Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
secret Miracle เมืองแห่งความ(ไม่)ลับจับรักยัยแม่มดฝึกหัด 1
Cytherea
การพบกันอีกครั้งของพี่น้อง
10
17/10/2554 22:39:44
368
เนื้อเรื่อง
10
การพบกันอีกครั้งของพี่กับน้อง
{Special: Thinking of Janten}
  ยัยตัวแสบหลับไปแล้ว.......
   ผมไม่คิดเลยว่าเธอจะรับรู้เรื่องได้เร็วกว่าที่ผมคิดเอาไว้เสียอีก อันที่จริงผมยังคิดไม่ตกเลยว่า ถ้ายัยนั้นรู้เรื่องนี้แล้ว มันจะเป็นยังไง ผลสุดท้ายก็เป็นอย่างที่ผมคิดเอาไว้จริงๆด้วย
   เธอชอบโทษตัวเอง มาตั้งแต่เด็กแล้ว
   ครั้งแรกที่ผมได้พบกับเธอนั้น ตอนนั้นผมอายุเพียงสิบสองปี และเธอก็อายุเจ็ดปี เมื่อก่อนเธอเป็นเด็กที่ซุกซนสุดๆเลยละ ครั้งแรกที่เราได้เจอกัน เธอเรียกผมว่า ‘ไอ้หน้าบาน’อีกด้วยละ ในตอนนั้นผมทั้งอายและโกรธ ยัยตัวแสบมากๆ แต่ตาที่โตใสของเธอกับแก้มที่ป่องทั้งสองนั้น ทำให้ผมโกรธเธอไม่หลง ในตอนนั้นเอง ผมก็ได้ตกหลุมรักเธอไปแล้ว มันน่าตลกนะ ที่เด็กอายุสิบสองหลงรักเด็กอายุเพียงเจ็ดขวบ หลังจากนั้นผมก็มาหาเธอทุกๆวัน จนเธอได้เปลี่ยนชื่อที่เรียกผมเป็น ‘เจ้าชายขี่ม้าขาว’ ผมรู้สึกดีใจมากๆที่เธอเรียกผมอย่างนั้น ทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปอย่างราบรื่น จนกระทั้งวันหนึ่ง......
   ผมจะต้องย้ายไปอยู่ที่เหมืองเวทย์มนต์อย่างถาวร ตอนที่ผมรู้เรื่องนี้ ผมแถบช็อกและเมื่อรู้ว่าจะไม่ได้เจอหน้ายัยนั้นอีก ใจของผมนั้นแทบจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใจจริงผมไม่อยากจะจากไปไหน ไม่อยากจะจากยัยนั้นไป ผมจึงตัดสินใจมอบของขวัญให้เธอก่อนจะจากไปชิ้นหนึ่ง มันเส้นสร้อยคอ จี้ของมันเป็นรูปม้าสีขาว มันดูสวยมากสำหรับผมเลยล่ะ ผมยื่นให้เธอในวันสุดท้ายที่เราได้เจอกัน ผมรู้สึกอยากร้องไห้ ในเวลานั้น แต่คำพูดขของยัยนี้ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขขึ้นมา
   ‘ฉันเชื่อว่าเราสองคนจะได้เจอกันอีกนะ ^^’
   ‘ทำไมถึงคิดอย่างนั้นละ’
   'ก็เพราะว่าเจ้าชายได้ฝากม้าเอาไว้กับเจ้าหญิงแล้ว สักวันหนึ่งเจ้าชายก็ต้องกลับมาตามหาเจ้าหญิงและม้าของเขาอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นจะเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวได้ยังไง เดี๋ยวก็ไม่มีใครเชื่อหรอก =3=’
  ผมรู้สึกดีใจมากๆที่เธอพูดออกมาอย่างนั้น ประโยคที่ยัยนั้นพูดออกมาในตอนนั้น ทำให้ผมเชื่อมั่นว่า ยังไงผมก็ต้องได้เจอกับเธออีก จนในที่สุด......
  ผมก็ได้เจอกับเจ้าหญิงที่ผมตามหาสักที......
  {The end special :  Thinking of Janten}
 
  “วันนี้กลับบ้านได้แล้วน่ะค่ะ ไข้ก็ลดลงมากแล้ว แต่ก็ยังไม่หายขาด เพราะฉะนั้นจะต้องรักษาสุขภาพให้ดีเป็นพิเศษ กินผักผลไม้ให้เยอะๆ ดื่มน้ำวันละแปดแก้ว ออกกำลังกายให้เยอะๆนะคะ ^^”
 “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ ^^”
 “งั้นหมอขอตัวก่อนนะคะ ^^”
 “ค่ะ ^^”
 บทสนทนานี้มีแต่รอยยิ้ม~^^ ฮ่าๆ ถ้าใครสังเกตเห็นอ่ะน่ะ ว่าบทสนทนานี้มีแต่ยิ้มๆๆ เอาล่ะ! ได้เวลาเก็บของแล้ว จะได้กลับบ้าน(เจนเทิน) สักที
 “เดี๋ยวครับคุณหมอครับ ^^”สนีซซี่ พูดขึ้น ทำให้ฉันหันไปสนใจ สนีซซี่เริ่มจะจีบคุณหมออีกแล้วล่ะสิ =^=
 “ค่ะ?”
 “สนใจมีแฟนเป็นญาติคนไข้บ้างอ่ะเปล่าครับ *O*”
 “มะ.....ไม่ดีกว่านะคะ ^///^” จากนั้นคุณหมอก็เดินออกไป
 “ดะ....เดี๋ยวสิครับคุณ อย่าเพิ่งอยู่ห่างจากผม T^T”
 “ทะ....ทำไมเหรอค่ะ O_O”
 “เดี๋ยวจะเกิดช่องว่างระหว่างเรายังไงล่ะครับ ^^”
“ >///<”
 “=[]=”ตลอดเลยมัน =_=
 ‘แอ๊ดดด~’เมื่อคุณหมอออกไป ก็เป็นจังหวะเดียวกันที่เจนเทินเข้ามาข้างในห้อง ด้วยสีหน้าตึงเครียด ก่อนจะเดินเข้ามาด้วยท่าทีรีบร้อน
 “โอป้า ทำไมถึงดูเครซี่จังอ่ะครับ =[]=” สลีปปี้เมื่อเห็นอย่างนั้น จึงถามขึ้นมา
 “อย่าเพิ่งถาม =_=+”
 “ยะ.....เยสเซอร์ T^T”
 “เจนเทิน มีอะไรหรือเปล่า ทำไมสีหน้าถึงดูไม่ดีเลย”ฉันถามเจนเทิน เมื่อเขากำลังเดินเข้ามาช่วยฉันเก็บกระเป๋าด้วยสีหน้ารีบร้อน
 “พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี้ ให้เร็วที่สุด และก็ต้องไปพักที่บ้านเพื่อนฉันสักพักนะ”เขาพูดพลางช่วยเก็บเสื้อใส่กระเป๋าฉัน ทั้งที่เจ้าของเสื้อผ้านั้น.....ยังนั่งงงอยู่ เลย =_=
 “ทะ....ทำไมล่ะเจนเทิน เรากำลังมีอันตรายอย่างนั้นเหรอ”
 “เดี๋ยวฉันค่อยเล่าให้ฟัง ตอนนี้รีบไปก่อนเหอะ”
 “ตะ.....แต่”
 “ฉันบอกว่าอย่าเพิ่งถาม ไปขึ้นรถเร็ว!”
 “คะ....คร๊า T^T”
 “พวกนายทั้งสองคนก็รีบตามฉันมา ฉันเก็บกระเป๋าให้พวกนายเรียบร้อยแล้ว”เจนเทินหันไปสั่ง สลีปปี้กับสลีซซี่
หลังจากนั้น พวกเราทั้งสี่คนจึงรีบเข้าไปนั่งในรถของเจนเทิน โดยมีลุงพาเลสที่ฉันคุ้นเคยเป็นคนขับ เขามักจะขับรถพาฉันและเจนเทินไปโรงเรียนอยู่บ่อยๆ เมื่อฉันเข้าไปข้างในรถนั้นก็เจอหนุ่มอีกห้าคนนั่งรออยู่แล้ว  โดยมีมิคาเอล(ที่แปลงร่างเป็นคน) นั่งอยู่เบาะหลังสุด
ทุกคนคงสงสัยกันใช่ไหมล่ะ ว่ารถคันเดียวจะจุกคนได้ตั้งสิบบวกหนึ่งได้ยังไง(ไม่รู้ว่ามิคาเอลจะนับว่าเป็นคนด้วยหรือเปล่าเลยบวกหนึ่งเอาไว้ =_=) ก็รถที่เรากำลังนั่งอยู่ก็คือรถลีมูซีน รถประจำตระกูลแขนงย่อยของเจนเทินนะ เห็นเจนเทินเป็นอย่างนี้ อันที่จริง เจนเทินเค้าเป็นคุณหนูนะคร๊า >< เลยทำให้การใช้ชีวิตของฉันสบายมากกก ฮ่าๆๆๆ (รู้สึกเหมือนตัวเองชั่ว =_=)
 เมื่อรถเริ่มแล่นออกจากโรงพยาบาล ทุกคนก็เริ่มเปิดปากถามเจนเทินทันที (ขอย้ำนะว่าทุกคน) ทำให้ในรถเกิดความวุ่นวายขึ้น
 “นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอเจนเทิน”ฉันเอง
 “นั้นสิครับโอป้า พลีสแทลมีนะครับ T^T”สลีปปี้
 “นั้นสิเจนเทิน กึ้นอะไรเขิด เกิดอะไรขึ้น”สลีซซี่
 “คุณเจนเทินเกิดอะไรขึ้นขอรับ โปรดบอกผมด้วย (_ _)” กรัมปี้
 “ทำไมต้องหลี้ภัยด้วย อย่างรวดเร็วถึงขนาดนี้ล่ะเจนเทิน”ด็อค
 “นั้นสิคร๊าบ บอกผมมาเดี๋ยวนี้นะ ><”โดปี้
 “เกิดอะไรขึ้นเหรอเจนเทิน บอกผมหน่อยได้ไหมครับ”แฮปปี้
 “พวกเราจะตายกันเมื่อไหร่เหรอ เจนเทิน =_=”และคนสุดท้าย.....แบซฟูล
 ขวับ!( =_=)ขวับ!( =_=)ขวับ!( =_=)ขวับ!( =_=)ขวับ!(X4)            (=_= )
 ทั้งฉันและหนุ่มๆทั้งเจ็ดหันไปมองแบซฟูลที่ทำหน้าตาไม่ร็ร้อนรู้หนาวอะไรเลย เพราะประโยคเมื่อกี้นั้นแหละ ประโยคที่สุดช่างเป็นมงคลเสียเหลือเกิน =_=
 “คือว่าตอนนี้สคูเปอร์กำลังไล่ล่าพวกเราอยู่”
 “!!!!”ทุกคนเริ่มหันไปให้ความสนใจเจนเทินอีกครั้ง เมื่อเขาเริ่มพูดออกมา
 “สคูเปอร์.........สคูเปอร์ทายาทแห่งตระกูลวิลเลี่ยมนะเหรอ”แบชฟูลถามขึ้นมา แหม ปากมีประโยชน์ขึ้นมาบ่างก็วันนี้แหละ =_=
 “ใช่ มันคิดที่จะเล่นสกปรก โดยการที่ลอบสังหารทายาทของตระเกรลก่อนที่จะถึงวันตัดสิน”
 “!!!!”งั้นผู้ที่กำลังโดนลอบสังหาร......ก็หมายถึงฉันนะสิ T^T
 “เพราะฉะนั้น ฉันจึงต้องรีบพาพวกเธอหนีไปจากเมืองนี้สักพัก และเราก็จะไปอยู่ที่บ้านของการ์ฟิวสักพักหนึ่ง”
 “บ้านการ์ฟิว!!!!”หนุ่มๆทั้งเจ็ดคนเริ่มมีอาการโอดครวญเมื่อได้ยินชื่อการ์ฟิว ทะ....ทำไมเหรอ ฉันไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียวอ่า T^T
 “ทะ.....ทำไมเหรอคะ ทำไมทุกคนถึงอวดครวญอย่างกับจะเป็นจะตายขนาดนั้น =_=;;;” ฉันถามทุกคน ที่ในขณะนี้เหมือนทุกคนท้องเสียยังไงยังงั้นอ่ะ =[]=
 “เพราะซีเดวิ้วมากครับออนนี่*T^T”สลีปปี้
 “ใช่ครับ วีนัสอย่าเข้าใกล้หล่อนเกินสามเมตรเด็ดขาดนะ ไม่อย่างนั้น ได้อะเฮ่ แพลบๆ อะดึ๊บๆ แน่เลยครับ T^T”สลีซซี่
 แล้วไอ้’อะเฮ่ แพลบๆ อะดึ๊บๆ’มันคืออะไรอ่ะ =_=
 “นายก็พูดให้มันเป็นคนหน่อยไม่ได้หรือไง ไอ้ชื่อตุ๊ด =_=+”แฮปปี้หันไปพูดกับสลีซซี่ เอ่อ....อยากจะบอกว่า จะว่าไปแล้ว ชื่อก็เหมือนตุ๊ดจริงๆนั้นแหละ =_=;;;
 “แทงใจดำสุดๆครับ T^T”สลีซซี่
 “เอาเป็นว่า เมื่อไปถึงแล้ว เธอก็จะรู้เองแหละ =_=”แบชฟูลหันมาพูดกับฉัน แต่สีหน้าดูซีดมากๆเลย ตั้งแต่ได้ยินชื่อการ์ฟิวนั้นแล้ว ขะ.....ขนาดแบชฟูลก็เป็นเหมือนกันเหรอ สงสัยผู้หญิงคนนี้ต้องน่ากลัวมากแน่ๆเลย =_=;;;;
  
 “เอาล่ะ ถึงแล้วคร๊าบ!!!”เมื่อแฮปปี้เปิดประตูออกไป ฉันก็รีบวิ่งออกไปข้างนอกรถทันที เพราะฉัน.....รู้สึก.....คลื่นไส้ =_=;;;
 “อุ แหวะ!!!!!”ฉันวิ่งเข้าไปอ้วกในพงหญ้า ฉันอยากจะบอกทุกคนว่า ฉันเป็นคนที่เมารถเอามากๆ (ใครที่อ่านบทแรกก็จะรู้ =_=) ในระหว่างที่ฉันกำลังอ้วกนั้น หูของฉันดันไปได้ยินเสียงของพวกผู้ชายที่กำลังพูดถึงฉัน.....ในทางเสื่อมเสีย =_=;;;
 “อ่าวมายด์ซิสเตอร์ เมารถเหรอครับ =[]=”สลีปปี้
 “ว้ายๆๆๆ อ้วกแตกๆๆ >O<”โดปี้
 “ผู้หญิงอะไร ทุเรศสุดๆ =_=+”แบซฟูล
 “ผมรู้สึกสงสารคุณวีนัสจังขอรับ (_ _)”กรัมปี้
 “เฮ้อ น่าจะกินยาแก้เมารถก่อนจะเดินทางนะ =_=;;;”ด็อค
 “ไม่รู้ว่าป่านนี้จะตายหรือยังนะ=_=”แฮปปี้
 “จามแสดงว่ามีคนคิดถึง แต่นี้อ้วก แสดงว่ามีคนจะฆ่าแน่ๆเลย =_=”สลีซซี่
 “เฮ้อ~ ดีนะเนี่ย ที่ครั้งนี้ไม่อ้วกใส่เสื้อฉันเหมือนครั้งที่แล้ว =_=”
 พวกนายแต่ละคนเป็นสุภาพบุรุษกันจริงๆเลยนะ นินทาผู้หญิงในระยะเผาคน ไม่คิดที่จะไปหาน้ำมาให้ดื่ม ไม่คิดจะถามไถ่ สุภาพบุรุษสุดเลย =_=+ หึ่ย!
“พวกเธอ ยื่นทำอะไรอยู่นะ!!! ว้าย!!! ผู้หญิงเมารถ!!!”จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงแหลมปรี๊ดแตกมาจากทางด้านหลัง ถึงจะเป็นเสียงที่น่าหนวกหู แต่มันก็เป็นเสียงที่ใสเอามากๆ
 “!!!!”ชายหนุ่มทั้งแปดถึงกับสะดุ้ง และหันไปมองตามเสียงนั้น
 “มะ.....มาแล้ว =[]=”แฮปปี้
 “ชะ.....ชีคัมมิ้ง ><”สลีปปี้
 “ได้เวลา....ซวยกันแล้ว =_=;;;”ด็อค
 “มะ....มาแล้วคร๊าบ นางมารร้ายการ์ฟิว ><”โดปี้
 “ตอนนี้ผมรู้สึกสงสารตัวเองมากๆครับ (_ _);;;”กรัมปี้
 “สวรรค์อยู่ในอก นรกอยู่ในการ์ฟิว ><”สลีซซี่
 “อึก~(เสียงกลืนน้ำลายลงคอ) =_=;;;;”แบซฟูล
 “มะ.....มาถึงแล้ว การ์ฟิว แหะๆ ^^;;;”เจนเทิน
 “พวกนายไม่คิดที่จะช่วยเหลือเธอกันบ้างหรือไง!!! ยืนดูกันอยู่ได้ คำว่าสุภาพบุรุษนะมีไหม!!! ไม่คิดที่จะให้เกีรติผู้หญิงบ้างเลยหรือไงหา!!!! รู้ไหมว่าผู้หญิงก็เป็นเพสเดียวกับแม่ของเธอนะ!!! ไม่คิดที่จะ$%$&$%%^%%$%$^$^%$$”และอีกสารพัดคำด่าที่สรรหามาด่าพวกหนุ่มๆทั้งแปดคน ชะ.....ช่างเป็นผู้หญิงที่น่ากลัว จริงๆ =[]= เมื่อฉันเช็ดหน้าเช็ดตาเสร็จแล้วร้อยแล้วจึงเดินเข้าไปหาการ์ฟิว แต่สิ่งที่ฉันเห็นก็คือ.....ผู้หญิงตัวเล็กๆ น่าตาน่ารักคนหนึ่ง ตะ....ตัวเล็กกว่าฉันอีกอ่ะ =[]=เธอกำลังยืนเท้าสะเอวมองพวกหนุ่มๆอย่างไม่พอใจ ตาของเธอกลมโตแบ๋วมากๆ แก้มทั้งสองข้างก็ป่อง แก้มของเธอมีสีแดงระเรื่อด้วย น่ารักชะมัด >< เธอไว้ผมยาวดัดเป็นลอนนิดๆ ผิวของเธอก็ขาวเนียนมากๆ
 รวมๆแล้วนะ.....น่ารักสุดๆเลยอ่ะ ><
 “อะ...เอ่อ คือ....”ฉันพยายามที่จะเรียกการ์ฟิว ในขณะที่การืฟิวกำลังยื่นด่าพวกหนุ่มๆฉอดๆๆ
 “โอ๊ะ! O_Oเธอเป็นยังไงบ้าง อาการของเธอโอเคขึ้นยัง”เธอคนนั้นทำตาโตใส่ฉัน ยิ่งทำตาโตอย่างนั่นก็ยิ่งเหมือนตาจะถล่นออกมามาจากเบ้าแล้ว สะ.....เสียงสุดๆ ><
 “ฉันไม่เป็นอไรแล้วล่ะ ขอบคุณนะ ^^”
 “งั้นเราเข้าบ้านกันดีกว่า”
 “แล้วพวกผู้ชายละ?”
 “ยืนอยู่ตรงนั้น สามชั่วโมง!!!”
 “ =[]=”
“ไปกันเถอะค่ะ ^^”
 การ์ฟิวพาฉันเข้าไปในและสิ่งที่ฉันเห็นเป็นอย่างแรกทำให้ฉันตกใจมาก ร่างสูงที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา ขาและคอของเขาเข้าเฟือกอยู่ บนใบหน้ามีแผลฟกซ้ำเต็มไปหมด คนที่ฉันอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก คนที่ฉันรักมากที่สุด
“พะ....พี่เซโฟเน่!!!!”
.......................................................
*ออนนี่ แปลว่าพี่สาว ในภาาาเกาหลี

ปล. สวัสดีค่ะ ^^ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้กล่าวทักทายสักที อาจเป็นเพราะไม่ได้มีเวลาว่าง แต่ช่วงนี้ว่างบ่างสักหน่อย
ก็เลยได้คุยบ้างนิดนึง ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณมากนะคะ สำหรับคนที่รออ่านตอนต่อไปอยู่ ขอขอบคุณมากจริงๆคะ แต่ยังไงก็ช่วย
คอมเม้นท์นิดนึงนะคะ เพราะถ้าอ่านแล้วไม่คอมเม้นท์ก็จะไม่รู้เลยว่าต้องแก้อะไรยังไงบ้าง ยังไงก็ช่วยติชมกันหน่อยนะคะ
และที่สำคัญต้องฌหวตกันด้วยน้า ^^ อย่าเอาแต่อ่านอย่าวเดียวนะคะ โหวตให้กำลังใจกันนิดนึง ^^ ส่วนเรื่องของบทนำ ตอนนี้กำลัง
แต่งอยู่คะ พอจบบทนี้ก็เริ่มแต่งเลย เพราะฉะนั้นบทที่สิบเอ้ดจึงของเลื่อนการลงไปสักวันนึงนะคะ ^^ ยังไงก้ขอบคุณมากนะคะ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 245 ท่าน