Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Beauty Queen ปฏิบัติการ(รัก)ร้าย ของยัยสุดสวย
Magical. Le Shen.
Drunk and Kiss
4
12/11/2554 15:34:42
748
เนื้อเรื่อง

                 ฉันหันไปมองผู้ที่ปรากฏตัวขึ้นด้วยความตกใจ ทำไมสองคนนี้ถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะเนี่ย!?
                “ริคเตอร์!!แบทเทิล!!”
                “หืม~ท่าทางพวกนายจะรู้จักพวกฉันดีนี่นา แบบนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย ส่งตัวผู้หญิงคนนั้นมาให้พวกฉันซะดีๆ ถ้าชักช้ารอรีอาจจะโดนดีนะเออ~>O<” เอ่อ กำลังซีเรียสอยู่ไม่ใช่เหรอ ริคเตอร์นายทำฉันเสียมู้ดนะ -*-
                “แต่ว่า...”
                “เฮ้อ~เคยได้ยินเหมือนกันอะนะ ว่าสัตว์ตัวโตมักจะมันสมองน้อย ไม่ยักรู้แฮะว่ามันจะเป็นเรื่องจริง นี่พวกนายอยากจะมีปัญหากับพวกฉันมากรึไง? -_-*”
                “มะ...ไม่อยากครับ =[]=”
                “หึหึ... ดีมาก ว่าง่ายๆจะได้ไม่ตายไว! ฮิ~ไม่ต้องตัวสั่นไปหรอกน่า ฉันไม่ทำอะไรพวกนายหรอก แต่ถ้าเป็นอีกคนล่ะก็ไม่แน่ ...เพราะงั้นถ้าไม่อยากอายุสั้นล่ะก็อย่ายุ่งกับเธออีกจะดีกว่า ^^”
                “ครับ!!!”
                 ฟิ้ว~
                 พวกนั้นวิ่งหนีด้วยความเร็วชนิดที่นักวิ่งทีมชาติเห็นยังต้องอาย นายริคเตอร์หันมายิ้มและโบกมือให้ฉันนิดๆก่อนที่เขาจะเดินจากไปเงียบๆเหมือนตอนขามา
                  อ้าว เขามีบทแค่นี้เองเหรอ =[]=
                  แล้วนี่ใจคอนายจะทิ้งให้ฉันอยู่กันสองต่อสองกับอีตาท่อนไม้เดินได้นี่จริงๆเรอะ กลับมาอยู่เป็นเพื่อนกันก่อนเซ่ริคเตอร์ TOT
                “เธอบาดเจ็บรึเปล่า -_-”
                 O-O!
                 เหอ? เมื้อกี้ฉันได้ยินผิดไปรึเปล่า ฉันไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย น้ำเสียงเมื่อกี้มัน...มันเหมือนว่าเขาเป็นห่วงเลยฉันอ๊ะ >///< เอ่อ แล้วฉันจะเขินให้มันได้อะไรขึ้นมาล่ะเนี่ย บ้าชะมัด!! T///T
                “เปล่าอ่ะ ฉันสบายดีไร้รอยขีดข่วน ขอบใจที่มาช่วย”
                “ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก จริงๆแล้ว...”
                “...?”
                “ฉันแค่ตามไอ้ริคเตอร์มาเท่านั้นเอง -_-^”
                “ห๊ะ?”
                 วะ...ว่าไงนะ! ไม่อยากจะเชื่อเลยไอ้หมอนี่ เอาเวลา 0.05 วินาที ที่ฉันเขินเมื่อกี้กลับมานะอีตาท่อนซุงไร้น้ำใจ!!!
                “เธอไม่มีที่ไหนที่อยากจะไปแล้วรึไง -_-”
                “ถามทำไม -*-”
                “เปล่านี่ ก็แค่อยากถาม...-_-^^”
                  กร๊าซ~อยากแปลงร่างเป็นกอซซิล่าแล้วพ่นไฟเผาหมอนี่ให้เกรียมจริงๆ กวนประสาทฉันเกินไปแล้วนะ!
                 “นี่...--*”
                 “อะไร -_-^;”
                “ฉันถามอะไรอย่างได้มั้ย?”
                “เชิญ-_-^^” ดูมัน...-_
                “ปกตินายเป็นแบบนี้กับทุกคนหรือไง -*-”
                “แบบไหน -_-”
                “ก็ทำหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ พูดจากวนประสาทแล้วก็...” ชอบทำให้คนอื่นใจเต้นเวลาสบตา -///-
                “แล้วก็?”
                “แค่นั้นแหละ”
                “...พูดความจริงก็ว่ากวนประสาท...พอไม่พูดก็หาว่าเย็นชา เธอจะเอายังไงกับฉันกันแน่เนี่ย -_-^^;”
                “...-_-” ตกลงนี่ฉันผิดเหรอ?        
 ระหว่างฉันกำลังก่นด่านายแบทเทิล(ในใจ) แฟนคลับคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าตื่นเต้นตกใจประหนึ่งไฟไหม้บ้านอาแปะของเขา =[]=
                “อยู่นี่เอง สโนวครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!!”
 “เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ O-O”
                “เอ่อ คือว่า...อ๋อย~ สโนวระยะโคลสอัพ ไม่ไหวแล้ว ครอก ~”
                “เฮ้! นี่นายอย่าเพิ่งเป็นลมซิ! ตื่นขึ้นมาบอกฉันก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น!!”
                ฉันกระชากคอเสื้อของหมอนั่นเขย่าไปมา จากนั้นก็ใช้มือตบหน้าเขาเบาๆ(แต่ดังเพี้ยะ) สองสามฉาดแต่เขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะฟื้นขึ้นมาเลยซักนิด บ้าจริงเกิดอะไรขึ้นกันนะ -O-
                ~Just gonna stand there and watch me burn, but that's alright because I like the way it hurts~

 

              เสียงริงโทนที่คุ้นเคยทำให้ฉันรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูรายชื่อคนโทรเข้าทันที อ๊ะ ใช่เวเฟอร์อย่างที่คิดจริงๆด้วย

             “ว่าไง เวเฟอร์ เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

             “เจ้างั่งที่ฉันสั่งให้ไปตามหาเธอ ไม่ได้บอกอะไรเธอเลยรึไง  -_-”   บอกอะไรล่ะ หมอนั่นสลบไปแล้ว -_-^^;

              “บราวนี่เป็นลม ตอนนี้นายริคเตอร์อุ้มไปที่ห้องพยาบาลแล้ว เจอกันที่นั่นแล้วกันนะ”

              “อืม”

                บราวนี่เป็นลม!!ไม่น่าเชื่อว่าอึดทนทายาดอย่างบราวนี่จะเป็นลมกะเขาด้วย -*-จะว่าไปเมื่อเช้าบราวนี่ก็ดูเพลียๆจริงๆนั่นแหละ เอ่อ แล้วนี่ฉันจะไปหาบราวนี่ยังไงอ่ะ ห้องพยาบาลของเซนต์กาเบรียลอยู่ตรงไหนยังไม่รู้เลย ทางเดียวที่ฉันจะไปที่นั่นได้คงมีแค่ต้องขอความช่วยเหลือจากใครซักคนที่รู้ทางซินะ!ฉันสอดส่ายสายตาหาผู้ช่วยเหลือ และ ปิ๊ง ~

              “แบทเทิล...”

              “มีอะไร -_-” น้ำเสียงละม้ายคล้ายรู้ทันว่าจะถูกใช้งาน -^-

              “พาฉันไปห้องพยาบาลหน่อยซิ”

              “ทำไมต้องเป็นฉัน”

                “เพราะนายเป็นคนเดียวที่ฉันพึ่งได้ตอนนี้ T^T”

                “-_-”

               แบทเทิลถอนหายใจยาวก่อนจะเดินนำหน้าฉันออกไปเงียบๆโดยไม่พูดอะไรเลย ระหว่างทางไปห้องพยาบาลนักเรียนหญิงที่เดินผ่านไปมาต่างก็หันมามองเขาด้วยสายตาหวานเยิ้ม สีหน้าแต่ละคนนี่แสดงออกชัดว่าหลงใหลได้ปลื้มเขาอย่างรุนแรงชนิดที่ว่าถ้าฉุดเขาได้พวกหล่อนคงทำแล้ว -^- สายตาของยัยผู้หญิงพวกนี้ทำให้ฉันหงุดหงิด อีตานี่มีอะไรดีนักหนากัน จ้องกันอยู่ด้ายย -_-

                 อุ๊บ!!

                จู่ๆแบทเทิลก็หยุดกะทันหันเล่นเอาฉันที่กำลังเดินเหม่อชนเข้ากับแผ่นหลังของเขาเต็มๆ

              “นี่ ถ้าจะหยุดก็บอกกันก่อนไม่ได้รึไง!”

              “…-_-”

              “อะไรของนาย -*-”

             “ฉันหยุดเพราะถึงห้องพยาบาลแล้ว อีกอย่างเธอเป็นฝ่ายเดินเข้ามาชนฉันเองนะ”

             “อะไรกัน ก็ฉัน...”

             “อ้าว นึกว่าใคร ที่ไหนประธานผู้คมกฎแห่งเซนต์เอลเบิร์ตนี่เอง ไม่เจอกันนานเลย //>O<//”

             อาจารย์พยาบาลสาวคนหนึ่งโผล่เข้ามาแทรกกลางระหว่างบทสนทนาของกับแบทเทิล เอ่อ ยัยนี่เป็นอาจารย์จริงรึเปล่าเนี่ยใส่ชุดฟิตเปรี๊ยะขนาดนั้นเดี๋ยวนมก็ได้ทะลักออกมากระแทกหน้าอีตาแบทเทิลหรอก
             อีกอย่างอาจารย์ที่ไหนเขากอดคอแถมยังยืนเบียดจนแทบจะสิงร่างนักเรียนแบบนั้นบ้างล่ะ!
             อ๊าก! ฉันหงุดหงิดมากกว่าตอนที่หมอนี่ถูกสาวๆจ้องมองซะอีกนะ!เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย !!! 
            เฮ้อ ไปหาอะไรดื่มดับอารมณ์หน่อยดีกว่า  อ๊ะ!ตรงนั้นมีตู้เย็นด้วยแฮะ >-<

            ฉันเดินตรงไปเปิดตู้เย็นก่อนจะกวาดสายตาเพื่อมองหาเครื่องดื่ม อู้ว มีน้ำผลไม้ด้วยแฮะ ถึงขวดจะดูแปลกๆก็เถอะแต่สีดูน่าอร่อยดีแฮะ >O<

            อึก อึก อึก~

            กร๊าซซซ~

            ง่า...แปลกแฮะ รสชาติแสบคอเป็นบ้าเลย ยี่ห้ออะไรฟะเนี่ย วันหลังจะได้ไม่ซื้อ -_-^;

          “เพื่อนผมเป็นลมถูกพามาที่นี่นะครับอาจารย์”

          “อ๋อ นักเรียนหญิงใช่มั้ย เขามีริคเตอร์คอยดูแลอยู่ตรงนู้นแน่ะ ตอนนี้ครูว่างจะให้ครูดูแลแบทเทิลเป็นพิเศษมั้ยจ้ะ //^O^//”

             เหอะ! ยัยอาจารย์นี่จะยั่วยวนอีตาแบทเทิลไปถึงไหนเนี่ย! อีตาแบทเทิลก็เหมือนกันทำไมต้องไปหัวร่อต่อกระซิกกับยัยนั่นด้วย ขวางหูขวางตาจริงๆ ฉันทนฟังไม่ไหวแล้วนะ!!!

           “จะไปไหนของเธอ -_-;”

           “จะไปหาบราวนี่ เชิญนายสนทนาภาษารักกับยัยอาจารย์พยาบาลปอดบวมนั่นไปคนเดียวเถอะบาย”

           “อะไรของเธอ -_-^^”

            ฉันเดินเข้าด้านในห้องพยาบาลโดยไม่สนใจเสียงท้วงของแบทเทิลเลยซักนิด
            จิ๊~หมอนั่นกล้าดียังไงให้ควีนแห่งเซนต์คาเมเลียอย่างฉันฟังอะไรไร้สาระแบบนั้น! ที่น่าโมโหที่สุดก็คือเวลาคุยกับยัยอาจารย์พยาบาลปอดบวมนั่นไม่เห็นเขาจะทำหน้าตาเย็นชาเหมือนตอนที่คุยกับฉันเลยซักนิด! อีตาบ้า!!

            งืม...ว่าแต่ทำไมจู่ๆประตูถึงมีสองบานหว่า... //-*-

             พลั่ก!!  

            ฉันเดินเตะขอบประตูอย่างแรง ก่อนที่ร่างทั้งร่างของฉันจะถลาไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว หน้ากระแทกชัวร์งานนี้ T^T

            โครม!!!

            อื๋อ~ ไม่เจ็บอ่ะ พื้นห้องพยาบาลของเซนต์กาเบรียลนิ่มเนอะ  แถมมีกลิ่นหอมจางๆอีกต่างหาก ยิ่งกว่านั้นยังมีมือมาโอบรัดที่เอวฉันอีกเพื่อช่วยประคองอีกด้วย -///-

            เย้ย นี่ไม่ใช่นี่หว่า นี่ฉันล้มทับแบทเทิลเรอะ =[]= 

           “ลุกซิ เธอจะนอนทับฉันอีกนานมั้ยเนี่ย บ้าจริง -_-^”

           “...!” ทำไมฉันถึงล้มทับเขาได้ล่ะเนี่ย T///T

           “เธอจะไม่ลุกจริงๆรึไงเนี่ย-_-;;”

           “อ่า...อืม >///<”

            ฉันค่อยๆลุกขึ้นจากตัวเขาอย่างเงอะงะเพราะไม่รู้จะทำสีหน้าท่าทางยังไงดี นอกจากวอเทอร์และคุณพ่อฉันก็ไม่เคยเข้าใกล้ใครในระยะแนบชิดเท่านี้มาก่อนเลยนะ TOT

            “แบทเทิลเป็นอะไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนมั้ย -[]-”             
             ยัยอาจารย์พยาบาลปอดบวมถลาเข้ามาดูอาการแบทเทิลอย่างรวดเร็ว เอ่อ นี่เธอไม่คิดจะห่วงฉันบ้างเลยรึไงเนี่ย -_-^;

             “เดินยังไงของเธอ ถ้าฉันรับไม่ทันขึ้นมาจะว่ายังไง -_-^” ฮะ อีตานี่มาตะคอกใส่ฉันทำไมกันเนี่ย -^-

             “ฉัน...”

             “หัดระวังมากกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง ดูแลตัวเองดีๆแค่นี้ทำไม่ได้เรอะ -_-^;”

             “...”

             “บ้าชะมัด -_-^;”

             ฮึ่ม ชักจะมากเกินไปแล้วนะ!!! อาการหัวหมุนติ้วๆแถมแสบคอทำให้ภาวะอารมณ์ฉันย่ำแย่  ยิ่งพ่วงอารมณ์โมโหที่ฉันมีให้นายแบทเทิลเข้าไปแล้วด้วยก็ยิ่งทำให้ฉันเดือดหนักเข้าไปใหญ่!

             ฉันโคตรจะหงุดหงิดเลยตอนนี้!!!          
            “หุบปากเสียๆของนายเดี๋ยวนี้นะ กล้าดียังไงมาว่าฉันแบบเน้!”

              “-_-^;”

             “นายมันแย่ที่สุด! ฉันคือสโนว ฉันสวย!ฉันเก่ง!ใครๆก็ชื่นชมฉันทั้งนั้น แล้วนาย...ทำไมนาย...อึก ~”

            “เพี้ยนไปแล้วรึไง -_-^;”

           “บอกให้หุบปากไง!! >O<”

           “นี่เธอเมารึไง -_-^;”

           “ เมาบ้าอะไรล่ะ ฉันไม่ได้เมาซักกาติ๊ด~”

             ฉันยืดตัวก่อนที่จะเดิน(เซ)ไปหานายแบทเทิล
             บ้าจริง!ทำไมพื้นห้องพยาบาลเอียงอย่างนี้นะ!แถมจู่ๆนายแบทเทิลก็มีเพิ่มขึ้นอีกตั้งสามคนแน่ะ!!

              เวียนหัวอ่ะ เดินไม่ไหวแล้ว T^T

             “นาย...มานี่เด๊ะ -///-”

              “ห๊ะ?”

                แบทเทิลมองฉันที่กระดิกนิ้วเรียกอย่างงงๆ แต่ก็ยอมเดินมาหาฉันแต่โดยดี ร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้าฉันก่อนที่ฉันจะเดินไปใกล้ๆและโผเข้าอ้อมกอดของเขาทันที!!!

               ฮ้า~อุ่นจางง >///<

 

               แบทเทิลแทบจะตะลึงอ้าปากค้างกับการกระทำอันเหนือความคาดหมายของสโนว มันน่าแปลกไม่น้อย...ไม่ซิ แปลกมากๆ เลยต่างหากล่ะ ที่จู่ๆเธอก็โผเข้าหาอ้อมกอดของเขาแบบนี้ เขาชะงักไปนิดเมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอร์จางๆลอยออกมาจากตัวเธอ

             อย่าบอกนะว่ายัยนี่เมา!!!

               “เธอเมาจริงๆเหรอเนี่ย บ้าจริง ไปเอาเหล้ามาจากไหนกัน!”

               สายตาคมมองร่างบางที่เกาะติดอยู่กับอ้อมอกของเขาแน่นไม่ยอมปล่อยอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันไปเห็นสีหน้าจืดๆของอาจารย์พยาบาลที่ส่งสายตามองไปยังขวดไวน์เปล่าบนตู้เย็นอย่างเสียดาย

               !!!

              ยัยนี่เมาไวน์!!!  ไวน์เนี่ยนะ =[]=

               “อื้อ~” ร่างบางยกมือขึ้นโอบรอบคอเขา ในขณะที่ใบหน้าของเธอนั้นแนบอยู่กับอ้อมอกอุ่น จริงอยู่ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากอดเธอ แต่ว่าครั้งที่แล้วที่เขากอดเธอนั่นก็เป็นเพราะต้องการช่วยต่างหาก (เจงป่าว~) ที่สำคัญคือตอนนั้นเจ้าหล่อนไม่ได้เมาไม่ได้สติแถมยังกอดตอบเขาแบบนี้!!! -///-

               “เฮ้! อย่าเพิ่งหลับนะ ตื่นขึ้นมาก่อน สโนว!!!”

                แบทเทิลพยายามแกะมือที่เหนียวแน่นอย่างกับตุ๊กแกออกจากรอบคอของเขาพร้อมทั้งส่งเสียงปลุกเธอไปพลางๆ แต่ว่าการกระทำของเขากลับทำให้สโนวอารมณ์เสียอยู่ไม่น้อย

                 หนวกหูจริงๆ

                สโนวขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ เธอบ่นพึมพำตามประสาคนเมาก่อนจะเบียดเข้าไปชิดร่างนุ่มของเธอกับอ้อมอกของแบทเทิลมากกว่าเดิมจนแทบจะสิงร่างเขาได้อยู่แล้ว =[]=

               “ต้องให้ฉันบอกนายกี่ทีกันว่าให้หุบปาก รู้มั้ยนายควรจะทำดีกับฉันมากกว่านี้...อีกหน่อยนายจะต้องมาคุกเข่าขอร้องฉันเป็นแฟนแน่ๆ งึม~”

               “ว่าไงนะ? -_-^;”

                คนตัวสูงขมวดคิ้วกับคำพูดงึมงำที่แทบฟังไม่ได้ศัพท์ของสาวสวยตรงหน้า ร่างบางส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างขัดใจเมื่อคิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ฟังคำพูดของเธอแม้แต่น้อย เธอดันตัวออกจากอ้อมอกแข็งแกร่งเพื่อยืนเผชิญหน้ากับเขา จากนั้นเธอก็กระชากคอเสื้อเขาอย่างแรงก่อนที่จะ...

                จุ๊บ!!!

                จูบแบทเทิลอย่างร้อนแรง!!!

                “ฉันบอกว่านายจะต้องมาคุกเข่าขอฉันเป็นแฟน!! ชัดเจนรึยัง!!!”

                “=[]=!!!”

                 “สโนว!!!”

                บราวนี่และเวเฟอร์ที่(แอบ) ฟังเหตุการณ์อยู่นานร้องออกมาอย่างตกใจกับการกระทำอันบ้าบิ่นของเพื่อนสนิท ฉากจูบของเพื่อนสนิทกับหนุ่มหล่อดวงตาทรงเสน่ห์ทำให้พวกเธอชอร์คยิ่งกว่าได้เห็นนักร้องเกาหลีชื่อดัง ลีจีจุง มายืนโป๊อยู่ตรงหน้าซะอีก ขณะนั้นสาวสวยต้นเรื่องที่แอบขโมยจูบคนอื่นหน้าตาเฉยนั้นสลบไสลไม่ได้สติไปแล้ว  ส่วนหนุ่มหล่อผู้ (คล้ายๆจะ)ถูกสารภาพรักนั้นได้แต่ยืนหน้าเหวอราวกับเห็นผี

             เมื่อกี้มันอะไรกันวะ!!!

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สโนวเมาไวน์!!! 555+
จากคุณ Nooko/(Nooko) อัพเดตเมื่อ 12/10/2554 15:49:48
ความคิดเห็นที่ 2
สนุก มาก ค่ะ สู้ๆๆ
จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 12/10/2554 06:36:10
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 124 ท่าน