Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Strawberry Love……..รักหมดใจนายแก้มแดง
แก้มแดง
6.เรื่องของอดีต
6
10/10/2554 00:10:18
478
เนื้อเรื่อง
“ในที่สุดฉันก็ได้ขี่เจ้ามอเตอร์ไซค์คู่ใจมาเรียนสักที”
“เจ้าจอม”
ใครเรียก
“เอ้า เฟิร์นขี่มอเตอร์ไซค์มาเรียนเองหรอปกติพ่อมาส่งไม่ใช่หรือไง”
ฉันถามเฟิร์นเพราะว่าวันนี้เฟิร์นขี่มอเตอร์ไซค์มาเก็บที่โรงรถเหมือนกัน^O^
 “อื่อ วันนี้พ่อไม่ว่างนะก็เลยขี่มาเองแล้วเจ้าจอมล่ะปกติพ่อก็เป็นคนมาส่งไม่ใช่หรอ”
“อ๋อ  พอดีพึ่งเอาไปซ่อมมานะบังโครนหน้ามันแตกเพิ่งเอาไปเปลี่ยนมาใหม่”TT¬TT
“ไม่คิดเลยนะว่าจะมีเพื่อนขี่เหมือนกัน  ว่าง ๆ พาฉันไปเที่ยวบ้างสิตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี้ฉันยังไม่เคยได้ออกไปเที่ยวไหนเลย นอกจากบ้านกับโรงเรียน”
“จริงด้วยสิเฟิร์นย้ายมาจากเชียงใหม่นี่หนา เย็นนี้เป็นไง”
“พูดจริงปะ”
“จริงดิไปไหมล่ะ  ฉันจะเป็นไกด์นำเที่ยวให้เอง”
“OK  ชวนยัยครีมกับโบไปด้วยดีไหม”
“ก็ดีถ้าสองคนนั้นอยากไปกับเรา”
 
.....พักกลางวันที่โรงอาหาร…..
“ว่าไงยัยครีม  โบ ตกลงพวกเธอจะไปกับเราหรือเปล่า”
ฉันถามเพื่อนร่วมแก๊งขณะที่เราทานข้าวกลางวันกันอยู่  ความจริงแล้วฉันก็ชวนทั้งสองคนตั้งแต่ตอนเช้าที่เจอหน้าแล้ว แต่ทั้งสองคนบอกจะให้คำตอบตอนพักเที่ยงฉันจึงต้องถามคำถามเดิมอีกครั้ง=J=^
“โบโทรไปขอคนที่บ้านแล้วว่าวันนี้จะกลับช้า โบไปได้ไม่มีปัญหา”
“ฉันก็โอเค ไม่มีปัญหาเหมือนกันอยู่แล้ว”
“เย้....เย็นนี้พวกเราจะได้ไปเที่ยวด้วยกันเป็นครั้งแรก”
ฉันตะโกนออกมาเบา ๆ สีหน้าของทุกคนบ่งบอกว่าตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวด้วยกันเป็นครั้งแรกO,^
“คุยเรื่องอะไรกันอยู่หรอสาวๆ ขอนั่งคุยด้วยคนสิ”
เสียงที่ดังมาจากด้านหลังไม่ต้องหันไปดูก็รู้ได้  ว่าเป็นเสียงของท๊อปน้ำเสียงเจ้าชู้ออดอ้อนแบบนี้เป็นเอกลักษณ์ของเขาเลยและเขาก็นั่งลงข้าง ๆเฟิร์น
“ใครอนุญาตให้นายนั่ง”
เฟิร์นถามท๊อปด้วยท่าทางไม่พอใจ  ก็คงไม่แปลกที่เฟิร์นจะไม่พอใจก็ดูนายท๊อปสิที่นั่งตั้งเยอะ  แต่หมอนี้กลับนั่งเบียดซะแนบชิดอย่างนั้น  คือว่าโต๊ะในโรงอาหารของโรงเรียนจะใช้ม้ายาวให้นักเรียนนั่ง ท๊อปเลยนั่งเบียดกับยัยเฟิร์นแบบนั้นได้[I^I]
“ไม่มีใครอนุญาต  แต่ผมอยากจะนั่งคร๊าบบบบ”
“ถ้าอยากจะนั่งก็ขยับออกไปห่างๆฉัน  ถ้าไม่ทำนายเจอดีแน่”
“อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะเจออะไร”
“อยากรู้ใช่ไหม”
สิ่งที่ไม่คาดคิด
ซ่า
O...O~¸~
ตลึง  ทุกคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ โต๊ะเราหันมาและอ้าปากค้ากลับสิ่งที่เกิดขึ้น  ยัยเฟิร์นคว้าแก้วน้ำสตรอเบอร์รี่ปั่นของฉันที่เพิ่งซื้อมาแล้วยังไม่ได้กินเลยสักหยด ฉาดเข้าที่หน้าของท๊อปเต็ม ๆ เลย
สตรอว์เบอร์รี่ปั่นที่รักไปซะแล้ว
“ไงล่ะของดีที่นายอยากดู  ได้ดูแล้วเป็นไง  ซะใจไหม”
เฟิร์นถามด้วยหน้าตายิ้มแย้มและอารมณ์ดี  ยิ้มแบบน่ารักสุด ๆ ด้วยกลับกันกับหน้าตาของท๊อปที่บึงตึง  และโกรธจัด ส่วนเสื้อผ้าของเขาเต็มไปด้วยน้ำเสื้อนักเรียนจากสีขาวก็กลายเป็นสีแดงเต็มไปหมด
“ฉันเอาคืนแน่”
ท๊อปตอบเพียงสั้น ๆ และเดินดึงแขนต้าออกไปเดี่ยวจึงเดินตามออกไปด้วยเช่นกัน 
ต้าไปแล้ววันนี้ฉันเพิ่งเห็นหน้าเขาทุกวันฉันจะเห็นเขาตั้งแต่เช้า  ตอนเข้าแถวเคารพธงชาติlll^ ความจริงแล้วไม่ได้ตั้งใจมองแต่เหมือนมีอะไรบ้างอย่างทำให้ฉันต้องหันไปและก็พบว่าเขามองฉันอยู่ก่อนแล้วทำให้เราสบตากันทุกเช้า¬¸¬^
แต่วันนี้และครั้งนี้ฉันไม่เห็นว่าเขาจะมองฉันเลย  บางครั้งเขาก็ทำให้ฉันคิดว่าเขาชอบฉัน  แต่บางครั้งก็เย็นชา  หรือฉันคิดไปเองกันนะ
“แกทำอะไรของแกว่ะยัยเฟิร์น”
เสียงครีมที่ดังขึ้นทำให้ฉันได้สติกลับมาสนใจกลุ่มคนตรงหน้าอีกครั้ง
“ก็ทำอย่างที่แกเห็นไง สะใจดีผู้ชายนิสัยแบบนี้ก็ต้องเจออย่างนี้แหละ”
เฟิร์นตอบเพียงเท่านั้นและก็นั่งยิ้มแบบมีความสุข¬¸¬^
“อ้าวไอ้วินแล้วทำไมแกยังไม่ไป”
ฉันหันไปถามไอ้วินที่นั่งอยู่ข้างครีม  แถมมองครีมด้วยสายตาที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน 
“ก็ฉันอยากอยู่คุยกับแกไง รถได้แล้วหรอ”
“อื่อได้แล้ว”
วินไม่พูดอะไร  แต่หันไปมองหรั่งที่นั่งอยู่ข้างๆโบแทน 
ตอนนี้โต๊ะเราเข้าอยู่ในหมวดความเงียบ
“โบเปลี่ยนเบอร์ไหมหรอ หรั่งโทรไปไม่ติด  หรั่งอยากพูดกับโบให้รู้เรื่อง” 
“อื่อ  โบเปลี่ยนเบอร์ใหม่แล้ว  อิ่มหรือยังไปกันเถอะ”
โบพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับยืนขึ้น   แต่หรั่งจับข้อมือโบไว้
“หรั่งปล่อยมือโบนะ”~¸~
“หรั่งแค่อยากพูดให้รู้เรื่องอยากอธิบายให้โบเข้าใจ”
“โบเข้าใจทุกอยากแล้ว  ขอให้มันจบสักทีเถอะ”
โบพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สะบัดข้อมือออกจากหรั่งและเดินออกไป
“โบ หรั่งยังรักโบเหมือนเดิมนะ และจะรักตลอดไปด้วย”
หรั่งตะโกนบอกโบทำให้ทุกคนในโรงอาหารหันมามองเป็นตาเดียวกัน m¬m แต่โบไม่ได้หันกลับมามองหรั่งเลย แต่กับวิ่งออกจากโรงอาหาร พวกเราจึงตามโบออกไป
 
“โบถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็บอกพวกเราได้นะ”
ฉันบอกกับโบด้วยความห่วงใยเพราะตอนนี้หน้าใส ๆ ของโบเต็มไปด้วยคาบน้ำตาหมดแล้ว  หลังจากที่วิ่งมาหยุดที่โต๊ะม้าหินอ่อน  โชคดีที่ไม่มีใครอยู่แถวนี้
“เจ้าจอมโบเจ็บ  เจ็บมาก ฮื่อ.....เขาบอกว่ารักโบแต่สิ่งที่เขาทำ  เขาทำได้อย่างไร”kk^
“แล้วมันเรื่องอะไรล่ะโบ  บอกพวกเราได้ไหม”
“ฮื่อ  ฮื่อ  เราเคยคบกันตอนอยู่ ม.2  เขามาจีบโบ  ตอนนั้นก็เหมือนตอนนี้  พวกเขาเป็นกลุ่มที่มีสาว ๆ ให้ความสนใจ  เขาเป็นตัวแทนรุ่น และตอนนั้นก็เหมือนตอนนี้  โบก็เป็นแบบนี้  ไม่มีเพื่อน  โดนแกล้งเป็นประจำ ตอนนั้นเราเรียนอยู่ห้องเดียวกันเขาก็คอยปกป้องโบมาตลอด  เรารักกันมาก  JJJ^
หรั่งเป็นคนจิตใจอ่อนโยน  ขี้สงสาร และชอบใจอ่อนอยู่เสมอ   ความรักของเราหวานมากจนเพื่อนทุกคนต้องอิจฉา
 แต่มันเริ่มขมตอนอยู่ ม.3 เทอม 2  มีรุ่นพี่มาชอบเขา  ตอนนี้พี่คนนั้นเขาก็อยู่ม.6  ชื่อ เนย ทั้ง ๆที่พี่เขาก็รู้ว่าหรั่งคบอยู่กับโบ  แต่ว่าทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เขาเย็นชากับโบ
 เพื่อนในห้องบอกว่าหรั่งคบกับโบเพียงแค่สงสารโบเท่านั้นที่โดนเพื่อนแกล้งประจำ  เขาไม่ได้คิดจะชอบโบสักนิด  ที่ทำไปเป็นเพราะเขารำคาญที่ต้องทนเห็นผู้หญิงเฉิ่มโดนรังแกแล้วช่วยเหลือตัวเองไม่ได้  จึงตัดสินใจบอกว่าจะคบกับโบ  ใช้ตำแหน่งที่เขามีในฐานะที่เป็นตัวแทนรุ่นปกป้องโบไว้เท่านั้น ไม่ได้รัก ได้ชอบโบเลย แต่ตอนนี้หรั่งมีคนรักที่แท้จริงแล้ว เขาจึงไม่คิดที่จะสนใจโบอีก”
“แล้วโบก็เชื่อหรอ”hhh~
“ตอนแรกโบก็ไม่เชื่อ  เพราะคนที่บอกโบเรื่องนี้คือแจ๊ส  ซึ่งแจ๊สก็ไม่เคยชอบโบ  และเป็นคนที่แกล้งโบมาตลอด  แต่ความเปลี่ยนแปลงในตัวหรั่ง  และการกระทำทุกอย่างมันฟ้องด้วยตัวของมันเอง
ในห้องเรียนจากเดิมที่เคยนั่งคู่กัน แต่ระยะหลัง เขาก็ย้ายให้ต้ามานั่งคู่กับโบแทน  พักเที่ยงเราต้องทานข้าวพร้อมกัน  แต่เขากับไปทานกับพี่เนย หลังเลิกเรียน  บ้างครั้งหรั่งจะไปส่งโบที่บ้าน  หรือไม่ก็ไปเที่ยวกัน
โบยอมโดนคนที่บ้านต่อว่าโบทนได้เพื่อให้ได้อยู่กับเขา  ทุกคืนเขาจะต้องโทรหาโบบอกหลับฝันดีนะ  แต่เมื่อผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทุกอย่างก็หายไป
เราไม่ได้บอกเลิกกัน  โบรู้ตัวดีกับการกระทำที่เกิดขึ้น  โบต้องทนเจ็บปวด  เวลาโดนแจ๊สและเพื่อน ๆ ในห้องแกล้ง เขาก็จะออกจากห้องทันทีไม่สนใจว่าโบจะโดนอะไรบ้าง  จากทุกครั้งจะมีเขาอยู่ข้างกายเสมอ
และที่เสียใจที่สุดหรั่งยอมให้ผู้หญิงคนนั้นตบหน้าโบเพียงเพราะว่าโบเดินไปชนเขา  ทั้งที่ความจริงแล้ว  โบยื่นอยู่เฉย ๆ เขาเดินมาชนเอง  ซึ่งหรั่งก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
เมื่อทุกอย่างไม่เหมือนเดิม  โบโดนแกล้งนักขึ้นกว่าเก่าด้วยซ้ำโทษฐานที่บังอาจไปคบเขา  โบต้องทนมากแค่ไหน  แล้ววันนี้เขากลับมาบอกว่ายังรักโบ  ตอนนี้โบเข็มแข็งขึ้นมากแล้ว  โบไม่ต้องการหรอกความสงสาร โบอยู่ของโบได้แล้ว  แต่เขากลับมาบอกว่าขอโทษ เพื่ออะไร เจ้าจอมโบไม่เข้าใจ”
“โบใจเย็นนะ  อย่าร้องไห้เลยนะ  ใจเย็นก่อน”
ฉันปลอบโบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเห็นใจสุด ๆ น่าสงสารจัง แต่ก่อนที่ฉันจะพูดอะไรต่อนั้นเสียงหนึ่งก็ดังแทรกจากด้านหลังของพวกเรา เมื่อหันไปก็พบผู้หญิง สามคนเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางเอาเรื่อง
“ยัยโบ  ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่ายุ่งกับหรั่งอีก  แล้วแกไปให้ท่าอะไรเขา เขาถึงบอกรักแกกลางโรงอาหาร”
“พี่เนย”
“คนนี้หรอที่ชื่อเนย”  เฟิร์นถามขึ้น
“ฉันนี้แหละ  แล้วจะทำไม”
เนยตอบด้วยน้ำเสียงที่หาเรื่องสุด ๆ  ว่าไปยัยนี้หน้าตาก็งั้น ๆ ยัยโบสวยกว่าตั้งเยอะทำไมหรั่งเลือกยัยนี้นะ...O...
“ก็ไม่ทำไมหรอ  แค่เห็นว่าหน้าตาของคนที่ชอบแย่งแฟนคนอื่นเขามันเป็นแบบนี้นี่เอง”
ว้ายฟังคำตอบของยัยเฟิร์นสิ  วันนี้ไม่แคล้วมีเรื่องแน่นอน
“ปากดีนักนะรู้ไว้ซะบ้างนะ  เธอเด็กกว่าพวกเรา อย่าคิดลองดีและเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของเธออย่ายุ่ง” ผู้หญิงคนหนึ่งที่มากับเนยพูดขึ้น
“ใช่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเธอ  ยัยโบฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้วว่าตอนนี้หรั่งเป็นแฟนฉัน เลิกตามตอแยเขาสักที”  คนชื่อเนยพูดพร้อมเดินเขามาผลักอกโบอย่างแรง
โอ้ย
“เฮ้ย  อะไรว่ะ”
ฉันพูดพร้อมกับพักเนยให้ออกไปเหมือนกัน
“นี่มันมากไปแล้วนะ  ความจริงฉันก็ถืออยู่นะเรื่องรุ่นน้องไม่ควรปีนเกลียวรุ่นพี่  แต่ถ้าพี่มันทำตัวหมา ๆ แบบนี้ก็คงต้อง  วัดกันหน่อยว่าใครมันจะแน่กว่าใคร”
“ใช่นี่มันหาเรื่องกันชัด ๆ”  ครีมช่วยต่อว่าด้วยอีกแรง
“บอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่เรื่องของพวกเธอ  อยากลอดดีนักใช่ไหม  ฉันจำได้แล้วพวกเธอนี่เองที่มีเรื่องกับกลุ่มน้องแจ๊ส  และก็ชอบให้ท่าพวกกลุ่มน้องต้านัก  แถมยังไม่ยอมเลิกกับแฟนเพื่อนฉันอีก  วันนี้แหละต้องสะสร้างซะให้หมดเลยเนย”ผู้หญิงอีกคนพูดขึ้น
“อย่าพูดมากเลยดีกว่า  ฉันก็อยากจะตบหน้าเธอดูเหมือนกันว่ามันหนาเท่าไรที่หน้าด้านแย้งแฟนคนอื่นเขา”
แรงไหมล่ะ  ไม่ใช่ฉันนะ  ยัยเฟิร์นค่ะ^¬^"
“ปากดีอย่างนี้มันต้องเจอฉัน”
“เข้ามาดิ”
“หยุดนะ  จะทำอะไร”
เสียงที่ท่านได้ยินเป็นเสียงของพระเอกขี่ม้าขาวมา¬¸¬^  นั่นคือเสียงของหรั่งต้นเหตุของเรื่องนี้ มาพร้อมกับเจ้าชายของฉัน  ก็ต้าไง  และกลุ่มเพื่อนทหารประจำกายII^
“เนยจะทำอะไร”
“หรั่ง”
“ถามว่าทำอะไร”
เข้าสู่โหมดความเงียบเพราะหรั่งตะโกนถามด้วยน้ำเสียงที่เกลี้ยวกราด และดังสุด ๆ 
“หรั่ง  เนยแค่มาถามน้องเขาว่ากลับมาคบกันแล้วหรือยังแค่นั้นเอง”
ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนสุด ๆ สตรอว์เบอร์รี่จริงๆ ~O~"
“นี่  อย่าสะตอหน่อยเลย  เธอเข้ามาหาเรื่องโบชัด ๆ”
ฉันตอบแทนโบซึ่งตอนนี้เอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมหยุด
“นี่น้องค่ะ  อย่าใส่ร้ายกันสิค่ะ”  เพื่อนของเนยกล่าวว่าฉัน
“หยุดเถอะเนย  ผมทำตามสัญญาทุกข้อแล้วเลิกยุ่งกับผมสักที   และอย่ามายุ่งกับโบอีก  แล้วจะหาว่าไม่เตือนนะ”
“หรั่ง  แต่เนยรักหรั่งนะ”
“แต่หรั่งไม่ได้คิดอะไรกับเนยเลย เนยก็รู้ไม่ใช่หรอ”
“แล้วที่ผ่านมาล่ะ”
“ที่ผ่านมาก็แค่ทำตามข้อตงลงเท่านั้น  หมดหน้าที่ของเธอแล้ว  ออกไป  แล้วอย่ามายุ่งวุ่นวายกับเรื่องนี้อีก  อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วจะไม่กล้านะ”
เพียงคำพูดประโยคนี้ของต้าก็ทำให้พวกนั้นเดินออกไปจากบริเวณนั้นทันที
ไอ้หน้าจิ้งเหลนนี่ดูมีอำนาจจังเพียงคำพูดไม่กี่คำก็สามารถทำให้คนอื่นเชื่อฟังได้ง่าย ๆ
 “โบ  เป็นอะไรหรือป่าว”
หลังจากพวกเนยออกไปแล้ว  หรั่งก็รีบเขามาถามโบทันที
“ไม่เป็นไร  แค่นี้เอง  โบเคยโดนมากกว่านี้มาแล้วยังทนได้เลย  สนใจด้วยหรอ”
“โบหรั่งขอโทษ”
“ไม่จำเป็นหรอก  แค่ต่อไปหรั่งไม่มายุ่งกับโบอีกก็ถือว่าช่วยโบแล้ว”
“โบพูดแบบนี้ได้ไง  ไม่เป็นไรนะ  ต่อไปหรั่งจะปกป้องโบเองนะเหมือนเมื่อก่อนไงนะ”
“โบไม่ต้องการความสงสารหรอกหรั่ง  โบทนได้ไม่ต้องมาเห็นใจ  ตอนที่ไม่มีหรั่งโบก็ทนได้  และทนได้มากว่าเก่าด้วยซ้ำเหตุเพราะไม่เจียมตัวบังอาจไปคบกับหรั่งไง  แต่ก็ไม่เห็นเป็นไรก็ยังอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้”
“โบ หรั่งขอโทษที่เป็นต้นเหตุให้โบโดนเพื่อน ๆ แกล้งหนักกว่าเก่าและไม่เคยช่วยอะไรโบได้เลย  แต่หรั่งอยากอธิบาย”
“พอเถอะหรั่ง  โบไม่อยากฟังหรอก  ต่อไปถือว่าเราไม่เคยรู้จักกัน  เจอหน้าไม่ต้องทัก  ไม่ต้องยิ้ม  ไม่ต้องมองหน้ากันเลยได้ยิ่งดี  โบจะขอบคุณมาก  ถือซะว่าเป็นเพียงอากาศที่มองไม่เห็นได้ยิ่งดี”
“โบ”
สงสารหรั่งจังฟังน้ำเสียงที่เรียกชื่อโบนั้นเศร้าสร้อย   แต่ทำตัวเองนิ จะเรียกร้องอะไรตอนนี้ถ้าฉันเป็นโบก็ต้องทำแบบนี้แหละm,m^  แต่  ดูหน้าหรั่งสิเริ่มแดง  ตาสีฟ้าคู่นั้นเริ่มมีน้ำใส ๆ ไหลเอ่อออกมาอยู่ขอบดวงตาแล้ว
“แต่..ต้าว่าโบควรจะฟังเหตุผลก่อนนะ”
เจ้าชายของฉันพูดกับโบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานสุด ๆ O.O"
“ต้า โบขอบคุณมากนะ ที่ผ่านมาต้าช่วยโบมาตลอด  แต่เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เหตุผลด้วยหรอ”
“ใช่  ต้าอยากให้โบฟังเหตุผลที่หรั่งทำแบบนั้น ถ้าโบฟังแล้ว  จะตัดสินใจยังไงก็แล้วแต่โบ  แต่ต้าเชื่อว่า  โบยังรักหรั่งอยู่ใช่ไหม  ถ้าไม่  โบคงไม่เลือกที่จะเรียนที่นี้ต่อหรอจริงไหม”
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 546 ท่าน