Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Beauty Queen ปฏิบัติการ(รัก)ร้าย ของยัยสุดสวย
Magical. Le Shen.
Romeo and Juliet
9
17/11/2554 06:47:38
693
เนื้อเรื่อง

                  สภาผู้คุมกฎเซนต์เอลเบิร์ต
                 ในห้องกว้างที่มีเฟอร์นิเจอร์หรูหราครบครัน โต๊ะไม้ตัวใหญ่ดีไซน์เก๋ไก๋ตั้งโดดเด่นอยู่กลางห้อง ข้างๆห้องมีโต๊ะทำงานขนาดเล็กที่จัดอย่างเป็นระเบียบเรียงกันอยู่สี่ตัว ในขณะที่อีกด้านหนึ่งมีห้องทำงานขนาดกลางซึ่งดูก็รู้ว่าน่าจะเป็นห้องของ ท่านประธานผู้คุมกฎนั่นเอง ...ฉันเดาว่าพวกนี้จะต้องใช้อำนาจบังคับพวกอาจารย์เอาห้องนี้มาแน่ๆ -^-
                  อ่า...ฉันลืมบอกทุกคนไปซินะว่าตอนนี้ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะประชุมกับผู้คุมกฎคน อื่นๆอีกห้าคน หัวโต๊ะคือแบทเทิล ถัดมาคือออกัสและเทรนเนอร์ซึ่งทุกคนน่าจะรู้จักกันไปแล้ว^^  ที่นั่งติดกับฉันคือมิรินและคนสุดท้ายฉันไม่เคยเห็นเขามาก่อน เพราะดูเหมือนเขาจะไม่เคยไปปรากฏตัวที่เซนต์คาเมเลียเลยซักครั้งเดียว เขาคนนั้นก็คือเลเวลนั่นเอง  
                  ฉันว่าเขาเป็นคนง่ายๆแถมยังอัธยาศัยดีอีกต่างหาก แน่นอนว่าเขาไม่บ้าบอคอแตกเหมือนออกัส ไม่เอาแต่ทำหน้าง่วงและฟุบหลับตลอดเวลาเหมือนเทรนเนอร์ สรุปคือ เขาเป็นคนที่น่าคบหาสมาคมที่สุด ณ ที่แห่งนี้แล้วล่ะ                         
                   อ่อ...แล้วก็อีกเรื่องนึงที่ฉันคิดว่าฉันควรจะบอกให้ทุกคนรู้เอาไว้เกี่ยวกับสภาผู้คุมกฎก็คือ...
                  ที่นี่มันแหล่งรวมคนหน้าตาดีชัดๆเลยค่า !!!
                  ไล่ตั้งแต่แบทเทิลที่เป็นประธานสภา เขามีรูปร่างสูงเท่ห์และหน้าตาเพอร์เฟค ดวงตาสีดำสนิทที่น่าหลงใหลของเขามันช่าง...เอ่อ...ข้ามๆๆๆ เอาเป็นว่าเขาดูดีมากจนถึงขนาดได้ฉายา Sexy Boy มาครองแหละ  -///- ถัดมาคือออกัส เขาเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีเช่นกัน ใบหน้าใสกิ้งและรอยยิ้มที่ติดจะเจ้าเล่ห์นิดๆนั้นเพิ่มเสน่ห์ให้เขามากมายก่ายกอง แต่เพราะท่าทางเจ้าเล่ห์เพลบอยของเขานี่แหละที่ทำให้ฉันไม่ค่อยอยากจะอยู่ใกล้เขาซักเท่าไหร่ ยิ่งกว่านั้นนายนี่ดันได้ฉายา Play Boy อีกแน่ะ ส่อนิสัยซะไม่มี -*-  ต่อมาก็เทรนเนอร์ ฉันเห็นหน้าเขาไม่บ่อยนัก เปล่าหรอก ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยู่หรอกนะ แต่เป็นเพราะเขาเอาแต่ฟุบหน้าบนโต๊ะต่างหาก ฉันล่ะแปลกใจจริงๆหมอนี่อดหลับอดนอนมากจากไหนกัน แต่เห็นแก่ที่เขาเป็นหนุ่มหล่อหน้าหวานจนถึงขนาดได้ฉายาว่า Cute Boy หรอกนะ ฉันถึงปล่อยเขาไป โดยไม่จิกกัดอะไรให้เจ็บปวด  >///<  คนต่อมาก็คือเลเวล ความเป็นคนอัธยาศัยดีของเขาก็ทำให้เขาเป็นน่าคบมากอยู่แล้ว ยิ่งมาบวกกับหน้าใสๆและรอยยิ้มที่มักแต่งแต้มที่ใบหน้าอยู่เสมอๆ ก็ทำให้สาวๆน้อยใหญ่คลั่งไคล้เขามากมาย อ่อ เขาได้ฉายาว่า Charming Smile Boy ด้วยแหละ ส่วนคนสุดท้ายก็คือมิริน ผู้หญิงคนเดียวในสภาผู้คุมกฎ ถึงแม้ว่ามิรินจะไม่ใช่คนสวยที่ใครเห็นแล้วต้องมองจนเหลียวหลัง(เหมือนฉัน -,.-) แต่เธอก็มีความน่ารักและมีเสน่ห์ในแบบของเธอเอง แถมเธอยังมีความมั่นใจในตัวเองชนิดเต็มเปี่ยมซะด้วย (สังเกตได้จากการย้อมผมสีสะท้านโลกของคุณเธอ) ฉันว่าเธอมีความเป็นผู้ใหญ่และฉลาดในการตัดสินเรื่องต่างๆ ถึงแม้เธอจะดูสติแตกในบางครั้งที่อยู่ใกล้ออกัสก็เถอะ -_-
                 โม้มามากแล้ว ทำงานต่อเถอะ!
                 “สโนว ขอเวลาแปบ”
                 “มีอะไรเหรอ”
                 “อ่ะ เธอรับผิดชอบ ‘นี่’ แล้วกัน”
                 “อ๋อ...อืม”
                  เลเวลส่งกระดาษที่มีความหนาประมาณห้าหกแผ่นมาให้ฉัน ‘นี่’ ของเขาไม่ใช่อะไรมันคือบทละครที่พวกเราทั้งหมดช่วยกันคิดขึ้นมาเมื่อครู่นั่นเอง ไม่อยากเชื่อเลยซักนิดว่าสภาผู้คุมกฎจะทำงานกันได้เร็วขนาดนี้ ไม่ซิ!ต้องบอกว่ารวดเร็วมากๆถึงจะถูก เพราะพวกเขาพึ่งตัดสินใจจะแสดงเรื่องนี้เมื่อสามชั่วโมงที่แล้วนี่เองแต่ทั้งบทละครและอุปกรณ์ประกอบฉากส่วนใหญ่กลับเรียบร้อยไปกว่าครึ่ง
                  กว่าจะได้ข้อสรุปที่ว่าเราจะแสดงละครเรื่องไหนนั้น พวกเราทั้งหมดช่วยกันคิดและเสนอชื่อนิทานต่างๆมากมาย เช่นว่า หนูน้อยเหงือกแดง ซินเดอร์ลัลล้า เจ้าหญิงพิการ ฯ จนกระทั่งในที่สุดทุกคนก็ได้บทสรุปและตกลงใจที่จะแสดงเรื่อง‘โรมิโอกับ จูเลียต’ นั่นเอง
                 “แบทเทิล ดูเอกสารกองนั้นไม่เสร็จอีกรึไง ฉันว่านายไปที่ชมรมการแสดงละครก่อนดีกว่านะ นี่ก็ปาเข้าไปบ่ายสามแล้ว เดี๋ยวสโนวก็ต้องกลับบ้านด้วยนี่”
                 “ทำไมต้องเป็นฉัน  ให้ไอ้เวลไปก็ได้นี่ -_-”
                 “เอ๊ะ นายรับผิดชอบเรื่องนี้ไม่ใช่รึไง เลเวลยังมีงานอย่างอื่นที่จะต้องทำอีกนะ!”
                “เข้าใจแล้วๆ”
                 แบทเทิลถอนหายใจยาว เขาลุกจากเก้าอี้เพื่อเดินไปหยิบรายชื่อนักเรียนที่ลงชื่อแสดงละครเวทีที่วางอยู่บนโต๊ะของมิรินก่อนจะส่งเอกสารที่เขานั่งอ่านเมื่อกี้ให้มิริน พวกเขาคุยอะไรซักอย่างเกี่ยวกับแผนงานที่จะจัดขึ้นก่อนจะหัวเราะขึ้นพร้อมๆกันอย่างสนิทสนม
                 ฉันมองพวกเขาทั้งคู่ด้วยความรู้สึกที่แสนแปลก ในอกมีความรู้สึกเหมือนลูกโป่งที่ถูกเจาะรู ความรู้สึกนี้...มันเหมือนกับตอนที่ฉันเห็นแบทเทิลนั่งอยู่กับยัยอึ่งอ่าง ที่ร้านClaire วันนั้นเลยอ่ะ T^T
                “สโนว!”
                “ฮะ?!”
                 ฉันสะดุ้งสุดตัวเพราะความตกใจที่จู่ๆก็ถูกเรียกชื่อกระทันหัน...ไม่ซิ เขาเรียกชื่อฉันสามรอบแล้วแต่ฉันมัวแต่เหม่อต่างหาก...
                 “มีอะไรเหรอเลเวล”
                 “สีหน้าเธอไม่ค่อยดี เป็นอะไรรึเปล่า”
                 “เปล่านี่ เอ่อ...บอกแบทเทิลว่าฉันล่วงหน้าไปที่ชมรมการแสดงก่อนแล้ว ด้วยนะ”
                  ฉันเอื้อมหยิบกระดาษที่ว่าน่าจะเป็นบทละครออกมาและรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที ทั้งๆที่เลเวลยังพูดไม่จบเลยด้วยซ้ำ ด้วยความรีบร้อนจึงทำให้ฉันไม่ทันได้ยินเลเวลที่กำลังจะพูดอะไรซักอย่าง
                 ช่างมันเถอะ...สำหรับฉันแค่ไม่ต้องอยู่เห็นภาพแบทเทิลยืนหัวเราะอยู่กับผู้หญิงคนอื่นมันก็ดีที่สุดสำหรับฉันแล้วล่ะ!!!
                  เอ่อ...แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกแบบนี้ด้วยล่ะ ฉันคงไม่ได้อิจฉามิรินใช่มั้ยเนี่ย ฮือๆ T^T
                ทางด้านเลเวล...
               “บอกจะไปคนเดียวแล้วยัยนั่นรู้ทางเหรอฟะนั่น -_-”    
 
                แบทเทิลชะงักไปทันทีเมื่อจู่ๆสโนวก็วิ่งพรวดพราดออกไปจากห้อง เขาตวัดสายตามองไปที่เลเวลที่อ้าปากค้างเหมือนอยากจะพูดอะไรซักอย่างเป็น เชิง(บังคับ)ถามทันที
                “อย่ามองอย่างงั้นไอ้เทิล ฉันเปล่าทำอะไรทั้งสิ้น”
                เพื่อนสนิทรีบแก้ตัวทันทีที่เห็นสายตาเอาเรื่องจากเพื่อนสนิทผู้ที่ได้ชื่อ ว่าประธานผู้คุมกฎ ก่อนจะทำหน้าเหวอเมื่อเห็นสายตาที่ไร้ความเชื่อถือถูกส่งมาจากอีกสามคนที่เหลือ
                “เฮ้ย !ฉันเปล่าจริงๆนะเว้ย พวกแกหยุดมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ”
                เลเวลรีบประท้วงทันที ก่อนที่ตัวเขาจะต้องตกเป็นผู้ต้องหาในที่คดีที่ไม่มีส่วนรู้เห็นเลยซักนิด
               ไอ้พวกเพื่อนบ้านี่ เห็นเขาเป็นคนยังไงกันฟะ!
              “ถ้านายไม่ทำอะไร แล้วทำไมสโนวถึงได้วิ่งหน้าตั้งออกไปอย่างงั้นล่ะ”
              มิรินตั้งคำถามก่อนจะตวัดสายตาเอาเรื่องไปที่ผู้ต้องสงสัยอีกคน นั่นก็คือ...ออกัส
              ถ้าไม่ใช่เลเวลก็ต้องเป็นไอ้เพลบอยนี่แน่ๆ ไอ้ออคโตพุด!!
             “อย่ามาใช้สายตาจ้องฉันแบบนั้นยัยหมูริน ฉันนั่งวางแผนงานเทศกาลนักเรียนอยู่ เพราะฉะนั้นไม่ใช่ฉันแน่นอน”
              หนุ่มหล่อหน้าทะเล้นฉายา Play Boy รีบปฏิเสธก่อนที่สาวหมวยจะทันพูดอะไรด้วยซ้ำ แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะกลัวเธอหรอก ไอ้ที่เขากลัวน่ะ...สายตาที่แผ่รังสีอาฆาตมาจากไอ้คุณเพื่อนหนุ่มหล่อที่ได้ ฉายาว่า Sexy Boy ต่างหาก สีหน้าของหมอนี่ตอนนี้น่าจะได้ฉายา Murderer Boy (ฆาตกรหนุ่ม) มากกว่า Sexy Boy ซะอีก ที่น่าเจ็บใจก็คือ...ความหล่อของมันไม่ยักกะลดลงเลยซักนิด ชิ! ไอ้หล่อเอ๊ย!!-^-
                  มิรินเงียบไปเล็กน้อย แบทเทิลกับเลเวลไม่ใช่ ไอ้ออคโตพุดก็ไม่ใช่ ถ้างั้นก็เหลือแค่คนเดียว...
                  ชิ้ง~
                  ดูเหมือนว่าทุกคนจะมีความคิดเห็นตรงกัน เพราะพวกเขาต่างก็พาจ้องตรงไปที่เทรนเนอร์เป็นจุดเดียว ในขณะที่หนุ่มหล่อหน้าหวานเจ้าของฉายา Cute Boy ทำเพียงกวาดสายตามองเพื่อนๆแวบเดียวเท่านั้นก่อนจะฟุบหลับกับโต๊ะต่อโดยไม่ สนใจเพื่อนอีกต่อไป
               นอนอีกแล้ว! เมื่อคืนมันไม่ได้นอนรึไงวะ!!!
               นั่นคือความคิดเห็นจากเพื่อนทุกๆคนในห้องนี้
               “ฉันว่าไม่ใช่เทรนเนอร์แน่ๆ”
               “เอาความมั่นใจมาจากไหนกัน”
               แบทเทิลย้อนถามสาวหมวยเสียงเย็น แต่ก่อนที่สาวหมวยจะทันเปิดปากตอบคำถาม หนุ่มเพลบอยออกัสก็ชิงตัดหน้าตอบก่อนโดยไม่ดูจังหวะเลยซักนิด
               “ไอ้เทิล ไอ้เทรนมันจะเอาปัญญาที่ไหนไปทำอะไรสโนววะ แค่ปัญญาจะปลุกตัวเองให้ตื่น มันยังไม่มีเล้ย โอ๊ย!”
                ออกัสร้องเสียงหลงเมื่อถูกด้ามปากกาเมจิกเขวี้ยงเข้าให้ที่กลางหัว การเขวี้ยงที่รุนแรงและแม่นยำนั้นมาจากหนุ่มหล่อหน้าหวานที่เขาพึ่งจะบอกว่า ไม่มีปัญญาจะปลุกตัวเองให้ตื่นนั่นเอง มิรินยืนมองด้วยความสะใจโดยไม่สนสายตาแค้นเคืองจากหนุ่มหล่อเพลบอยเลยซักนิด
                 สมน้ำหน้า ไอ้ออคโตพุด
                “เป็นไปได้มั้ยว่าสโนวจะ...”
                หนุ่มหล่อหน้าใสผู้ได้ฉายาว่า Charming Smile Boy ตั้งข้อสันนิษฐานก่อนที่จู่ๆจะชักค้างหยุดพูดไปเฉยๆเมื่อเห็นสายตาคาดคั้นจากพ่อหนุ่มเซ็กซี่หรือประธานผู้คุมกฏจ้องมองมา  เขาอมยิ้มก่อนที่จะหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้ประธานผู้คุมกฏเกิดความรู้สึกอยากจะบรรจงถีบเพื่อนงามๆซักสองสามทีเป็นรางวัลเพื่อที่มันจะได้คายไอ้อมๆไว้ในปากออกมาซะมั่ง (อมอะไรอ่ะแบทเทิล >///<)
                “จะ...อะไรของแก”
                น้ำเสียงท่านประธานติดจะขุ่นไม่น้อย นั่นยิ่งทำให้เลเวลยิ่งนึกสนุกอยากจะแกล้งเพื่อนต่ออีกซักหน่อย แต่เมื่อเห็นสายตาที่เริ่มแผ่ออร่าชวนขนหัวลุกที่เพื่อนส่งมาให้แล้ว งานนี้ถ้าไม่ตอบดีๆอาจจะมีมือ(หมัด) หรือเท้า (ถีบ) มาเป็นของแลกเปลี่ยนก็ได้ คิดได้ดังนั้นเลเวลจึงรีบตอบคำถามเพื่อนสนิททันทีราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่รอฟังอย่างไงอย่างงั้น
                “เป็นไปได้มั้ยว่าสโนวจะไม่อยากทำงานร่วมกับแก”
                “-_-+”
                “ฉันก็แค่พูดตามที่คิดเองนะเว้ย ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้แล้วมันจะอะไรอีกล่ะ T^T”
                เลเวลร้องเสียงหลงเมื่อเห็นสายตาขุ่นคลั้กของเพื่อนสนิทจ้องตรงมาที่เขา หนุ่มหล่อผู้ได้รับฉายาว่ารอยยิ้มมีเสน่ห์บัดนี้กำลังยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ฝืดเฝื่อนเต็มทน
                 ไอ้เพื่อนเวรนี่ ไม่พูดก็ผิด พูดความจริงก็ยั๊วะ ตูเคยทำอะไรถูกมั่งมั้ยเนี่ย T^T
                เลเวลบ่นงุ้งงิ้งอย่างน้อยใจ ในขณะที่แบทเทิลตวัดสายตาที่ฉายแววหงุดหงิดเต็มที่ของเขาไปที่เก้าอี้ตัวที่ สาวสวยนั่งอยู่เมื่อสิบนาทีที่แล้วนิ่ง เขาหรี่สายตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้พกกระเป๋าไปด้วย แถมยังท่าทางจะหยิบกระดาษอะไรซักอย่างสลับกับบทละครที่วางไว้บนโต๊ะอีกต่างหาก
                ยัยงี่เง่านั่น!
                หนุ่มเซ็กซี่สบถพึมพำ ก่อนจะหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ที่หัวโต๊ะ สมองคิดหาสาเหตุที่จู่ๆร่างบางก็ถลาออกไปจากห้องราวกับกระต่ายเจอนายพรานก็ไม่ปาน
                 เอ...หรือว่ายัยนั่นไม่อยากจะทำงานร่วมกับเขาจริงๆ  -O-
                ชายหนุ่มคิดในใจ พร้อมกับหน้าตาที่เริ่มทวีอาการบูดบึ้งขึ้นเรื่อยๆ
    วะ! จัดการเรื่องนักเรียนทำผิดกฏยังไม่ยากเท่านี้เลย มันอะไรกันเนี่ย =[]=
                 ปั๊ก!
                 ระหว่างที่แบทเทิลกำลังนั่งวิตกกังวลอยู่นั้น จู่ๆหนุ่มหน้าหวานโยนกระดาษรายชื่อนักเรียนที่จะร่วมการแสดงละครเวทีส่งมาให้ แต่ด้วยความที่มือแม่นไปนิด ทำให้กระดาษม้วนนั้นลอยละลิ่วไปตกที่หัวประธานผู้คุมกฏพอดี แบทเทิลหันไปมองอย่างเคืองๆนึกอยากจะเตะคนขี้เซาขึ้นมาซักที แต่เพราะความกังวลใจที่สุมอกอยู่ตอนนี้มีความสำคัญเหนือกว่า เขาจึงเลือกที่จะที่หยิบกระดาษม้วนนั้นออกมาอ่านเพื่อดับอารมณ์แทนการเดินไปตื๊บเพื่อนสนิทอย่างที่ใจคิด  แบทเทิลอ่านกระดาษในมือแล้วอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมเรื่องการแสดงไปเสียสนิท เขาเดินออกไปจากห้อง ก่อนจะเดินกลับเข้ามาอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรบางอย่าง
                 ฟึ๊บ~
                 เขาหยิบบทละครและกระเป๋าถือสีชมพูของสโนวมาสะพายที่ไหล่ เพื่อนสนิทอ้าปากค้างกับลุคใหม่ของเพื่อนสนิท ถึงแม้ว่าคนสะพายกระเป๋าจะหล่อแค่ไหน แต่พอสะพายกระเป๋าสีหวานขนาดนี้เข้าไป ดูยังไงก็ไม่ต่างจากกระเทยควายเลยซักนิด!!!
                มันจะไปอย่างงั้นจริงๆเหรอวะนั่น OoO!!!
               เหล่าเพื่อนสนิทต่างก็มีความคิดเดียวกันอย่างไม่ได้นัดหมาย  สายตาพวกเขามองตามหลังหนุ่มหล่อสะพายกระเป๋าสีชมพูที่เดินออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี ด้วยอาการสังเวสและห่อเหี่ยวใจ
              ทำไปได้เนอะเพื่อนตู T^T

             ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเมื่อได้มาเดินดูรอบๆตึกที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ตอนนี้ฉันไม่ต้องทนเห็นภาพอีตาแบทเทิลยืนหัวเราะอยู่กับใครหรือทำท่าทางสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว ปัญหามีอยู่นิดเดียวเท่านั้น...
                 ฉันหาทางไปชมรมการแสดงไม่เจอ!!
                 เดินชมตึกมาสามรอบแล้วอ่ะ ชมรมการแสดงอยู่ซอกหลืบไหนว๊า ตอบคนสวยที~
                 ฉันยืนเคว้งอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่กับเศษกระดาษที่เข้าใจผิดว่าเป็นบทละคร ใจนึกถึงกระเป๋าสีชมพูใบโปรดที่ทิ้งลืมไว้ในห้องสภาผู้คุมกฏขึ้นมาจับจิต ฮือๆ ทำไมฉันถึงสะเพร่าแบบเน้~ >O<
                 “เฮ้ย นั่นมันสาวสวยเมื่อเช้านี่หว่า >///<”
                 “ใช่จริงๆด้วยว่ะ ลัคกี้ >///<”
                 “งั้นพวกเรารีบเถอะอย่ารอรี >///<”
                 “โอกาสนี้มีไม่มากช้าอยู่ไย!!!”
 แว๊ก! ทำไมฉันโชคดีอย่างงี้ฟะ เดินหลงมาสามรอบไม่พอ ยังต้องมาเจอกับพวกหน้าปลวกเจ้าเก่าอีกเหรอเนี่ย!! ใครก็ได้ช่วยคนสวยด้วย โฮๆ TOT
                  “มีปัญหาอะไรกันรึไง!”
                  ก่อนที่พวกหน้าปลวกที่วิ่งมาถึงตัวฉันก็มีน้ำเสียงที่แฝงออร่าอันตรายแปลกๆดังขึ้นมาจากชั้นบน(ตอนนี้ฉันอยู่ชั้นล่างสุด) หัวใจเต้นแรงผิดจากจังหวะปกติเล็กน้อย...ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองด้านบนอาคาร นั่นไงอย่างที่คิดเลย...
                   แบทเทิล...
                   “ชิบโหงแล้ว คนสวยรู้จักประธานผู้คุมกฎ T T”
                   “ผู้หญิงคนนี้ช่างอันตราย T-T”
                   “ไม่ได้ตายดีแน่เรา T^T”
                   “ตูอยากกลับบ้านไปหาแม่ TOT”
                      เจ้าพวกบ้านี่!! ฉันไม่ใช่เด็กอะไรของใครทั้งนั้นแหละ >///<
                    “พวกนี้ทำอะไรเธอรึเปล่า”
                    “เปล่าหรอก เฮ้ย!นายมาอยู่ตรงนี้ได้ไงอ่ะ O-O”
                     ชะแว้ก! ทำไมจู่ๆเขาถึงได้มาอยู่ด้านหลังฉันได้ล่ะ เมื่อกี้เขายังอยู่ที่ชั้นหนึ่งอยู่เลยไม่ใช่เรอะ! อย่าบอกนะว่าเขาเหาะลงมาเหมือนซุปเปอร์แมน OoO (สุดติ่งจริงๆนางเอกเรื่องนี้)
                     “ฉันเดินลงบันไดมา -_-”
                     “อ้าวเหรอ” แอบผิดหวังแฮะ -^- (คิดว่าเทิลเป็นตัวอะไรยะ -O-)
                      ฉันยืดตัวตรงสูดหายใจลึกๆไล่ความคิดเพี้ยนๆออกไปจากสมอง ก่อนจะหันไปมองแบทเทิลตรงๆ
                      อื๋อ~ที่ไหล่แบทเทิลนั่นมัน...
                      กระเป๋าสะพายของฉันนี่!!!
                      ฉันพยายามยืนกลั้นหัวเราะจนตัวสั่น ผู้ชายร่างสูงหน้าตาเพอร์เฟคในชุดสูตหรูสีน้ำตาลเข็ม แต่ดันสะพายกระเป๋าสีชมพู!! มันโคตรจะไม่เข้ากันเลยอ่ะ!!ใครก็ได้ช่วยคนสวยที กลั้นหัวเราะจนปวดท้องแล้ว กร้ากๆๆๆ
                      “เธอไม่เป็นอะไรแน่นะ”
                      แบทเทิลส่งกระเป๋าให้ฉันหลังจากที่เขาเข้าไปคุยกับนักเรียนชายพวกนั้นเรียบร้อย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแบทเทิลพูดอะไรกับพวกนั้น รู้แต่ว่าพอแบทเทิลพูดจบพวกนั้นก็หน้าซีดเป็นไก่ต้มกันเป็นแถว
                    “ฉันสบายดี”
                    “แน่ใจว่าไม่มีเกิดขึ้น”
                    “ทำไมต้องมีอะไรเกิดขึ้นด้วยล่ะ”
                    “ก็...เธอดูเหม่อๆ ลอยๆเหมือนคนโดนอะไรกระแทกหัว...ก็แค่นั้นแหละ”
                    “...-_-^”
                  ฮึ่ม! อีตาบ้า นายนี่แหละจะโดนฉันเขวี้ยงกระเป๋ากระแทกหัว!! แย้ก~ ฉันพู  ดคำนี้ก่อนหน้านี้ไปแล้วหลายครั้ง วันนี้ฉันก็ยังอยากจะพูดย้ำซ้ำอีกรอบ!!!
                    ฉันเกลียดหมอนี่จริงๆเลย!!!
                    ให้ตายเถอะ -^-

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
5555+  น่าสงสารแบทเทิลน่ะ
จากคุณ theposeidon/() อัพเดตเมื่อ 21/10/2554 20:59:25
ความคิดเห็นที่ 2

พระเอกทำตัวน่ารักขึ้นเรื่อยๆเลยแหะ>///<

จากคุณ Nooko/(Nooko) อัพเดตเมื่อ 19/10/2554 22:58:36
ความคิดเห็นที่ 3

สนุก มากๆ ค่ะ จะคอยติดตามน่ะ ค่ะ
 

จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 19/10/2554 07:04:05
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 156 ท่าน