Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Beauty Queen ปฏิบัติการ(รัก)ร้าย ของยัยสุดสวย
Magical. Le Shen.
Weak Point
5
12/11/2554 15:33:47
994
เนื้อเรื่อง

                  ฮู้วว~วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีจริงๆ >O<
                  ฉันตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวนิดๆมึนศีรษะหน่อยๆ แต่เพราะวันนี้ท้องฟ้าค่อนข้างแจ่มใสทำให้ฉันรู้สึกสดชื่นขึ้นทันทีหลังจากอาบน้ำ (มันเกี่ยวกันยังไง) วันนี้เป็นวันที่ฉันจะต้องไปดูแลความเรียบร้อยในงานกีฬาเชื่อมสัมพันธ์ แต่ฉันก็ยังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงทั้งๆที่มันใกล้จะสิบโมงอยู่แล้ว ถามว่าทำไมเหรอ ^^
                  ปิ๊งป่อง ถูกต้องนะคร้าบ~
                  ฉันโดดไงล่ะ!!! 
                  คิดว่าฉันจะกล้าโผล่หน้าไปงานกีฬา แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นรึยังไง!!!
                 ก๊อก ก๊อก~
                วอเทอร์เคาะประตูเบาๆก่อนที่เขาจะโผล่หน้าหล่อๆเข้ามาในห้องพร้อมกับถ้วยข้าวต้มหอมกรุ่น
                “เอาข้าวต้มมาให้ครับผม ^^”
                “อือ...วอเทอร์ไม่ไปงานกีฬาหรอกเหรอ”
                “ไปสายหน่อยคงไม่เป็นไร เจ้าหญิงสำคัญกว่านี่เนอะ ^-^”
                 วอเทอร์ยิ้มน่ารักก่อนจะโน้มตัวลงมาแตะหน้าผากฉันเบาๆ หน้าหล่อๆชวนเลือดกำเดาทะลักของเขาอยู่ห่างจากฉันไม่กี่เซนต์  วอเทอร์หล่ออ่ะ -,.-ไม่แปลกเลยที่สาวๆกว่าค่อนโรงเรียนจะคลั่งไคล้เขาถึงขนาดตั้งฉายาให้ว่า เจ้าชาย
                “อ้อ เมื่อวานเวเฟอร์กับบราวนี่โทรมา อย่าลืมโทรกลับหาทั้งสองคนด้วยล่ะ”
                วอเทอร์วางโทรศัพท์มือถือของฉันไว้บนหัวโต๊ะก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง  บรรยากาศดูเงียบเหงาจังเลยอ่ะ ฉันคิดถึงเรื่องจูบอีกแล้ว T///T
                 อ๊ากก~นี่ฉันจูบอีตาแบทเทิลจริงๆเหรอเนี่ย!ใครก็ได้บอกฉันทีว่ามันคือความฝัน T^T
                แกรก~
                หืม...ใครเปิดประตูห้องเข้ามาอีกอ่ะ วอเทอร์ลืมของเหรอ?
                “...ลืมอะไรเหรอวอ... OoO!เวเฟอร์!!! ”
                “ฮิ~ตกใจอะไรจ้ะแม่สาวขี้เมา ^-^”  เวเฟอร์เดินเข้ามาก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะข้างเตียงแล้วจ้องหน้าฉันเขม็ง
                “ง่า...เวเฟอร์น่าจะอยู่ที่งานกีฬาไม่ใช่เหรอ บราวนี่ล่ะ ^^;”
                “อีตาเทรนเนอร์จัดการงานพวกนั้นแทนฉันแล้วล่ะ ส่วนคำถามที่สองบราวนี่ลาพักผ่อน ^O^”
                “เหรอ...” ฉันจะคุยอะไรต่อดีเนี่ย T^T
                “...หุหุ~เร่าร้อนจังเลยน้า >-<”
                “อะ...อะไร”  -///-
“ก็...ฉากจูบเมื่อวานไง แฟนคลับน่ะแทบจะฆ่าตัวตายกันแล้วรู้รึเปล่า >O<”
               ...หืม เดี๋ยวก่อน หมายความว่ายังไงแฟนคลับจะฆ่าตัวตาย ไม่นะ พวกแฟนคลับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานด้วยงั้นเหรอ!!
                 กร๊าซซ~คนสวยอยากหนีไปอยู่ดาวอังคาร T^T
             “แล้วตกลงว่าไงอ่ะ มีแผนที่จะให้นายแบทเทิลมาคุกเข่าขอเธอเป็นแฟนรึยัง *-*”
             “...T^T” ลืมๆมันไปซะเถอะฉันขอร้อง
             “ว่าไงอ่ะ อย่าบอกนะว่าคิดจะแกล้งลืม เสียชื่อคาเมเลียควีนหมด!!-_-”  รักกันมากจริงๆยัยเพื่อนคนนี้
             “แล้วจะให้ทำไงอ่ะ TOT”
             “เอางี้...ทำตามแผนฉันซิ >-<”
             “แผนอะไรอ่ะ -o-”
             “แผนนี้มีชื่อว่า สืบค้นหาจุดอ่อน ‘รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง’ เราต้องสืบค้นข้อมูลของนายแบทเทิลให้ได้มากที่สุด จัดการหาจุดอ่อนของหมอนั่น แล้วก็รวบหัวรวบหางซะ!!เป็นไงเจ๋งมั้ยล่ะ //>-<//”
             เอ่อ...นี่จะวางแผนพิชิตใจหรือว่าจะประกาศสงครามกับแบทเทิลกันล่ะเนี่ย -_-^ แล้วไอ้ที่ว่ารวบหัวรวบหางน่ะหมายความว่ายังไง นี่ยัยเวเฟอร์คงไม่ได้คิดจะให้ฉันไปหลอกปล้ำนายนั่นหรอกนะ เพราะถ้าหากจะให้ฉันทำจริงๆฉันคงได้หัวใจวายตายก่อนที่จะปฏิบัติภารกิจเสร็จ สิ้นแน่ๆ
               อ๊างง~พูดแล้วเขิน >///<
               “อ่า...ว่าแต่ ฉันจะไปหาข้อมูลของนายแบทเทิลมาจากไหนอ่ะเวเฟอร์ *-*” 
               “ฮิ~เชื่อมือฉันได้เลย^O^”
                 เวเฟอร์ยิ้มกว้างก่อนจะมองฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ และด้วยเหตุนี้แฟ้มข้อมูลเกี่ยวของนายแบทเทิลจึงมาอยู่ในมือฉันเรียบร้อย  ฉันออกจะทึ่งไม่น้อยที่เวเฟอร์สามารถหาข้อมูลของแบทเทิลได้มากขนาดนี้ทั้งๆ เพิ่งจะผ่านไปได้แค่วันเดียว  
              เอาล่ะ รอช้าอยู่ใย! ลงมืออ่านประวัติเขากันเถอะ!!
            ชื่อ : บดินทร์ภัทธิ์ อัครเศรษฐี (แบทเทิล)
            เกิด : 5 มีนาคม XXXX อายุ 17
            สถานภาพ: โสด ไม่เคยปรากฏว่ามีแฟน
            สถานะทางบ้าน: กิจการโรงแรมและภัตตาคารอาหารอิตาเลี่ยน
            กีฬาที่ชอบ: บาสเกตบอล
           อาหารที่ชอบ: อาหารทะเล ฯลฯ
           ฉันอ่านข้อมูลไปเรื่อยๆไล่ไปตั้งแต่ประวัติ สัดส่วนยันไซต์กางเกงใน (ก็ในนี้มันมีอ่ะ -///-) แต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรที่เอามาเป็นจุดอ่อนของเขาได้ซักอย่างเดียว จนกระทั่งมาสะดุดเข้ากับหัวข้อหนึ่งเข้า...
            สาวในสเปก!!
           ไหนขอดูอ่านดูหน่อยซิ...
           ชอบผู้หญิงสูงเพรียว...(ง่ะ...ฉันสูง168 อาจจะไม่สูงแต่ฉันก็เพรียวนะ T^T)
           ชอบผู้หญิงขาว...( ผิวฉันขาวสดใสยิ่งกว่าผ้าที่ใช้โอ้โม้ซะอีก >O<)
           ชอบผู้หญิงสวย...(ฉันก็มั่นใจในความสวยนะ แต่ไม่ค่อยมั่นใจตอนมาเจออีตานี่นี่แหละ -^-)
           ชอบผู้หญิงหมวย...( ฉันลูกครึ่งตะวันตกนะ ตากลมโตขนาดนี้ จะไปเอาตาตี่ที่ไหนมาหมวยกัน TOT)
            ชอบผู้หญิงอึ๋ม...(แง~ช่วยด้วยคนสวยคัพเอ TOT)
            ชอบผู้หญิง...บลาๆ
             แย้กก~ อีตานี่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชายรัชทายาดหลุดมาจากราชวงศ์ไหนกัน กะอีแค่สเปกผู้หญิงนี่กะจะสรรหาให้ได้เท่าเทพีอโฟไดล์เลยรึไงฟะ  แล้วนี่ฉันมีแนวโน้มจะอยู่ในสเป็คของหมอนี่บ้างมั้ยเนี่ย!! คนสวยแซดด TOT
 
             วันอาทิตย์
             ฉันออกจากบ้านแต่เช้าไปที่ร้านหนังสือดอกป้าซึ่งอยู่แถว Frances Street ก็ต้องยอมรับว่าข้อมูลที่เวเฟอร์หามาให้มีประโยชน์นิดหน่อยอยู่เหมือนกัน เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันรู้ว่า แบทเทิลมักจะมาซื้อหนังสือที่ร้านนี้ ^^
             อะ...นั่นไงเขามาแล้ว ~
             แบทเทิลอยู่ในชุดเสื้อฮู้ดกางเกงยีนธรรมดาๆแต่ว่าเขากลับดูดีจนน่าหมั่นไส้ -*- ใบหน้าอันหล่อเหลาและดวงตาที่มีเสน่ห์ของเขาตกเป็นเป้าสายตาของสาวๆทันที่ เดินเข้ามาในร้าน ซึ่ง...รวมถึงฉันด้วย >///<
             เอ่อ...ฉันหมายถึงฉันมองหาเขาตั้งแต่แรกต่างหากล่ะ ก็วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อทำให้เขาตกหลุมรักฉันนี่นา ใช่มั้ยล่ะ -///-
             ฉันเดินมาหยุดที่ด้านหลังของแบทเทิลเล็กน้อย สูดลมหายใจลึกๆเรียกกำลังใจก่อนจะแกล้งทำเนียนไปยืนอยู่ข้างเขาเหมือนไม่ได้ ตั้งใจพร้อมกับยืนโพสท่าที่ดูแล้วเซ็กซี่ประดุจลูกกบ เมทินี กิ่งมะยมมาเอง
              อะฮ้า เขิลจัง >///<
             5 นาทีผ่านไป ~
              เอ่อ...ลูกกบเริ่มเมื่อยแล้วอ่ะ นี่ยังไม่สังเกตเห็นลูกกบอีกเหรอคะ จะเป็นตะคริวแล้วนะ T^T
              “อะแฮ่ม~”
              ฉันแกล้งกระแอมเบาๆก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบหนังสือแบบเดียวกับที่แบทเทิลกำลังอ่านขึ้นมาดูพร้อมกับเขยิบเข้าไปชิดเขาอีกนิด คราวนี้เขาจะต้องสังเกตเห็นฉันแน่ๆ...
              ซะเมื่อไหร่ T^T
              “อะแฮ่มๆ~”  ฉันเพิ่มเสียงให้ดังกว่าเดิมและเขยิบเข้าไปใกล้เขาอีกนิด แต่แบทเทิลก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะสังเกตเห็นฉันเลยซักนิด
              “อะแฮ่มๆๆๆๆ!!!”
              คราวนี้ฉันใส่เอฟเฟคกับการกระแอมอย่างเต็มที่จนลิ้นไก่แทบจะกระเด็นหลุดออกจากลำคอ แถมยังเขยิบเข้าไปแนบชิดกับแบทเทิลจนแทบจะสิงร่างเขาได้อยู่แล้วอีกต่างหาก ระยะแนบชิดขนาดนี้ นี่ถ้าเขายังไม่สังเกตฉันอีกล่ะก็ ฉันจะหันไปกระชากคอเสื้อและใช้สองมือถ่างตาเขาให้หันมามองฉันซะเลย T^T
              “อ้าวเธอ...มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่” ในที่สุดเขาก็เห็นฉัน เหอะๆได้ข่าวว่าฉันยืนตรงนี้มาห้านาทีแล้วย่ะ T^T
              “ฉันเพิ่งมาน่ะ บังเอิญจังเลยนะเจอที่นายที่นี่ ^O^”  
              “งั้นเหรอ”
              แบทเทิลตอบก่อนจะหันหน้ากลับไปอ่านหนังสือต่อ =[]= หมอนี่เมินลูกกบคะ T^T
              “จ้องฉันขนาดนี้คิดจะมาขโมยจูบฉันอีกรึไง” แบทเทิลพูดเบาๆทั้งๆที่สายตาไม่ได้ละไปจากหนังสือเลยซักนิด
              “พะ...พูดอะไรน่ะ >///<”  กร๊าซซ  จูบเจิบอะไรก๊าน ไม่มี้ ไม่มี~
              “ฮิๆ~ ^^”
              OoO!!
              โอ้ว~อเมซิ่งไทยแลนด์แดนตุ๊กๆ แบทเทิลยิ้มให้ฉันด้วยเจ้าค่าเอ้ย!!  นึกว่าหมอนี่ทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ฉันเป็นอย่างเดียวซะอีก  ทำหน้าแบบอื่นก็ได้แฮะ พรุ่งนี้พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกรึเปล่าหว่า =[]=
              “จะจ้องฉันอีกนานมั้ยเนี่ย -_-”
              “...เปล่าจ้องซะหน่อย >///<”
              “งั้นเหรอ...หึหึ ใครกันนะที่บอกว่าจะทำให้ฉันให้คุกเข่าขอเป็นแฟนให้ได้ ^^”
              “O///O”
               กรี๊ดดด~
               คนสวยกรีดร้อง ใครก็ได้บอกฉันทีว่าผู้ชายที่ยืนจ้องหน้า ทำสายตาวิบวับใส่ฉันตรงหน้านี่มันเป็นใคร ใช่แบทเทิลคนเดียวกับที่ฉันอยู่ด้วยในวันงานกีฬาเชื่อมสัมพันธ์จริงๆ เหรอ  ช่วยเอาหน้าหล่อๆของนายออกไปห่างๆหน้าฉันหน่อยได้มั้ย หัวใจจะหยุดเต้นแล้ว ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลให้คนสวยที
              เฮลพ์ มี พลีส T///T
             “...ถ้าไม่ใช่ก็แล้วไป ฉันไปล่ะ”
              “ดะ...เดี๋ยว!”
               หมับ!
               แบทเทิลชะงักเล็กน้อยไปเมื่อรู้สึกถึงแรงกระตุกเบาๆที่ชายเสื้อ ตอนนี้นายยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละ ต้องอยู่กับฉันจนกว่าฉันจะหาจุดอ่อนของนายได้เท่านั้น เพราะฉะนั้นอย่าคิดหนีซะให้ยาก โฮ่ๆๆ  ^O^
               “อะไรของเธออีกล่ะ -_-”
               “ฉัน...ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายอ่ะ T-T”
               “ไม่ค่อยสบาย? เป็นอะไรของเธออีกล่ะ ไปเมาที่ไหนมาอีกรึไง ^^” อีตานี่เห็นฉันเป็นเมรีขี้เมาไปแล้วรึไง -^-
               “จะบ้าเหรอ! ฉันเป็นโรคหัวใจต่างหาก...ตอนนี้ก็รู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวกด้วย พาฉันออกไปข้างนอกทีซิ T^T”
               “ทำไมต้องเป็นฉัน -_-;”
               “ก็นาย...โอ๊ย!”
                ฉันแกล้งเอามือกุมหน้าอกก่อนจะใส่เอฟเฟคทำสีหน้าราวกับว่าทรมานแสนสาหัสเพื่อความสมจริง ไม่เสียแรงที่ฉันเคยอยู่ชมรมการแสดงมาก่อน ได้ใช้ประโยชน์ก็งานนี้เอง ดูซิๆ อีตาแบทเทิลทำสีหน้ากังวลใหญ่เลย ^O^
                อิอิ รีบพยุงฉันออกจากร้านตามแผนเดี๋ยวนี้ >-<
                “นี่ ทำใจดีๆไว้ ฉันจะรีบพาเธอออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้แหละ”แบทเทิลวางหนังสือในมือก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ฉันและ...
                ฟึ๊บ~
                วะ...เหวอ...จู่ๆอีตาแบทเทิลก็โอบฉันไว้ในอ้อมแขนหน้าเฉยซะงั้น นายต้องพยุงฉันตามแผนไม่ใช่เหรอ มาอุ้มฉันทำม้าย ~ใกล้ชิดเกินไปแล้วค่า หัวใจวายแล้วนะค้า ปล่อยฉันลงเดี๋ยวเน้~TOT
               โอ๊ย อายๆๆ อายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ถ้าไม่ตายเพราะหัวใจหยุดเต้นซะก่อนล่ะก็ฉันก็คงจะตายเพราะอายสายตาประชาชีนี่แหละมั้ง อีตาบ้าแบทเทิลเล่นอุ้มฉันออกจากร้านแล้วเดินร่อนตามทางเดินหน้าตาเฉยอย่างกับตัวเองกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้านตัวเองยังไงอย่างงั้นเลยอ่ะ มันจะเด่นไปมั้ยคะที่รัก นี่ฉันจะมาหาจุดอ่อนของอีตาบ้านี่หรือว่ามาเป็นจุดอ่อนซะเองกันฟะเนี่ย T///T
                เขาพาฉันเข้ามาในร้านเค้กร้านหนึ่งที่ชื่อว่า Claire ซึ่งแม้ว่าการตกแต่งร้านจะดูเรียบๆแต่ก็ดูหรูหราลงตัว แถมบรรยากาศของร้านก็ดูคึกคักเพราะมีลูกค้าเต็มร้านอีกต่างหาก เพราะงั้นตอนนี้คนทั้งร้านก็เลยจ้องตรงมาที่ฉันกับแบทเทิลเป็นตาเดียวเลยไงล่ะ มีอะไรให้อายกว่านี้มั้ยคะ ตอนนี้รู้สึกหนังหน้าเริ่มหนาๆขึ้นมานิดๆแล้วค่ะ TOT
                “วะ...วางฉันลงได้แล้ว TOT”
                “อะ โทษที...ลืม ^^”
                 ยิ้มแบบนั้นคิดว่าฉันจะเชื่อรึไงอีตาบ้า!! อายจนอยากจะยกกระโปรงขึ้นมาปิดหน้าให้รู้แล้วรู้รอด!!! ฮือๆๆ TT///TT
                “นายมาอุ้มฉันทำไม -///-”
                “หืม เธอบอกว่าหายใจไม่ออกไม่ใช่เหรอ ฉันก็รีบพาเธอออกมานี่ไง ^^”  ฉันล่ะเกลียดรอยยิ้มที่แสนจะดูดี้ดูดีของอีตานี่ซะจริงๆ T^T
                “ไม่จำเป็นต้องอุ้มฉันก็ได้นี่ แค่พยุงก็ได้ -///-”
                “อุ้มมาเร็วกว่า อีกอย่างฉันก็วางเธอลงแล้วนี่ไง -_-”
                 ใช่...วางฉันลง...แล้วมาวางฉันลงในร้านเค้กที่มีคนเต็มร้านซะด้วยนะ!!ไม่วางฉันไว้ข้างป้ายรถเมย์ซะเลยล่ะ เด่นดี -^-    
                “ที่นี่ไหนอ่ะ”
                “ร้านเค้ก...”
                “...-_-” อุวะ ฉันไม่ได้ตาบอดนะยะ ก็เห็นอยู่ว่านี่คือร้านเค้ก ที่ฉันอยากรู้น่ะคือฉันอยู่ส่วนไหนของย่านนี้ต่างหากล่ะโว้ย กร๊าซ~อยู่ใกล้อีตานี่ทีไรความดันขึ้นทุกที -^-
                “เราอยู่ไม่ไกลจากร้านหนังสือหรอก เธอไม่ได้มองทางเลยรึไง”
                  ...หึหึ~ สถานการณ์แบบนั้นฉันไม่ตายคาอกนาย (?)ก็โชคดีเท่าไหร่แล้วอย่าว่าแต่มองทางเลย ฉันแทบจะลืมหายใจด้วยซ้ำ! จะให้ฉันเอากะจิตกะใจที่ไหนไปมองว่าผ่านอะไรตรงไหนมาบ้างได้ไงล่ะ!! -^-            
               ...จะว่าไป ชักจะหิวหน่อยๆแล้วซิ ที่นี่มีอะไรให้ฉันกินบ้างฟะเนี่ย T^T
                “นี่... ”
                 “อะไรอีกล่ะ -_-”
                หมอนี่กลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิมอีกแล้วอ่ะ -^-
                 “ฉันหิว -///-”
                 “หิวก็สั่งซิ”
                “นายเลี้ยงใช่มั้ย *-*”
                 “-_-^;”
                 “ฮี่ๆ ฉันถือว่านายตกลงแล้วนะ ^O^”
                 ฉันหยิบเมนูก่อนจะเลือกสั่งชอร์คโกแลตพาเฟต์สำหรับตัวเองและสั่งกาแฟดำให้แบทเทิล ถ้าฉันจำไม่ผิดล่ะก็ในข้อมูลเวเฟอร์หามาให้บอกว่าเขาชอบดื่มกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลมากๆเลยล่ะ ^^
                “...ทำไมเธอถึงว่าฉันชอบดื่มกาแฟดำ -_-”  อุ๊ยตาย กรรมเวรตาเถรตกถัง คนสวยลืมจะแก้ตัวว่าไงกันล่ะทีนี้ T^T
                “คือ...”
                “ชอร์คโกแลตพาเฟต์ กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลได้แล้วคะ ขอให้มีความสุขกับอาหารนะคะ ^^;”
                โชคดีที่คุณพนักงานในชุดกระโปรงสีหวานเข้ามามาขัดจังหวะฉันระหว่างที่กำลัง หาข้อแก้ตัวอยู่พอดี ฉันรีบเบี่ยงประเด็นหันไปคุยกับพนักงานในร้านแทนทันที
                “ขอบคุณค่ะ ไอศกรีมน่าทานมาก แล้วชุดพนักงานก็น่ารักมากเลยนะคะ >O<;” จริงๆแล้วฉันรู้สึกว่ามันบ้าบอชัดๆ ทำไมต้องให้พนักงานเสริฟแต่งตัวเหมือนเมดญี่ปุ่นด้วยอ่ะ -*-
                “อ่อ...ค่ะ -_-”
                พนักงานสาวตอบมาด้วยน้ำเสียงคล้ายๆจะกัดฟันนิด ให้เดานะ ฉันว่าเธอคงจะรู้สึกแบบเดียวกับฉันเกี่ยวกับเรื่องชุดเมดนี่แน่ๆ ฉันหันไปมองเธออย่างเห็นใจ
                 แต่ว่าทันทีตาสบตา ฉันนั่งนิ่งด้วยความตกตะลึงในขณะที่อีกฝ่ายทำหน้าราวกับเห็นโลกทั้งใบถล่มไปต่อหน้าต่อตา!
                เวเฟอร์!!!
                ทำไมยัยนี่มาเป็นสาวเสริฟที่นี่ได้ล่ะ =[]=

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ชื่อร้านเค้กเหมือนชื่อเราเลย >< 
จากคุณ Claire/(ray01) อัพเดตเมื่อ 17/10/2554 09:39:14
ความคิดเห็นที่ 2
สนุกมากเลยค่ะ อัพไวๆนะคะแล้วจะรออ่านค่า
จากคุณ Claire/(ray01) อัพเดตเมื่อ 13/10/2554 13:41:01
ความคิดเห็นที่ 3
ยิ่งอ่านยิ่งสนุกค่ะ!!! ชอบมากๆเลย
จากคุณ Nooko/(Nooko) อัพเดตเมื่อ 12/10/2554 15:56:31
ความคิดเห็นที่ 4

อัพไวๆๆๆ นร้า คร้า จะคอย

จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 12/10/2554 06:39:12
ความคิดเห็นที่ 5
มาอัพเร็วๆน้าาาาาาาาา
จากคุณ theposeidon/(theposeidon) อัพเดตเมื่อ 11/10/2554 20:20:39
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 196 ท่าน