Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
secret Miracle เมืองแห่งความ(ไม่)ลับจับรักยัยแม่มดฝึกหัด 1
Cytherea
ความจริงที่ถูกเปิดเผย
7
15/10/2554 08:08:59
358
เนื้อเรื่อง
7
ความจริงที่ถูกเปิดเผย
                “วันนี้ครูจะแจกไม้ให้ทุกคนนะ เพราะวันนี้เราจะมาปฎิบัติกัน”
                “เฮ!!!!~”ทุกคนในห้องต่างส่งเสียงเฮกันยกใหญ่ แต่ยกเว้นกับฉัน =_= เพราะว่า ฉันยังไม่ค่อยถนัดสักเท่าไหร่ แล้วอีกอย่างนะ ไม้อะไรนั้นยังไม่เคยใช้จริงๆเลยซักที......
                แล้วอย่างนี้จะรอดไหมเนี่ย
                “แล้วคาถาที่เราจะใช้ปฎิบัติในวันนี้ก็คือ การเสกใบไม้ให้มีชีวิตจ๊ะ ทุกคนคงจะจำที่ครูสอนไปเมื่อวานได้ใช่ไหม”
                “ครับ/คร๊า!!!”
                แต่หนูจำไม่ได้ T^T ทำไงดีอ่ะ คาถามันว่ายังไงแล้ว ฉันยังจำไม่ได้เลย แล้วนี่จะมาปฎิบัติเลยเหรอ ขอตัวเข้าห้องน้ำตอนนี้ดีกว่า ( =_=);;;
                “เอาล่ะครูจะขอสุ่มนะคะ ว่าใครได้ออกมาปฎิบัติก่อน”
                “เอ่อ...คือ”ฉันพยายามเรียกอาจารย์เพื่อที่จะได้หนีไปเข้าห้องน้ำ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะได้ยิน
                “แล้วผู้ที่จะได้ปฎิบัติคนแรกคือ......”
                “อาจารย์ขา”
                “คุณอภัสราจ๊ะ”
                “O_O!!”กรูนี่น่า O_Oอิบอ๋ายแล้ว T^T
                “ขะ.....ขา”
                “ออกมาปฎบัติเป็นคนแรกจ๊ะ ^^”
                “T^T”
 
                “ทำไมวันนี้หน้าบูดจังเลยอ่ะเธออ่ะ =_=”เจนเทินถามขึ้นในขณะที่ตักข้าวมันไก่ใส่ปาก ฉันกำลังนั่งทานข้าวกับเจนเทินอยู่ในโรงอาหารของโรงเรียน เหตุการณ์ในชั่วโมงเรียนของวันนี้ทำเอาฉันอยากจะคลุมปีบหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด T^T
                เมื่อสองสามขั่วโมงที่แล้ว.....
‘เชิญจ๊ะ ^^’
                ‘ค่ะ T^T’จากนั้นครูก็ยื่นไม้มาให้ฉัน ฉันจึงรับไม้มา จากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะของครู ซึ่งโต๊ะของครูนั่นมีใบไม้ตั้งอยู่ใบหนึ่ง คะ....ความซวยใกล้เข้ามาแล้ว =[]=
                ‘…..’ ทั้งห้องตกอยู่ในความสงบ ไม่มีเสียงใดๆเลย T^T คุยกันบ้างก็ดีนะ คาถาที่เสกใบไม้ให้มีชีวิต....... อะไรแล้วน่า - * - จำไม่ได้เลย เอ.......รู้สึกว่าจะ.....
                อ๋อ ใช่แล้ว มันต้องใช่คาถานี้แน่ๆ =_=+ เมื่อคิดได้อย่างนั้นฉันจึงจับไม้ขึ้นมาแล้วชี้ไปที่ใบไม้   ตั้งสติให้ดี จากนั้นก็เริ่มท่องทันที
                ‘มารา เพโรอา ดัมมี่ ดิซ!’ฉันท่องคาถาเสร็จก็รอดูปฏิกิริยาว่าจะทำให้ใบไม้ขยับ.......
                แต่เปล่า =_= กลับเป็นแบบ......
                ‘บึ่ม!!!!’ ใบไม้นั้นกลับระเบิดซะได้ T^T แล้วคนที่โดนระเบิด ไม่ใช่ใคร ฉันเอง TOT คะ...แค่กๆๆ >< โอ้ย! ขวัญเข้าปาก =[]=
                ‘แค่กๆๆ คิกๆ แค่กๆๆ คิกๆๆ แค่กๆๆ’ คนทั้งห้องต่างเป็นอาการแบบนี้กันหมด เพราะมันทั้งอยากหัวเราะ แต่ขวัญก็คลุ้งโขมงไปทั่วห้องเลยอ่ะ สงสัยสภาพของฉันตอนนี้คงเหมือนศพเดินได้อ่ะ ขายหน้าชะมัด T^T
                “เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร (- * - )”พูดจบฉันก็หลบหน้าเขา หึ่ย! ยิ่งคิดถึงเรื่องในชั่วโมงเรียนยิ่งน่าอาย ตอนบ่ายจะเป็นยังไงเนี่ย =_=
                “เร็วๆเข้า เดี๋ยวเราจะได้กลับบ้านกัน”
                “กลับบ้าน? กลับทำไม ช่วงบ่ายฉันยังมีเรียนนะ”
                “ฉันไปถามแล้วว่าช่วงบ่ายมีเรียนอะไรบ้าง เขาก็บอกว่าไม่มีแต่จะเป็นภาคปฎิบัติทั้งหมด ฉันจึงขออนุญาตนำตัวเธอกลับบ้านในช่วงบ่าย”
                “กลับไปทำไมอ่ะ =_=?”
                “เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละ จะถามทำไมนักหนา =_=+”
                “คะ.....คร๊า T^T”รู้อะไรไหม เวลาเขามองมาด้วยสายตาแบบนั้น เขาน่ากลัวสุดๆเลยอ่ะ ทางที่ดีอย่าคิดไปต่อกรกับเขาเลยจะดีกว่า =_=
                “อ้อ! โชว์วันนี้สนุกดีนะ ^^” จู่ๆเจนเทินก็พูดขึ้น
                “โชว์? โชว์อะไรอ่ะ =_=?”
                “ก็โชว์ระเบิดไง ตลกดีนะ ระเบิดดังบุ้ม! เลยอ่ะ 5555”
                “นะ.....นายเห็นเหรอ O_O!”
                “เปล่า แค่เดินผ่านแล้วสายตาเผลอไปจ๊ะเอ๋เข้าน่ะ ^^”
                “T^T”แล้วต่อไปฉันจะไปเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย TOT
 
                “เอาล่ะ เดี๋ยวเราจะไปห้องใต้ดินกันนะ”
                “โอเค ฉันขอลงไปเปลี่ยนเสื้อก่อนนะ”
                “ได้ งั้นเดี๋ยวเธอตามฉันไปละกัน”
                “คร๊า”
                เป็นไปตามบทสนทนา จากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันไปตามเวรตามกรรม เอ้ย! ไปตามที่ตัวเองได้บอกเอาไว้ =_=ฉันเดินขึ้นไปบันไดอย่างอารมณ์ดี เพราะไม่ต้องอยู่ในช่วงบ่ายคนอื่นหัวเราะ (เนื่องจากเรื่องที่ทำห้องเรียนให้เป็นห้องขีปนาวุธ T^T) และแน่นอน ไม่ลืมทักมิคาเอลที่นอนเข้าเฝือกที่คอและมีสภาพสะบักสบอมที่เห็นแล้วทุเรศลูกตา =_=
                “สวัสดีคร๊า คุณมิคาเอล ^^”
                “แหว่ว~ =_=+”5555 ตลกซะมัดทั้งที่มันยังไม่คืนร่างเลยก็ขู่ฉันชะแล้ว โธ่ แมวน้อย ขู่ต่อไปนะจ๊ะ ^^
                “เอาไว้นายคืนร่างแล้วค่อยขู่ฉันล่ะกันนะ ^^”
                “=[]=”
                เมื่อพูดกับมิคาเอลจบ ฉันก็ขึ้นไปเปลี่ยนชุด เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีขาวและกางเกงขาสั่นสีน้ำเงินคราม ทุกคนคงสงสัยล่ะสิ ว่าเสื้อผ้าพวกนี้มาได้ยังไง เสื้อผ้าพวกนี้เนี่ยเจนเทินเป็นคนซื้อให้ก่อนที่ฉันจะมาที่นี่ซะอีก และห้องนี้ก็เป็นฝีมือของเจนเทินเช่นกัน ตกแต่งห้องให้เหมือนกับห้องของฉันมากๆเลยนะ แต่ขาดอย่างเดียว คือรูปจางกึนซอกที่อยู่บนผ้าปูที่นอนอ่ะ T^T
                ฉันเดินมาถึงห้องใต้ดิน จากนั้นก็เปิดประตูห้องออกไป ความคิดแรกที่จิตนาการถึงสภาพห้องก็คือ ห้องรกๆ อับๆ มีพวกไม้กวาด ของใช้ต่างๆที่ไม่ได้ใช้แล้ว แต่เมื่อเปิดออกไป ความคิดพวกนั้นถูกพังทลายทันที
                ทะ.....ที่นี้มันที่ไหนเนี่ย =[]=
                สิ่งที่ฉันพบหลังประตูห้องเก็บของคือ.......จะว่ายังไงดีล่ะมันเหมือนกับสนามรบยังไงอย่างงั้น =[]=มันเป็นทะเลทรายที่มองไปสุดสายตาก็ไม่มีอะไร มันที่แต่ทรายกับทราย อย่างเดียว และก็มีตัวประหลาดที่ใส่เสื้อยืดสีขาวยืนถือไม้กับไม้กวาดอยู่.......
                เอ่อ....นั้นมันเจนเทินนี่น่า =_=
                “มาแล้วเหรอ เดินมาเร็วๆเข้า ยืนเอ๋ออยู่นั้นแหละ =_=”เจนเทินพูดขึ้นหลังจากที่เห็นฉัน
                “ระ.....รู้แล้วน่า =_=”จากนั้นฉันก็เดินไปหาเขา เมื่อฉันไปถึงเจนเทินก็ส่งไม้ ไม้กวาด และรองเท้าผ้าใบให้ฉัน จะให้ทำอะไรเนี่ย
                “นายจะให้ฉันทำอะไรอ่ะ =_=?”
                “ใส่รองเท้าก่อน แล้วฉันจะบอก”จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบอุปกรณ์ต่างๆ และฉันก็ก้มลงใส่รองเท้าผ้าใบ แค่กๆๆ ฝุ่นคลุ้งจังเลยอ่ะ ฮ้าดชิ้ว!! ><
                “เธอจะต้องมาฝึกซ้อมที่นี้ ทุกเย็น และฉันก็คือโค้ช” เมื่อฉันใส่รองเท้าเสร็จ ก็เป็นเวลาที่เจนเทินเดินกลับเข้ามาพอดี พร้อมกับ.......นกหวีด =_=
                “ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นอ่ะ”
                “ก็เพื่อ.....เหตุผลบางอย่าง”
                “เจนเทิน ทำไมนายไม่บอกฉันอีกแล้ว ครั้งที่แล้วก็เช่นกัน นายมีความลับอะไรทำไมถึงไม่บอกฉันเลย”
                “......”
                “นายไม่คิดจะบอกฉันสักเรื่อง แล้วอย่างนี้ฉันจะทำไปทำไม เรื่องแบบ.....”
                “ก็เพราะว่าเธอต้องไปต่อสู้กับทีซัสในอีกสามเดือนข้างหน้า!!”
                “!!!”
                “และที่พี่ชายเธอ ต้องไปอยู่บ้านเพื่อนก็เพราะว่าไปพักรักษาตัวและหลบหนีการตามล่าของพวกตระกูล   วิลเลี่ยม”
                “!!!”
                “ตระกูลของโลกเวทมนต์แบ่งออกเป็นสีตระกูลใหญ่ๆด้วยกันคือ เกรล วิลเลี่ยม ชาร์ล และก็คลอริก ซึ่งทั้งสี่ตระกูลนี้เป็นตระกูลที่เป็นต้นตำหรับของตระกูลเวทมนต์ทั้งหมด”
                “.....”
                “ในสี่ตระกูลนี้ ตระกูลวิลเลี่ยมเป็นตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดเพราะตระกูลนี้มีทั้งสายเลือดของขุนนาง ทหารและรวมไปถึงสายเลือดของกษัตริย์ด้วยเช่นกัน ทำให้ตระกูลวิลเลี่ยมเป็นตระกูลที่สูงส่งและเย้อหยิ่ง”
                “.....”
                “ทั้งสี่ตระกูลอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่พออยู่มาวันหนึ่ง ทายาทของตระกูลวิลเลี่ยมหลงรักหญิงสาวที่อยู่ในตระกูลเกรล ซึ่งมันไม่มีทางที่จะเป็นไปได้ เพราะการที่ตระกูลวิลเลี่ยมไปหลงรักตระกูลอื่นที่ไม่ใช่ตระกูลของตนเอง มันก็เท่ากับว่าเป็นความรักของกษัตริย์กับยาจก ทำให้ทั้งสองต้องแอบคบกันอย่างลับๆ”
                “.....”
                “ในที่สุดทั้งสองก็ให้กำเนิดบุตรชาย และให้อยู่ในตระกุลวิลเลี่ยม ความลับก็อยู่อย่างนั้น จนกระทั้งวันหนี่ง นางผู้นั้นได้มาบอกกับผู้เป็นสามีว่า แท้จริงนั้นตนอยู่ในตระกูลชาร์ล แต่ก็ต้องดกหกว่าตนได้อยู่ในตระกูลเกรล ในขณะที่ผู้เป็นสามีได้รู้ความจริงนั้น เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ก็ไปถึงหูของพระราชาเสียแล้ว จึงทำให้เรื่องนี้แดงขึ้นมา ทั้งสองคนนั้นจึงถูกประหารชีวิตในที่สุด และทุกคนก็ลงความเห็นว่าตระกูลเกรลควรได้รับการลงโทษเช่นเดียวกันเพราะพวกเขาทั้งหมดคิดว่าฝ่ายหญิงสาวนั้นอยู่ในตระกูลเกรล”
                “......”
                “ตระกูลเกรลออกมาประกาศว่าหญิงผู้นั้นไม่ใช่คนในตระกูลอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่มีใครรับฟัง จนในที่สุด ผู้นำแห่งตระกูลวิลเลี่ยม ได้ออกมาประกาศว่า ถ้าตระกูลเกรลได้บริสุทธิ์จริงต้องมาสู้กับคนในตระกูลวิลเลี่ยมหนึ่งหนึ่งพันห้าร้อยครั้ง โดยทายาทของวิลเลี่ยมและเกรลในแต่ละรุ่นจะต้องมาต่อสู้กันในทุกๆสิบปี”
                “......”
                “ซึ่งเธอก็เป็นทายาทตระกูลเกรล และเป็นผู้ที่จะต้องต่อสู้กับตระกูลวิลเลี่ยมครั้งที่หนึ่งพันห้าร้อย เพราะฉะนั้นภายในเวลาสามเดือนนี้ เธอต้องฝึกฝนตัวเองอย่างหนัก เพื่อที่จะได้ไปต่อสู้กัยตระกูลวิลเลี่ยม!”
                “!!!!”
                นะ.....นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ฉันเนี่ยนะ ที่จะต้องสู้กับคนในตระกูลวิลเลี่ยม ปะ....เป็นไปไม่ได้อ่ะ ฉันเป็นผู้หญิงนะ จะไปทำอย่างนั้นได้ยังไงกัน จะบ้าเหรอ
                “งั้น.....เริ่มการทดสอบได้!!!!”
                “เฮ้ยๆๆ O_O”ฉันยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ T^T
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 190 ท่าน