Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
100 degree celsius จุดเดือดเต็มร้อยหลอมละลายใจเต็มรัก
madam_red
chapter 3 : I'm Diana!
4
12/10/2554 19:40:14
559
เนื้อเรื่อง

3

I’m Diana!

ตกกลางคืน
เสียงเพลงดังกระหึ่มในยามพบค่ำ ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ แสงสีต่างๆที่สาดส่องไปทั่วทุกมุมของคฤหาสน์ตระกูล'หงส์สกุลเดชาพิวัฒน์วรชัยเมธี'ทั้งในสระว่ายน้ำ หรือในห้องโถงของคฤหาสน์แห่งนี้เต็มไปด้วยคนมากมายที่มาปาร์ตี้ของเจ็ดหนุ่ม หงส์สกุลเดชาพิวัฒน์วรชัยเมธี
พรึบ
ไฟทั้งหมดในคฤหาสน์แห่งนี้ได้ดับลงไป และในไม่กี่วินาทีถัดมา ไฟก็ค่อยๆสว่างขึ้นพร้อมกับพวกเจ็ดหนุ่มแห่งตระกูล หงส์สกุลเดชาพิวัฒน์วรชัยเมธี ที่เจิดจ้าเหมือนแสงไฟยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟที่สาดส่องมาเพื่อพวกเขาโดยเฉพาะ
"สวัสดีครับ ผมอาวุธ หรือศาสตราวุธ หงส์สกุลเดชาพิวัฒน์วรชัยเมธี"อาวุธ หรือ ศาสตราวุธ ผู้ที่มีใบหน้าเทพบุตรสุดเถื่อน นัยน์ตาคมเฉี่ยวสีเทาอมฟ้า จมูกโด่งเป็นสัน กล้ามเป็นมัดๆ ซอยผมสีเขียวแบบแมนๆ ที่ใบหูเจาะ ระเบิด มากกว่าห้ารูล้วนแต่เพิ่มความเท่ของเขา
หยุดแค่นี้ก่อนชาวโลก ฉันไม่อยากจะชมความหล่อของไอ้พวกกลุ่มชนคนไม่แคระทั้งเจ็ดที่แสนจะชั่วช้าสมานจนฉันแทบจะอภัยให้ไม่ได้นั่น มันสาธยายไม่ลงจริงๆค่ะ ความชั่วบังตา
ฮึ่ยๆๆ ยิ่งคิดยิ่งแค้น คอยดูเถอะไอ้พวกเด็กเปรต(มาได้จากความสูง)ฉันจะปิดหนทางนความสุขของพวกแก หึๆๆ=_______=+++++
ไม่อยากจะรับรู้เลยว่าไอ้พวกนั้นพูดอะไรแต่ก็ต้องทนๆฟังไปโดยไม่ได้เข้าหัวสมองเลย เพราะมัวแต่บ่นอยู่ในใจ
"ขอให้สนุกกับปาร์ตี้คืนนี้นะครับ start!"
สรุปแล้ว พวกนั้น ชื่ออะไรกันวะ แล้วสตาร์ทอะไรของมัน อย่าบอกนะว่าจะเล่นเกม นู๋ไม่รู้เรื่องTOT??
"เอ่อ...เกิดอะไรขึ้นเหรอ พอดีไม่ได้ฟังน่ะ^^"ฉันหันไปถามผู้ชายหล่อๆที่ยืนหล่ออยู่ข้างๆฉัน
"อ่อ ก็เกมปกติที่พวกนั้นชอบให้เล่นน่ะ"
เกมอะไรฟร่ะ ตูไม่เคยเล่นด้วยซะหน่อยไอ้นี่ เดี๋ยวแม่ก็ตบคว่ำซะ=____=+++
"ช่วยบอกกติกาหน่อยได้มั้ย พอดีพึ่งมาครั้งแรกน่ะ^^?"
"บอกไปแล้วจะให้อะไรตอบแทนล่ะ^^"เขาถามด้วยน้ำเสียงและหน้าตายียวนชวนส้นทรีนยัดปาก
"ไม่มี และก็ไม่คิดที่จะให้ด้วย ไม่บอกก็ไม่ต้องการ"ฉันเดินกระแทกไหล่ไอ้คนชวนทรีนนั่นอย่างไม่สบอารมณ์ และหวังว่าจะไปไกลๆจากไอ้บ้านั่น เฮอะ! น่าโมโหนัก คนอะไร
แต่ทว่าไอ้บ้านั่นเอามือมาจับแขนฉันแล้วแล้วกระชากแขนฉันให้ฉันเดินมาอยู่ที่เดิม
"ต้องการอะไร=______=++"ฉันถามเสียงต่ำ
"แม่สาวผมฟ้า เธอผิดเองนะที่ไม่ได้ฟังแล้วดันมาโมโหใส่ผม ผมผิดเหรอ"
อ้อลืมบอกไป ที่เขาว่าฉันผมฟ้าไม่ใช่ว่าเขาตาบอดสีหรอกนะ แต่เพราะฉันไปเปลี่ยนสีผมที่ไฮไลท์มาใหม่แล้วน่ะสิ คราวนี้เปลี่ยนเป็นสีฟ้า แล้วชุดที่ฉันใส่ก็ไม่ใช่ชุดเมื่อตอนกลางวันอีกแล้ว แต่เป็นเสื้อกล้ามสีแดงและกาเกงยีนส์ขาสั้นฟิตๆขอบสีแดงสดๆ รองเท้าบู๊ทหนังสีน้ำตาล เกล้าผมขึ้นแต่งหน้าจัดๆ แค่นี้ฉันก็สวยเกินพอแล้ว
"ไม่มีสมองรึไงถึงคิดเองไม่ออก"หึ อย่าได้เปิดโอกาสให้ฉันเชียวนะ ไม่งั้นแขวะไม่เลี้ยง^O^V
"ปากคอช่างเรอะร้ายจริงๆ ไหนลองชิมหน่อยสิว่าปากจะดุเด็ดเผ็ดมันส์เหมือนที่เห็นจริงๆรึป่าว"
เพี้ยะ!!!
ฉันตบหน้าไอ้คนบ้านั่นอย่างแรงจนหน้าหม่อนั่นหันไปตามแรงตบฉันสุดๆ เนื่องด้วยความโมโหหลายอย่างที่เก็บกดมา นายผิดเองนะที่ดันมาเป็นรายสุดท้าย
"ให้ตายเถอะไอ้หนูน้อย ฉันเกิดก่อนหน้าอ่อนๆของนายหลายปีนักนะ อย่าทำตัวทุเรศใส่ฉันจะได้มะ รังเกียจสุดๆเลยว่ะ ถ้าขืนยังมากวนใจฉันอีก สาบานได้ว่านายเจอหนักกว่าโดนตบร้อยเท่าพันทวีแน่ จำไว้!!"ฉันชี้หน้าคาดโทษหม่อนั่นไว้อย่างปองร้ายสุดๆ
แล้วฉันก็เดินจากนายนั่นมาแบบหน้าด้านๆ นี่สินะที่เขาเรียกว่าตบแล้วชิ่ง ในเมื่อเราได้ตบหนำใจแล้วเราจะรอช้าอยู่ใย? จริงมะ
21.55 น.
ใกล้ได้เวลาแล้วสินะ คิกๆ มันจะน่าสนใจขนาดไหนนะ
"คันหู ไม่รู้เป็นอะไร เอาสำลีมาปั่นก็ไม่หายยย"เสียงคนร้องเพลงคันหูที่เป็นที่โด่งดังในเรื่องความฉาวมากได้ถูกร้องขึ้นมาแทนเพลง In the floor ของjennifer lopez ft pitbull (ที่ฉาวไม่แพ้กัน) เล่นเอาเสียงโห่และเสียงกรีดร้องด้วยความไม่พอใจของคนในงานเป็นอย่างมาก แล้วพวกคนไม่แคระทั้งเจ็ดน่ะเหรอ หน้าถอดสีไปเลยแหละ คงไม่คิดล่ะสินะว่างานเริ่ดหรูของพวกนายจะมีอะไรที่บ้าน(นอก)ๆมาขัดขวาง
ยังจะต้องให้ฉันบอกรึป่าวว่าคนที่มาร้องเพลงคันหูคือคนที่ฉันจ้างมา แล้วพวกที่ฉันจ้างมาก็ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนซักแห่งล่ะนะ
"เกิดอะไรขึ้นน่ะ ไม่ได้เรื่องเลย พระเจ้า มันมีของแบบนี้ด้วยเหรอ"พวกลูกคนรวยในกลุ่มที่จับกุ่มกันมั่วสุมอยู่ที่สระน้ำหนึ่งในนั้นมีคนตะโกนออกมาพร้อมเขวี้ยงแก้วไปทางที่พวกคนไม่แคระยืนอยู่
อื้มมมม เริ่มเกิดแล้วสินะ
และแน่นอน พวกที่เขวี้ยงแก้วไปคือคนของฉันเอง เล่นแรงเหรอ? ไม่เลย นี่ไม่ใช่การเล่น แต่เป็นการสั่งสอนให้พวกเด็กเหลือขอได้รู้ถึงความร้ายกาจของวงการที่ฉันอยู่ ผิดผลาดคือตาย ทำใครไม่พอใจอย่าได้รอด แบบฉันแค่สั่งสอนเบาะๆเท่านั้น
"ใช่ๆ อะไรกันเนี่ย ไม่ได้เรื่องเลย"และก็มีอีกเสียงที่ตามมาเนื่องจากมีเสียงนำ
"ขออภัยครับที่เกิดเหตุขัดข้องทางผมก็ขอดำเนินการจับตัวคนที่เล่นตลกบ้าๆนี่ก่อนนะครับ"นายผมสีชาที่มีเสียงและใบหน้าอ่อนหวานพูดขึ้น
"ครับป๋ม ผมก็จะช่วยทุกคนนะฮะ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นอ้ะTOTแง้งงงงง อย่าโกรธพวกผมน้าT^T"
นายที่ผมสีเหลืองตัวเล็กๆ ที่ดูสดใสๆนั่นรีบช่วยอ่อยเอ๊ย!เกลี้ยกล่อมพวกคุณหนูไฮโซที่ไม่พอใจ
พวกผู้หญิงส่วนใหญ่ก็โอนอ่อนต่ออ่อยน่ารักๆของนาย ส่วนพวกผู้ชายก็ไม่อะไรมากอยู่แล้ว เพราะพวกเขาเหมือนจะพอใจเพลงคันหูนี้มากจริงๆ
ส่วนเพลงคันหูนั้นก็ยังคงร้องต่อไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด พวกหนุ่มๆหล่อทั้งเจ็ด(ขอโอกาสชมพวกเขาซะหน่อย ทำเรื่องร้ายๆไว้เยอะ)ก็แยกย้ายกันไปพูดกับเจ้าหน้าที่จัดงานเลยต้องจากที่ยืนอันเด่นเป็นสง่าของพวกเขาแทน
ทันทีที่พวกเจ็ดหนุ่มเดินไปไกลจากที่ๆเด่นเป็นสง่านั่นเลือดจำนวนมากก็ตกลงมาพร้อมกับซากนกตาย แล่นเอาผู้คนต่างหวีดร้อง ผู้หญิงบางคนถึงกับถลาไปซบอกชายหนุ่มเพราะกลัว หรือเพราะอยากอ่อย อันนี้ฉันไม่อาจรู้ได้ พวกเจ็ดหนุ่มที่หน้าซีดแล้วกลับซีดขึ้นไปใหญ่พร้อมทำหน้าเคร่งเครียดเดิมทางซากที่นกนอนจมกองเลือด
อะไรๆ อย่ามองฉันด้วยสายตาอย่างนั้นสิ นั่นนกจริงที่ไหนล่ะ เลือดนั่นก็ไม่ใช่ของจริง แต่กลิ่นที่ติดตัวเจ้านกปลอมนั่นเหม็นของจริงเลยแหละ
"อะอาถรรพ์"
อื้มมม หนึ่งในคนที่มาร่วมปาร์ตี้ร้องขึ้นมา และนั่นก็เป็นคนอีกที่ฉันจ้างมา คนอื่นๆก็พยักหน้าเห็นด้วยซะงั้น เฮ้อมนุษย์หนอมนุษย์พอมีคนมาพูดอะไรเข้าหน่อยก็หูเบาเชื่อไปหมด แต่ก็ดี เพราะถ้าไม่มีความคิดแบบนี้แผนฉันก็ไม่มีวันสำเร็จJ
"ให้ตายเถอะ ฉันไม่อยู่แล้วที่นี่ ลาก่อนหนุ่มๆ!"สาวสวยเอ็กซ์อึ่มคนนึงพูดลาเจ็ดหนุ่มคนไม่แคระแล้วรีบเดินไปเอารถของตัวเองที่จอดไว้อยู่โรงรถทันที
ไปเถอะ ยังไงซะเธอก็ไม่มีทางออกจาคฤหาสน์นี้ได้ถ้าฉันไม่ยอมJ
ส่วนคนอื่นบางคนก็เดินตามยัยผู้หญิงคนนั้นไปเหมือนกัน ส่วนบางคนก็ลังเลเพราะกลัวเจ้ดหนุ่มคนไม่แคระอยู่ไม่น้อย
"ไปเรียกแม่บ้านมาที=*="นายคนที่หัวสีควันบุหรี่หน้าตาโหดๆนั่นบอกนายหน้าตาน่ารักๆหัวเหลืองๆ
"อะอื้ม"นายหัวเหลืองพยักหน้าแล้วรีบวิ่งไปในคฤหาสน์เพื่อหาแม่บ้านทันที ซักพักหนึ่งนายนั่นก็วิ่งกลับมาพร้อมทำหน้าตาซีเรียด
"แม่บ้านหายไปหมดเลย ไม่เหลือใครซักคน"
ส่วนยัยผู้หญิงสวยเอ็กซ์อึ่มที่บอกว่าจะกลับบ้านก่อนใครเพื่อนเดินหน้าเหี้ยมมาทางพวกคนไม่แคระทั้งเจ็ด
"เกิดอะไรขึ้นครับกัมมี่ ทำไมทำหน้าโหดอย่างนั้น ไหนบอกว่าจะกลับบ้านแล้วไง"นายคนที่ผมสีฟ้าที่มีน้ำเสียงนุ่มทุ้มกล่าว
"รถฉันโดนปล่อยยาง!!ไม่ใช่แค่รถฉันคันเดียว รถพวกเราทุกคนเลยด้วย!!หมายความว่ายังไงกัน เล่นแบบนี้มันไม่ตลกแล้วนะ พวกนายกำลังทำให้ปาร์ตี้นี่เป็นปาร์ตี้สยองขวัญแล้วรึไง แล้วยังเสียงเพลงหมอลำบ้าๆนั่นอีกที่ร้องไม่ยอมหยุด ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ!!"ยัยเอ็กซ์อึ่มกรีดร้องต่อว่าพวกคนไม่แคระทั้งเจ็ด
ส่วนเพลงหมอลำบ้าๆที่ยัยอึ๋มพูดนั่นก็จางหายกลางเป็นเพลงธรณีกัณแสงที่ไว้เล่นในงานศพทันทีเล่นเอาคนที่อยู่ในงานขนลุกเกรียว
"ฮือออ เกิดอะไรขึ้นอ่ะคุณท่าน แบบนี้ฉันไม่ไหวแล้วนะTT!!"ยัยผู้หญิงหน้าตาน่ารักๆคนนึงปล่อยโฮพร้อมทั้งปรายตามองนายผมสีชาหน้าตาหล่อๆ(จริงๆมันก็หล่อทุกคนแหละ)ขนาดร้องไห้กลัวหล่อนยังไม่เลิกที่จะอ่อย(พูดไม่ดูตัวเอง=____=)
ว่าแต่‘คุณท่าน’ มันคืออะไร ชื่อคนเหรอ? ถ้าไม่ใช่ชื่อคนแล้วหมายถึงคนพวกนี้เรียกพวกคนไม่แคระว่าคุณท่านเหรอ เอ้ะยังไงเนี่ยงง
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"นายหัวชาตอบ
อ้อ นายหัวชานี่น่าจะชื่อคุณท่านน่ะนะ
"ฉันว่าฉันพอจะรู้แล้วว่าฝีมือใครทำ"นายหัวเขียวที่ชื่ออาวุธเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดและวังเวง เอ่อ..จริงๆก็ไม่เงียบหรอกเพราะมีเสียงเพลงประกอบงานศพลอยมาเคล้าอารมณ์
"ใคร!!"เกือบทุกคนในที่นี้โผล่งออกมาแทบจะพร้อมเพียงกัน
"คนที่เราให้ไปอยู่ในห้องคนใช้เก่า คนที่เรามีปัญหาด้วย นึกไม่ออกอีกเหรอพวกนาย"นายอาวุธพูดหน้าตาย
อ่าฮ่า ใช่เลย กว่าพวกนายจะรู้ว่าเป็นฝีมือฉันต้องให้งัดเอาหายๆวิธีมาเลยนะเนี่ย
"หลุดออกมาได้ไงวะ อุตส่าห์ยึดของมาแล้ว=3="นายหัวฟ้าทำหน้าง้ำไม่พอใจ =____=
เดี๋ยวแม่ก็ตบหน้าคว่ำเลยนิ=*=
สักพักเสียงเพลงต่างๆที่ประกอบในงานศพก็ดับลงพร้อมกับเสียงของฉันที่อัดไว้
"แฮลโล่ทุกคน ฉันชื่อ ‘ไดอาน่า’คนที่กุมชะตาเศรษฐกิจของพวกคุณหนูคุณชายในนี้ทั้งหลายในที่นี้ ถ้าไม่เชื่อก็ลองโทรไปหาคุณพ่อกับคุณแม่ของทุกคนดูได้เลยนะคะว่าที่ฉันพูดจริงรึป่าว J"
พอทุกคนได้ยินอย่างนั้นแล้วก็ควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาบุพการีของตนทันทีและผลตอบรับที่ได้ก็คือว่าฉันพูดจริง ทุกคนต่างก็ทำหน้าซีเรียสกันหมดยกเว้นเจ็ดหนุ่มที่ทำหน้าไม่ทุกร้อนเพราะฉันไม่ได้ทำอะไรครอบครัวนั้น
...แต่จะเจาะจงแค่พวกนั้นJ
"ฉันมีทางเลือกให้พวกคุณที่ประสบปัญหาอยู่ แค่พวกคุณทำตามคำพูดของฉันพวกคุณจะได้เป็นอิสระจากฉัน แต่ถ้าไม่ทำตามก็จงหาหนทางไม่ให้ใครรู้ว่าตัวเองเป็นยาจกก็แล้วกันนะคะ"
เสียงที่อัดไว้เงียบไป
หลายคนสงสัยว่าฉันยืนอยู่ตรงไหน ทำไมได้บินทุกบทสนทนา เห็นสีหน้าท่าทางของพวกนั้นได้ คำตอบคือ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้องควบคุมที่มีกล้องวงจรปิดเยอะๆเหมือนในหนังสยองขวัญที่มีฉันเป็นโรคจิต=_____=   เอ้ะยังไง
"ว่ายังไงคะ?"คราวนี้เป็นเสียงฉันที่พูดสดๆผ่านไมค์ที่มีอยู่ในห้องกล้องวงจรปิด
หลายๆคนทำหน้าลังเล ส่วนพวกคนไม่แคระทั้งเจ็ดตอนนี้เหลือเพียงห้าเพราะอีกสองคนหายไปไหนไม่รู้ แต่จากการคาดการณ์ คงมาหาฉันแน่ๆ แต่...จะเจอฉันเร้อJ
"หนึ่ง"
                ยังคงไร้เสียงตอบรับจากทุคน
"สอง"
เริ่มมีบางคนที่พยักหน้า
"สาม"
พยักหน้ากันหมด
"เรามาเริ่มกันเลยนะคะ ทุกคนพยักหน้ากันหมด เรามาเริ่มกันเถอะค่ะ เนื่องจากฉันเป็นคนชอบเล่นเกม สิ่งที่จะทำให้พวกคุณพ้นจากฉันได้ก็ต้องเป็นหมาร่วมเล่นเกม เกมที่ฉันจะให้เล่นมีชื่อว่า ‘เกมไล่จับ’ หลายๆคนคงคุ้นกับชื่อนี้ดี กติกามีอยู่ว่าถ้าพวกคนใครก็ตามจับกลุ่มคนที่เป็นแม่งานของงานนี้ได้แล้วก็ทำอะไรกับพวกเขาก็ได้ตามใจคุณแต่ต้องทำให้ฉันพึงพอใจก็รอดแล้วล่ะค่ะ พวกคุณจะร่วมมือกันทั้งหมดจับพวกเขาแล้วรอด หรือคุณคนใดคนนึงเกลียดใครอีกคนนึงอยากกำจัดเขาฉันก็ไม่อะไรนะคะ แค่รู้เอาไว้ว่าผู้แพ้เป็นยาจกJก"
จากนั้นฉันก็อธิบายกติกาสดๆแบบไม่ต้องพึ่งเสียงที่อัดให้พวกนั้นฟังเพราะวงดนตรีที่ฉันจ้างมาคงจะกลับไปแล้วล่ะมั้ง
"แล้วสำหรับเจ็ดหนุ่มของเราที่ตอนนี้มีสองคนที่กำลังหาตัวฉันอยู่ ถ้าพวกคุณหนีเพื่อนๆของคุณได้ภายในเวลา  ตอนนี้ก็ห้าทุ่มตรงเป้ะ งั้นก็ภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงนี้เท่านั้นนะคะ ถ้าคุณหนีได้ฉันก็มีเซอร์ไพรส์ที่จะให้คุณแต่ถ้าคุณหนีไม่ได้เพื่อนๆของพวกคุณก็จะทำเซอร์ไพรส์ให้ฉัน เพื่อให้ไม่เป็นการเสียเวลา เริ่มได้ค่ะJ"
"ขอโทษด้วยนะพวกนาย ฉันถูกบังคับให้ทำแบบนี้UU"ยัยผู้หญิงคนนึงพูดขอทาพร้อมน้ำตา
"ฉันก็ด้วย"
"ฉันด้วย"
และอีกหลายๆคน จากนั้นพวกนั้นก็พากันตะครุบห้าหนุ่มนั่นแบบไม่คิดชีวิตส่วนหน้าหนุ่มนั่นก็วิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิต หลายๆคนก็วิ่งตามแบบไม่คิดชีวิต มองจากมุมของฉันมันเหมือนรายการตลกๆเลยแหะ
ทางนั้นปล่อยไป เหลืออีกทางที่พยายามตามหาฉัน
กล้องวงจรปิดได้บอกว่าพวกเขาอยู่ที่ทางเดินที่ไหนซักแห่งในคฤหาสน์แห่งนี้(ก็นี่ไม่ใช่บ้านฉันนิฉันถึงจะได้รู้ว่าที่นั่นที่ไหน)ส่วนพวกที่มามีสองคนที่มีหัวสีเขียวกับหัวสีชมพูชมพู้ชมพู
นายหัวเขียว=นายอาวุธ
นายหัวชมพูชมพู้ชมพู=นายคนที่ฉันสบตาปิ้งๆขอความช่วยเหลือหรือง่ายๆนายที่โดนฉันต่อย
อืมมม ฉันจะเอายังไงดีกับนายสองคนนี้ดีนะ=*=
"แกทำไมทำเป็นจำเขาคนนั้นไม่ได้"นายหัวเขียวถาม
เอ้ะ!สองคนนี้พูดอะไรกัน
"ใครกัน ฉันจำไม่ได้จริงๆ"นายหัวชมพูตอบ
"คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าแกกับเขาเป็นอะไรกัน"นายหัวเขียวยังคงรุกอย่างไม่ยอมแพ้
"แล้วแกจะให้ฉันทำไง เขาเหมือนคนจำฉันไม่ได้"นายหัวชมพูพูดอย่างหงุดหงิด
"ก่อนหน้าพวกแกจะเลิกกันมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่=*="นายหัวเขียวก็พูดอย่างหงุดหงิดไม่แพ้กัน
"ไม่ใช่เรื่องของแก"นายหัวชมพูบอก
อุ๊ยแรงอ้ะ!
"หึ! แล้วแกจะได้รู้ว่าเรื่องของแกนั้นมีฉันอยู่ด้วย"จบคำของนายหัวเขียวสองคนนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลยนอกจากเดินตามทางมาเรื่อยๆ

โอ๊ะ!ดูเหมือนทางฉันก็จะมีเรื่องด้วยซะแล้วสิ แล้วเขาคนนั้นคือใครกันนะ ฉันก็อยากรู้จริงๆJ

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 240 ท่าน