Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
You bad,or lie ผูกปมร้าย... ซ่อนความรัก
Mickey'Z
ครูผู้ไร้ชีวิต
2
13/10/2554 15:59:18
471
เนื้อเรื่อง
 2
ครูผู้ไร้ชีวิต
 
@ห้องอาจารย์ใหญ่
    พีทพาฉันเข้ามาในห้องเก็บอาจารย์ใหญ่ ตอนนี้ในห้องเงียบกริบ ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากฉันกับพีท วังเวงๆชอบกลแฮะ ในห้อง ทาสีขาว ดูกว้างอยู่หรอก ถ้าไม่ติดว่ามีเตียงอาจารย์ใหญ่วางเรียงกันเป็นแถวๆเลย กลิ่นนี่อย่าให้บอก แรงจนจมูกฉันจะเป็นมะเร็งทางเดินหายใจแล้วมั้ง ผ้าปิดจมูกก็ไม่มีให้ซักผืน
    พีทเดินอ้อมไปยืนข้างเตียงอาจารย์ใหญ่เตียงหนึ่ง เขาเปิดผ้าสีดำออกเผยให้เห็น ร่างซึ่งไร้ชีวิต สีตัวนี่ซีดจนแทบไม่มีสีเลือดเลย ความจริงฉันไม่กลัวอะไรพวกนี้หรอกนะ แต่กลิ่นแรงแบบนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกัน พวกนักศึกษาแพทย์เค้าทนกันได้ยังไงนะ
"เอาล่ะ เธออยากดูอะไรเป็นพิเศษมั้ย? " พีทถาม
"อะไรล่ะ?"
"มานี่สิ" พีทเรียกให้ฉันไปยืนข้างๆ
"..."
"ตรงส่วนนี้ เป็นหัวใจ เธออยากลองจับดูมั้ย?" พีทยื่นก้อนเนื้อสีน้ำตาลคล้ำๆมาให้ฉัน
"ไม่ดีกว่า "
"อืม... หัวใจของคนเรามีทั้งหมด 4 ห้อง ตรงนี้เป็นหลอดเลือดเวน ส่วนตรงนี้เรียกว่าหลอดเลือดอาร์เทอรี" พีทเริ่มอธิบาย"หัวใจของคนอยู่ระหว่างปอด 2 ข้าง ค่อนไปด้านซ้าย ตรงนี้เป็นถุงตัน หรือที่เราเรียกว่า เพอริคาร์เดียม ซึ่งเป็นเนื้อเยื่อชนิด ไฟปรัส ส่วนนี้คือหัวใจห้องบนซ้าย " พีทชี้ไปที่ห้องหัวใจด้านซ้าย" เราเรียกว่า Left atrium ทำหน้าที่รับเลือดดีที่ฟอกจากปอด โดยผ่านเส้นเลือด Pulmonary vein "
"..." ฉันเริ่มไม่ไหวกับกลิ่นแล้วจริงๆน้า : (
"ส่วนนี้ เป็นหัวใจห้องบนขวา จะรับเลือกเสียจากส่วนต่างๆของร่างกาย โดยผ่านเส้นเลือด ซูพีเรียเวนาคาวา และอินพีเรียเวนาคาวา" พีทชี้ติ่งเล็กๆข้างล่างแล้วพูดต่อ" ส่วนนี้เป็นหัวใจห้องล่างซ้าย หัวใจห้องนี้มีผนังหนาที่สุด จะรับเลือดจากหัวใจห้องบนซ้าย ส่งให้เส้นเลือกแดงใหญ่เอออร์ตา แล้วส่งให้ส่วนต่างๆของร่างกาย"
"..." อึ้งในความฉลาด -_-
"เอาล่ะ ส่วนตรงนี้..."พีทชี้ที่หัวใจห้องล่างอีกข้าง"คือหัวใจห้องล่างขวา หัวใจห้องนี้หนาน้อยกว่าหัวใจห้องล่างซ้าย จะรับเลือกจากหัวใจห้องบนขวา แล้วส่งให้เส้นเลือด พัลโมนารีอาร์เทอรี ไปฟอกที่ปอด"
"พีท...ฉัน..." หายใจไม่ออก
"ฉันว่าอาการเธอไม่ไหวแล้วนะ ไปข้างนอกมั้ย"
"ไป..." ฉันจะตายตั้งแต่เข้ามาแล้ว ไอ้บ้า -_-
พีทเดินนำฉันไปที่ประตูทางออก แล้วหันกลับมาส่งสายตา-_- ให้ฉัน ก่อนจะช่วยขยายความต่อว่า ประตูล็อค!
ประตูล็อค!!!
"ฉันว่า คืนนี้ เราต้องค้างที่นี้แล้วล่ะ-_-" พีทบอก
"ไม่เอานะ! ไม่มีทางออกอื่นเลยหรอ"ฉันมองไปรอบห้อง "หน้าต่างไง!"
"จากชั้น5 เนี่ยนะ? -_-"
"T_T" เออว่ะ ลืม
"พอดีฉันลืมบอกไว้น่ะ แม่บ้านเค้ามาล็อคทุกวันอยู่แล้วล่ะ หลัง5 โมง ปกติไม่มีใครอยู่หรอก จะเปิดอีกที ก็สายๆนู่น"
"ไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่า!"
"ฉันลืม -_-" ฉันขอถอนคำพูดที่บอกว่านายฉลาด พีท! : (
"ฉันไม่อยากอยู่ในห้องนี้ทั้งคืนนะ"
"ทำไงได้"
"ก็ช่วยกันคิดสิยะ"
"คิดไม่ออกอะ"
"พีท..."
"ว่าไง?"
"ฉันอยากฆ่านาย!!!"
 
    หลังจากฉันกับพีท วิ่งไล่กันรอบห้อง ตอนนี้ก็ 6 โมงกว่าๆแล้ว ยังไม่มีวี่แววว่าจะออกไปทางไหนได้เลย หิวจะแย่อยู่แล้วนะ ข้าวกลางวันก็ไม่ได้กินเลย! มัวแต่หงุดหงิดเวย์ จนลืมไปแล้ว ว่า วางข้าวทิ้งไว้ที่โรงอาหารน่ะ
ฉันว่า ท่าทางพีทเองก็คงจะหิวไม่น้อยไปกว่าฉัน ดูจากเสียงท้องร้องจ๊อก จ๊อก จากคนที่นั่งอยู่ข้างๆล่ะนะ
"พีท ฉันหิว"
"เหมือนกัน" พีทตอบ
"ทำไงดี : ("
"ต้องรอตอนเช้า ประตูถึงจะเปิด ในนี้มีแต่อาจารย์ใหญ่ จะกินมั้ยล่ะ? เอาตับ ไต ไส้ พุง หรือหัวใจดีครับ ^^"
"กวนนะ ไอ้บ้า คนยิ่งหิวๆอยู่"
"เธอนี่แกล้งสนุกชมัด อุบ! ฮ่าๆ : D"
"พีท -_-*"
"ไง?"
"เงียบซะ ถ้าไม่อยากเป็นอาหารของฉันน่ะ"
"ถ้าเธออยาก... ก็เชิญนะ ฉันเต็มใจ : )"
"ทะลึ่ง!!!"
"อะไร? ก็ถ้าเธออยากกินก็กินสิ ทะลึ่งตรงไหนล่ะ?"
"-_-"
"คร้าบๆ ไม่เล่นแล้วคร้าบ"
"ดี!"
"แต่ฉันยินดีเสมอนะ สำหรับเธอได้ทุกเวลาเลย : )"
"ไอ้บ้า!!!"
 
    ผ่านไปหลายชั่วโมง นี่ก็ 5 ทุ่มกว่าๆแล้ว ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมีคนมาเปิดประตูให้เรา แถมสัญญาณไม่ดีอีก ฉันกับพีทก็เลยโทรขอความช่วยเหลือจากใครไม่ได้เลย เฮ้อ...
"เธอ...เคยผิดหวังมั้ย?" พีทถาม
"หือ? นึกไงถึงถามล่ะ"
"ก็... ไม่รู้สิ แค่อยากหาอะไรคุยน่ะ"
"อืม...จะว่าเคยก็ถูก"
"เล่าได้มั้ย?"
"ฮ่าๆ นี่เรารู้จักกันแค่วันเดียวเองนะพีท" ฉันตอบขำๆ
"เล่ามาเถอะ"พีทบอก" อย่าแบกมันไว้คนเดียวสิ..."
"อืม ไม่รู้จะเริ่มยังไงดีแฮะ"
"เอาน่า"
"ก็ ฉัน...เคยรักผู้ชายคนนึง เขาเป็นรักแรกของฉัน เป็นคนที่ฉันรักมาก จนคิดว่า ถ้าวันนึงขาดเขาไป ฉันคงอยู่ไม่ได้..."ฉันเริ่มเล่า" เวย์...เขาเหมือนเป็นครึ่งชีวิตของฉัน เราคบกันมานาน 5 ปีได้แล้วมั้ง ตั้งแต่ฉันอยู่ม.3 มันฟังดูเด็กไปเนอะ" ฉันยิ้ม
"อืม..."
"ตลอดเวลา 5 ปี ฉันกับเขาผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมาย ฉันรักเขามากขึ้นเรื่อยๆ จนวันนึง เขา...ไล่ให้ฉันออกไปจากชีวิตของเขา ไล่เหมือนฉัน เป็นแค่สิ่งของ ที่ไร้ค่า ฮึก..."ฉันเริ่มสะอื้น"เขาไล่ฉันทั้งๆที่ฉันไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่าตัวเองไปทำอะไรผิด ฮือ..."
"เอาเถอะ พอแล้ว"
"พีท..."
"ให้ฉัน ปลอบเธอได้มั้ย?"
"..."ฉันไม่มีแรง ฉันหายใจไม่ออกอีกแล้ว...
"โคฟเวอร์"พีทเรียกฉัน แต่ฉันเหมือนไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ภายใต้ใบหน้าของผู้ชายผมสีคาราเมลตรงหน้า กลับมีภาพของผู้ชายผมสีดำสนิทแทรกขึ้นมา ดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้น จมูกโด่งเป็นสันที่ฉันเคยหลงใหล เวย์...ฉันรักนาย รักมากจริงๆ
 
6.30 น.
ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับพบว่าตัวเองกำลังนอนหนุกตักใครสักคนอยู่ ผู้ชายผมสีคาราเมล เขามีใบหน้าเรียวสวย ดวงตาสีเหลืองอ่อนคมกริบ ริมฝีปากบางได้รูป ใช่แล้ว พีท... ใบหน้าตอนเขาหลับมันช่างไร้เดียงสาจริงๆนะ
ฉันรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู คงมีแม่บ้านมาปลดล็อคให้เรียบร้อยแล้วล่ะ ฉันรีบเดินไปปลุกพีท บอกตามตรง ในห้องนี้เหม็นจริงๆ ฉันอยากอ้วกจะแย่อยู่แล้ว
"พีท ถ้านายไม่ตื่น เชิญอยู่เป็นเพื่อนอาจารย์ใหญ่ไปเลยนะ!" ฉันว่า
"งืม..." ยังคงหลับ-_-*
"พีท... จะตื่นมั้ย?" นายไม่ตื่นเองนะพีท : ) ฉันเอื้อมมือไปบีบจมูกพีท พร้อมกับบิดแรงๆ ได้ผลแฮะ พีทรีบลุกพรวดขึ้นมาทันใด
"ทำอะไรของเธอ!" แอบสะใจนิดๆ
"ช่วยไม่ได้ นายไม่ตื่นเอง-_-" ตีหน้านิ่ง
"ฝากไว้..." ยังไม่ทันที่พีทจะพูดจบ อยู่ๆ พวกเราก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนมาเคาะเตียง แต่เตียงในห้องนี้ก็มีแค่เตียงของอาจารย์ใหญ่เท่านั้นนะ
"..." ตอนนี้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ...
 
ครืด...ครืด...
 
อยู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนคนลากเตียง เอ่อต้องใช้คำว่าเข็นดีกว่า เป็นไปได้ไง ก็...ในห้องมีแค่ฉันกับพีท สองคนเองนะ
"ได้ยินเหมือนกันมั้ย..." พีทถาม พร้อมกับหันมาสบตากับฉัน ไม่นานนักเราสองคนก็รู้กันว่าควรจะทำยังไงต่อไป
"วิ่ง!!!" ยังไม่ทันสิ้นเสียง ฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนลงกลอนอีกครั้ง ทั้งๆที่ไม่มีใครเดินผ่านหน้าห้องนี้เลย นอกจากแม่บ้านที่มาเปิดประตูแล้วเดินออกไปแล้วน่ะ
 
ครืด...ฟุ่บ!
 
ฉันว่าฉันไม่ได้ตาฝาดแน่! บนเตียงนั้น... มีใครบางคนลุกขึ้นมาจากเตียงจริงๆด้วย!!!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 245 ท่าน