Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
secret Miracle เมืองแห่งความ(ไม่)ลับจับรักยัยแม่มดฝึกหัด 1
Cytherea
อสรพิษ
4
12/10/2554 10:05:55
492
เนื้อเรื่อง
4
อสรพิษ
                ‘โป๊ก!’
                “โอ้ย! ตีหัวฉันทำไมเนี่ย เจ็บนะ T^T”ฉันเอามือกุมหัวอย่างเจ็บปวด ก็มันเจ็บจริงๆอ่ะ
                “ขอตีหัวสักทีเหอะ ยัยตัวแสบ =_= ขนาดวันแรกยังสร้างความปั่นป่วนขนาดนี้ แล้วต่อไปจะเป็นยังไงเนี่ย”เจนเทินนั่งกอดอกมองฉันอย่างเอื่อมระอา
                ตอนนี้ฉันกับเจนเทินกำลังนั่งอยู่ที่โรงอาหาร ขอบอกเอาไว้ว่า ใหญ่มากๆ เรียกได้ว่าใหญ่เว่อร์ จะมีที่ไหนที่ใหญ่ได้อีกไหมเนี่ย พอตอนเที่ยงๆจะมีนักเรียนกรูกันเข้ามาในโรงอาหารพร้อมกับเดินไปหาผู้ดูแลของแต่ละคน(ที่นั่งจิบกาแฟอย่างสบายใจเฉิบ =_=)
 ในโรงอาหารแห่งนี้มีอาหารนานาชนิด เรียกได้ว่าเอาอาหารจากทั่วทุกมุมโลกมารวมเอาไว้ที่นี้ก็ว่าได้นะ อยากกินอะไรมีทุกอย่าง ไม่เว้นกระทั้งมาม่าหรืออาหารกระป๋อง =_=
                “แล้วนายจะเดือดร้อนทำไม ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับนายซักหน่อย =3=”
                “ก็ฉันเป็นผู้ดูแลเธอยังไงล่ะ ถ้าเรื่องนี้ถูกจับได้ขึ้นมาว่าเธอเป็นคนทำ คนที่ต้องรับผิดชอบสิ่งที่เธอทำก็ไม่ใช่ใคร ฉันเอง =_=”
                “เอาเหอะน่า ยังไงความก็ไม่แตกหรอกน่า แล้วที่สำคัญสองคนนั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”
                “ต้องพาตัวส่งโรงพยาบาลเนี่ยนะ =_=”
                “แต่ก็ยังดีที่ไม่ต้องพาไปส่งสุสานเก็บศพ =3=”
                “ขอตีอีกสักทีสิ =_=”
                “ขอร้องอย่าตี มือนายหนักจะตายไป T^T”
                “แล้วนี้ คุณหนังสือตื่นหรือยัง”
                “คงตื่นแล้วแหละ ป่านี้คงจะโวยวายแน่ๆ คิดแล้วเซ็งชะมัด”ฉันนั่งเท้าคางอย่างเซ็งๆ ก็คิดดูสิ จะเปิดหนังสือก็ต้องขออนุญาต แล้วไอ้หนังสือมันก็หยิ่งเหลือเกินมายอมให้เปิดสักที รู้งี้เอาหมึกมาหลายๆขวดดีกว่า จะได้วางยามันหลายครั้ง =_= มันยิ่งตะกละอยู่ด้วย ยิ่งเข้าทาง
                “แล้วไหนมิคาเอลของเธอล่ะ ฉันซื้ออาหารมาให้มันแล้ว”จู่ๆเจนเทินก็พูดถึง ‘มิคาเอล’ แมวของฉันเอง ฉันเพิ่งตั้งชื่อให้มันตอนนั่งฟังอาจารย์ในชั่วโมงนั้นแหละ และสิ่งที่เจนเทินพูดทำให้ฉันเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ตะ....ตายแล้ว O_O!
                “ตะ.....ตายจริง O_O”
                “ใครตาย อย่าบอกนะว่ามันตายแล้ว”
                “บ้า ปากอัปมงคลจริงๆเลยนาย =_= ฉันลืมมิคาเอลไว้ที่ห้องนะสิ ป่านนี้หนังสือนั้นจะทำร้ายมันหรือเปล่าเนี่ย”
                “งั้นเดี๋ยวฉันไปด้วย”
                “นายนั่งอยู่ที่นี้แหละดีแล้ว เวลามาอีกฉันขี้เกียจหาโต๊ะใหม่นั่งนะ”
                “ตามใจเธอ แต่อย่านานนักนะ ฉันไม่ค่อยมีความอดทนซักเท่าไหร่ ถ้าเธอมาช้าเมื่อไหร่ เธอตาย! =_=+” จากนั้นเข้าก็เอานิ้วชี้ของเขาไว้ที่คอแล้วทำท่าปาดคอตัวเอง นะ....น่ากลัวจัง T^T
                “อืมๆ แล้วฉันจะรีบมา =_=;;”ถ้าไม่จำเป็นอย่าเข้าใกล้หมอนี่จะดีกว่า =[]=
 
                ฉันขาดว่าน่าจะโดนปาดคอตายในอีกไม่ช้า T^T เพราะฉันกำลังหลงทาง! แงๆๆ ตอนนี้ฉันกำลังอยู่ไหนเนี่ย ก็มันมีแต่ห้องๆเหมือนกันไปหมดเลยอ่า เดินไปเดินมาหลงชะงั้น T^Tป่านนี้เจนเทินกำลังลับมีดรออยู่แน่เลย
                ‘4-A’
                ‘4-B’
                นี่ฉันเดินมาถึงระดับที่สี่ แล้วเหรอเนี่ย! เดินมาได้ยังไงเนี่ย แล้วระดับหนึ่งของฉันมันอยู่ที่หนายยย         /( =[]=)\
                “แซ่ดๆๆๆ”
                ฉันได้ยินเสียงคนคุยกันดังมาจากระดับสี่ จริงสิ ระดับที่สี่จะเลิกหลังเพื่อนสินะ ตอนนี้เขาก็ยังไม่เลิกกันหรอก
                “บึ่ม!”
                “O_O!”ฉันได้ยินเสียงระเบิดมาจากห้องทดลอง ที่อยู่ถัดจากห้องดี เกิดอะไรขึ้นอ่ะ ด้วยความที่อยากรู้อยากเห็นฉันจึงย่องไปที่หน้าห้องทดลอง
                ‘ความอยากรู้อยากเห็นของเธอ จะชอบนำพาแต่เรื่องร้ายๆมาเสมอเลยนะ’ คำพูดของเจนเทินทำเอาฉันชะงัก ทำให้ฉันเปลี่ยนความคิดอยากจะออกไปจากที่นี่ แต่มันก็สายไปซะแล้ว เพราะอยู่ๆ ก็มีก็มีเงาดำเดินออกมาจากห้องทดลอง เมื่อฉันเงยขึ้นไปมอง
                คอกเทล!
                รู้สึกโล่งอกจัง ดีนะเนี่ยที่เป็นคอกเทล ฉันทำท่าจะเข้าไปทัก แต่ฉันก็ต้องชะงักเพราะ......
                แววตา แววตาแบบนี้มัน......ประสงค์ร้ายชัดๆ! ทำไมแววตาของเขาถึงได้เปลี่ยนไป มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น แล้วเขาก็มองมาทาง......ฉัน
                “ฆ่า ฆ่า แค้น แค้น ตระกูลเกรล อยากฆ่า แค้น แค้น~” เขาพูดในลำคอ แต่มันก็ชวนขนลุกได้อย่างน่ากลัว คอกเทลเดินมาหาฉันอย่างประสงค์ร้าย สัญชาตญาณมันบอกให้ฉันเดินถอยหลังทันที เขาเป็นอะไรไปนะ!
                “ฆ่า ตระกูลเกรลอันแสนโสมม มันไม่สมควรที่จะอยู่ในโลกแห่งเวทมนต์~”เขาพูดเรื่องอะไรนะ ฉันงงไปหมดแล้ว ตระกูลเกรลอะไรนะ
                ตอนนี้ฉันกำลังตัวสั่นด้วยความกลัว ฉันพยายามย่างเท้าถอยหลังอย่างสุดความสามารถ เพราะตอนนี้ตัวของฉันเริ่มจะแข็งทื่อ แต่ถ้าปล่อยให้ร่างกายมันขยับไม่ได้ ก็เท่ากับว่า.......
                ชีวิตของฉันก็จะหมดสิ้น!
                “ตระกูลเกรลอันแสนโสมม ไม่สมควรที่จะอยู่บนโลกแห่งเวทมนต์ ฆ่า ฆ่ามัน~”ฉันเดินถอยหลังอย่างช้าๆเพื่อที่จะไม่ให้ขาพันกัน ฉันหันไปมองพี่ๆที่อยู่ระดับสี่ เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับพบแต่ความว่างเปล่า หะ......หายไปไหนกันหมดแล้ว!
                ‘กึก!’
                “กรี๊ดดดด!” ฉันเผลอเหยียบบางสิ่งบางอย่างขึ้น ทำให้ฉันลื่นล้มลง ยะ.....แย่แล้ว!
                “หึ หึ หึ พวกตระกูลเกรล ยังไงมันก็โง่อยู่วันยังค่ำ ไหนๆก็เสียท่าแล้ว ฆ่าตอนนี้ซะเลยเป็นไง!”ว่าจบคอกเทลก็จับงูของเขาที่พาดคอของเขาอยู่ จากนั้นงูก็กลายเป็น.......เคียวยมทูต! บะ.....บ้าน่าเรื่องแบบนี้ มันจะมีอยู่จริงได้ยังไงกัน!
                “ไปลงนรกเดียวกันกับพ่อแม่แกซะเถอะ”จากนั้นเขาก็เงื้อมือที่ถือเคียวอยู่ ก่อนที่เขาจะฟัน เขายิ้มที่มุมปาก และมองฉันอย่างเหยียดๆ
                “หึ วีนัส”จากนั้นสมองของฉันก็ไม่รับรู้อะไรเสียแล้ว
 
                “วีนัส! วีนัส!”เสียงทุ้มนุ่มอันคุ้นเคยทำให้สติสัมปชัญญะของฉันกลับขึ้นมา พอฉันลืมตาขึ้นก็พบกับ.....เจนเทินเหรอ ฉันยังไม่ตายใช่ไหม!
                “จะ......เจนเทิน เจนเทิน! ฮือๆๆ ช่วยฉันด้วย มันจะฆ่าฉัน มันจะฆ่าฉัน ฮือๆๆ”เมื่อฉันเห็นเขา น้ำตากของฉันก็พรั่งพรูไหลออกมาจากเบ้าตา เมื่อกี้มันอะไรกันนะ!
                “ไม่เป็นอะไรแล้ว เธอปลอดภัยแล้ว มิคาเอลเป็นคนที่ช่วยเธอเอาไว้นะ”จากนั้นเจนเทินก็หันไปมองมิคาเอลที่นอนอย่างสบายใจอยู่ข้างๆฉัน
                “เจนเทิน เขาพูดว่าอยากฆ่าตระกูลเกรล”
                “!!”สิ่งที่ฉันพูดออกไป ทำให้เจนเทินถึงกับชะงัก ระ....หรือว่าเขารู้
                “มันหมายถึงอะไรเหรอเจนเทิน ฉันรู้นะว่านายรู้ นายบอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ ฮือๆๆ” ฉันเขย่าตัวเขาอย่างแรง น้ำตาของฉันยิ่งไหลขึ้นเรื่อยๆ
                “.....” เขาหลบตาฉันและยอมให้ฉันเขย่าตัวเขา
“ฉันเกือบจะตายนะ แต่นายกลับไปยอมบอกเรื่องนี้กับฉันสักคำ นายทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง ฮือๆๆ”
“.....”
“นายมีอะไรก็บอกฉันมาสิ! นายอย่ามาทำเป็นไม่รับรู้อะไรสิ บอกมานะ!”น้ำเสียงของฉันเริ่มสั่นเครือ
“......”
“ฮือๆๆ”ฉันปล่อยให้เจนเทินเป็นอิสระ แล้วเปลี่ยนเป็นเอามือปิดหน้าของตัวเองเอาไว้ นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!
‘หมับ’
จู่ๆ เจนเทินก็เอามือมากุมมือฉันเอาไว้ ทำเอาฉันถึงกับชะงัก เมื่อฉันเงยขึ้นไปมอง ก็พบกับนัยน์ตาสีฟ้าทะเลก็จ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน
“เธอยังรู้ตอนนี้ไม่ได้ ถึงเวลาแล้ว เธอจะรู้เอง”
เหมือนกับทุกอย่างหยุดนิ่ง เจนเทินยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉันเหมือนกำลังค้นหาอะไรสักอย่าง นัยน์ตาอย่างนั้น ทำให้ฉันไม่สามารถหันไปทางอื่นได้เลยจนในที่สุด ริมฝีปากของเราก็ประกบกัน เรียกได้ว่านี่เป็นจูบที่ยาวนานและมีความหมายมากสำหรับฉัน ฉันรับรู้ได้ถึงรสอันหอมหวานของเขา ซึ่งนั้นทำให้ฉันไม่สามารถละออกไปไหนได้ หัวใจของฉันก็เต้นถี่เร็วขึ้น และเหมือนกับว่ามันจะทะลุออกมาเมื่อไหร่ก็ได้.....
ความรู้สึกแบบนี้ทำไมต้องมาเกิดขึ้นกับผู้ชายคนนี้ด้วยนะ ไม่เข้าใจ
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกมากเลยค่า แล้วจะรอตอนต่อไปนะคะ คราวหน้าขอตัวหนังสือที่ใหญ่กว่านี้หน่อยนะคะ เหะๆ สู้ๆนะคะ  ^^
จากคุณ Claire/(ray01) อัพเดตเมื่อ 13/10/2554 20:48:24
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 236 ท่าน