพื่อนต่อเหรอ”
“ไม่ล่ะ พิมโทรบอกพ่อแม่โปสเตอร์แล้วเดี๋ยวก็คงมา ก็ให้
เป้อยู่เฝ้าไปก่อนละกัน”
“ตามใจเธอ”
“เดี๋ยว แล้วพวกเธอจะกลับยังไง”ซีเคร็ทแทรกขึ้น
“แท็กซี่มีเยอะแยะไป”
“เดี๋ยวฉันไปส่ง”
“ไม่ต้องหรอก อยู่กับเป้ไปเถอะฉันจะกลับ กลับกับเพสอยู่แล้ว”

ฉันพูดแล้วเดินออกมา ซีเคร็ทก็ดูเหมือนจะตามมาแต่ก็หยุดไปปล่อยให้ฉันกลับกับพี่เพสสองคน

“เป็นอะไรน่ะเรา อารมณ์หมองตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”
“เปล่าซักหน่อย พี่จะให้ฉันอารมณ์ดีเพราะเห็นเพื่อนโดนรถชนเหรอ”
“ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย หมอก็บอกแล้วว่าเพื่อนเธอน่ะปลอดภัย”
“ตะ…แต่ก็ห่วงอยู่ดีน่ะแหล่ะ”
“หรอออ ไม่ใช่เพราะสองคนนั้นหรือไง”
“มั่วละ พี่เพส เรื่อยเปื่อย เพ้อเจ้อ”
“จะด่าก็ด่าซักคำสิครับ น้องสาว มาเป็นชุดเลย”
“ก็พี่เพสมั่วนี่นา”
“เอ้า ผิดอีกพี่ดูออกน่า”
“ดูอะไร ไร้สาระน่า”
“เอาเถอะ คิดให้ดีๆ”
“พี่เพส”

ฉันโน้มตัวกอดพี่เพส ฉันไม่รู้นะว่าเป็นอะไรฉันสับสนไม่รู้ว่าทำไมหงุดหงิดที่เห็นเป้มีคนปลอบแบบนั้นบ้าง ฉันไม่ชอบที่ซีเคร็ทปลอบเป้แบบนั้นทั้งๆที่ตอนแรกๆเรายังดีๆกันอยู่ ฉันก็ไม่ได้อยากจะคิดแบบนี้หรอกนะแต่มันอดไม่ได้จริงๆ
 
ตลอดสามวันที่ผ่านมาฉันไปเยี่ยมโปสเตอร์ทุกวันแต่พอเป้มาฉันก็กลับแต่ส่วนใหญ่ฉันจะเฝ้ามากกว่าซะอีกบางทีคุณพ่อคุณแม่ของโปสเตอร์มาฉันก็นั่งคุยกับท่านบ้างอะไรบ้างตามประสาคนรู้จักกัน ซีเคร็ทมาที่นี่ทุกวันและก็มักจะเจอฉันเสมอเขาจะชวนฉันออกไปข้างนอกตลอดแต่ฉันก็ปฏิสเธไปไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เฮ้อออ ฉันยังสับสนอยู่ขอแค่เวลาซักหน่อยได้มั้ย?
วันที่สี่ของการมาเยี่ยมโปสเตอร์
 เมื่อไหร่นายจะฟื้นนะ นี่มันสี่วันแล้วนะไหนหมอบอกว่าไม่เป็นอะไรไงหลับไปตั้งสี่วัน!!

“โปสเตอร์ เมื่อไหร่นายจะฟื้นนะ”

ฉันนั่งๆนอนๆเฝ้าเขาไปเกือบชั่วโมงก็ได้ยินเสียงอะไรซักอย่าง ฉันหันไปทางโปสเตอร์…เขากำลังจะขยับตัว!! ฟื้นแล้วงั้นเหรอ

“โปสเตอร์!!”
“หืมมม…”
“นายฟื้นแล้ว ค่อยๆหน่อยนะ”
“ขอน้ำหน่อยสิ”

เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า ตอนนี้ปากเขาซีดมากฉันรีบหยิบน้ำให้เขาอย่างเร็วแล้วช่วยประครองแก้วให้เขาดื่ม

“นายรู้สึกยังไงบ้าง”
“อืมมม เจ็บ”
“เอ่อ ก็แน่ล่ะ หัวนายแตกด้วยนะ”

ฉันพูดแล้วมองไปที่หัวเขาที่มีผ้าก๊อตสีขาวพันไว้รอบศีรษะ

“ฉันไม่เจ็บหัวหรอก แต่ปวดๆที่ตัวมากเลย”
“งั้นนายนอนพักไปก่อนนะ ฉันจะโทรบอกพ่อแม่นายให้”
“ไม่ต้องหรอก อยู่กับฉันก่อนได้มั้ย”
“อื้ม”
“รู้มั้ย…”
“…”
“ทำไมฉันถึงโดนรถชน”
“หือ?”
“ฉันก็จำไม่ได้หรอกนะ เธอจำได้มั้ยวันนั้นฉันโทรหาเธอตั้งหลายสายแน่ะ”
“หือ อื่ออ…”

คิดก่อนนะ อ่อ จำได้ละ วันนั้นโทรศัพท์ฉันแบตฯหมดพอถึงบ้านเปิดเครื่องมาก็ขึ้นมิสคอลของโปสเตอร์อยู่หลายสายเลยล่ะแล้วมีของเป้อีกสามสาย

“จำได้แล้ว”
“ทำไมเธอปิดเครื่อง”
“แบตฯหมดน่ะ”
“เธอไม่อยู่บ้านเหรอ?”
“อื้ม ไม่อยู่ออกไปกับพี่ นายมีอะไรถึงโทรหาฉันขนาดนั้น”
“ก็ฉันจะชวนเธอออกไปข้างนอก แต่โทรหาเธอ เธอก็ไม่
รับไปหาก็ไม่อยู่แต่ตอนนั้นมันมีอุบัติเหตุอะไรไม่รู้ ฉันเดินข้ามถนนแต่ตอนนั้นรถว่างนะ อยู่ๆรถจากไหนก็ไม่รู้ขับมาอย่างเร็วที่จริงฉันคิดว่ามันก็แค่เฉี่ยวๆล่ะ แต่มันเร็วถ้าชนจริงๆฉันคงตายไปแล้ว”

“พูดแบบนี้ได้ไง ไม่เป็นมงคลเลยน่ะ”ฉันตีแขนเขาไปทีนึงทำเอาเขาร้องออกมา อ๊าาาา ลืมไปตอนนี้ไม่สบายอยู่นี่นา
“ขอโทษT^T”
“พิมเสน…”
“หืม…”
“ฉันมีอะไรจะบอกเธอตั้งแต่วันนั้นล่ะ”
“อะไรเหรอ?”เขาลุกขึ้นมาให้ใบหน้าของเราอยู่ในระดับเดียวกันก่อนจะพูดอีกครั้ง
“เธอฟังนะ”
“…”
“ฉันชอบเธอนะ”
“…”
“…”
“ว่าไงนะ!?”
“ฉันชอบเธอ”

โปสเตอร์โน้มหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆแต่ฉันตั้งสติได้ก่อนจึงถอยหลังออกมาพร้อมกับประตูที่เปิดออก เป้และซีเคร็ทกำลังเข้ามาข้างใน

“โปสเตอร์…”
“ฉันจะรอ”
“ขอตัวนะ ขอโทษนะ”

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เล่นของดรูปนะคะ :)
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 291 ท่าน