Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
THE CHOCOLATE WINE กับดักรักล็อคหัวใจคุณชายเจ้าเสน่ห์
Mr.Rme[O]
Chapter 1 [แก้ไข]
3
15/10/2554 03:45:54
263
เนื้อเรื่อง

  1
               
 


 
                โอ้ยยย~วันนี้เป็นวันหยุดงานของฉันแท้ๆ แทนที่จะได้นอนตีพุงอยู่บ้าน ผู้จัดการที่ร้านก็โทรฯมาจิกให้รีบไปทำงานแต่เช้า -_-^บอกว่าพนักงานที่ชื่อว่าผัดหมี่ขอลาไปทำธุระด่วนที่ต่างจังหวัด เลยต้องให้ฉันไปทำงานแทน ซวยจริงๆเลยฉัน T_Tส่วนยัยผัดมงผัดหมี่อะไรนั่นก็ดันมาลางานได้ถูกวันจริงๆเลยนะ หึย! จะว่าไปแล้ว ยัยนั่นชอบลางานให้ตรงกับวันที่ฉันหยุดทุกครั้ง ไม่รู้ว่ามันเป็นเหตุสุดวิสัยหรือจงใจกันแน่ -_-^
                หลังจากที่ฉันได้รับโทรศัพท์จากผู้จัดการร้านในตอนเช้าตรู่ -_-ฉันก็รีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วขับน้องเวสไปที่ร้านทันที อ้อ!อย่าสงสัยไปคะ น้องเวสคือมอเตอร์ไซด์เวสป้าสีครีมคันโปรดของฉันเอง ^o^

                ฉันมาถึงหน้าร้านมิวกี้ฟาร์มประมาณเจ็ดโมงเช้า(ฉันออกจากบ้านตอนหกโมงครึ่งน่ะ) เห็นผู้จัดการกำลังเช็ดกระจกหน้าร้านโดยที่หูทั้งสองข้างถูกยัดไว้ด้วยหูฟัง ฉันเดินเปิดประตูเข้าไปข้างในร้านแล้วเดินตรงไปที่หลังร้านเพื่อเปลี่ยนชุดเป็นชุดทำงาน แล้วเดินออกมาจัดขวดนมสด ที่ว่างไว้ในตู้แช่เย็นหลังร้านใส่ลงในกล่องใบสวย

                ฉันเดินออกมาจากหลังร้านพร้อมกับกล่องที่เต็มไปด้วยขวดนมสด หนักจังวุ้ย =O= ทำไมสาวน้อยตัวเล็กๆอย่างฉันต้องมาทนทำงานใช้แรงงานแบบนี้ด้วยเนี่ย T^T(เห็นว่าแกเลือกที่จะทำเองนะ อย่าบ่น!-_-)  ฉันเดินออกไปยังที่จอดรถ เพื่อเอากล่องพวกนั่นไปวางไว้ในกระบะหลังรถมอเตอร์ไซด์ของร้าน

“คะน้า ขับรถดีๆนะ อย่าไปชนใครเขาละ ^___^”เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมาจากทางหน้าร้าน

“ได้คะพี่โซล คะน้าจะขับรถอย่างระวัง ไม่ไปชนคนอื่นแน่นอนคะ ^__^”

“เออ...พี่ต้องขอบใจคะน้าจริงๆนะ ที่ยอมมาทำงานให้พี่วันนี้”

“โอ้ย ไม่เป็นไรหรอกคะ อยู่บ้านก็เอาแต่นั่งๆนอนๆ ได้ออกมาทำงานแบบนี้มันไม่น่าเบื่อดีคะ”สาบานได้ว่าฉันโกหก -O-

“ถ้าอย่างนั้นพี่จัดตารางให้คะน้าไม่ต้องมีวันหยุดเลยดีมั้ย จะได้มาทำงานทุกวัน ฮ่าๆ ^O^”

“อย่าเลยคะ -_-;”

“พี่ล้อเล่นน่ะ ไปส่งนมได้แล้ว ^__^”พี่โซลยิ้มบางๆให้ฉันก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน

                พี่โซลเป็นผู้จัดการร้านมิวกี้ฟาร์มรูปร่างหน้าตาจัดว่าเข้าขั้นหล่อเวอร์ สูงโปร่ง ผิวสองสี และยังเป็นเจ้าของฟาร์มโคนมที่ใหญ่เป็นอันดับต้นๆเลยนะ คิดดูสิว่าเขาจะรวยขนาดไหน แต่ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคนอย่างพี่โซลทำไมยังไม่มีแฟน แม้แต่สาวๆสักคนฉันก็ไม่เคยเห็นพี่โซลพามาที่ร้านเลยนะ เอ๋? หรือว่า...พี่โซลจะเป็นเกย์ O_O!ไม่ๆไม่มีทาง เลิกคิดฟุ้งซ่านได้แล้วยัยคะน้า  พี่เขาอาจจะพาไปที่อื่นก็ได้  >O<
 
               
                ฉันขับรถตระเวนส่งนมตามบ้านและร้านต่างๆ จนมาถึงที่สุดท้ายเป็นออฟฟิศของเลิฟโมเดลลิ่ง เป็นโมเดลลิ่งที่ดังมาก ขอย้ำ!ว่าดังมากจริงๆ ดารานายแบบนางแบบดังๆในวงการบันเทิงส่วนใหญ่ก็มาจากที่นี้แหละ และในตอนนี้นายแบบที่มาแรงแซงทางโค้งก็เป็นเด็กในสังกัดโมเดลลิ่งนี้อีกด้วย ฉันยืนมองป้ายชื่อหน้าออฟฟิศสักพัก ก่อนจะยกกล่องนมสดแล้วเดินไปที่ประตูทางเข้า ฉันต้องใช้ตัวดันประตูเข้าไปข้างในเพราะมือทั้งสองข้างของฉันกำลังยกกล่องนมสด ไม่สามารถใช้การได้ตอนนี้ TOT

กริ๊ง~ กริ๊ง~เสียงลูกกระพรวนดังขึ้นเมื่อฉันดันประตู   

“เอานมสดจากฟาร์มมาส่งคะ ^O^”

ฉันเดินต่อไปอีกสองสามก้าวก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ดูดีมีสง่าราศี ดวงตาสองข้างถูกครอบไว้ด้วยแว่นกันแดดสีดำ ท่าทางเขาน่าจะเป็นนายแบบของที่นี่ กำลังยืนคุยอยู่กับชายวัยกลางคนผิวเข้ม บุคลิกท่าทางน่าจะไม่ใช่ผู้ชายแท้ๆหรอก นึกภาพตามนะ ผู้ชายแท้ๆที่ไหนจะยืนตูดบิด มือข้างหนึ่งคล้องกระเป๋าสีทองเอาไว้ ย้อมผมสีม่วงเห็นแล้วลำบากลูกตาชะมัด  -_-^เปลือกตาสองข้างกรีดด้วยอายไลเนอร์(ฉันนึกว่าเอาหัวเรือรบมาติด  -_-) ปากทาด้วยลิปสติกสีส้มแป้ด โอ่ย จะแฟนซีเกินไปมั้ยคะ -O- เสื้อสีชมพู กางเกงสีเหลือง รองเท้าสีแดง บ๊ะ!ฉันนึกว่ามาดูโชว์ละครสัตว์ -_-^     

ฉันเห็นนายแบบคนนั้นชี้นิ้วมาทางฉัน แล้วพูดอะไรสักอย่างกับยัยเจ้ละครสัตว์(ขอเรียกแบบนี้แล้วกันนะ -O-)  ก่อนที่ฉันจะเห็นยัยเจ้ละครสัตว์ทำท่าเหมือนจะเป็นลม แล้วท่าทางเจ้แกน่าเดินเข้าไปถีบมากเลยคะ >O<

ฉันยืนมองการกระทำของสองคนนั้นอย่างงงๆ ก่อนจะเดินเอากล่องนมสดไปวางไว้ที่โต๊ะตัวใกล้ๆ และฉันยังคงรู้สึกว่าถูกจับตามองจากสองคนเมื่อกี้อยู่ มันจะมองอะไรนักหนาเนี่ย -_- ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไงนะ >_<

“เอานมสดๆจากฟาร์มมาส่งให้เรียบร้อยแล้วนะคะ ขอบคุณที่ใช้บริการคะ ^___^”ฉันหันไปบอกกับสองคนนั้นพร้อมกับยิ้มแฉ่ง

“เด็กคนนี้หรอคะที่คุณน้องเฟอร์จะให้มาเป็นผู้จัดการส่วนตัว”ยัยเจ้ละครสัตว์หันมาจิกสายตาใส่ฉัน

=_= ช่างไม่มีมารยาทเลยนะเจ้ ส่วนผู้ชายสวมแว่นกันแดดคนนั้นชื่อเฟอร์สินะ  

“ใช่ ยัยเด็กส่งนมคนนี้แหละ พี่ซีจัดการให้ผมด้วยนะ ถ้าไม่ได้ยัยเด็กคนนี้มาเป็นผู้จัดการส่วนตัว ผมจะย้ายไปอยู่ที่โมเดลลิ่งอื่น เข้าใจนะพี่ซี ^_<”นายเฟอร์อะไรนั่นขยิบตาให้กับยัยเจ้ละครสัตว์ ไม่สิ ต้องเรียกว่าพี่ซี(ฉันเรียกตามนายเฟอร์น่ะ ^^;)

เดี๋ยวก่อนนะ!ผู้จัดการส่วนตัวอะไรหรอ? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน -*-

“ให้มันได้อย่างนี้สิ เอาแต่ใจตล๊อดๆ คนสวยอารมณ์เสีย”พี่ซีทำท่าค้อนใส่นายเฟอร์

เจ้แกนึกว่าทำแบบนั้นมันน่ารักหรือไงนะ -_-^

แล้วฉันมายืนหน้าแห้งทำไมตรงนี้เนี่ย -_-? นึกได้อย่างนั้นฉันจึงหันหลังกลับออกไปข้างนอกทันที

“เดี๋ยวก่อน!”แต่แล้วเสียงพี่ซีก็ทำให้ฉันหยุดชะงัก -_-;

“เรียกฉันหรอคะ?”ฉันหันกลับไปมองพี่ซีที่ยืนกอดอกมองฉันอยู่

“ก็เรียกเธอนะสิ”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ^_^”

“ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอ ตามฉันมานี่”พี่ซีบอกกับฉันแล้วเดินตรงมาลากมือฉันให้ตามเขาไป

เฮ้ย!พี่ซีจะพาฉันไปไหนเนี่ย ไม่น๊า~พี่ซีคงไม่เกิดอารมณ์พิศวาสฉัน แล้วลากฉันไปทำมิดีมิร้ายหรอกนะ TOT

“นี่ กำลังจะพาฉันไปไหนเนี่ย ปล่อยนะเจ้! ”ฉันพยายามดึงมือออกจากมือใหญ่ๆของพี่ซี แต่ก็นะ แรงสาวน้อยอย่างฉันกับชาย(ไม่แท้)ถึกอย่างพี่ซี   แรงสาวน้อยอย่างฉันคงสู้ไม่ไหว TT[ ]TT

“เงียบๆเถอะน่า!”

“ไม่เงียบ! ปล่อยช้านนน~!”
ฉันยังคงพยายามดึงมือออกจากมือพี่ซี แต่มันก็ไร้ผล ให้ตายเถอะ!วันนี้มันเป็นวันอะไรของฉัน!ต้องออกมาทำงานแทนคนอื่น แล้วยังต้องมาเจอกระเทยลากไปที่ไหนก็ไม่รู้อีก อ๊ากกก!!นี่มันวันบ้าอะไรเนี่ย!!! -[ ]-!!

“ถึงแล้ว หยุดแหกปากสักทีเถอะ”พี่ซีปล่อยมือฉันแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาร์ลายเสือสีชมพูสะท้อนแสงที่ตั้งอยู่กลางห้อง

ตอนนี้ฉันกับพี่ซีอยู่ในห้องที่ถูกตกแต่งด้วยวอลเปเปอร์ลายเสือดาวสีแดงเข้ม เฟอร์นิเจอร์ต่างๆในห้องนี้ถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

“นี่ เจ้ลากฉันมาที่ไหน”ฉันยืนอยู่กลางห้องพร้อมกับใช้สายตามองไปรอบๆ

“ห้องทำงานฉันเองแหละ ตกแต่งสวยมั้ย สวยละซี่  ^__^”

เออนะ พูดเองเออเองก็เป็น -_-

 “เอาละ ฉันว่าเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า”

“เรื่องอะไรหรอเจ้?”

“ก็เรื่องที่คุณน้องเฟอร์ต้องการให้เธอมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวยังไงละ”

ผู้จัดการส่วนตัว? นี่พี่ซีกำลังพูดถึงเรื่องอะไร -_-? อย่าบอกนะ!ว่ามันเรื่องเดียวกันกับที่นายเฟอร์พูดตอนที่อยู่ออฟฟิศข้างล่าง -_-;;

“แล้วคุณน้องเฟอร์ของเจ้คือใครกันคะ ทำไมถึงอยากให้ฉันมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้”

“หา?! นี่เธอแกล้งโง่หรือเปล่า เธอไม่รู้จักเฟอร์รารี่นายแบบหนุ่มหล่อ ที่กำลังมาแรงในตอนนี้เหรอ”พี่ซีถามฉันด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจ

“หมายความว่าคุณน้องเฟอร์ของเจ้ ก็คือคนๆเดียวกันกับเฟอร์รารี่ นายแบบสุดฮอตและดังมากในตอนนี้อย่างนั้นเหรอ O_O!”

“ก็ใช่นะสิ”

โอ้ยย!ฉันอยากเป็นลมสักพันรอบ =O= นายแบบชื่อดังเป็นพลุแตกอย่างเฟอร์รารี่ ต้องการให้ฉันมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้เขางั้นเรอะ!เพ้อเจ้อแล้ว!นี่พี่ซีเมาควันจากท่อไอเสียรถหรือเปล่าเนี่ย -[ ]-

“เป็นไปไม่ได้หรอกเจ้ อย่ามาอำกันดีกว่า คนอย่างเฟอร์รารี่เป็นนายแบบชื่อเสียงโด่งดังจะตายไป จะให้เด็กส่งนมอย่างฉันไปเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเขาได้ไง เจ้ต้องการอะไรจากฉันบอกมาเลยดีกว่า จะให้ฉันเพิ่มจำนวนนมสดที่มาส่งให้ฟรีๆใช่มั้ยละ ได้นะ เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับผู้จัดการให้ ^__^ ”

“นี่ เธอพล่ามอะไรของเธอห๊ะยัยเด็กส่งนม ฉันรู้นะ ว่าเธอได้ยินเรื่องที่ฉันคุยอยู่กับคุณน้องเฟอร์ตอนที่อยู่ออฟฟิศข้างล่าง คุณน้องเฟอร์ต้องการให้เธอมาทำงานในตำแหน่งนี้  อ้อ! ฉันว่าเธอน่าจะดีใจซะอีกนะ ได้เป็นถึงผู้จัดการส่วนตัวของนายแบบชื่อดังแห่งปี ได้ทั้งใกล้ชิดกับนายแบบรูปหล่อบาดจิตอย่างคุณน้องเฟอร์ แถมยังได้เงินเดือนเยอะอีกต่างหาก ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะไม่ปล่อยโอกาสดีๆแบบนี้หลุดมือไปแน่นอน”

ไม่!ฉันไม่ได้ต้องการโอกาสแบบนี้เลยสักนิด! แล้วอีกอย่างนะ ฉันชอบที่จะเป็นเด็กส่งนมมากกว่าการเป็นผู้จัดการส่วนตัวของนายเฟอร์รารี่ แง้ๆ TTOTT

 “เจ้ต้องล้อฉันเล่นแน่ๆ ใช่มั้ยเจ้? ^__^;;”

“มองหน้าฉันสิ สีหน้าฉันมันบอกหรอว่าฉันล้อเล่น  -_-”

ไม่เลยเจ้ สีหน้าเจ้จริงจังสุดๆ ฮือๆ T_T

 “แต่ฉัน...”ฉันก้มหน้าเงียบ

ถ้าฉันตอบตกลงเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับนายเฟอร์รารี่ ก็เท่ากับว่าฉันต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับวงการบันเทิง ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ฉันไม่ต้องการ!ฉันไม่อยากกลับไปหามันอีกแล้ว ไอ้วงการที่มีแต่การสวมหน้ากากเข้าหากัน ไม่มีความจริงใจ!ไม่มีมิตรแท้!ไม่เอา!ยังไงฉันก็ไม่ยอมกลับไปเด็ดขาด!!
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วปล่อยมันออกมา...

“ฉันไม่...! O_O ”ฉันต้องอ้าปากค้างกับเหตุการณ์ตรงหน้า เพราะอยู่ดีๆพี่ซีก็โผมากอดขาฉันเอาไว้

“ได้โปรดเถอะยัยเด็กส่งนม ถือว่าช่วยเจ้สักครั้งนะ ถ้าเธอไม่ยอมเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับคุณน้องเฟอร์ เลิฟโมเดลลิ่งต้องถึงวันอวสานแน่ๆ ได้โปรดเถอะนะ ถ้าเลิฟโมเดลลิ่งไม่มีคุณน้องเฟอร์อยู่ละก็... มันต้องไปไม่รอดแน่ๆ ฮือๆ TOT” เอ้า!งานเข้า ร้องไห้ซะงั้น =_=;;

“อย่าทำแบบนี้เลยเจ้ ลุกขึ้นเถอะ”ฉันก้มลงไปดึงตัวพี่ซีให้ลุกขึ้น ยิ่งพี่ซีทำแบบนี้มันทำให้ฉันลำบากใจนะ ฉันไม่ต้องการกลับไปหามันอีกแล้ว ไอ้วงการบันเทิงที่สวยงามแต่เปลือกนอก พวกคนจอมปลอม!หวังแต่กอบโกยผลประโยชน์ใส่ตัวเองทั้งนั้น!

“ไม่!เจ้จะไม่ลุกขึ้น จนกว่าเธอจะยอมรับปากเจ้ ว่าจะเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับคุณน้องเฟอร์ จะให้เจ้กราบ เจ้ก็ยอม ฮือๆ TTOTT”
ไปกันใหญ่แล้วเจ้ -_-^

โอ้ยยย!นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!ให้ตายเถอะ!ฉันขอหายไปจากโลกตอนนี้เลยได้มั้ย!!TOT

ฉันมองสภาพพี่ซีที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้นกอดขาฉันไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้อย่างเป็นวรรคเป็นเวร ต่อมความขี้สงสารของฉันก็กำเริบสิคะ -O-เป็นไงเป็นกันสิ!ลองกลับไปเผชิญหน้ากับมันอีกสักครั้ง แล้วอีกอย่างนะ ถือว่าช่วยเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน คงได้บุญเยอะอยู่หรอก(มั้ง) =O=;;

“ตกลงคะเจ้”
 
 
                หลังจากที่ฉันกัดฟันตอบตกลงกับพี่ซีไป ว่าจะเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับนายแบบหนุ่มหล่อสุดฮอตอย่างนายเฟอร์รารี่ พี่ซีก็ให้แฟ้มประวัติของหมอนั่นมาให้ฉันอ่าน

                 ฉันนอนอ่านประวัตินายเฟอร์รารี่อยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนใหญ่ โอ้โห! เป็นลูกคนรวยซะด้วย พ่อแม่เป็นเจ้าของบริษัท J กรุ๊ป ซึ่งเป็นบริษัทที่มีรายได้ต่อปีมากเป็นอันดับสามของประเทศ มีน้องชายหนึ่งคน ไม่ชอบกินอาหารรสจัด ไม่ชอบให้ยุ่งเรื่องส่วนตัว ไม่ชอบที่แคบ ไม่ชอบฝนตก ไม่ชอบ... บลาๆๆๆๆ  

“เป็นผู้ชายที่เยอะจริงๆ -_- ”ฉันโยนแฟ้มประวัติของนายเฟอร์รารี่ลงบนเตียงนอน ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเสื้อคลุมแขนยาวมาใส่ วันนี้พี่ซีนัดให้ฉันไปหาที่โมเดลลิ่ง แล้วฉันก็มีลางสังหรณ์ว่าจะได้เจอกับนายเฟอร์รารี่ด้วยละ -_-;;

                  ฉันเดินไปที่โรงจอดรถของบ้านก็เจอพี่ชายแท้ๆที่คลานตามกันมา กำลังวุ่นวายอยู่กับการเช็ดรถมินิคูเปอร์สีดำคันงาม ที่หามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง อ้อ!ไม่ต้องสงสัยคะ ว่าทำไมพี่ชายฉันถึงมีเงินซื้อรถมินิคูเปอร์ ก็เพราะว่าพี่ชายฉันเคยเป็นนักร้องในสังกัดของค่ายเพลง M ซึ่งดังมากๆในช่วงหนึ่ง แต่ตอนนี้ยกเลิกสัญญาไปแล้วคะ -_-เลยผันตัวเองมาเป็นนายแบบให้กับสมายล์โมเดลล์ลิ่ง(เป็นโมเดลลิ่งคู่แข่งกับเลิฟโมเดลลิ่งด้วยนะ >.< )

“นี่ พี่คีย์ เดี๋ยวคะน้าจะออกไปข้างนอกนะ”ฉันว่าพลางขึ้นนั่งบนรถเวสป้าคู่ใจ

“จะออกไปไหนแต่เช้า วันนี้วันเสาร์ ที่ร้านไม่หยุดเหรอ”

“หยุด แต่คะน้าไม่ได้จะไปทำงานสักหน่อย”ฉันว่าพลางหยิบหมวกกันน็อคสีน้ำตาลมาครอบหัว

 “แล้วแกจะไปไหนแต่เช้า -*-”

“ออฟฟิศเลิฟโมเดลลิ่ง”ฉันตอบสั้นๆ

“....”

“พี่คีย์...”ฉันเรียกชื่อผู้เป็นพี่ชาย

“จะกลับเข้าวงการเหรอคะน้า”พี่คีย์จ้องหน้าฉัน

“คงใช่มั้ง แต่กลับไปคราวนี้...มันคงจะแตกต่างจากในอดีต ^__^”ฉันยิ้มบางๆให้กับพี่คีย์

“พี่จะไม่ห้ามแกหรอกนะ พี่ชื่อในการตัดสินใจของแกนะคะน้า... แล้วอย่ากลับดึกละ”พี่คีย์เดินมาแตะที่ไหล่ฉันเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในบ้าน ฉันพยักหน้าสองสามทีให้พี่คีย์เป็นการตอบรับก่อนจะขับรถออกไป

                  พอมาถึงที่เลิฟโมเดลลิ่งฉันก็เดินเข้าไปข้างในออฟฟิศ และฉันก็ต้องแปลกใจกับท่าทางของคนภายในออฟฟิศ ทุกสายตามองมาที่ฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แล้วก็หันไปซุบซิบกัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่ชอบสายตาของพนักงานพวกนั้นเลย -_-^หรือว่าจะเป็นเรื่องที่ฉันยอมตอบตกลงมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับนายแบบชื่อดังอย่างเฟอร์รารี่ มันทำให้ทุกคนในออฟฟิศประหลาดใจและไม่น่าเชื่อ ว่าทำไมอยู่ดีๆเด็กส่งนมธรรมดาๆอย่างฉัน จะมาทำงานในตำแหน่งแบบนี้ได้ เหอะ!อย่ามาดูถูกกันดีกว่านะคะ คนอย่างยัยคะน้าถ้าคิดจะทำอะไรแล้ว ก็ทำได้ทุกอย่างคะ! ^O^

                       ฉันเดินขึ้นไปชั้นสองของออฟฟิศแล้วมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานของพี่ซี ฉันเคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะเปิดมันเข้าไป และฉันก็ได้พบกับชายร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเรียวได้รูป ผิวขาว ผมสีดำสนิทยาวประบ่า จมูกโด่งเป็นสัน กำลังนั่งคุยอยู่กับพี่ซี ซึ่งวันนี้พี่ซีแต่งตัวได้เปรี้ยวมาก ลายเสื้อดาวทั้งตัว ฉันแทบแยกไม่ออกว่าอันไหนคนอันไหนโซฟาร์ >O<

“มาแล้วหรอยัยเด็กส่งนม -_- ”เสียงของเฟอร์รารี่ดังขึ้น

“อืม”ฉันตอบสั้นๆแล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟาร์ตรงข้ามพี่ซี

“เอาละ เรามาเริ่มคุยกันเลยดีกว่านะ ว่าแต่ว่าคุณน้องชื่ออะไรหรอ เจ้ลืมถาม ^__^"พี่ซีหันมายิ้มให้ฉัน

“ฉันชื่อคะน้าคะ ^___^”

“ชื่อแปลกจริง คนอะไรชื่อเหมือนผัก -_-”เฟอร์รารี่หรี่ตามองฉัน

แล้วมันไปหนักส่วนไหนของนายไม่ทราบยะ -_-^ ชื่อนายไม่แปลกเลยเนาะ!

ฉันหันไปยิ้มให้กับเฟอร์รารี่อย่างฝืนๆโดยไม่ได้พูดอะไร

“นี่ คุณน้องคะน้า สิ่งที่คุณน้องจะต้องทำมีอะไรบ้าง กับการเป็นผู้จัดการส่วนตัวของคุณน้องเฟอร์ เดี๋ยวเจ้จะอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดเลยนะคะ  ^__^”พี่ซีบอกกับฉันพร้อมยืนเอกสารปึกหนามาให้

ฉันเปิดดูผ่านๆก็รู้ว่ามันคือตารางงานต่างๆของนายเฟอร์รารี่นั่นเอง  เยอะมากกก =[ ]=

ฉันนั่งคุยกับพี่ซีไปเรื่อยๆโดยมีนายเฟอร์รารี่ค่อยกวนประสาท -_-เดี๋ยวก็ผิวปากปาก ร้องเพลง เล่นเกมในมือถือเสียงดัง บ้าเอ้ย!เป็นผู้ชายที่ไร้มารยาทจริงๆ ไม่รู้จักกาลเทศะซะบ้างเลย คนเขาคุยงานเกี่ยวกับเรื่องของนายอยู่นะ -_-^นั่งอยู่เงียบๆแล้วมันจะลงแดงตายหรือไง!-_-^^
 
 
 
 
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 388 ท่าน