Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
CLΣF ปริศนารักกุญแจฟา (CHAPTER : 2 : 100%)
AHMOE
======= CHAPTER : 1 =======
3
20/10/2554 09:32:59
397
เนื้อเรื่อง

=======AHMOE======




1

คำเตือน : นิยายเรื่องนี้เกิดจากการจินตนาการของนัก

เขียนโปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน

You leave me breathless  ( คุณทิ้งฉันทำให้ฉันแทบ

หยุดหายใจ )

You're everything good in my life  ( คุณเป็นทุกสิ่ง

ทุกอย่างที่ดีที่สุดสำหรับฉัน )

You leave me breathless  ( คุณทิ้งฉันทำให้ฉันแทบ

หยุดหายใจ )

I still can't believe that you're mine  ( ฉันแทบไม่เชื่อ

เลยว่านั่นคือคุณคนที่เป็นที่รักของผม )

You just walked out of one of my dreams  ( คุณเพิ่ง

จะเดินออกมาจากความฝันของฉันหรอ )

So beautiful you're leaving me  ( เช่นนั้นมันก็เยี่ยมเลย

นั่นมันทำ )

Breathless  ( ให้ฉันแทบหยุดหายใจ )

And if our love was a story book  ( และถ้ารักของเรา

เหมือนเรื่องราวในหนังสือ )

We would meet on the very first page  ( หน้าแรกก็อาจ

จะเป็นเรื่องที่เราเริ่มรู้จักกัน )

The last chapter would be about  ( และตอนสุดท้ายก็

คงเกี่ยวกับ )

How I'm thankful for the life we've made  (  ฉันจะขอบ

คุณอย่างไรสำหรับช่วงชีวิตที่เรามีให้กัน )

And if we had babies they would have your eyes  (

และถ้าเรามีลูกด้วยกัน พวกเขาน่าจะมีดวงตาเหมือนกับตา

ของคุณ )

I would fall deeper watching you give life  ( ฉันจะหลับ

ได้อย่างสนิทใจที่ได้เห็นคุณกำลังให้อีกชีวิต )

You don't even know how very special you are  ( คุณ

คงไม่รู้ว่าคุณพิเศษมากอย่างไร )


*เพลงBreathless ของ Shayne Ward

หืมเพลงอะไรเนี่ยะเพราะจริงๆ ว่าแต่ใครมาเปิดเพลงแต่

เช้าเลยเนี่ยะคนจะหลับจะนอน TOT เวลาอันแสนสุขของ

ฉันนนนน ~

            "เฮรา ตื่นได้แล้วลูกวันนี้วันเปิดเรียนวันแรกน่ะลูก

รีบตื่นเร็วเดี๋ยวจะไปโรงเรียนสายเอาน่ะจ๊ะ "

            ฉันรีบกระเด้งตัวจากเตียงทันที โฮกกก วันนี้วันเปิด

เรียนวันแรกนี่นา ต้องรีบแล้ว ฉันรีบคว้าผ้าเช็ดตัวบนราว

ตากผ้าที่ตั้งอยู่ข้างตู้เสื้อผ้าแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำทันที ฉันใช้

เวลา 5 นาทีในการอาบน้ำ ต้องรีบๆ ไม่ได้ๆไปโรงเรียนวัน

แรกต้องไปให้เช้าที่สุด *0*

                 “ เฮรากินอะไรก่อนไปโรงเรียนไหมลูก " ผู้หญิง

คนที่ยื่นหน้าจากห้องครัวที่ออกมาถามตอนที่ฉันกำลังใส่

รองเท้าก็คือแม่ฉันเองค่ะ

            "ไม่ดีกว่าค่ะ ขอบคุณมากน่ะค่ะหนูไปโรงเรียนแล้ว

น่ะค่ะเดี๋ยวจะไม่ทัน สวัสดีค่ะแม่ " พอพูดจบฉันก็รีบวิ่งหน้า

ตั้งไปขึ้นรถที่ท่ารถหน้าปากซอย

            "โอ๊ย ! / เห้ย ! " ฉันชนกับใครไม่รู้ระหว่างที่จะเลี้ยว

ขวาเพื่อที่จะไปขี้นรถที่หน้าหมู่บ้าน

            " ขอโทษครับ / ขอโทษค่ะ " ฉันรีบก้มหน้าก้ม

ตาขอโทษแล้วรีบวิ่งไปเลยไม่ทันได้มองเลยว่าคนที่ชน

หล่อไหม =,,= แต่ช่างมันเหอะเดี๋ยวไม่ทันเข้าเรียน

                รถคันที่หนึ่ง.....เต็ม

                รถคันที่สอง......เต็ม

                รถคันที่สาม.....เต็ม

กว่าฉันจะได้ขึ้นรถมาโรงเรียนได้ก็ต้องรอรถไปตั้งห้าคน

มาจอดที่หน้าโรงเรียนฉันก็แทบจะร้องไห้เป็นภาษาซัมซัม

ย่า ( ภาษา อะไรของเธอเนี่ยะยัยเฮรา =_=?? : Writter )

เพราะว่าลุงยามได้ปิดประตูโรงเรียนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ขอบคุณมาก =_=’’ แต่ถึงหน้าโรงเรียนจะเข้าไม่ได้แต่ก็ไม่

ได้หมายความว่าทางเข้าโรงเรียนจะมีแค่ทางเดียวซัก

หน่อยหุๆๆ  ว่าแล้วฉันก็ไปก็เข้าประตูลับเฉพาะ ( นักเรียนที่

ไม่ใช่เด็กเรียนสักเท่าไหร่เอาไว้ใช้เวลาโดดเรียน ) ของ

โรงเรียนเวลามาสายฉันชอบเข้าทางนี้บ่อยๆเพราะมันอยู่

ใกล้ตึกที่ฉันเรียนแต่มันออกจะลำบากนิดหน่อยสำหรับการ

เข้าออกเพราะมันต้องดันก่อนอิฐของกำแพงซึ่งหนัก

(มาก) ฉันต้องใช้เวลาตั้งสิบนาทีเพื่อจะดันมันออกแล้วก็

ดันมันเก็บเข้าที่เหมือนเดิม เอ๊ะ ! แต่ทำไมวันนี้ก้อนหินมัน

ถึงได้ดันออกมาอีกหล่ะก็ตะกี้ฉันดันเก็บแล้วนี่นา แล้วฉันก็

ลองดันเข้าไปอีกแต่มันก็ยังดันออกมาพอยิ่งดันเข้ามันก็

ยิ่งดันออกมา แล้วฉันก็ได้รู้ทันทีว่าทำไมก้อนหินมันถึงได้

ดันออกมา มีเด็กนักเรียนผู้ชายที่ใส่ชุดเครื่องแบบของ

โรงเรียนฉันบนใบหน้าขาวใสนั่นสวมแว่นตาสีดำที่ขับผิว

ให้ดูขาวขึ้นดันประตูลับออกมา สงสัยจะมาสายแต่ก็ช่าง

มันเหอะต้องไปรีบแล้ว ฟิ้ว ~~~ พอฉันรีบวิ่งไปที่ห้องเรียน

ก็เข้าที่ประตูหลังห้อง ( เข้าข้างหน้าไม่ได้ เดี๋ยวโดนบ่น )

ฉันใช้ความสามารถพิเศษในการเข้าห้องเรียนได้อย่าง

เงียบเชียบอันที่จริงถึงฉันจะเดินเข้าไปเสียงดังครูเค้าก็ไม่

ได้ยินหรอกเพราะว่าห้องฉันมันคุยกันอย่างตลาดสดยังไง

อย่างงั้นแล้วเรื่องมาสายมันเป็นเรื่องปกติของห้องฉัน

เพราะมีพวกที่มาสายกว่าฉันอีกเยอะครูเค้าเลยไม่ค่อย

สนใจเพราะชินแล้ว แต่มันก็เป็นข้อดีเพราเวลาโดดเรียน

ครูเค้าก็ไม่รู้เพราะเค้าไม่เช็คชื่อและพวกในห้องก็ไม่มีใคร

บอกด้วย ( ช่วยกันปกปิดสุดๆ ) ดังนั้นไม่ต้องห่วงว่าเวลา

เรียนไม่พอสอบเพราะเค้าเช็คชื่อให้มาตลอดถึงไม่มาก็

เหอะห้องฉันเลยไม่มีชื่อคนขาดเรียนสักวันเลยดีไหมแต่

มันก็มีข้อเสียเพราะถ้าขาดเรียนบ่อยๆก็จะสอบไม่ได้ พอ

เถอะยาวไปและมาเข้าเรื่องของฉันต่อ แนะนำตัวกันหน่อย

ดีกว่า ฉันชื่อ ‘เฮรา’ ชื่อจริง ‘จูโน’ แม่ฉันชอบอ่านนิยาย

เกี่ยวกับเทพพระเจ้ากรีกเลยตั้งชื่อฉันเหมือนมเหสีของซุส

ฉันเปิดกระเป๋าขึ้นมาเพื่อจะดูว่าวันนี้มีเรียนวิชาอะไรบ้าง

อืมมีเรียน คณิต ภาษาไทย วิทย์ โอ๊ะวันนี้มีเรียนวิชาเลือก

เพิ่มเติม แต่ฉันยังไม่ได้เลือกเลยนี่นา ฉันเลือกวิชาสาระ

ดนตรีสากลทุกปีแล้วฉันก็ต้องเบียดแย่งกับคนอื่นทุกครั้ง

เพราะวิชานี้คนเลือกเรียนเยอะมาก พอฉันกำลังจะหันหน้า

ไปถามยัยเอธีน่าหรือชื่อที่ฉันเรียกสั้นๆก็คือเอเธนส์เพื่อน

สนิทที่สุดในห้องของฉันเอง อันที่จริงฉันไม่ค่อยสนิทกับ

ใครสักเท่าไหร่เพราะว่าฉันโลกส่วนตัวสูงเกินไปมั้งก็มีแต่

เอเธนส์นี้แหล่ะที่ฉันคุยเยอะที่สุด  

            “ ก๊อก!  ก๊อก!  ก๊อก! ” มีเสียงคนเคาะประตูที่หน้า

ห้อง อาจารย์ที่กำลังเขียนสมการอยู่บนกระดานก็วางมือ

จากเขียนแล้วหันไปบอกคนที่เคาะประตู

                “เข้ามาสิจ๊ะ ” พออาจารย์พูดเสร็จก็มีผู้ชายคน

หนึ่งซึ่งแต่งตัวเรียบร้อยอย่างกับพวกเด็กเนิร์ด แต่เอ๊ะ

!ผู้ชายคนเมื่อกตะกี้นี่น่าคนที่ฉันเจอที่ประตูลับ เดินเข้ามา

ในห้องโดยสายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เค้าคนเดียว เฉพาะ

สายตาพวกผู้หญิงเล่นส่งแววตาความหวานเจี๊ยนไปให้

บรื้อ ~ขนลุก

                “นักเรียนทุกคน คนนี้คือเพื่อนใหม่ของเธอเค้า

เพิ่งย้ายมาเรียนเทอมสองที่นี่ แนะนำตัวให้เพื่อนฟังเลยจ๊ะ

”ผู้ชายคนนั้นเดินออกมาข้างหน้าเล็กน้อย

                “สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อว่า โรเซ่ ครับ ยินดีที่ได้

รู้จักทุกคนน่ะครับ ^-^ ”ผู้ชายที่เพิ่งแนะนำตัวไปว่าชื่อโรเซ่

หันไปแจกยิ้มให้พวกสาวๆที่กำลังทำตาหวานชื่นให้โดยมี

พวกผู้ชายนายห้องส่งสายตาไม่พอใจไปให้

            “งั้นรู้จักกันแล้วน่ะจ๊ะ ว่าแต่เธอจะไปนั่งไหนดีน่ ะ”

อาจารย์พูดพลางสอดสายตาไปทั่วห้องโดยที่คิดว่าใคร

หลบสายตาปุ๊บคงเอาคนนั้นแหล่ะ ตาขวาฉันเริ่มกระตุก

โบราณเค้าว่าไว้ว่าขวาร้ายซ้ายดีสงสัยฉันจะมีแววว่าจะมี

สิ่งไม่ดีเข้ามาในตัวแน่ๆ

            “ งั้นเธอไปนั่ง กับคนที่นั่งริมหน้าตาต่างทางขวา

น่ะจ๊ะ ” ฮ่าๆใครน่ะที่ดวงซวยได้นั่งคู่กับตานี่ ว่าแต่ทำไม

นายโรเซ่ถึงเดินมาทางฉันน่ะ เฮ้ย !ฉันนี่หว่าที่นั่งริมขวา

สุดแล้วท้ายสุดของห้องซวยแล้วไง T^T

            “ งั้นเธอคนที่นั่งข้างๆช่วยเป็นบัดดี้ให้เค้าด้วยน่ะ

จ๊ะ^-^ ”ฉันอยากจะบ้าตายนั่งข้างกันไม่พอฉันยังต้องเป็น

บัดดี้ให้ไอตานี่อีกบรมซวยเลยจริงๆ TOT

                “งั้นเรามาเริ่มเรียนต่อกันเลยน่ะจ๊ะ ”อาจารย์หัน

ไปสอนต่อแต่ถึงสอนไปนักเรียนก็ไม่สนใจกันอยู่ดีเพราะ

ว่าห้องฉันตอนนี้พวกกลุ่มนักเรียนหญิงที่นั่งแถวถัดไปจาก

ฉันกำลังติดกันสาดที่เปลือกตาบนพร้อมกับปัดมาสคาร่า

แล้วอ้าปากไปด้วยเหมือนกับที่โน๊ต อุดม แต้พานิชบอกว่า

พวกอาร์ตตัวแม่ พวกผู้ชายแถวข้างหน้าฉันกำลังดู

คลิปมิยาบิกับอาโออิอย่างเมามันส์ พวกผู้หญิงที่อยู่แถว

ริมประตูหน้าเป็นบ้าพวกญี่ปุ่นก็คุยกันเรื่องเคะๆเมะๆ พวกที่

บ้าเกาหลีที่อยู่แถวหลังพวกที่บ้าญี่ปุ่นก็กำลังคุยกันเรื่อง

ฟิคติดเรทสามพีวอนฮันซิน ช่างเป็นห้องที่ตั้งใจเรียนกัน

มาก

             “ สวัสดียินดีที่ได้รู้จักน่ะ ^-^ ”

            “ สวัสดียินดีที่ไม่รู้จัก =_= ” ฉันพูดเสียงเรียบกลับ

ไปให้นายโรเซ่

            “~ ยินดีที่ไม่รู้จัก ไม่รู้จัก แค่รู้ว่ารักก็พอใจ ~ ”ขอบ

คุณมากที่ต่อปากต่อคำเล่นต่อมาซะเป็นเพลงเลย

            “ขอบคุณที่ร้องเพลงให้ฟัง แต่ฉันไม่อยากฟัง ”ฉัน

ทำเสียงเรียบข่มไว้ก่อนเผื่อว่าตานี่จะเลิกมาวุ่นวายกับฉัน

            “ฉันไม่ได้ร้องให้เธอฟังนี่ ฉันร้องให้ควายฟัง ” อีตา

โรเซ่ ( เริ่มเปลี่ยนศัพนามใหม่ ) ฉันเริ่มโมโหแล้วน่ะ

บังอาจมากที่กวนประสาทฉันอย่างงี้มันต้องโดนเล่นกลับ

ให้หนักๆ

            “ขอโทษน่ะฉันพูดให้ควายฟังนายตอบทำไมอ่ะ ?

”ฮ่าๆเจอฉันตอกกลับไปนายนั่นเงียบไปเลยจนตอนนี้ก็ยัง

ไม่พูดอะไรออกมาสักคำเลยระหว่างคาบเรียนเช้า ฉันมี

ความสุขจริงๆที่ไม่ต้องมีคนมาวุ่นวาย พูดยังไม่ทันขาดคำ

เลยตานี่เดินยิ้มร่าเดินมาทางฉันเลยระหว่างที่ฉันกำลังเดิน

ออกจากห้องเรียนเพื่อไปกินข้าวกลางวัน

            “ วันนี้เธอกินอะไร ^-^ ” นายนี่พยายามตีสนิทกับ

ฉันสุดๆเลย ทำมาถามอย่างกับว่าเป็นเพื่อนกันมาตั้งหลาย

ปี แต่ขอโทษเหอะคนอย่างฉันสนิทกับใครคนหนึ่งนั้นยาก

มาก เพราะฉันเป็นพวกขี้ลำคาญไม่ชอบให้คนมายุ่งวุ่นวาย

กับชีวิตฉันเลยไม่ค่อยมีเพื่อนยังไงหล่ะ -0-

            “ แล้วมันเรื่องอะไรของนาย ”ฉันตอบกลับไป

พยายามคุมเสียงไม่ให้เป็นเสียงตะโดนไปซะก่อน

            “มันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันหรอกน่ะ แต่อาจารย์เค้าสั่ง

ให้เธอมาเป็นบัดดี้ฉันและบัดดี้ก็ต้องอยู่ด้วยกัน ” นายโร

ซพูดไปพลางทำหน้าวอนอวัยวะที่ใช้เดินมาก

            “ แล้วนายอยากอยู่กับฉันไหม ” ฉันถามออกไป

เรื่องมันจะได้จบๆกันไปสักที

            “อยากสิ ^-^ ”ช่างเป็นการตอบโดยที่ไม่ได้คิดเลย

            “แต่ฉันไม่อยาก ”ฉันพยายามหาทางเลี่ยงไม่ให้

นายนี่มายุ่งวุ่นวายกับฉันอย่างสุภาพที่สุด ( มั้ง )

            “แต่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันน่ะ _ _ ” นายโรเซ่ ตอบ

ไปพลางทำหน้าใสซื่อเหมือนเด็กอยากได้ขนมอย่างไง

อย่างงั้น

            “ เอออยู่ด้วยกันก็ได้ว๊ะ! ”ฉันตะโกนตอบกลับไป

อย่างอารมณ์เสีย ผลสุดท้ายพักกลางวันนี้ยันเลิกเรียนฉัน

ก็ต้องอยู่กับนายโรเซตลอดเวลาไม่ว่าฉันก็ไปเข้าห้องน้ำ

นายนั่นก็ไปยืนรอที่หน้าห้องน้ำ ฉันจะไปซื้อไอติมก็ไปยืน

ต่อแถวด้วย ช่างเป็นชีวิตที่แสนสุขจริงๆ ( ประชด ) พอ

ตอนเย็นฉันก็รีบแอบหนีกลับบ้านทันทีจะได้หลุดพ้นสักที

เฮ้อ วันนี้ก็ผ่านมาได้ พรุ่งนี้ขออย่าให้มีเรื่องอย่างงี้ด้วย

เถิดสาธุ =/\=

=======AHMOE======






 

By AHMOE
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
up up up I like><
จากคุณ lattekiki/(lattekiki) อัพเดตเมื่อ 12/10/2554 20:16:09
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 144 ท่าน

Line PM