Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Beauty Queen ปฏิบัติการ(รัก)ร้าย ของยัยสุดสวย
Magical. Le Shen.
Heart Beat
8
12/11/2554 15:46:26
707
เนื้อเรื่อง

                ‘เซนต์เอลเบิร์ต’ โรงเรียนเอกชนชื่อดังที่มีชื่อเสียงและความโดดเด่นทั้งเรื่องกีฬาและวิชาการเป็นอันดับต้นๆของประเทศพอๆกับเซนต์คาเมเลียและเซนต์กาเบรียลที่เป็นโรงเรียนพี่โรงเรียนน้อง
                ตอนนี้ฉันยืนอยู่ชั้นล่างสุดของหอประชุมที่ 10 เพื่อพวกผู้คุมกฎนักเรียนมารับ ในขณะที่ฉันรอ ฉันรู้สึกว่าพวกนักเรียนชายของเซนต์เอลเบิร์ตมองฉันด้วยสายตาแปลกๆที่เห็นแล้วชวนให้ขนลุกซะมัด
                อึ๋ย เมื่อไหร่พวกผู้คุมกฎจะมารับฉันซักทีเนี่ย ฉันถูกพวกบ้านี่จ้องจนจะพรุนหมดแล้วนะ T^T
               “น้องสาวมาจากเซนต์คาเมียเลียเหรอจ้ะ มารอใครเอ่ย พี่พาเดินชมรอบๆมั้ยจ้ะ”
               หนึ่งในพวกนักเรียนเซนต์เอลเบิร์ตที่จ้องฉันมานานเดินเข้ามาทักก่อนจะยิ้มให้ฉัน ก่อoจะที่จะถูกเพื่อนๆในกลุ่มกระแทกจนหน้าหงาย จะสงสารหรือโล่งใจดีอ่ะเนี่ย -_-
             “ไอ้เวง ตัดหน้าข้าได้วะ ข้าต้องได้คุยกับคนสวยก่อนซิเว้ย!”
             “ข้าก่อนต่างหากล่ะเว้ย”
              นักเรียนเซนต์เอลเบิร์ตสองสามคนเริ่มทะเลาะและทำท่าจะซัดกันเองซะงั้น แต่ว่าก่อนที่พวกเขาจะทันได้ลงไม้ลงมือก็มีนักเรียนอีกคนโผล่เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน
             “ทำบ้าอะไรของพวกแกเนี่ย จะทะเลาะกันเองเพราะผู้หญิงคนเดียวรึไงวะ”
              โว้ว~
               แปะ แปะ~
               ขอปรบมือให้ นับว่าคนพวกนี้ก็ไม่ได้บ้าบอหมดทุกคนไปซะทีเดียว อย่างน้อยก็นายคนเมื่อกี้คนหนึ่งล่ะนะที่ดูเป็นผู้เป็นคนกว่าใครเพื่อนหน่อย ดูซิพวกเขามีสีหน้ารู้สึกผิดกันใหญ่เชียว ฉันหันหน้าไปมองเขาก่อนจะส่งรอยยิ้มบางๆไปให้เป็นเชิงขอบคุณ ในขณะที่เขาเองก็ส่งยิ้มนิดๆมาให้ฉันเหมือนกัน
“             เอาล่ะ เข้าใจแล้วก็หลีกซะ ข้าจะได้เข้าไปคุยกับคนสวยซะที ~>///<”
              “ไหนแกบอกว่าเพื่อนไม่ทะเลาะกันเพราะผู้หญิงไงวะ!!!”
              “เปลี่ยนใจแล้วว่ะ ^///^”
               นายนั่นว่าแล้วเดินตรงดิ่งมาหาฉัน ตอนนี้อีตานี่ท่าทางสติแตกมากกว่าใครเพื่อนเลยอ่ะ ฉันเพิ่งชมไปเมื่อสองวินาทีที่แล้วเองนะ อะไรจะเปลี่ยนใจไวปานกิ้งก่าแบบเน้ ไอ้บ้า!!
               “อ้าว มาอยู่ตรงนี่เอง เธอคือสโนว ควีนคนสวยแห่งเซนต์คาเมเลียใช่มั้ยเนี่ย ^^”
                เสียงผู้หญิงเรียกชื่อฉันดังมาจากด้านหลังทำให้ฉันต้องรีบหันหน้าไปมองเพื่อหาที่มาของเสียงที่ว่าทันที
               OoO!!!
                 แม่เจ้า! นี่ฉันตาฝาดไปรึเปล่าเนี่ย!!ฉันยืนจ้องผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เธอตัวเตี้ยกว่าฉันนิดหน่อย ดวงตายาวรีและหน้าที่กลมนิดๆบอกให้รู้ว่าเธอคงมีเชื้อสายจีนปนอยู่ไม่น้อย แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้ฉันตกตะลึงตาค้างเมื่อกี้ไม่ใช่เพราะเรื่องเธอกรีดอายไลเนอร์ซะเฉี่ยวหรือเรื่องที่เธอติดขนตาปลอมซะยาวเฟื้อยแต่อย่างใด สิ่งที่ให้ฉันตกตะลึงก็คือ...ผมสีแดงสดของคุณเธอต่างหากล่ะ!!
                มั่นใจได้โล่จริงๆแม่คนนี้ =[]=
               “เธอเป็นใครอ่ะ -O-”
               “ฉันเป็นหนึ่งในผู้คุมกฎของที่นี่ ได้รับคำสั่งจากท่านประธานให้มารับเธอไปที่สภานักเรียนไงล่ะ!”
                 เอ๊ะ!ผู้คุมกฎมีผู้หญิงรวมอยู่ด้วยเหรอเนี่ย ทำไมฉันไม่เคยรู้อ่ะ O-O!
                “รีบไปกันเถอะ ^^”
                  เธอดึงแขนฉันเบาๆและเดินนำทางไปยังห้องสภานักเรียน แต่ว่าก่อนที่ฉันจะเดินตามเธอไป พวกนักเรียนชายกลุ่มเมื่อกี้ก็รีบคว้าข้อมือฉันไว้ทันที
                 แว๊ก! มาจับฉันไว้ทำมาย~
                  “จะรีบไหนจ้ะคนสวย”
                  “ปล่อยแขนเธอซะ”
                   มิรินสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ดวงตาเรียวของเธอหรี่ลงน้อยๆอย่างไม่พอใจ นักเรียนชายพวกนั้นชะงักไปนิดแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่จับฉันไว้อยู่ดี
                  “ไม่เอาน่ามิริน พวกเราแค่มีเรื่องจะคุยกับคนสวยนิดหน่อย เสร็จธุระแล้วเดี๋ยวก็ไปส่งเธอที่สภาเองแหละ”
                  “ฉันบอกให้ปล่อยเธอไง”
                  “ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ เธอจะทำอะไร”
                   นักเรียนคนนั้นหันไปหัวเราะกับเพื่อนๆในกลุ่ม มิรินท่าทางจะโกรธมากเพราะเธอสั่นไปทั้งตัวจนน่ากลัวว่าขนตา(ปลอม) จะหลุดออกมา แถมเธอยังกำมือแน่นอีกต่างหาก
                   แต่ว่า...ที่หล่อนกำอยู่น่ะข้อมือฉันนะยะ!!!
                   สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ มิรินกำข้อมือซ้าย(ช้ำแย้วอ่ะ T^T) พวกเซนต์เอลเบิร์ตกำข้อมือขวา
                     เอ่อ...ขอประทานโทษนะคะทุกท่าน ที่นี่งานมหกรรมกีฬาอะไรกันรึเปล่า พวกแกเห็นฉันเป็นอุปกรณ์เล่นชักกะเย่อรึยังไงกัน ปล่อยข้อมือฉันซะทีเซ่!!
                   “โว้ว~ทำอะไรกันอยู่เอ่ย ^O^” น้ำเสียงติดจะทะเล้นนิดๆของผู้ชายคนหนึ่งดังขัดจังหวะมิรินที่ทำท่าเหมือนจะซัดกำปั้นใส่หน้าพวกผู้ชายที่จับข้อมือฉันไว้เต็มที่พอดี โอ้วนั่นมัน...
                   “ออกัส!!!”
                   มิรินและเหล่านักเรียนชายเซนต์เอลเบิร์ตร้องออกมาพร้อมกันอย่างตกใจ  แต่นั่นมันไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ...ทำไมพวกมันต้องมาตะโกนต้องใส่หูของฉันด้วยฟะ!!หูจะหนวกแล้วโว้ย!!!
                   “โว้วๆๆ อย่าตะโกนซิ คนสวยตกใจหมดแล้วนะ”
                  “นายมาทำอะไรที่นี่ ออกัส”
                  “ฉันก็มาตามเธอกับคนสวยนะซิ แล้วไอ้หน้าปลวกพวกนี้มันเป็นใครกันเนี่ย -O-”
                  “-O-;”<< ไอ้หน้าปลวก(มีแอบเหงื่อตกนิดๆ)
                  “-_-+”<<มิริน
                  “...TOT” << คนสวย >> ฉัน >///<
                  “ไอ้หน้าปลวก พวกแกกะจะมาแทะโลมคาเมเลียควีนเลยเหรอ ไม่ค่อยจะกลัวตายกันเลยเนอะ -^-”
                   “TTOTT” <<หน้าคนไม่กลัวตาย
                  “เอาเถอะสุดหล่อจะให้โอกาส  จะเดินไปกันเองดีๆหรือจะให้สุดหล่อใช้กำลัง ^O^”
                 “เดินไปดีๆครับ!!!”
                  ไอ้หน้าปลวก เอ๊ย! นักเรียนชายพวกนั้นรับคำอย่างพร้อมเพรียงก่อนจะรีบวิ่งหนีกันอย่างสุดชีวิต ในขณะที่นายออกัสยืนยิ้มหน้าบานอยู่ตรงหน้าฉัน หมอนี่มีอะไรน่ากลัวเนี่ย ทำไมถึงต้องวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิตขนาดนั้น!
                    เอาเถอะ! ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของฉันอยู่แล้ว เขาคงมีอะไรดีซักอย่างนั่นแหละ ไม่งั้นเขาคงไม่ได้เป็นหนึ่งในพวก Guardian หรอกเนอะ ^^
                    “อ้า~พวกหน้าปลวกหายกันหมดแล้ว พวกเราก็ไปกันมั่งดีกว่า >O<” ออกัสจับข้อมือ (ข้างเดียวกับที่พวกหน้าปลวกจับ) ก่อนจะออกแรงดึงนิดๆให้เดินตามไป
                 หมับ!
                 ฉันชะงักทันทีที่รู้สึกถึงแรงดึงจากข้อมืออีกข้าง...มิริน ยัยนี่จะดึงแขนฉันไว้ทำไมอีกเนี่ย ช้ำหมดแล้วนะ T^T
                “ทำอะไรของเธอเนี่ย ยัยหมูริน”
                “ฉันต้องเป็นฝ่ายนายมากกว่า อีกอย่างฉันชื่อมิรินไม่ใช่หมูริน ไอ้ออคโตพุด”
                “เรียกใครออคโตพุดฟะ หล่อๆอย่างฉันจะเป็นปลาหมึกได้ไง ปล่อยสโนวเดี๋ยวนี้ยัยหมูริน”
                “ไม่ปล่อย!นายนั่นแหละปล่อย  แบทเทิลเป็นคนให้ฉันมารับเธอ ไม่ใช่นาย”
                “ไอ้นั่นมันให้ฉันมารับสโนวเพราะว่าเธอช้าชักช้ายืดยาดยังไงล่ะ!”
“หนวกหูน่า ก็ไอ้พวกหน้าแมงกุดจี่มันดันมาขวางทางฉันไว้นี่!!”
                   แรงอ่ะ... เจ็บปวดแทนนักเรียนชายพวกนั้นนิดหน่อย แมงกุดจี่เหรอ เจ็บกว่าโดนด่าว่าหน้าปลวกอีกนะนั่นอ่ะ T^T
                   ยังไงก็เถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาห่วงเรื่องนี้ซะหน่อย เรื่องสำคัญที่สุดที่ฉันควรจะห่วงตอนนี้คือแขนบอบบางของฉันที่ถูกยัยมิรินกับนายออกัสกระชากแขนไปมามากกว่าถึงจะถูก
                     ขอประทานโทษอย่างแรงอีกรอบเถอะคะ!สนุกกันมากมั้ยคะ!จะกระชากแขนฉันอีกมากนานป๊ะ!เจ็บเป็นนะเว้ยเฮ้ย!! กระชากกันไปมาจนจะหลุดแล้วเนี่ย!!!ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาบาบี้นะ ที่จะมีอะไหล่มาใช้แทนเวลาแขนขาดน่ะ!!!
                     หยุดกันซะทีเซ่ TOT
                    “ทำบ้าอะไรกันน่ะ -_-” 
                     เสียงทุ้มๆของไอ้บ้าที่ออกัสพูดถึงดังมาจากด้านหลัง(ทำไมพวกนี้ชอบโผล่มาด้านหลังกันจัง  -O-) ฉันรีบหันขวับไปมองอย่างรวดเร็วเพื่อค้นหาที่มาของเสียง
                     OoO!!!
                     อู้ว~
                     ขอพักเรื่องเจ็บแขนไว้แปบแล้วนอกเรื่องซักนิด วันนี้แบทเทิลดูฮอตซะไม่มี  เขาอยู่ชุดเครื่องแบบปกติของเซนต์เองเบิร์ตที่เป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกางเกงสแลกสีน้ำตาลเข็มและผูกเนคไท แตกต่างกันเล็กน้อยตรงที่วันนี้เขาสวมเสื้อสูตสีน้ำตาลที่ปักอักษรย่อว่า GD. ไว้ที่หน้าอกด้วยเท่านั้น หน้าหล่อๆและดวงตาที่มีเสน่ห์ของเขาเข้ากับลุคนี้อย่างไม่น่าเชื่อ รูปร่างสูงสง่าทำให้เขาดูเท่ห์ขึ้นอีกเท่าตัว รัศมีดูดีมีระดับเกินชาวบ้านชาวเมืองของอีตานี่เห็นแล้วชวนให้หมั่นไส้จริงๆ -^-
                    ถึงจะพูดอย่างงั้นก็เถอะ จริงๆแล้วแล้วตอนนี้ฉันดีใจมากที่ได้เจอกับเขา... ไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าฉันจะอยากเจอเขามากมายถึงเพียงนี้...     นั่นคงเป็นเพราะว่า...
                     ฉันรู้ว่าแบทเทิลเป็นคนเดียวที่จะหยุดพวกบ้าสองตัวนี่ได้น่ะซิ!!!
                    “ไอ้เทิลแกดูซิ ยัยหมูรินไม่ยอมให้ฉันพาสโนวไปหาแก”
                    “ไม่ใช่นะ ไอ้ออคโตพุดนี่ต่างหากที่ขัดขวางฉันไม่ให้พาสโนวไปหายนาย”
                   “ไม่จริงนะ ยัยนั่น...”
                    “หุบปากซะออกัส ปล่อยยัยนั่นก่อน นี่พวกนายกะจะกระชากแขนยัยนั่นให้ขาดเป็นสองท่อนเลยรึไง ที่สำคัญคือฉันให้พวกนายพายัยนี่ไปที่สภาผู้คุมกฏไม่ได้ให้พามาฉัน -_-”
                     “ตายแล้ว/ฉิบหาย!!”
                      ออกัสและมิรินสบถออกมาอย่างพร้อมเพรียงก่อนจะรีบปล่อยมือฉันทันที เจ้าพวกบ้านี่! กว่าจะรู้ตัวเล่นเอาฉันแขนแทบขาด เจ็บจนจะหุบจักกะแร้ไม่ลงอยู่แล้วเนี่ย ฮือๆ ~
                      “เธอเป็นอะไรมากรึเปล่า เจ็บมากมั้ย”   
                      ‘ลองให้พวกบ้าสองตัวนี่กระชากแขนนายแรงๆอย่างที่ทำกับฉันเมื่อกี้ดูซิย่ะ จะได้รู้ว่ามันเจ็บมั้ย!!’
                        นั่นเป็นคำตอบที่ฉันตอบแบทเทิลได้แค่ในใจเท่านั้นแหละ ถ้าเกิดตอบแบบกวนประสาทหมอนี่ตอนนี้ล่ะก็ เขาอาจจะเตะโด่งฉันออกจากเซนต์เอลเบิร์ตทันทีเลยก็ได้ เพราะงั้นฉันจังจำต้องพยักหน้าแรงๆไปหนึ่งทีเป็นการตอบคำถามเขาแทน
                       “ขอโทษจริงๆนะสโนวฉันไม่ได้ตั้งใจ เป็นเพราะไอ้ออคโตพุดบ้านั่นแท้ๆ”
                       “ฉันก็ขอโทษเหมือนกัน เพราะยัยหมูรินคนเดียว -O-”
                      “ว่าไงนะ!!!”
                        มารินกรีดเสียงอย่างโมโห ก่อนที่จะตรงเข้าไปทำท่าเหมือนจะต่อยออกัสเพื่อระบายอารมณ์
                        พวกนี้ยังจะทะเลาะกันอีกเหรอเนี่ย  -O-
“                       พวกนายหยุดไร้สาระกันได้รึยัง”
                        แบทเทิลพูดขึ้นมาอย่างเซ็งๆ อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ฉันรู้สึกว่าความคิดเห็นของเราตรงกัน >///<
                        “ฉันเปล่าไร้สาระนะ ฉันแค่พยายามจะขอโทษสโนว”
                        “นายจะทำอะไรฉันไม่สนหรอกนะออกัส แต่ตอนนี้ฉันอยากให้นายช่วยหยุดพฤติกรรมงี่เง่าของนายไว้ซักพัก เพราะการประชุมเริ่มไปนานแล้ว ถ้านายยังมัวแต่เล่นอะไรบ้าๆบอๆแบบนี้ ฉันจะตัดนายออกจากรายชื่อผู้คุมกฏซะ”
                        “ทำไมเป็นฉันคนเดียวที่โดนด่าวะ =[]=”
                        “มีปัญหารึไง -_-”
                        “ใครจะไปกล้ามี -^-”
                          ออกัสบ่นอุบอิบก่อนจะลากมิรินและเดินตรงไปยังสภานักเรียน แบทเทิลหันมามองหน้าฉันก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วอมยิ้มทะเล่นส่งมาให้
                           “ต้องการบริการอุ้มมั้ยครับคุณผู้หญิง
                           “ฮะ!วะ...ว่าไงนะ >///<”
                           “...เปล่านี่ ^^”
                             แบทเทิลหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินตามมิรินและออกัสไปหน้าตาเฉย ทั้งๆที่เพิ่งพูดจาให้คนอื่นใจเต้นจนแทบจะกระเด็นทะลุออกจากอกแท้ๆ
                             ฮึ่ย~บ้าที่สุด หัวใจฉันเต้นรัวเหมือนตอนที่โดนแบทเทิลอุ้มไม่มีผิด ทำไมฉันตื่นเต้นเพียงเพราะเห็นรอยยิ้มของอีตาแบทเทิลด้วยเนี่ย!แล้วไอ้ความรู้สึกหวิวๆในหัวใจนี่มันอะไรกัน!!!
                             ใครก็ได้ช่วยบอกคนสวยที >O<
 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ใช่ๆ เขินแทนเลย
จากคุณ theposeidon/(theposeidon) อัพเดตเมื่อ 21/10/2554 20:31:21
ความคิดเห็นที่ 2

เริ่มเกิดอาการเขินแทนสโนวเล็กๆ 5555+

จากคุณ Nooko/(Nooko) อัพเดตเมื่อ 19/10/2554 22:48:00
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 286 ท่าน