Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Witch of the Bavarian
ManGOpencil
การเยี่ยมเยือน
8
11/10/2554 16:18:44
357
เนื้อเรื่อง
"นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมพวกนายไม่เข้าไปทักเจ๊ล่ะ" บีฟทำหน้าเหลอหลาทำเอาคู่หูถอนหายใจอย่างสุดเซ็ง ก่อนจะเพยิดหน้าให้กาทีอธิบายแล้วเดินออกไปซื้อของใช้จำเป็นกับลีอาที่ร้านเสื้อผ้าแถวๆคฤหาสน์เป็นเหตุให้กาทีต้องลากเจ้าแมวงี่เง่ามานั่งที่โซฟารับแขกก่อนจะอธิบายอย่างละเอียดยิบ  ส่วนเจ้าของบ้านก็ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนข้างบนห้องเรียบร้อย

ณ ร้านขายเสื้อผ้าสตรี

"นี่เชสเอาตัวนี้ไหม เหมาะกับเธอดีนะ" ลีอาหยิบชุดกระโปรงลายลูกไม้สีชมพูที่ยาวถึงเข่าชูให้เชสเซอร์ดู

"ฉันรู้ว่าเธอชอบมันนะ เอาไปเถอะ" เด็กสาวตอบก่อนที่จะนำตะกร้าที่เต็มไปด้วยชุดชั้นในของเธอและลีอา(ที่ขนาดต่างกันลิบลับจนเธอใจหาย)ไปวางที่เคาท์เตอร์คิดเงิน  ลีอาดีใจมากที่เชสเซอร์รู้ใจเธอโดยไม่สังเกตว่าคนที่มีน้ำใจกับเธอก็แอบมองชุดนั้นด้วยความเสียดายเหมือนกัน และเพราะเธอรู้ใจเชสเซอร์ดีก็เลยลากเด็กสาวไปหาชุดสวยๆให้เธอใส่ โดยชุดแรกที่เธอหยิบเป็นเดรสสั้นสีดำเว้าที่หัวไหล่และเป็นแขนสามส่วน พร้อมกับหยิบถุงน่องที่เข้ากับชุดพอดิบพอดีให้เชสเซอร์

"หือ?" เชสเซอร์ได้แต่ทำหน้างงเมื่อลีอายื่นชุดมาให้

"ไปลองใส่สิ" ลีอาบอกและไม่รอให้เด็กสาวเถียงรีบผลักเข้าไปในห้องลองเสื้อทันที

"ลองใส่ไปก่อนนะ" ลีอาบอกแล้วเดินไปเลือกเสื้อผ้าให้ตุ๊กตาของเธอต่อ และสายตาของเธอก็ไปสะดุดุอยู่ที่กำไลชิ้นหนึ่ง  กำไลสีแดงที่มีรูสี่เหลี่ยมเรียงกันตลอดชิ้น มันส่องแสงระยิบระยับราวกับอยากให้เธอสัมผัส เธอหยิบมันขึ้นมา..ไม่สิ...เพียงแค่เธอแตะเท่านั้น เธอได้ยินเสียงบางอย่าง...จากกำไลนี้  หญิงสาวครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะยิ้มกริ่มเหมือนกับได้ของถูกใจ หญิงสาวเดินไปจ่ายเงินแล้วใส่มันทันที เพราะเธอรู้ว่ามันไม่ใช่กำไลธรรมดาแน่ๆ

"เอ่อ...ลีอา" เชสเซอร์(ที่เธอผลักเข้าไปในห้องลองเสื้อ)เดินออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆแต่มันก็มากพอที่จะทำให้คนทั้งร้านหันมามองเด็กสาวเป็นตาเดียว เดรสสั้นสีดำที่แนบกับผิวขาวเนียนละเอียด ยิ่งชุดเป็นสีดำก็ยิ่งขับผิวขาวๆของเธอให้ขาวยิ่งขึ้นไปอีก ถุงน่องดำลายตาข่ายปกปิดขาเรียวยาวอย่างน่าเสียดาย ลีอามองผลงานของเธออย่างภาคภูมิใจก่อนจะเดินเข้ามาพร้อมกับชุดอีกหลายๆชุดที่พร้อมที่จะจ่ายทุกเมื่ออย่างไม่เสียดายเงิน

"แหม ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ยว่าเธอก็สวยกับเขาเหมือนกัน"  ลีอาชมจากใจริง

"แหะๆ ขอบใจ  แต่ทำไมมันสั้นจังเลยล่ะเนี่ย ทำอย่างนี้ก็วิ่งไม่ได้น่ะสิ ทำอะไรไม่สะดวกเลยแฮะ" เด็กสาวเบ้ปากกับข้อเสียของมัน

"เอาเถอะน่า แค่ชุดนี้ชุดเดียวเท่านั้นแหละชุดที่เหลือก็ทะมัดทะแมงสุดๆแล้วเนี่ย ไปเปลี่ยนชุดไปจะได้กลับซะที" ลีอาผลักตุ๊กตาของเธอเข้าไปในห้องลองเสื้ออีกครั้ง แล้วเดินไปจ่ายเงินโดยที่ไม่รู้ว่าทุกคนในร้านมองเธอด้วยความชื่นชมที่เธอตาถึงกับทุกชุดที่พวกเขามองข้าม




  ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องก่อนจะล้มลงบนเตียงแสนนุ่ม มือบางๆที่ไม่มือจะเป็นมือบุรุษดึงริบบิ้นรัดผมออก  ผมที่ถูกมัดไว้เป็นเวลานานสยายราบกับเตียงแต่ยังคงหลงเหลือรอยมัดอยู่  และคิ้วเรียวๆต้องขมวดเมื่ออ่านข้อความบนริบบิ้นครั้งที่หมื่นกว่าอย่างอารมณ์เสีย

"บอกก็ไม่บอกเล่นตัวอยู่ได้  ครั้งนี้กลับไปจะไปเอาคำตอบให้ได้เลยคอยดู" พูดเสร็จชายหนุ่มก็หลับตาลงและเข้าสู่นิทรา



 "อ๋อ! อย่างนี้นี่เอง  แม่เชสเซอร์ตัวดีของเราเป็นถึงพระราชธิดาเลยเหรอเนี่ย แคสเตอร่านี่ก็โคตรร้ายเลยนะ  น่ารักแต่บ้าพลังกับร้ายแต่สวยฉันควรเลือกใครดีล่ะเนี่ย" แมวหนุ่ม(ในคราบพ่อมด)นั่งเปรียบเทียบหน้าตาย  กาทีได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาที่เจ้าแมวตัวนี้คิดได้แต่เรื่องผู้หญิง

"เฮ้อ~ นายนี่นะ ว่าแต่ที่นายพูดเนี่ยใครกับใครเหรอ" กาทีถามพร้อมกับรินชาแล้วยกขึ้นดื่ม

"ร้ายแต่สวยก็คือแคสเตอร่าไง ส่วนน่ารักแต่บ้าพลังก็คือลีอาไงล่ะ" บีฟตอบด้วยความซื่อบื้อ แต่อีกคนก็หลุดหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยินคำจำกัดความของญาติตน ทำให้ชาทะลักออกจากปากอย่างน่าเกลียด

"ฮ่าๆ นายบอก..ฮึฮึ..ว่าลีอา...บ้าพลังงั้นเหรอ กร๊ากกกก~" ชายหนุ่มทวนคำอีกรอบและกลั้นหัวเราะไว้อย่างที่สุดเวลาเดียวกันกับที่คนถูกนินทาหยุดอยู่หน้าประตูห้องนั่งเล่นพอดี

"จริงสิ ฉันเห็นลีอาขู่เข็ญนายสารพัดเลยนะ แถมตีทีนึงก็แรงด้วย ขึ้นชื่อว่าบ้าพลังน่ะถูกแล้วล่ะ" บีฟพูดเสริมพร้อมกับรินชาให้ตัวเองพอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็พบว่าผู้ฟังตัวดี(แกล้ง)อ่านหนังสืออยู่

"เฮ้ นายไม่ฟังที่ฮันพูดเลยรึไงกาที" บีฟถามอย่างไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง

"ฉันไปก่อนนะ พอดีมีนัดกับทรูว่าจะติวหนังสือให้" ว่าแล้วผู้ฟังตัวดีก็รีบเดินออกไปทางประตูอีกทางอย่างรู้หน้าที่  เวลานี้เองที่แมวหนุ่มรู้สึกขนลุกขึ้นมา

"ทำไมมันหนาวๆอย่างนี้นะ" บีฟหนุ่มพูดพลางลูบแขนตัวเอง

"บ้าพลังเหรอ" ไม่ทันขาดคำคนส่งความรู้สึกหนาวๆก็ย่างสามขุมเข้ามาทันที

"ฉันไปก่อนนะ" เชสเซอร์บอกพลางตบไหล่คู่หูอย่างให้กำลังใจแล้วส่งสายตาประมาณว่า 'ขอให้รอดนะ' แล้วเดินไปอีกคน จากนั้นไม่นานเด็กสาวก็ได้ยินเสียงตุ้บตั้บและเสียงกร่นด่าของลีอาทำให้เด็กสาวกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่แล้วเดินขึ้นไปอย่างอารมณ์ดี



แอด~  ปึง!
  เด็กสาวล้มร่างบาง(แต่บึกบึน)ลงบนเตียงนุ่มแล้วหลุบตาลงพลางคิดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่พูดออกมา จากนั้นก็ลุกขึ้นจากเตียงเดินไปที่ระเบียง เธอบิดขี้เกียจพลางหาวโดยไม่ปิดปากซึ่งเป็นภาพที่ไม่น่าดูต่อผู้พบเห็น และถ้าทำท่านี้ในโรงเรียนอาจจะโดนหักคะแนนมารยาทเอาง่ายๆ

"แล้วทำไมวิสเทอร์ถึงเอาป้าไปนะ ก็ตัวประกันไง แล้วเพื่ออะไรล่ะ เพื่อล่อฉันมาฆ่าน่ะสิ โอ๊ย! นี่ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ยยืนพูดกับตัวเองอยู่ได้" มือเล็กเกาหัวตัวเองแรงๆ ก่อนจะเอาหลังพิงประตูระเบียงโดยลืมไปว่าประตูระเบียงยังเปิดไม่สุดจึงไม่ได้ชิดกับผนังเป็นเหตุให้ร่างบางหงายหลังไปชนประตูระเบียงที่ยังเปิดไม่สุดของอีกห้องอย่างจัง

"โอ๊ย! ไอ้ประตูบ้า ทำไมวันนี้มันน่าเบื่ออย่างนี้นะ" เด็กสาวบ่นพึมพำทั้งๆที่ตัวยังนอนราบกับพื้นอยู่  แล้วแสงที่สะท้อนมาจากแหวนของใครคนหนึ่งที่อยู่ในห้องแยงตาเธอ ตาสีทองเริ่มมองเข้าไปในห้องอีกห้องโดยไม่สังเกตคนที่นอนอยู่บนเตียง

"ทรอยกับกาทีไม่อยู่ห้องเหรอ  เข้าไปดูหน่อยคงไม่ว่ากันนะ" ปากเรียวคลี่ยิ้มอย่างนึกสนุกก่อนจะเดินดุ่มๆเข้าไปในห้อง


"โห ของสวยๆแพงๆทั้งนั้นเลยนี่นา" เด็กสาวเดินดูของไปเรื่อยๆจนสายตาไปสะดุดกับของสิ่งหนึ่ง


"หือ? นี่มันอะไรเนี่ย" เด็กสาวหยิบกรอบรูปขึ้นมาดูอย่างพิจารณา

"มีกรอบรูปแต่ไม่มีรูปเนี่ยนะ บ้ารึเปล่าเนี่ย" มือเล็กๆวางมันลงไปที่เดิมอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะเอนหลงล้มตัวลงไปที่เตียงที่อยู่ด้านหลังจนลืมสังเกตว่ามีใครอีกคนนอนอยู่บนเตียงด้วย

"หืม ทำไมเตียงนี่มันนุ่มกว่าเตียงฉันล่ะไม่ยุติธรรมเลย ชิ" เด็กสาวทุบเตียงเบาๆหนึ่งทีแต่มันก็มากพอที่จะทำให้อีกร่างหนึ่งขยับ

"อืม"

"เอ๋?" สมอง(อันน้อยนิด)กำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว

"เสียงใครน่ะ ฉันอยู่นี่คนเดียว ฉันไม่ได้ขยับแล้วใครขยับล่ะ" ปากเรียวพึมพำก่อนจะจับหัวตัวเองว่าไข้ขึ้นรึเปล่า มือเล็กสางผมเบาๆแต่ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกว่าผมตัวเองยาวไป

"เอ๊ะ! ผมฉันยาวขนาดนี้เลยเหรอ ไม่นะ ผมฉันไม่ใช่สีน้ำตาลนี่ แล้วนี่ผม..." ตาสีทองมองตั้งแต่ปลายผมไปจนถึงโคนผมแล้วค่อยๆลดระดับสายตาลงมาแล้วเธอก็เข้าใจในทันที

"หวา ทรอยมาอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" เด็กสาวพูดเบาๆก่อนจะค่อยๆลุกออกไปจากเตียงแต่มือเจ้ากรรมดันลื่นผมเจ้าของห้อง ร่างบางจึงล้มกระแทกเตียงอย่างแรง และนอนอยู่ใกล้กลว่าเมื่อกี้ แต่ที่แย่สุดๆคือตอนนี้เธอทำเจ้าของห้องตื่นซะแล้ว
  ใบหน้างัวเงียจากการถูกรบกวนเวลาพักผ่อนต้องใจเมื่ออยู่ๆก็พบเด็กสาวนอนอยู่ข้างๆเขา  ไม่มีใครที่ไม่ตกใจหรอก แต่คำถามคือเธอมาทำอะไรในห้องของเขา

"เธอเข้ามาทำอะไรเนี่ย"

"เอ่อ..คือ...." เด็กสาวกำลังคิดหาข้อแก้ตัวไม่ตก  นั่นสิ แล้วเธอเข้ามาห้องนี้ทำไมเนี่ย?!!

"ว่าไง"

"ก็ฉันอยากเข้ามาดูนี่นาไม่คิดว่านนายจะอยู่.."เมื่อหาข้ออ้างได้ก็ตอบด้วยใบหน้าสำนึกเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

"ห้องนี้สวยเนอะ"

"อืม" ทรอยตอบห้วนๆเพราะยังโกรธเรื่องเมื่อครู่นิดหน่อย ทำให้เด็กสาวไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่

"นี่.ถามอะไรอย่างสิ กรอบรูปนั่นน่ะทำไมมันไม่มีรูปอยู่ข้างในล่ะ" คำถามนี้ทำให้ทรอยผงะเล็กน้อยก่อนจะตอบเสียงเศร้า

"นั่นสินะ ฉันก็อยากให้มันมีรูปอยู่ในนั้นเหมือนกัน"

"นายก็ถ่ายรูปกับพ่อนายสิ แล้วพ่อนายอยู่ไหนล่ะ" ทันทีที่พูดจบประโยคเด็กสาวรีบยกมือขึ้นปิดปากเมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ควรพูดออกไป เพราะมันทำให้เขายิ่งเศร้าเข้าไปใหญ่

"เฮ้อ   เอางี้เราไปหาพ่อนายกัน" ประโยคนี้ทให้ชายหุ่มหันมามองด้วยแววตาประหลาดใจ เขาไม่คิว่าเกสที่ชอบทำเสียงดัง ไม่ค่อมีความเป็นผู้หญในตัวแบบนี้จะแคร์คนอื่นด้วย แต่ก็ตอบออกไปว่า

"ไม่หรอก ยังไงก็ต้องไปอยู่แล้วนี่"
------------------------------------------

ตอนหน้าก็เริ่มไปเที่ยวแล้ว  เย๊ เย~    ติดตามดีดีนะค้า


*******
"ดีสิ พวกนายมีแต่ฉันไม่มีนี่" เด็กสาวงอนแก้มป่อง

"เธอก็ไปจับในป่าไง เชสเซอร์" ทรอยเสอความเห็นบ้าง

"จะบ้าเหรอไง  ไปจับไม้กวาดในป่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายนะยะ!"
--------

เอาละสิต้องไปจับไม้กวาดะแล้วว *0* 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 251 ท่าน