Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
secret Miracle เมืองแห่งความ(ไม่)ลับจับรักยัยแม่มดฝึกหัด 1
Cytherea
วันแรกของความวุ่นวาย
3
12/10/2554 09:02:24
393
เนื้อเรื่อง
3
วันแรกของความวุ่นวาย
 
                วันนี้ฉันมาโรงเรียนวันแรก =_=
                จะเรียกว่าปฐมนิเทศก็ไม่เชิง เพราะในวันแรกเขาให้นำผู้ปกครองมาได้ ซึ่งผู้ปกครองของฉันในตอนนี้ไม่ใช่ใคร นายเจนเทินไง =_=
                วันนี้ฉันใส่ชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนวิชาร์ด (ที่เจนเทินปลุกฉันให้ลุกขึ้นมาใส่ตั้งแต่เช้าตรู =_=) ชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนนี้ก็ไม่ต่างกับคอนแซปของโรงเรียนญี่ปุ่นหรอก
                กระโปรงสั้น ถุงเท้ายาวไง =_=
                ส่วนคุณชายเจนเทินนะเหรอ เหอะๆ สูทสีดำสุดเนี้ยบ ส่วนเนกไทกลับเป็นสีแดง =_= ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรของเขาถึงใส่มาแบบนี้ แต่เมื่อมาอยู่บนตัวเขากลับดูดีอย่างเหลือเชื่อ
                “55555 วันนี้เธอเหมือนหมีแพนด้าเลยอ่ะ 5555”เจนเทินหัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับมองหน้าฉันที่กำลังทำหน้าบูดใส่เขาอยู่
                “-*-“เรื่องมันก็มีอยู่ว่า เมื่อคืนคุณหนังสือที่น่ารัก (ประชด) ดันเกิดบ้าอะไรไม่รู้ พูดไม่หยุดทั้งคืนเลย กว่าฉันจะจับมันมาปิดปากด้วยสก็อตเทปได้ก็เกือบเช้า -*-
                “ไปดูกันดีกว่า ว่าเธอได้อยู่ห้องอะไร ^^”ว่าจบหมอนั้นก็ลากฉันไปที่บอร์ดหน้าโรงเรียนทันที พอมาถึงบอร์ดที่ว่า ฉันกลับไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากยืนงง ต่างจากคนอื่นที่มุงดูกันอย่างสนใจ เพราะอะไรรู้ไหม.....
                เพราะฉันดูไม่รู้เรื่อง =_=
                มันเป็นช่องสามช่อง ช่องแรกเป็นตัวอักษรภาษาฝรั่งเศส ซึ่งที่ฉันงงก็งงตรงช่องนี้นี่แหละ น้าจะเป็นชื่อนักเรียนอ่ะน่ะ ส่วนช่องที่สองเป็นตัวเลขแล้วก็ขีดแล้วก็เป็นตัวอักษร ส่วนช่องที่สาม........ มันคืออะไรหว่า =_=?
                มันเป็นรูปเหมือน รูปสัตว์อ่ะ บางคนก็ได้เป็นรูปแมว บางคนก็เป็นรูปหมาบ้าง แมงมุมบ้าง ตะขาบบ้าง บางคนก็ได้สองรูปซึ่งส่วนใหญ่คนที่ได้สองรูปจะเป็นไม้กวาดกับสัตว์อ่ะนะ
                “ยัยบ๊อง! เธอได้อยู่ห้องบี และได้แมวกับไม้กวาดมาเป็นไอเท็ม ^^”
                “=_=?”เขาพูดเรื่องอะไรหว่า หมอนี่ก็ไม่คิดจะอธิบายให้ฉันเข้าใจเลยชักนิด =_=
                “เอ่อ.......ฉันคิดว่าเธออาจจะไม่เข้าใจนิดหน่อยนะน่ะ =_=”
                “มันไม่นิดล่ะ =_=”
                “เอ่อ......เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟังละกัน (-_-); คือว่านักเรียนแต่ละคนที่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี้ จะต้องได้รับไอเท็มอย่างละหนึ่งหรือสองแล้วแต่ฟริงโก้อ่ะน่ะ =_=”
                “=_=?”
                “ฉันคิดว่าเธอน่าจะรู้จักฟริงโก้”
                “(=_= ) ( =_=) ฉันขอโทษที่ทำให้นายคิดผิด =_=”
                “=[]=”
                “ฉันดูโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ =_=”
                “ฉันไม่อยากพูดทำร้ายจิตใจเธอ =_=;”
                “T^T”เออ ฉันผิดเองที่ไม่รู้จักฟริงโก้! =_=
 
                “เราต้องไปเอาไอเท็มมาจากฟริงโก้ก่อน........ขึ้นชั้นสองกัน”เจนเทินพูดก่อนจะเดินนำฉันไป ฟริงโก้มันคือนกหรือเปล่าอ่ะ =_=?
                “เอาละถึงทางขึ้นไปชั้นสองแล้ว ^^”
                “=_=? ไหนละบันได”
                “มันไม่ต้องใช้บันได เราจะขึ้นไปทางนี้ ( ‘’)/”
                “( ==)”ฉันมองตามนิ้วของเจนเทินที่ชี้ไป ปลายนิ้วของเขาชี้ไปทาง เอ่อ.....จะว่าไงดีอ่ะ =_= มันเหมือนกับกระดานลื่นแต่มันไม่มีแผ่นกระดานเท่านั้น =_= ฉันว่าท่านที่อ่านคงจะไม่เข้าใจ พูดง่ายๆก็คือมันมีแต่ที่จับอยู่สองข้างขนานกันไปถึงข้างบน
                “แล้วเราจะขึ้นไปยังไง =_=?”
                “เราจะใช้เสก็ตบอร์ด จากที่คั่นที่เขาให้มาจากทางเข้า”จากนั้นเจนเทินก็ชูที่คั่นที่เขาแจกให้จากทางเข้าโรงเรียน เมื่อเขาหยิบมันขึ้นมา ฉันก็หาที่คั่นจากกระเป๋ากระโปรงเช่นกัน
                “แล้วมันใช้ยังไงอ่ะ ==”
                “เพียงเขย่ามันเบาๆสามที และนำไปวางตรงทางขึ้นบันได จากนั้นก็ฟิ้ว~ ^^//”
                “=_=”ฉันว่าอีกไม่นานเขาคงจะไปโรงพยายาบาลบ้าได้แล้วละ =_=^
                “มาลองทำกัน”
                ฉันกำลังจะเดินไปลองก็ต้องชะงัก เพราะว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังจะขึ้นเช่นกัน ฉันจึงหลีกทางให้เขาขึ้นก่อน แต่ฉันกลับรู้สึกโชคดีมากที่ให้เขาขึ้นไปก่อนฉัน เพราะ ฉันเห็นว่าเมื่อชายหนุ่ทคนนั้นเอาเสก็ตบอร์ดแตะที่ทางขึ้นเพียงนิดเดียวกลับพาเขาขึ้นไปอย่างรวดเร็ว......มากๆ O_Oฉันแอบเห็นเขาวิ่งไปอ้วกด้วยอ่ะ T^T
                “มัวรออะไรอยู่เล่า =_= มาเร็ว”เจนเทินตะโกนเรียกฉัน
                มะ.....ไม่ไปได้ไหมอ่ะ TOT
 
                @ ห้อง 1-B
                “ที่นั่งเธอ......อ้อ! อยู่ตรงนั้นไง”เจนเทินพูดก็ชี้ไปทางโต๊ะตัวหนึ่งที่อยู่หลังห้องเป็นแถวสุดท้ายและติดกับหน้าต่างด้วย นี่ฉันเป็นเด็กหลังห้องเรอะ =[]= (มีอคติกับเด็กหลังห้องนิดหน่อย)
                “อื้ม ขอบใจมาก แต่ช่วยไปอยู่ไกลๆฉันหน่อยได้ไหม =_=”
                “ทำไมล่ะ =_=”
                “ฉันกลัวถูกกระชากหัวนะ =_=;;”พูดจบฉันก็เหลือบมองกลุ่มผู้หญิงที่มองฉันอย่างสายตาอาฆาตและมองเจนเทินด้วยสายตาที่ลุ่มหลงเช่นกัน =_=
                “ใครจะมากระชากหัวเธอ คิดมากแล้วยัยเบ๊อะ”ว่าจบเขาก็เอื้อมมือมาขยี้หัวฉันเบาๆ อ๊ะ! ทำไมฉันต้องใจเต้นแรงด้วยเนี่ย ไม่เข้าใจ =////= ฉันได้ยินเสียงกรี๊ดเบาๆมาจากทางกลุ่มสาวๆพวกนั้นด้วย ขนลุก =_=
                “ฉันไปนะ แล้วเจอกันตอนเที่ยง ^^”จากนั้นเขาก็เดินออกไปจากห้อง ฉันเห็นมีพวกผู้หญิงบางส่วนเดินตามไปด้วย ถ้าตาไม่ฝาดอ่ะน่ะ ฉันว่าฉันเห็นผู้ชายท่าทางตุ้งติ้งอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย =_=
                เมื่อเจนเทินเดินไปจนลับสายตา ฉันก็เดินไปนั่งที่ของตัวเอง เมื่อฉันนั่งลงก็สำรวจของที่ได้มาจากฟริงโก้ มันคือไม้กวาดและกรง......ที่มีแมวอยู่ =_=เฮ้อ ฉันได้ตัวน่ารำคาญมาอีกตัวแล้วเหรอเนี่ย
                “เหมียว~”ทันทีที่ฉันสบตากับมัน มันก็ร้องขึ้นมาทันที จะว่าไปมันก็น่ารักดีนะ ^^ แต่ว่า.....ไอ้รอยประหลาดๆที่อยู่บนตัวมัน คืออะไรหว่า =_=?
                “แมวเธอชื่ออะไรเหรอ”จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ้มดังมาจากข้างๆ เมื่อฉันหันไปมอง ก็พบผู้ชายหน้าตาหล่อกับ......งะ....งู O_O
                “อะ.....เอ่อ ยังไม่ได้ตั้งนะ =[]=”งะ....งูๆ ใครก็ได้ช่วยลูกด้วย ( T^T)
                “งูของฉันชื่อเซบาสเตียน.....เซบาสเตียนทักทายหน่อยสิ”เขาหันไปคุยกับงูที่พาดคอเขาอยู่ เซบาสเตียนเหรอ ชื่อแปลกชะมัด =_=
                “ฟู่ๆ~”
                “=[]=”ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณงู เอ้ย! บ้า =_= แงๆ มันแผ่แม่เบี้ยใส่ฉันอ่ะ ใครก็ได้เอาเซบาสเตียนออกไปที /( =[]=)/
                “ดีมากลูกพ่อ.....ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันคอกเทล” จากนั้นคอกเทลก็ยื่นมือมาหาฉัน แต่ที่เขาถืออยู่นะมะ..มันหางงู =[]=
                “เอ่อ....คือ =[]=”
                “อ้อ โทษที ลืมไปนะ”เขาปล่อยหางงูและยื่นมือมาให้ฉันใหม่ ฉันจึงจับมือกลับตามมารยาท แต่ในใจยังหวาดๆ =_=
                “ฉันวีนัส ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ^^;;”
                “ฟู่ๆ~”
                “เอ่อ =[]= ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันจ๊ะ เซบาสเตียน”
 
                “เอาล่ะ ถึงวันนี้จะเป็นวันแรก แต่ครูก็ขอให้พวกเธอตั้งใจเรียตั้งใจฟังในสิ่งที่ครูได้พูดไว้ให้ดี และในการเรียนหลักสูตรแม่มดมันอาจจะยากไปสำหรับพวกเธอ แต่ครูก็อยากให้เธอรู้ไว้ว่า.....”
                หนูจะตั้งใจเรียนนะคะ ถ้าครูเข้าสู่บทเรียนเมื่อไหร่หนูจะตั้งใจฟังคะ =_=;; ก็อาจารย์เล่นพูดอยู่อย่างนี้มาสองชั่วโมงกว่าแล้วนะ =[]= อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะพักแล้ว เมื่อไหร่จะเข้าสู่บทเรียนสักทีละ
                ฉันทำท่าจะเปิดตำราเรียนแก้เซ็ง แต่หนังสือตัวปัญหากับเป็นอุปสรรคในการเปิดมันอย่างมาก =_= ก็มันไม่ยอมให้ฉันเปิดยังไงล่ะ
                “นี่วีนัส เธอควรจะตั้งใจฟังสิ่งที่อาจารย์สอนนะ ยังไม่ถึงเวลาเรียนซักหน่อย อย่าเพิ่งเปิดสิ =_=”หนังสือมันพูดกับฉันอย่างเบื่อหน่าย
                “ให้ฉันฟังอาจารย์กล่าวสุนทรพจน์บ้าบอคอแตก อย่างนี้อ่ะน่ะ ฉันนั่งฟังมาสองชั่วโมงกว่าแล้วนะ =_=”ฉันเถียงกลับไปอย่างอารมณ์เสีย (รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ประสาทจะเริ่มเสียเข้าไปทุกที)
                “แต่นี่มันคือพื้นฐานในการดำรงชีวิตในเมืองแห่งนี้นะ”
                “=_=”ฉันขี้เกียจเถียงกับมันแล้ว
                “นี่ๆเบส นั่งฟังมาสองชั่วโมงกว่า เบื่อไหมว่ะ =_=”จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงผู้ชายคู่หนึ่งคุยกัน ฟังสองคนนี้คุยกันยังดีกว่าฟังอาจารย์พูดน่ะนะ
                “เบื่อสุดๆเลยวะ นี่เราแอบไปที่น้ำตกแองเจิลกันป่ะ”
                “เฮ้ย! เห็นว่าที่นั่นสาวๆเยอะนี่หว่า น่าสนเว้ย น่าสน แต่ว่าเราจะไปกันยังไง”
                “ก็นี่ไง ในหนังสือมันบอกคาถาถอดวิญญาณเอาไว้ด้วย เราก็ใช้คาถานี่ให้เป็นประโยชน์ดิว่ะ แล้วพอไปถึงที่นั้นเราค่อยใช่คาถาสลับร่างสิว่ะ”
                “เออๆ ความคิดดีๆ”
                ไอ้สองคนนี่มันคิดจะหนีเรียนอย่างนั้นเรอะ =[]= ฉันเกลียดนักนะไอพวกหนีเรียนเนี่ย อย่างนี่ต้องสั่งสอนซะให้เข๊ด (เมื่อก่อนเคยเป็นคณะกรรมการนักเรียน =_=) เมื่อคิดได้อย่างงั้นฉันก็คิดอุบายขึ้นมา หุๆๆๆ =.,=
                “นี่ๆนาย =_=”ฉันเรียกหนังสือที่มันกำลังหลับอยู่
                “หือ?”
                “ฉันว่านายอยากจะกินไอ้นี่แน่เลย ^^”ฉันว่าพลางชูหมึกที่ฉันแอบใส่ยานอนหลับที่มีฤทธิ์แรงๆเข้าไป หึๆๆ เพราะฉันรู้ไงว่าหนังสืออย่างแก ชอบกินหมึกมากที่สุด ยิ่งเป็นหมึกสีดำละก็ ไม่เหลือ ^^ (เจนเทินบอกมา)
                “เธอจะให้ฉันกินมันจริงๆเหรอ *O*”เป็นไปตามแผน มันตาลุกวาวขึ้นทันที หุๆ เพียงแค่สามวิเท่านั้น หลังจากนั้น หลับเป็นตาย
                “แน่นอน เอ้า! ^^”                 ว่าแล้วฉันก็เทหมึกลงไปที่ปากมัน มันกินอย่างเมามัน จนถึง.....หยดสุดท้าย หึๆๆ ^^
                หนึ่ง.....
                “ขอบใจเธอมากๆนะ ไม่ยักรู้ว่าเธอก็เป็นคนดีกับเขาเป็นด้วย”
                สอง.....
                “แต่ทีหลังเอามาอีกก็ได้นะ ฉันยินดี =.,=”
                และสาม.....
                “ห่าว~ ทำไมรู้สึกง่วงนอนจัง......ฟี้ๆๆ =_=Zzzz”
                อะฮ้า! มันหลับแล้ว วุฮู้ ^^ ที่นี้ก็เหลือแต่เปิดหนังสือ แน่นอนว่าฉันจำรหัสมันได้ดีเลยทีเดียว เพราะฉันความจำดีไง
                “มาราง ฮาเล ชารัม โมล่า!”ฉันว่าพลางเอามือวนไปมาแถวๆปกหนังสือ ไม่นานหนังสือก็ถูกเปิดออก เย้ๆๆ ^O^
                “ฟึบๆ”ฉันรีบเปิดดูสารบัญทันที ดูว่ามีคาถาอะไรที่พอจะต่อกรกับพวกหนีเรียนได้บ้าง ฉันไล่นิ้วลงมาสายตาก็ดูหัวข้อไป มีทั้งคาถาเสกหนังสือเป็นแก้วน้ำบ้าง คาถาซักผ้าบาง และอีกสารพัดคาถา
                ‘กึก’ นิ้วฉันไปหยุดอยู่ตรงคาถาที่ทำให้ไฟไหม้.......ไฟไหม้เหรอ หึๆๆ =.,= ฉันหันไปดูหน้าจากนั้นก็เปิดไปที่หน้านั้นทันที
                อืม....จากที่ดูคร่าวๆแล้ว เขาบอกว่าถ้าท่องคาถานี้แล้ว ถ้าชี้นิ้วไปที่ไหน ไฟมันก็จะไหม้ตรงที่เราชี้ อื้มๆ น่าลองชะมัด งั้นขอใช้ไอ้สองตัวนั้นเป็นหนูทดลองเลยละกัน =_=
                “โอม@#@$##%$$%^%$%$”ฉันเริ่มท่องคาถาอย่างเงียบๆและไม่ให้ใครสังเกตเห็น เมื่อท่องเสร็จแล้ว ฉันก็เอามือทำเป็นรูปปืน จากนั้นก็เล็งไปยังสองคนนั้น หึๆๆ ไม่อยากบอกเลยว่าฉันเคยชนะการแข่งยิ่งปนของโรงเรียนด้วยละ เรื่องแค่นี้สบายมาก =.,=
                ‘ชิ้ง!’ ฉันเล็งคนที่อยู่นอกสุดก่อน หึ เป็นผู้ฟังที่ดีนักใช่ไหม ถ้าหูไหม้ละจะเป็นยังไงน้า ^^ โอ๊ะ ก็ฟังอะไรไม่ได้นะสิ โหะๆๆ
                ฉันเล็งไปที่หูของมัน และพยายามอย่าให้ใครเห็นและอย่าให้มันรู้ตัว พวกมันกำลังท่องคาถาอยู่เลย เอาให้ตกใจเล่นตอนนี้ล่ะ
                “BANG!” ฉันทำเสียงปืนเบาๆเพื่อเพิ่มความสนุกขึ้น
                “พรึ่บ!”เห้ยๆๆ ไฟไหม้หูชายคนนั้นจริงๆด้วย ดูดิมันตกใจใหญ่เลย 5555 ^O^ สะใจ
                “อ๊ากกกก! ไฟไหม้หู! ใครก็ได้ช่วย อ๊ากกกก! ร้อนๆๆ”พอเขาเริ่มโวยวายทั้งห้องจึงหันไปมองเขาเป็นตาเดียว บางคนก็รู้สึกกลัว บางคนก็รู้สึกสนุก บางคนก็ไม่สนใจ
                “เห้ย! ทำไมถึงเป็นอย่างงั้นว่ะ แกท่องผิดคาถาหรือไง”ฉันได้ยินเสียงเพื่อนของเขาพูดขึ้น โอ๊ะ! ลืมยิงอีกคนหนึ่ง
                ฉันทำมือเป็นรูปปืนอีกครั้ง แล้วเล็งไปที่ชายอีกคนหนึ่ง ปากมากนักใช่ไหม ปากไหม้ไปเลยจะเป็นไง คงจะน่าเกลียดน่าดู ^^
                “BANG!”
                “พรึ่บ!”
                “อ๊ากกกก! ไออ้อไอ้อ้วยอ๋มอ้วย(ใครก็ได้ช่วยผมด้วย)”ชายคนนั้นเริ่มโวยวายอย่างไม่เป็นภาษา ทุกคนเริ่มตื่นตระหนกขึ้น
                “ใครก็ได้ ไปเอาน้ำมา!”เสียงอาจารย์ตะโกนลั่น ทำให้นักเรียนเริ่มวิ่งหาน้ำกันเจ้าละหวั่น ทำให้บรรยากาศให้ห้องนี้เริ่มจะวุ่นวายอย่างมาก       
                ส่วนฉันก็แกล้งทำเป็นนอนฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะ รอให้ใครมาปลุกนะสิ โฮะๆๆ ^^
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 253 ท่าน