Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
แผนร้ายเผลอใจรัก
กีรติ
chapter1/15%
1
10/10/2554 01:50:26
378
เนื้อเรื่อง


                                                Chapter 1 

ไม่มีความรักของใครที่จะมีแต่ความสุขหรือมีแต่
ความทุกข์ เพราะความสุขและความทุกข์มาพร้อมกับ
ความรักเสมอ แต่ไม่ว่าความรักนั้นจะเป็นเช่นไร เราก็
ยังยินดีที่จะเจอกับมัน และโหยหามันอยู่เสมอ.. 

ตึ่ง!

เสียงเหมือนอะไรสักอย่างหล่นกระทบกับพื้นห้องของมารดาที่ติดกับห้องนอนตัวเองทำให้หญิงสาววางหนังสือที่อ่านค้างอยู่ แล้วเดินออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น


“แม่ทำอะไรค่ะ รื้อข้าวของกระจุยกระจายหมด แล้วแม่จะไหน”หญิงสาวถามด้วยความสงสัยที่เห็นมารดารื้อข้าวของเก็บใส่กระเป๋าเดินทางใบย่อม 

“พิงกี้ฟังแม่นะลูกแม่จะไปอยู่ที่อื่นซักพัก ลูกก็ดูแลตัวเองให้ดีดี แม่เล่าอะไรให้ลูกฟังมากไม่ได้เพราะมันจะเป็นอันตรายกับตัวลูกเอง ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ แม่จะพาไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัย”มารดาละล่ำละลักบอกลูกสาว 

“เดี๋ยวค่ะแม่นี้มันอะไรหนูงงไปหมดแล้ว แล้วแม่จะไปอยู่ไหน แล้วทำไมหนูจะอยู่บ้านนี้ไม่ได้แม่ต้องบอกหนู ไม่งั้นหนูจะไม่รู้อะไรเลย” 

“แม่บอกไม่ได้จริงๆลูก การไม่รู้คือความปลอดภัยสำหรับลูก สัญญาได้ไหมสัญญากับแม่ว่าหลังจากเราออกจากบ้านไปพร้อมกันวันนี้ลูกจะไม่กลับมาบ้านหลังนี้ จนกว่าแม่จะกลับมา สัญญานะลูก”คนเป็นแม่ร้องไห้พร้อมกอดลูกสาวคนเดียวของตัวเองแน่นด้วยไม่แน่ใจว่าจากวันนี้จะมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่ 

 “หนูจะไม่ไปไหน จนกว่าจะได้รู้ความจริงทั้งหมด แม่ของหนูไม่ใช่คนหนีปัญหาหนูรู้ แม่เล่าให้หนูฟังหนูจะได้ระวังตัวเอง ถ้าหนูไม่รู้ หนูจะปลอดภัยได้ยังไงกันค่ะ”คนเป็นลูกสาวพยายามพูดให้มารดาคล้อยตาม
 
“พิงกี้พวกมันตามหาเราเจอ มันจะฆ่าแม่ เหมือนที่ฆ่าพ่อของลูก ถ้าลูกรู้มันจะฆ่าลูกด้วย แม่บอกได้เท่านี้จริงๆ แม่จะทำทุกอย่างให้หนูปลอดภัย”

“ฆ่าอะไรกันค่ะไหนแม่บอกพ่อประสบอุบัติเหตุ แล้วนี้อะไรหนูสับสนไปหมดแล้ว”หญิงสาวยกมือขึ้นจับศีรษะของตนเองพร้อมส่ายไปมาด้วยความสับสน


“หนูจะรู้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ หนูไปอยู่กับคุณฟ้านะลูกเค้าจะดูแลหนูอย่างดี เมื่อหนูเจอคุณฟ้าเค้าจะบอกหนูทุกอย่าง พิงกี้ไปเก็บของให้เร็วที่สุดนะลูก เอาไปแต่ของ ที่จำเป็นจริงๆแม่ขอร้องทำเพื่อแม่สักครั้งนะ”หญิงสาวจำใจลุกเข้าห้องนอนไปเก็บของใช้ที่จำเป็น เมื่อเห็นมารดาร้องไห้ออกมาแบบนี้ก็ทำอะไรไม่ถูกทั้งที่ใจอยากจะถามให้รู้เรื่องแต่ก็กลัวคนเป็นแม่จะร้องไห้หนักกว่าเก่า

“เสร็จหรือยังพิงกี้รถมารับแล้วลูก”คนเป็นมารดาถามลูกสาวอยู่หน้าประตู

“เสร็จแล้วค่ะ”พิงกี้ตะโกนตอบมารดาพร้อมหยิบหนังสือที่อ่านค้างไว้ติดตัวไปด้วย หญิงสาวใช้เวลาเก็บของไม่นาน ก็เดินลงมาที่หน้าบ้านเพื่อขึ้นรถตามที่มารดาบอก

“แล้วแม่ไปไหนคะ ทำไมไม่ไปรถคันเดียวกับหนู หนูไม่ไปไหนทั้งนั้นถ้าแม่ไม่ไปด้วย”พิงกี้ถามเมื่อมารดาทำท่าจะเดินไปขึ้นรถอีกคัน

“พิงกี้เราคุยกันแล้ว เมื่อเจอคุณฟ้าหนูจะรู้เอง เราไม่มีเวลาแล้วรีบไป แม่บอกให้ไป”คนเป็นมารดาพูดเสียงเข้ม

“แม่คะ หนูรักแม่”หญิงสาวโผเข้ากอดคนเป็นมารดา สะอื้นออกมาอย่างไม่อายใคร


“หนูจะรอแม่กลับมานะค่ะ แม่จะต้องปลอดภัย หนูรักแม่”

“แม่ก็รักหนูพิงกี้ นางฟ้าของแม่ เราต้องไปแล้ว เชื่อฟังคุณฟ้านะ อย่าดื้อกับเค้าแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น เชื่อแม่นะลูก”คนเป็นมารดาก้าวเข้าไปนั่งในรถ แต่บุตรสาวยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนจนรถคันที่มารดานั่งหายไปจนลับตา จึงก้าวขึ้นรถ ปล่อยน้ำตาไปตามทางที่รถคันหรูแล่นผ่าน
 
 
ชั้นบนสุดของคอนโดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ร่างสูงตระหง่านของ อาราชิ เรียวหรือระฟ้า อดิศวร หรือที่ใครๆต่างเรียกว่าคุณฟ้า ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นวัย33ปี ผู้เป็นเจ้าของธุรกิจอัญมณี และโรงแรมที่เป็นกำลังสำคัญของตระกูลและธุรกิจผ้าไหมไทยที่กระจัดจายไปทั่วมุมโลก
 
เรียวหรือระฟ้า มีมารดาเป็นคนญี่ปุ่น แต่บิดาเป็นคนไทย บิดาของชายหนุ่มนั้นอดีตเคยเป็นผู้บัญชาการกองทัพ ทำให้ทุกวันนี้จึงมีเส้นสายและมีผู้คนให้ความเคารพเกรงใจ อีกทั้งตระกูลอดิศวร ก็เป็นตระกูลเก่าแก่คุณย่าของชายหนุ่มเป็นถึงหม่อมเจ้า จึงทำให้ตระกูลนี้เป็นผู้มีอิทธิพลอันดับต้นๆของเมืองไทย ส่วนชั่นเชิงและการแข่งขันทางธุรกิจของชายหนุ่ม ก็นับว่าไม่ธรรมดา จากที่มีสาขาอยู่แค่ในประเทศไทย ภายในไม่กี่ป๊ก็สามารถนำธุรกิจไปตีตลาดเมืองนอกหลายประเทศได้สำเร็จ ด้วยบุคลิกภายนอกที่เคร่งขรึม แต่คนที่สนิทด้วยจะรู้ว่าชายหนุ่มเป็นคนอารมณืดีแตกต่างจากภายนอกลิบลับ รูปร่างสมชายชาตรีด้วยส่วนสูงกว่า185เซนติเมตร ดวงตาสีนิลแลดูลึกลับ ใบหน้าหล่อเหลา เป็นส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างไทยกับญี่ปุ่นแต่ผิวชายหนุ่มกับเป็นสีแทนตามบิดาไม่ได้ขาวเหมือนมารดาแต่ก็แลดูสุขภาพดีตามประสาคนออกกำลังกายประจำ จึงเป็นเรื่องปกติที่ชายหนุ่มจะมีหญิงสาวมีติดพันธ์มากมาย ทำให้ใครๆก็ต่างให้ฉายาว่าคลาสโนว่าหน้าหยก ที่ไม่มีใครสามารถปราบให้อยู่หมัดสักที


“เอกสารที่ให้หาได้แล้วครับคุณฟ้า”เลขาหนุ่มที่ทำหน้าที่บอดี้การ์ดยื่นเอกสารวางไว้บนโตะทำงานที่แบ่งเป็นสัดส่วนของคอนโดหรู โค้งตัวเป็นเชิงขอ อนุญาติออกจากห้องเมื่อทำหน้าที่เสร็จ 

“เดี๋ยว นายพาผู้หญิงคนนั้นไปไว้ที่บ้านให้ไปอยู่เรือนเล็ก หลังสระบัว จะได้ไม่มีใครไปวุ่นวาย”เลขาหนุ่มพยักหน้ารับรู้ แล้วเดินออกจากห้อง ทั้งห้องจึงมีแต่ความเงียบ ชายหนุ่มหยิบเอกสารเกี่ยวกับหญิงสาวที่เค้าต้องดูแลที่ให้บอดี้การ์ดไปหามาขึ้นมาดู

“ พิงกี้ หรือพักตร์ประภา  นิรัติศัย อายุ24ปี จบอักษรศาสตร์ เกียรตินิยมอันดับ2 ชอบอ่านหนังสือ ทำอาหาร ถักนิตติ้ง อะไรนี้แม่คุณอะไรจะดูเรียบร้อยขนาดนั้น สงสัยหน้าตาจะใส่แว่นตาโตๆ หน้าตาจืดๆ..”ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจินตนาการหน้าตาของหญิงสาว รูปของหญิงสาวก็หล่นลงมาจากเอกสารในมือ ชายหนุ่มหยิบรูปขึ้นมาพิจารณาสิ่งที่คิดกับสิ่งเห็นมันต่างกัน หญิงสาวในรูป ไม่ได้สวยจนต้องมองตามจนลับตา แต่กลับน่ารัก น่าหยิกใครเห็นก็คงอยากเข้าไปกอดไปฟัด ปากนิดจมูกหน่อย ผิวขาวอมชมพู รูปร่างไม่ผอมและไม่อ้วนจนเกินไป ออกจะมีเนื้อหนังมากกว่า ผมประบ่าสีน้ำตาลอ่อน ริมฝีปากสีชมพูน่าจูบ  ทั้งหมดที่เป็นหญิงสาวทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงที่ต้องมีคนไว้ค่อยปกป้อง ชายหนุ่มเก็บภาพนั้นไว้ในลิ้นชัก และเก็บเอกสารเข้าซองอย่างเดิม เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ชายหนุ่มดูเบอร์ที่ขึ้นอยู่หน้าจอเมื่อเห็นว่าเป็นบิดาจึกดรับ

“มีไรครับพ่อ โทรทางไกลมาหาผมแบบนี้ คืดถึงผมละสิ” 

“ฉันไม่คิดถึงแกหรอก ที่โทรมาจะถามว่าเรื่องที่ฉันให้แกทำนะเรียบร้อยดีไหม”บิดาของชายหนุ่มหรือ อดีตนายพลวิชยา อติศวรถามบุตรชายด้วยความกังวล

“โธ่พ่อ มือระดับผมแล้วต้องเรียบร้อยอยู่แล้ว แล้วพ่อกับแม่จะกลับเมื่อไรให้ผมยู่จัดการคนเดียวหรือไง”

“แกเก่งไม่ใช่หรอ ทำงานให้สำเร็จละกัน ฉันจะรอฟังข่าวดีจากแกนะไอ้เสือ แม่แกมาแล้วพ่อต้องไปแล้วอีก1เดือนจะกลับตั้งใจทำงาน อย่ามัวแต่เทียว”

“ผมรู้แล้วครับพ่อ แค่นี้นะพ่อผมงานยุ่ง”ชายหนุ่มรีบตัดบทเพราะถ้าลองบิดาได้บนก็คงบนยาว แล้วตอนนี้ก็ไม่ยากจะฟัง  ชายหนุ่มเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาดื่ม พรางคิดว่าจะทำอย่างไรดีกับคนที่ต้องค่อยคุ้มครองตลอดการทำงาน 


 
 

 





ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 235 ท่าน