Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
The last secret ของแม่มดจำเป็น
angle 52
บทที่1 เพื่อนใหม่ โรงเรียนใหม่
2
11/10/2554 18:40:52
341
เนื้อเรื่อง
บทที่1
เพื่อนใหม่ โรงเรียนใหม่
            ห้าว!เช้าแล้วเหรอเนี่ย v_--  กี่โมงแล้ว 7 โมงแล้วเหรอ เอ๋!กลิ่นนี้ วันนี้มี โจ๊กเหรอเนี่ย ไปอาบน้ำดีกว่า วันนี้    วันจันทร์ มีเรียนนี่นา ตอนเย็นก็มีเสริฟขนมที่ร้านเบเกอร์รี่ นี่นา -*- รีบๆเร็วลูเซีย ยังมีงานรอเธออยู่นะ
            “ป้าค่ะ มีอะไรทานเอย *-*”
            “เช้านี้ มีโจ๊ก จ๊ะ”คุณป้า บอกพร้อมยิ้มให้กับฉัน ^^
10 นาที
            “คุณหนู อิ่มแล้ว เหรอค่ะ ^^”
            “ค่ะ อิ่มแล้ว ค่ะ งั้นลูเซีย ไปโรงเรียนเลย แหละกัน ค่ะ”
            “งั้นเดินทาง ดีๆ น่ะ ค่ะ ^^”ฉันสวัสดี คุณป้า แล้วออกจากบ้าน ฉันนั่งรถเมล์ตอน 7 โมง 45 ทุกวัน กว่าจะถึงโรงเรียนใช้เวลา 15นาที ประมาณ 8โมงพอดี อ่ะ!รถมาแล้วนี่
พักกลางวัน ณ โรงอาหาร
ปั้ง ˜
            “นี่!ลูเซีย แกจะทำกับฉันอย่างนี้ไม่ได้นะ แกจะทิ้งฉันไม่ได้ นะ ลูเซีย”
            “ฉันไปไม่นานหรอกเดี๋ยว ก็กลับมา”ยัยมินนี่ คงได้ยินเรื่องที่ฉันขอพักการเรียน ^_^เพื่อไปเรียนที่ Embern Highschoolยัยนี่ก็คงรู้ว่าทำไมฉันถึงได้จะไปที่นั้น V-V
            “แต่ฉันเป็นห่วงแกนะ แกทำอะไรยังไม่ค่อยจะเป็นเลยแล้วแกจะไปคนเดียวได้ยังไงกัน”ยัยนี่ห่วงฉันเวอร์ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว -*- ถ้าย้ายเข้ามาอยู่กับฉันได้ ยัยมินนี่คงทำไปแล้ว ล่ะ แต่ฉันก็มียัยนี่เป็นเพื่อนสนิท ล่ะนะ V-V “เอายังนี้ ฉันไปกับแกด้วยดีกว่านะ” นี่ไง !มาแล้ว ความห่วง ของยัยนี่ขึ้นอีกแล้ว *-*
“ไม่ต้องเลยแก แม่แกได้ตามไปกับฉันด้วยแน่ แกก็รู้ว่าฉันไป เพื่อจะทำอะไร”ถ้ายัยนี่ไปแม่ของยัยนี่ต้องตามไปด้วยแน่ๆ “แก ไม่เป็นอะไรหรอก ฉันจะต้องปลอดภัยกลับมาหาแกได้แน่^^”
“อืม แกต้องกลับมาให้ได้ น่ะ T-T” เหมือนจะเช่งฉันยังไงยังงั้น -*-
“อืม ฉันต้องกลับมาได้แน่ ^-^”
Airport
           “ฉันว่า เรามาถ่ายรูปเป็นที่ระรึกกันดีกว่านะ ^^” มินนี่บอกเพื่อนๆแล้วก็หันมายิ้มให้ฉัน
           “1.2.3 ชีส”
แฉะๆๆๆ
           “บาย ไปแล้วน่ะ เดี๋ยวไม่นานฉันจะกลับมา ^-^” อืม!ใช่แล้ว ฉันต้องกลับมาได้แน่ๆ สักวัน และ ฉันจะเอาพ่อ แม่ของฉันกลับมาด้วย ^.^
ประเทศแคนนาดา เวลา 10.50 a.m.
เฮ้อ!ถึงสักที ฉันอยากจะจุ๊ฟพื้นแรงสัก1ทีนั่งเครื่องมาตั้งนานเมื่อย(ก้น)ชะมัดเลย T0Tฉันโบกมือเรียกแท็กซี่
“Excuse! Please send me Embern Highschool ^^” ฉันหันไปบอกคนขับ ให้ไปส่งฉันที่เอ็มเบร็นที
“Yes , madam” คนขับตอบ แต่สำเนียงคุ้นจังเลย -*-
เวลา 11.25 a.m.
           “Thanks and here's the money” ฉันหยิบเงินให้เขา 250 บาท (มอนิเตอร์ 220 บาท) “Without  attenuation” ค่ารถมาที่นี่แพงมากเท่ากับค่าอาหาร และ ขนม 1 วันของฉันเลยอ่ะ (แล้วทำไมไม่เอาตังค์ทอนละ -*-) แต่ก็ไม่เป็นไรหลอก
           “Thanks you ^;^” มารายาทดีเหมือนกันนะเนี่ย *-* ที่เมืองไทยพอบอกไม่ต้องทอนมันไปเลยไม่มีขอบคุณ -*- ช่างเถอะถึงสักที ทางเข้าอยู่ลึกเหมือนกันนะเนี่ย ประมาณ 3 กิโลได้ แถมไม่มีบ้านสักหลังตลอดทางที่ผ่านมาเลย ยังกับป่า น่ากลัวชะมัดเลย T.T คิดถูกรึเปล่าที่มาเนี่ย -*-
พรึบ
“กรี๊ดดดดดดด !” อะไรที่จับไหล่ฉันอยู่ เนี่ย v-v
           “stop  scream” คนนี่เอง ^0^(แล้วทำไมไม่มองก่อนละ -*-) นึกว่าผี  ฉันพยักหน้าให้กับเขาเพื่อเป็นการบอกว่าเข้าใจแล้ว “Doing here -*-” ร.ป.ภ. (ที่นี่เรียกกันแบบนี้รึเปล่านะ)ที่นี่ไม่สุภาพเอาซะเลย -*-
           “I am subscribing to the study ^-^” ยิ้มเข้าไว้ลูเซียเพื่ออนาคต นะ อนาคต ^.^
           “ฮิๆๆๆ......55555555” ตาลุง ร.ป.ภ. กลั้นหัวเราะ ไม่อยู่เลย ล่ะ ทำไมถึง ต้องขำด้วยล่ะ  “No way” อ้าวทำไมล่ะ!“you try asked him”เขาพูดพร้อมชี้ไปที่ใครคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังของฉัน --_-- แล้วฉันก็หันไปมอง เขาเป็นผู้ชายที่ดูดีมาก *-* อายุราวๆ 30 กลางๆ มีผมสีน้ำตาลคล้ายช็อกโกแลต ตาสีเทา
           “What  have Dili” ตาลุง ร.ป.ภ. ชื่อ ดิลี เหรอเนี่ยชื่อคุ้นๆแหะ!
           “She will apply” ดิลีบอกผู้ชายคนนั้น อย่างน้อบน้อม ชายคนนั้นมองที่ฉัน อย่างตกใจและพรึมพร่ำอะไรออกมาก็ไม่รู้ -*- (ได้ยินไม่ชัดอ่ะ v.v) แล้วเขาก็เดินเข้ามาเรื่อยๆ จนมาหยุดตรงหน้าของฉันมองตั้งนาน สองนาน กว่าจะเลิกมอง เอะ!เหมือนน้ำตาเขาจะไหลเลย นะ
           “เธอ มาจากประเทศไทยใช่ไหม” เขากระซิบถามฉัน “ต้องใช่แน่ๆ เลย เธอหน้าเหมือนแม่เธอมากเลย ล่ะนะ ไม่ใช่แม่ อย่างเดียวหรอก เธอมีส่วนที่คล้ายพ่อของเธอด้วย ล่ะ” เขากระซิบบอกฉันด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย v.v “ใช่ไหม ล่ะ” เขารู้จัก แม่กับ พ่อของฉันด้วยเหรอเนี่ย !
           “คุณรู้จักแม่ของฉันได้ไงเหรอ คะ!”ฉันพูดอย่างตกใจ เพราะเขารู้จักทั้ง พ่อ และ แม่ของฉันเลย -*- เขายิ้มอย่างอบอุ่นให้กับฉัน เขามีตาสี(เทา) และมีลักษณะเหมือนกันเลย กับแม่ของฉันเลย ^.^
           “I will talk to her” จะคุยกับฉันเหรอ
“But!!” พอลุง ร.ป.ภ. จะเถียงแต่ก็หยุดเพราะเห็นหน้าของเขา หน้ากลัวมาก เลยละตอนที่จะเถียง น่ะ เขาหน้าคล้ายกัน คล้ายกับแม่ แม่ของฉันไงละ ^-^ เขาพาฉันเข้ามาใน โรงเรียน ใช่ในโรงเรียนในฝันของนักเรียนกว่าล้านคน ฉันได้มาเหยีบที่นี่แล้วล่ะ ^3^
“เธอชื่อ อะไรเหรอ”เขาเอย ถามฉันขณะ เดินไปที่ไหนสักแห่ง ในโรงเรียน
           “ฉันชื่อ ลูเซีย คะ ลูเซีย เกรเน็ต แล้วคุณ ให้ฉันเข้ามาในนี้ จะไม่มีใครว่า แน่ๆเหรอ คะ”
           “ไม่เป็นอะไรหรอก ^^” เขายิ้มให้ฉันนอย่างเป็นมิตร “จริงๆ ด้วย สินะ เป็นลูกของ สองคนนั้น จริงๆด้วย v-v”อยู่ดีๆ เขาพูดกับตัวเองเบาๆ แต่ฉันไม่เข้าใจเลย =_=“นี่ หนูรู้ประวัติของที่นี่รึเปล่า”ฉันส่ายหน้า “ประวัติของโรงเรียนนี้มีอยู่ว่า วันหนึ่งมีผู้หญิงที่สวย สวยราวกับนางฟ้า เป็นพี่น้องกัน หล่อนทั้งสองได้ที่ดินที่นี่ เป็นมรดก ที่สืบทอดต่อกัน มา ที่ดินผื้นนี้ บรรพบุรุษได้เล่า ว่ามีเวทมนต์ ไม่ใช่แค่ที่ดินนี้ แต่ตัวของทั้งสองด้วย เมื่อถึงเวลาแต่ทั้ง สองคนไม่เชื้อ เพราะคิดว่าเป็นไปไม่ได้ จนเธออายุ ของพวกเธอครบ 15 ปี เขาก็กลับมาอีกครั้งหนึ่งในที่แห่งนี้ เขาจึงเชื่อว่า สิ่งที่บรรพบุรุษพูด คือ ความจริง พวกเธอจึงสร้าง โรงเรียนเพื่อให้คนได้รู้ ศาสตร์เวทมนต์ จึงเกิด โรงเรียนแห่งนี้ขึ้นมา โรงเรียนนี้ มีอายุถ้ารวมปีนี้ก็ 314 ปีแล้ว”โห! นานจังแหะ ฉันว่าโรงเรียนฉัน112 นานแล้วนะแต่ที่นี่นานกว่าอีก “ที่นี่มี ผ.อ. แล้วทั้งหมด 8 คนแล้วละ ฉันน่ะ คนที่ 9” ฉันนี่โชคดีเป็นบ้าเลย ได้เขามาในโรงเรียนนี้ แถมได้เจอ ผ.อ. อีก ห้องอะไรเนี่ย ประตู
  ใหญ่มากเลย 0-o ห้องอย่างหรูอะ! “ยินดีต้อนรับ สู่รั้วเอ็มเบร็น ลูเซีย”ไม่จริงน่า !ง่ายขนาดนั้น ยังไม่ได้ทำอะไรเลย นะ “อึ่ง อะไรอยู่ได้เข้ามาสิ”ฉันเดินเข้ามาตามพรมแดงจนหยุดอยู่หน้าโต๊ะของ ผ.อ. โต๊ะมันใหญ่มาก เข้านั่งลง แล้วหยิบใบสมัคร ขึ้นมาแล้วฉันก็กลอกลงไป
            “คุณรับฉันแล้ว จริงใช่ไหม คะ”
            “อืม เดี๋ยวฉันจะฝากเธอไว้กับ มาดามรีฟ นะ แต่อย่าพึ่งบอกให้ใคร รู้นะว่าเธอคือใคร”
            “ได้ ค่ะ ^-^”
            “ฉัน อยากรู้ประวัติของหนู บอกฉันหน่อยได้ไหม ^-^” ฉันหลับตาลง v-v พร้อมกับนึกเรื่องของวันนั้นที่ฉันไม่มีวันลืมเลยล่ะ vov มันติดตาฉันตั้งแต่วันนั้น!!!!
            “วันนั้น วันที่พวกเขาหายไป หายไปทิ้งจดหมายไว้ให้ฉัน และจากนั้นเขาก็ส่งมาเรื่อยประมาณ 2-3 เดือน 1ครั้ง ฉันเคยนั่งเฝ้าห้องนั่งเล่น เลยล่ะ แต่ก็หลับไป ตื่นมาก็เห็นจดหมายวางอยู่ที่โต๊ะ พอถามคุณป้าที่เป็นแม่บ้านเขาก็บอกว่า พวกท่านยังไม่กลับมาเลย v-v และที่มาที่นี่ได้ คือเมื่อ เดือนที่แล้วหนูได้สมุดทำเนียบ นักเรียนของโรงเรียนนี้ แล้วในนั้นมีทั้งชื่อพร้อมรูปถ่าย ของพ่อและแม่ของฉันอยู่ด้วย ”
“หนู ก็เลยมาที่นี่งั้นสินะ”ฉันพยักหน้าเบาๆ “งั้นเหรอ อืมเข้าแล้วล่ะ v-v”
ติ๊ดๆๆ
 “ฮัลโล.......มาพบฉันหน่อย สิ ....อืมๆ อืม เร็วล่ะ ฉันมีเรื่องจะไหว้วาน ซักหน่อย อืมๆ”เขา คุยกับใครอยู่นะ (จะอยากรู้ไปทำไม -*-) “อ้อ !ฉันลืมบอก ไป ฉันน่ะ ชื่อ บอส เรียกว่า     ลุงบอสนะ ^-^แต่เฉพาะอยู่กัน 2 คน นะ ถ้าอยู่กับคนอื่นให้เรียกว่า บอส นะ ”
            “(^-^) (v-v)(^-^)(v-v)(^-^)” ฉันพยักหน้า
ก๊อกๆๆ
            “ขออนุญาติ ค่ะ”เอะ!ใครมานะ เสียงหวาน ที่น้อบน้อมบอกเจ้าของห้อง ก่อนที่เจ้าของห้องจะอนุญาติ ให้เข้ามา การเดินเป็นสง่า จมูกโด่งเป็นสัน ปากสีชมพูอ่อนเป็นกระจับ บวกกับตาของเขาที่มีสีเทาเข้ม ผมขาวจัดที่ตัดกับผมสีน้ำตาล ช็อกโกแลต เป็นลอน ยาวเลยกลางหลังลงไป(อยากมีผมยาวแบบนั้นบ้างจังเลยแหะ v-v) สวยจัง =0=เธอคนนั้นหน้าตาคล้ายลุงบอสเลย “บอส มีอะไรเหรอ คะถึงเรียกฉันมา ต้องมีเรื่องที่จะใช้แน่ๆเลย ฉันมีงานที่ต้องทำเยอะแยะเลย นะคะ -*-”
            “ขอโทษนะ โซเฟีย แต่ช่วยดูแลลูเซียเขาหน่อยนะฉันพึ่งรับเขามาเมื่อกี้เอง ^-^โซเฟีย นี่ลูเซีย ลูเซียนี่โซเฟีย นะ”ลุงบอส แนะนำให้พวกเรารู้จักกัน “ถือว่าโซเฟียเป็นเพื่อน คนแรกของเธอละกัน โซเฟียจะช่วยเธอ และให้คำแนะนำแกเธอ นะ ^-^”
            “สวัสดี จ้ะ ยินดีที่ได้รู้จัก นะ ^-^” เธอกล่าวอย่างเป็นมิตร
            “เช่นกัน จ้ะ”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 276 ท่าน